საქმე N:ბს-221(კ-22)

საქმე №ბს-221(კ-22) 13 ოქტომბერი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „დ-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 2 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2017 წლის 7 დეკემბერს შპს „დ-მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ.

სარჩელის თანახმად, შპს „ჰ-ს“ 2017 წლის 22 მაისის მდგომარეობით ერიცხებოდა აღიარებული საგადასახადო დავალიანება: ძირი თანხა - 197420.45 ლარი, საურავი - 75431,2 ლარი. შპს „ჰ-ის“ ქონების ღირებულება ვერ უზრუნველყოფდა მის მიერ აღიარებული დავალიანების გადახდას. შემოსავლების სამსახურმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 240-ე მუხლის თანახმად (რომელიც ითვალისწინებს მესამე პირის მფლობელობაში არსებულ ქონებაზე გადახდევინების მიქცევის წესს), შპს „დ-ს“ 2017 წლის 22 მაისს გაუგზავნა №17/110 საგადასახადო მოთხოვნა და დააკისრა შპს „ფ-ის“ მიმართ არსებული კრედიტორული დავალიანების - 19542.61 ლარის საგადასახადო ორგანოსათვის გადახდა, იმ საფუძვლით, რომ შპს „დ-ს“ გააჩნდა კრედიტორული დავალიანება შპს „ჰ-ის“ მიმართ სწორედ 19542.61 ლარის ოდენობით. მოსარჩელის მითითებით, აღნიშნული თანხის დაანგარიშება, კერძოდ, შპს „დ-ის“ კრედიტორული დავალიანების ოდენობის დათვლა შპს „ჰ-ის“ მიმართ განხორციელდა საქმის ფაქტობრივი გარემოებების შესწავლის გარეშე. შპს „დ-ის“ მიერ შემოსავლების სამსახურს წარედგინა წერილობითი მტკიცებულებები იმ ფაქტობრივი გარემოებების შესახებ, რომ შპს „ჰ-მა“ შპს „დ-ს“ ბოლო მიწოდებისათვის მიაწოდა შეთანხმებით გათვალისწინებული პროდუქტის ხარისხზე გაცილებით დაბალი ხარისხის პროდუქტი, რომელიც, ბუნებრივია, მანამდე მიწოდებული პროდუქციის ღირებულებისგან მკვეთრად განსხვავდებოდა. აღნიშნული გარემოების მიუხედავად, შპს „დ-ს“ შპს „ჰ-ის“ მიმართ საკრედიტო ვალდებულება დაეკისრა იმ დაანგარიშებით, რომელიც გამოითვლებოდა პროდუქციის შეთანხმებული ხარისხით მიწოდების შემთხვევაში. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მხარეთა შორის მიმდინარეობს დავა, სადაც შპს „დ-ი“ დაზარალებულ მხარეს წარმოადგენს შპს „ჰ-ის“ ქმედების შედეგად. მოსარჩელის მითითებით, აღნიშნულს ადასტურებს შპს „ჰ-იც“.

ამდენად, მოსარჩელემ მესამე პირის მფლობელობაში არსებულ ქონებაზე გადახდევინების მიქცევის შესახებ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ადმინისტრირების დეპარტამენტის 2017 წლის 22 მაისის №17/110 საგადასახადო მოთხოვნის, შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 12 ივლისის №18765 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 10 ნოემბრის №4407/2/2017 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 8 აპრილის გადაწყვეტილებით მოსარჩელე შპს „დ-ის“ (ს/ნ ...) სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 8 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „დ-მა“, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 2 დეკემბრის განჩინებით შპს „დ-ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთაკოლეგიის 2019 წლის 8 აპრილის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს მითითებით, მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის შედარების აქტით (22-05-2017-დან 23-05-2017-მდე) დასტურდება, რომ შპს „ჰ-ს“ (ს/ნ ...) გააჩნია აღიარებული საგადასახადო დავალიანება ძირითადი: 197420.45 ლარი, ჯარიმა: 0 ლარი, საურავი: 75431.2 ლარი.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების სამმართველოს უფროსის მოადგილის 22.05.2017 წლის №61332-21-05 სამსახურებრივი ბარათის თანახმად, შპს „ჰ-ის“ ქონების ღირებულება ვერ უზრუნველყოფს აღიარებული საგადასახადო დავალიანების დაფარვას.

ამასთან, შპს „დ-ის“ მიერ 2017 წლის 17 მაისს ელექტრონულად წარდგენილი განცხადების თანახმად, მათი კრედიტორული დავალიანება შპს „ჰ-ის“ მიმართ შეადგენს 19542.61 ლარს. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ გამოცემულ იქნა მესამე პირის მფლობელობაში არსებულ ქონებაზე გადახდევინების მიქცევის შესახებ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 22 მაისის №17/110 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის თანახმადაც, შპს „დ-ს“ დაეკისრა ორი პირობიდან ერთ-ერთის შესრულების ვალდებულება: ან გადაეხადა შპს „ჰ-ის“ მიმართ არსებული კრედიტორული დავალიანება 19542.61 ლარი ან მის მფლობელობაში არსებული გადასახადის გადამხდელის ქონება გადაეცა საგადასახადო ორგანოსათვის.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის მითითება შპს „ჰ-სა“ და შპს „დ-ს“ შორის, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულების გამო დავის მიმდინარეობის შესახებ (წიფლის დეტალის მიწოდების ნაცვლად, წიფლის შავად ნამზადი დეტალის მიწოდების შემთხვევაზე) და მიუთითა, რომ აღნიშნულ პირთა შორის კანონმდებლობით დადგენილი წესით დავის წარმოების ფაქტი, საქმის მასალებით არ დასტურდება, ამასთან, არც მოწოდებული საქონლის შპს „ჰ-ისათვის“ უკან დაბრუნების მტკიცებულება წარმოუდგენია აპელანტს. ამდენად, ვინაიდან არ იკვეთებოდა რაიმე დამაბრკოლებელი გარემოების არსებობა, პალატამ მიიჩნია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახური უფლებამოსილი იყო, მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, შპს ,,ჰ-ის“ აღიარებული საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების მიზნით, შპს „დ-ისათვის“ წარედგინა საგადასახადო მოთხოვნა და მისივე ქონებიდან უზრუნველეყო გადასახადის გადახდევინება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 2 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „დ-მა“, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად და არასრულად დაადგინა საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებები, ხოლო უკვე დადგენილ გარემოებებს მისცა არასწორი შეფასება, საქმეზე გამოიტანა არასწორი დასკვნები მხარეთა უფლებებისა და მოვალეობების შესახებ, არასწორად გამოიყენა და განმარტა მატერიალური და საპროცესო ნორმები, რომელთა დაურღვევლობის შემთხვევაში მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება.

კასატორის მითითებით, გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში არ არის გადმოცემული პოზიცია პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილებასა და სააპელაციო მოთხოვნებთან დაკავშირებით, რომელიც დააფიქსირეს სააპელაციო სასამართლოში პროცესების მიმდინარეობისას, რითაც დაირღვა შეჯიბრებითობისა და თანასწორობის პრინციპები. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაში არ არის მითითებული და დასაბუთებული გარემოებები, რომლის საფუძველზეც სააპელაციო სასამართლომ აპელანტს უარი უთხრა სააპელაციო მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე და ძალაში დატოვა პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება. გადაწყვეტილებაში არ არის საუბარი აპელანტის პოზციაზე, ისევე როგორც არ არის მითითებული სასამართლო რა გარემოებებს დაეყრდნო და რა სახის დასაბუთება მისცა მიღებულ გადაწყვეტილებას, რითაც სასამართლომ არსებითად და უხეშად დაარღვია სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 389-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 6 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „დ-ის“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „დ-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს მესამე პირის მფლობელობაში არსებულ ქონებაზე გადახდევინების მიქცევის შესახებ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის ადმინისტრირების დეპარტამენტის 2017 წლის 22 მაისის №17/110 საგადასახადო მოთხოვნის, შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 12 ივლისის №18765 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 10 ნოემბრის №4407/2/2017 გადაწყვეტილების კანონიერება.

საგადასახადო კოდექსის 238-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველსაყოფად განახორციელოს შემდეგი ღონისძიებები: ა) საგადასახადო გირავნობა/იპოთეკა; ბ) მესამე პირზე გადახდევინების მიქცევა; გ) ქონებაზე ყადაღის დადება; დ) ყადაღადადებული ქონების რეალიზაცია; ე) საბანკო ანგარიშზე საინკასო დავალების წარდგენა; ვ) გადასახადის გადამხდელის სალაროდან ნაღდი ფულის ამოღება. ამავე კოდექსის 240-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გადასახადის გადამხდელის აღიარებული საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, მესამე პირს წარუდგინოს საგადასახადო მოთხოვნა და მისი ქონებიდან უზრუნველყოს გადასახადის გადახდევინება, თუ გადასახადის გადამხდელის ქონება იმდენად მცირეა, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის სხვა ღონისძიებების განხორციელებამ ვერ უზრუნველყო აღიარებული საგადასახადო დავალიანების დაფარვა და სასამართლოს გადაწყვეტილებით ან სხვა მტკიცებულებების საფუძველზე დადგენილია, რომ მესამე პირს აქვს გადასახადის გადამხდელის დავალიანება, რომლის გადახდის ვადაც დამდგარია. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, მოთხოვნის სრულად ან ნაწილობრივ შესრულებისთანავე გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო დავალიანება შესაბამისად უქმდება ან მცირდება; ხოლო აღნიშნული მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, მესამე პირის მიერ საგადასახადო მოთხოვნის მიღებიდან 30 დღის ვადაში შეუსრულებლობის შემთხვევაში საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, ამ პირის მიმართ განახორციელოს ამ კოდექსის 238-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „გ“–„ვ“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული ღონისძიებები. მითითებული მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, მესამე პირის მიმართ საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების განხორციელების რიგითობას ირჩევს საგადასახადო ორგანო.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის შედარების აქტის (22-05-2017-დან 23-05-2017-მდე) თანახმად, რომ შპს „ჰ-ს“ (ს/ნ ...) გააჩნია აღიარებული საგადასახადო დავალიანება ძირითადი: 197420.45 ლარი, ჯარიმა: 0 ლარი, საურავი: 75431.2 ლარი.

ამასთან, სააპელაციო პალატამ მართებულად არ გაიზიარა შპს „დ-ის“ მითითება შპს „ჰ-სა“ და შპს „დ-ს“ შორის ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულების არაჯეროვანი შესრულების გამო დავის მიმდინარეობის შესახებ (წიფლის დეტალის მიწოდების ნაცვლად, წიფლის შავად ნამზადი დეტალის მიწოდების შემთხვევაზე) და მიუთითა, რომ აღნიშნულ პირთა შორის კანონმდებლობით დადგენილი წესით დავის წარმოების ფაქტი საქმის მასალებით არ დასტურდება, ამასთან, არც მიწოდებული საქონლის შპს „ჰ-ისათვის“ უკან დაბრუნების მტკიცებულება ჰქონდა წარდგენილი მხარეს. ამდენად, სსიპ შემოსავლების სამსახური უფლებამოსილი იყო, მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად, შპს ,,ჰ-ის“ აღიარებული საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების მიზნით, შპს „დ-ისათვის“ წარედგინა საგადასახადო მოთხოვნა და მისივე ქონებიდან უზრუნველეყო გადასახადის გადახდევინება.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „დ-ის“ საკასაციო საჩივარზე მარი ქუთათელაძეს 20.12.2021წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, ხოლო შპს „დ-ს“ 27.04.2022წ. №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 677.10 ლარის ოდენობით, ჯამში 977.10 ლარი, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, შპს „დ-ს“ (ს/კ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 683.97 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. შპს „დ-ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 2 დეკემბრის განჩინება;

3. შპს „დ-ს“ (ს/კ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე მარი ქუთათელაძის მიერ 20.12.2021წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარისა და მის მიერ 27.04.2022წ. №1 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 677.10 ლარის, ჯამში 977.10 ლარის 70 პროცენტი - 683.97 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

ბ. სტურუა