საქმე #ბს-937(2კ-22) 10 ნოემბერი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 11 მაისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2019 წლის 18 დეკემბერს შპს „კ...მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 2018 წელს სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ ჩატარდა შპს „კ...ის“ გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. აღნიშნული შემოწმების საფუძველზე, გამოიცა 2018 წლის 4 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტი, ასევე, 2018 წლის 6 დეკემბრის ბრძანება და 2018 წლის 6 დეკემბრის საგადასახადო მოთხოვნა. მითითებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტებით მოსარჩელეს დაერიცხა დღგ-ის ნაწილში 38 232 ლარი, ხოლო ქონების გადასახადის ნაწილში - 207498 ლარი. შპს „კ...ს“, ასევე, დაეკისრა ჯარიმებისა და საურავის გადახდა.

მოსარჩელის მითითებით, ზემოხსენებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები გასაჩივრდა სსიპ შემოსავლების სამსახურში კანონით დადგენილი წესით. მოსარჩელე მოითხოვდა გადასახადის, ჯარიმებისა და საურავების სრულად გაუქმებას. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2019 წლის 10 მაისის #14652 ბრძანებით საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა და სადავო საკითხების გამოსაკვლევად, საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა აუდიტის დეპარტამენტს.

მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ რამდენადაც შპს „კ...ის“ საჩივარი სრულად არ დაკმაყოფილდა, საჩივარი შეტანილ იქნა ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოში. 2019 წლის 22 ნოემბრის გადაწყვეტილებით საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა და ქონების გადასახადის ნაწილში საკითხი გამოსაკვლევად დაუბრუნდა შემოსავლების სამსახურს.

მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ განხორციელებული დარიცხვები არის სრულიად უკანონო და ეწინააღმდეგება საქართველოს კანონმდებლობას. საჩივრის განმხილველმა ორგანოებმა, ნაცვლად იმისა, რომ პირდაპირ გაეუქმებინათ დარიცხვები, მიუთითეს საკითხის ხელახლა გამოკვლევის აუცილებლობაზე, რის არანაირ საჭიროებასაც ფაქტობრივი გარემოებები არ ქმნიდა. მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ დავის ფარგლებში წარდგენილ იქნა მტკიცებულებები, რომლებიც უნდა გამხდარიყო დარიცხული გადასახადების, ჯარიმისა და საურავის გაუქმების საფუძველი.

ამდენად, მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 4 დეკემბრის #2634 საგადასახადო შემოწმების აქტის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 6 დეკემბრის #34977 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 6 დეკემბრის #006-762 საგადასახადო მოთხოვნის, ადმინისტრაციული საჩივრის თაობაზე სსიპ შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 10 მაისის #14652 ბრძანებისა და ადმინისტრაციული საჩივრის თაობაზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 22 ნოემბრის #8392/2/2019 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს „კ...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 4 დეკემბრის #2634 საგადასახადო შემოწმების აქტი, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 6 დეკემბრის #34977 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 6 დეკემბრის #006-762 საგადასახადო მოთხოვნა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 10 მაისის #14652 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 22 ნოემბრის #8392/2/2019 გადაწყვეტილება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩირებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 11 მაისის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 19 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობები წარმოადგენენ ისეთ აქტივებს, რომლებიც გათვალისწინებულია გასაყიდად ჩვეულებრივ სამეურნეო პროცესში. საწარმოს მიერ აქტივის გამოყენების ფუნქციური დანიშნულების განსაზღვრა განაპირობებს მატერიალური ფასეულობის კვალიფიცირებას სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობად თუ ძირითად საშუალებად.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა იმ გარემოებაზე, რომ მიწის ნაკვეთზე არსებულ ერთ-ერთ შენობას ჩაუტარდა მცირე სარემონტო-სამშენებლო სამუშაო, რაც არ აქცევს ამგვარ შენობას საწარმოს ძირითად საშუალებად და დაუშვებელია იგი განიხილებოდეს საწარმოს ბალანსზე არსებულ დაუმთავრებელ მშენებლობად. აღნიშნული მცირე სარემონტო-სამშენებლო სამუშაოს ჩატარება ემსახურებოდა მიწის ნაკვეთის მულტიფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის მშენებლობისათვის გამოყენებას და მასზე არსებულ შენობა-ნაგებობებზე წარმოებული სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოები მონაწილეობენ ამგვარი გაყიდვისათვის გამიზნული სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების წარმოების პროცესში. ამდენად, სააპელაციო სასამართლო დაეთანხმა საქალაქო სასამართლოს დასკვნას, რომ შპს „კ...ის“ საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებასთან მიმართებით, საწარმოს შეფასება ქონების სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობად მიჩნევის თაობაზე, შესაბამისობაში იყო მის მიმართ განხორციელებული ოპერაციების შინაარსთან, რაც გამორიცხავდა საგადასახადო ორგანოს მხრიდან საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის გამოყენების შესაძლებლობას ქონების გადასახადის ნაწილში.

მეორე სადავო საკითხთან მიმართებით, სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელე ადმინისტრაციული დავის ფარგლებში მიუთითებდა შპს „ა...ს“ 20.05.2019წ. წერილზე, რომლითაც დადასტურებული იყო შპს „ა...ს“ მიერ მომზადებული სამშენებლო პროექტის მრავალჯერადი გამოყენებისა და ეკონომიკურ საქმიანობაში გამოყენების უფლება.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ არასწორად შეაფასა ის ფაქტი, რომ მიწის ნაკვეთის გასხვისების შემდეგ შპს „კ...ს“ აღარ გააჩნდა სამშენებლო პროექტის გამოყენების უფლება, რაც ქმნიდა მიღებული დღგ-ს თანხის ჩათვლის გაუქმების საფუძველს. სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა საქალაქო სასამართლოს დასკვნა, რომ საქმეში არ იყო წარმოდგენილი იმ ფაქტის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ შპს „კ...ის“ მიერ შპს „ა...ს“ მიერ მომზადებული პროექტი ჩამოწერილ იქნა. ამასთან, თავად პროექტის შემდგენი პირი ადასტურებდა, რომ შპს „კ...ს“ მინიჭებული ჰქონდა უფლება, სამშენებლო პროექტი გამოეყენებინა სამომავლო ეკონომიკურ საქმიანობაში, მათ შორის, გაესხვისებინა იგი სხვა პირზე. ამდენად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მხოლოდ ის გარემოება, რომ სამშენებლო პროექტის შეთანხმება მშენებლობის ნებართვის გაცემის შესაბამის სტადიაზე გადის კონკრეტულ მიწის ნაკვეთთა მიკუთვნებისათვის შესაბამის კვლევას, რის საფუძველზეც ნებართვის გამცემი ახდენს მის შეთანხმებას, არ ქმნიდა სამშენებლო პროექტის მხოლოდ კონკრეტულ მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით გამოსაყენებელ ერთჯერად დოკუმენტად მიჩნევის საფუძველს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 11 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს განმარტებით, განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს: 1. სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ძირითად საშუალებად განხილვა და შედეგად ქონების გადასახადის დარიცხვა; 2. მიწის ნაკვეთზე საპროექტო სამუშაოების შესრულების ოპერაციაზე განხორციელებული ჩათვლის გაუქმება.

პირველ სადავო საკითხთან დაკავშირებით, კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ განხილულ ბასს 2-ში, დასაწყისშივე პირდაპირ და არაორაზროვნადაა მითითებული, რომ ეს სტანდარტი გამოიყენება ყველა სახის სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობის აღსარიცხავად, გარდა დაუმთავრებელი მშენებლობისა. ეს უკანასკნელი აღწერილია ბასს 11-ში, რომლის მე-3 პუნქტს ასევე დაეყრდნო სასამართლო, თუმცა, კასატორის მოსაზრებით, არასწორად, რამდენადაც აღნიშნული პირიქით, მის არგუმენტაციას აცლის საფუძველს და საწინააღმდეგო დასკვნის გამოტანის საშუალებას იძლევა. ამით სასამართლო თავადვე აღიარებს, რომ სადავო ქონება/აქტივი წარმოადგენს დაუმთავრებელ მშენებლობას.

კასატორი მიუთითებს, რომ ბასს 11 არ ეხება სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობებს, არამედ ეხება კონკრეტულად სამშენებლო ურთიერთობებს. შესაბამისად, სადავო ურთიერთობაც უნდა აღირიცხოს ამ სტანდარტის ანგარიშის შესაბამის ნომერზე - 2120-ზე, რაც თავის მხრივ, მიეკუთვნება გრძელვადიანი აქტივების ანგარიშს - 2000-ს, სადაც მოქცეულია, ასევე, შენობები, მანქანა-დანადგარები, ოფისის აღჭურვილობა, ტრანსპორტი, ავეჯი და სხვა ინვენტარი. შესაბამისად, ნათელია, რომ სადავო ქონება განეკუთვნება ძირითად საშუალებებს, კერძოდ კი #2100 ანგარიშს, რომლითაც იწყება საერთოდ ანგარიშთა გეგმის ეს თავი. შესაბამისად, კასატორი მიიჩნევს, რომ სასამართლო თავად ადასტურებს, რომ სადავო ქონება წარმოადგენს დაუმთავრებელ მშენებლობას, რასაც თავად სამინისტროც ეთანხმება, რადგან სახეზეა შენობა-ნაგებობები, რომლებიც დადასტურებულად განკუთვნილია შემდგომი მულტიფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის დაშენება/მიშენებისათვის მათი შემდგომი რეალიზაციის მიზნით. შესაბამისად, ამ აქტივისათვის საბოლოო სასაქონლო სახის მიცემის, ანუ მზა პროდუქციად შექმნის (მშენებლობის დასრულებისას) შემდეგაა შესაძლებელი და კანონშესაბამისიც მისი, როგორც სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობად აღიარება.

კასატორი, ასევე, მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის პირველ პუნქტზე და აღნიშნავს, რომ საწარმო ქონების გადასახადს იხდის როგორც მის ბალანსზე ძირითად საშუალებად ან/და საინვესტიციო ქონებად აღრიცხულ აქტივებზე, ასევე, დაუმონტაჟებელ მოწყობილობებზე და დაუმთავრებელ მშენებლობაზე, ასევე, ლიზინგით გაცემულ ქონებაზეც. ამ მუხლის, კონკრეტულად კი, ქონების გადასახადის მიზნებისათვის, არანაირი მნიშვნელობა არ ენიჭება იმას, გადასახადის გადამხდელი ბასს-ის სტანდარტების რომელ ანგარიშზე აღრიცხავს ქონებას, ანუ დაბეგვრის ობიექტს. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია უდავო ფაქტობრივი გარემოება, რომ შემოწმებით აღნიშნული აქტივი განხილულია როგორც დაუმთავრებელი მშენებლობა. შემმოწმებელმა გამოავლინა მოსარჩელის მიერ ბუღალტრული ანგარიშგებებით არასწორი აღრიცხვის შედეგად კუთვნილი გადასახადისაგან თავის არიდების ფაქტი და გამოიყენა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით მინიჭებული უფლებამოსილება. შესამისად, ამ უფლების რეალიზაციის შედეგად, საგადასახადო ორგანომ მოსარჩელეს დაარიცხა კუთვნილი გადასახადი, რაც, კასატორის მოსაზრებით, აბსოლუტურად კანონშესაბამისია.

მეორე სადავო საკითხთან დაკავშირებით, კასატორი მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 174-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებზე, მე-2 მუხლის „ა.ა“ ქვეპუნქტზე, ასევე, „არქიტექტურული საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-13 მუხლის პირველ, მე-2, მე-3 და მე-5 პუნქტებზე და მათ საფუძველზე აღნიშნავს, რომ საქმეში არ მოიპოვება მტკიცებულება, რომ სადავო პროექტი მრავალჯერადი გამოყენებისათვის იყო განკუთვნილი.

კასატორი, აგრეთვე, ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მიწის ნაკვეთზე სამუშაო შესრულებულია შპს „ა...ს“ მმიერ 2014 წლის 17 ნოემბრის ხელშეკრულების საფუძველზე, რომელიც ითვალისწინებს გეოლოგიურ კვლევას, არქიტექტურას და საინჟინრო ნაწილს (ზემოაღნიშნული ხელშეკრულება, ასევე, ითვალისწინებს პროექტის წარდგენას და თბილისის მერიის არქიტექტურის სამსახურთან შეთანხმებას). ამდენად, კასატორი მიიჩნევს, რომ შპს „ა...ს“ მიერ შექმნილი პროექტი, რომელიც განკუთვნილი იყო ქალაქ თბილისში, ...ის #57-ში მდებარე მიწის ნაკვეთისათვის, ვერ იქნება გამოყენებული სხვა ორგანიზაციის მიერ. შესაბამისად, სამინისტროს მოსაზრებით, შემოწმების მიერ ჩათვლის უფლება კანონშესაბამისად იქნა გაუქმებული.

კასატორის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის მითითებით, საზოგადოებას არც შემოწმების პერიოდში და არც სასამართლო დავის მიმდინარეობის პროცესში არ განუხორციელებია არსებული შენობა-ნაგებობიდან ფართის რეალიზაცია ან რეკლამირება მისი რეალიზაციის მიზნით. ამასთან, დღემდე არ განხორციელებულა რაიმე სამშენებლო ან სარეკონსტრუქციო სამუშაოები. ამდენად, მოსარჩელე უკვე 6 წელზე მეტია ფლობს უძრავ ქონებას, რომელსაც აკვალიფიცირებს სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობად, თუმცა მასზე არანაირი სამშენებლო-სარეკონსტრუქციო სამუშაოები არ განხორციელებულა, გარდა არსებულ შენობა-ნაგებობაზე მცირე ზომის ღიობის ამოშენებისა.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, ასევე, 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილზე და მიიჩნევს, რომ 6 წლის მანძილზე ქონების ფლობა და მისი სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობად დაკვალიფიცირება მისი შემდგომი რეალიზაციის მცდელობის გარეშე ემსახურება ქონების გადასახადით დასაბეგრი ოპერაციის შენიღბვას ისეთი ოპერაციით, რომელიც საგადასახადო კოდექსის თანახმად, არ იბეგრება ქონების გადასახადით. ამდენად, კასატორი ამ ნაწილში გასაჩივრებულ განჩინებას დაუსაბუთებლად მიიჩნევს.

რაც შეეხება მეორე სადავო საკითხს, კასატორი განმარტავს, რომ სამშენებლო პროექტი, რომელზე გადახდილ თანხაზეც გაუქმდა დღგ-ის ჩათვლა, შესრულებულია შპს „ა...ს“ მიერ 2014 წლის 17 ნოემბრის მომსახურების ხელშეკრულების საფუძველზე. პროექტი განკუთვნილი იყო ქალაქ თბილისში, ...ის #57-ში მდებარე მიწის ნაკვეთისათვის, შესაბამისად, იგი სხვა მიწის ნაკვეთზე ვერ იქნება გამოყენებული ვერც სხვა და ვერც იმავე ორგანიზაციის მიერ, მიუხედავად იმისა, რომ შპს „კ...ს“ აქვს მისი მრავალჯერადი გამოყენების უფლება.

კასატორი მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 174-ე მუხლზე და აღნიშნავს, რომ შპს „კ...ს“ ბუღალტრულად მშენებლობის პროექტი ჩამოწერილი აქვს, ასევე, პროექტის შემდგომ ეკონომიკურ საქმიანობაში გამოყენება შეუძლებელია, რადგანაც ორგანიზაციას გასხვისებული აქვს საპროექტო მიწის ნაკვეთი. ამდენად, პროექტის გამოყენება დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციებში ვეღარ მოხდება, რის გამოც კასატორი მართებულად მიიჩნევს საგადასახადო ორგანოს მიერ ჩათვლილი დღგ-ის გაუქმებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 9 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 4 დეკემბრის #2634 საგადასახადო შემოწმების აქტის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 6 დეკემბრის #34977 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 6 დეკემბრის #006-762 საგადასახადო მოთხოვნის, ადმინისტრაციული საჩივრის თაობაზე სსიპ შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 10 მაისის #14652 ბრძანებისა და ადმინისტრაციული საჩივრის თაობაზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 22 ნოემბრის #8392/2/2019 გადაწყვეტილების კანონიერება.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ 2018 წლის 4 დეკემბერს შედგენილ იქნა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის თანახმად, დადგინდა შემდეგი: საზოგადოებას 2015 წლის 20 თებერვალს სს „ა...გან“ შეძენილი აქვს ქალაქ თბილისში, ...ას ქ. #65-ში მდებარე უძრავი ქონება (არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობა), საკადასტრო კოდი ... და .... აღნიშნული ქონების შესყიდვის ღირებულება შეადგენს 5 000 000 აშშ დოლარის ექვივალენტს ლარში. მიწაზე მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის ასაშენებლად საზოგადოებამ შპს „ა...ს“ დაუკვეთა მუშაპროექტის შედგენა დაშენება-მიშენებით, რომელიც უნდა შეეთანხმებინა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურთან. მომსახურეობის ღირებულებად განისაზღვრა 57 250 აშშ დოლარის ექვივალენტი ლარში. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 7 სექტემბრის #2818495 ბრძანებით მშენებლობის ვადად განისაზღვრა 2016 წლის 7 სექტემბრიდან 2018 წლის 7 სექტემბრის ჩათვლით. აღნიშნული ქონება საზოგადოებამ აღიარა როგორც სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობა (1630 ანგარიშზე). 2016 წელს საზოგადოებამ არსებულ შენობაზე განახორციელა მცირე მოცულობითი სარემონტო სამუშაოები, მას ახალი მშენებლობა არ განუხორციელებია. 2017 წელს საზოგადოებამ განახორციელა მცირე სამშენებლო სამუშაოები. ვინაიდან საზოგადოება ზემოაღნიშნულ ძირითად საშუალებას განიხილავდა სასაქონლო მატერიალურ ფასეულობად, იგი არ ახორციელებდა აღნიშნულზე ქონების გადასახადის დარიცხვას.

საქმის მასალებით, ასევე, დადგენილია, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 7 სექტემბრის #2818495 ბრძანებით ქალაქ თბილისში, ...ას ქ. #65-ის მიმდებარედ/ქალაქ თბილისში, ...ას ქუჩის #67-ის მიმდებარედ არსებულ მიწაზე მრავალფუნქციური კომპლექსის/შენობის მიშენება ან მიშენება/დაშენების პროექტი შეთანხმებულ იქნა. ბრძანებით მშენებლობის ვადად განსაზღვრულია 2016 წლის 7 სექტემბრიდან 2018 წლის 7 სექტემბრის ჩათვლით. ამასთან, დადგენილია ისიც, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 30 ივლისის #4093137 ბრძანებით ცვლილება შევიდა 2016 წლის 7 სექტემბრის #2818495 ბრძანებაში. განხორციელებული ცვლილებით მშენებლობის ვადად განისაზღვრა 2018 წლის 30 ივლისიდან 2020 წლის 30 ივლისის ჩათვლით.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს შპს „კ...ის“ პარტნიორის 2015 წლის 27 თებერვლის გადაწყვეტილებაზე ქალაქ თბილისში, ...ას #65-ში (საკადასტრო კოდი ... და ...) მრავალფუნქციური კომპლექსის ან/და სასტუმროს მშენებლობის თაობაზე; ასევე, შპს „კ...ის“ პარტნიორის 2016 წლის 15 იანვრის გადაწყვეტილებაზე ქალაქ თბილისში, ...ას ქ. #65-ში (საკადასტრო კოდი ...) მრავალფუნქციური კომპლექსის ან/და სასტუმროს მშენებლობის თაობაზე. ასევე, ადმინისტრაციული საჩივრის ავტორს წარდგენილი ჰქონდა ასაშენებელი შენობის ფართების განაწილების ცხრილი და ფოტომასალა მისამართზე მიმდინარე სამუშაოების დასადასტურებლად. დადგენილია, რომ უძრავი ნივთები მდებარე, ქალაქ თბილისში, ...ას ქ. #65-ის მიმდებარედ/ქალაქ თბილისში, ...ას ქ. #67-ის მიმდებარედ/ქალაქ თბილისში, ...ას ქ. #65-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი - 1674 კვ.მ დაზუსტებული მიწის ნაკვეთი, მასზე არსებული შენობა-ნაგებობებით #1 – 3031.80 კვ.მ, #2, #3, #4, #5 შპს „კ...ის“ საკუთრებად დარეგისტრირებულია მიწის ნაკვეთების გაერთიანების შედეგად (ს.კ. ..., ..., ..., ..., ..., ...). შემოწმების აქტით, ასევე, დადგენილია, რომ საწარმო აღნიშნულ უძრავ ქონებას განიხილავდა, როგორც სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობას.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-8 მუხლის 28-ე ნაწილზე, რომლის თანახმად, სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობა არის პირის მიერ ჩვეულებრივი სამეურნეო საქმიანობის პროცესში გამოყენებული ნედლეული, მასალა, ნახევარფაბრიკატები, სამარაგო ნაწილები, ტარა და მზა პროდუქცია (საქონელი) ბასს-ის მიხედვით. ამავე მუხლის 31-ე ნაწილის თანახმად კი, ძირითადი საშუალება არის მატერიალური აქტივი, რომელსაც პირი იყენებს საქონლის წარმოების, საქონლის მიწოდების/მომსახურების გაწევის, იჯარით (მათ შორის, ლიზინგით) გადაცემის ან/და ადმინისტრაციული მიზნებისათვის და რომლის სასარგებლო გამოყენების ვადა ერთ წელზე მეტია.

საკასაციო პალატა, ასევე, მიუთითებს სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების თაობაზე ბუღალტრული აღრიცხვის საერთაშორისო სტანდარტის მე-6 პუნქტზე, რომლის თანახმად, სტანდარტში გამოყენებული ცნებები: სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობები ისეთი აქტივებია, რომლებიც: ა) გათვალისწინებულია გასაყიდად ჩვეულებრივი სამეურნეო საქმიანობის პროცესში; ბ) მონაწილეობს ამგვარი გაყიდვისათვის გამიზნული სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების წარმოების პროცესში; გ) წარმოდგენილია ნედლეულისა და მასალების სახით, რომლებიც განკუთვნილია საწარმოო მოხმარებისათვის ან მომსახურების გასაწევად.

ძირითადი საშუალებების თაობაზე ბუღალტრული აღრიცხვის საერთაშორისო სტანდარტის მე-6 პუნქტის თანახმად, ძირითადი საშუალებები არის მატერიალური აქტივები, რომლებიც: ა) იმყოფება საწარმოს მფლობელობაში და გამოიყენება: საქონლის ან მომსახურების წარმოებაში ან მისაწოდებლად, იჯარით გასაცემად ან ადმინისტრაციული მიზნებისათვის; და ბ) გათვალისწინებულია ერთ საანგარიშგებო პერიოდზე მეტი ხნით გამოსაყენებლად.

ამასთან, სამშენებლო კონტრაქტების თაობაზე ბუღალტრული აღრიცხვის საერთაშორისო სტანდარტის მე-3 პუნქტის თანახმად, სამშენებლო კონტრაქტი არის კონტრაქტი, რომელიც სპეციალურად ითვალისწინებს აქტივის ან აქტივთა ისეთი ერთობლიობის შექმნას, რომლებიც ერთმანეთთან მჭიდროდ დაკავშირებული ან ურთიერთდამოკიდებულია კონსტრუქციულად, ტექნოლოგიურად და ფუნქციურად, ან მათი საბოლოო გამოყენების მიზნის ან დანიშნულების მიხედვით. ამავე სტანდარტის მე-8 პუნქტის თანახმად, როდესაც კონტრაქტი ეხება რამდენიმე აქტივს, მაშინ თითოეული აქტივის მშენებლობა უნდა განიხილებოდეს როგორც დამოუკიდებელი, ცალკე აღებული სამშენებლო კონტრაქტი, თუ: ა) თითოეული აქტივისათვის შესაძლებელია ცალკე პროექტის შედგენა; ბ) შესაძლებელია თითოეული აქტივის ცალკე ჩაბარება დამკვეთისათვის და მენარდეს და დამკვეთს შეუძლიათ შეთანხმდენ ან უარი განაცხადონ კონტრაქტის იმ ნაწილზე, რომელიც ცალკეულ აქტივს ეხება; და გ) შესაძლებელია თითოეული აქტივისათვის ცალკე განისაზღვროს დანახარჯები და ამონაგები.

დადგენილია, რომ შპს „კ...ის“ საქმიანობის სახეა სამშენებლო საქმიანობა. ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მიერ დადგენილად იქნა მიჩნეული ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ პარტნიორის გადაწყვეტილებით შესყიდული მიწის ნაკვეთი გამოყენებული უნდა ყოფილიყო მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის და/ან სასტუმროს მშენებლობისა და შემდგომში აშენებული ფართების სარეალიზაციოდ. ამასთან, კასატორთა მხრიდან საკასაციო საჩივრებში ვერ იქნა წარმოდგენილი მითითებული ფაქტობრივი გარემოების გამაქარწყლებელი დასაშვები და დასაბუთებული საკასაციო პრეტენზია.

საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობები წარმოადგენენ ისეთ აქტივებს, რომლებიც გათვალისწინებულია გასაყიდად ჩვეულებრივ სამეურნეო პროცესში. საწარმოს მიერ აქტივის გამოყენების ფუნქციური დანიშნულების განსაზღვრა განაპირობებს მატერიალური ფასეულობის კვალიფიცირებას სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობად თუ ძირითად საშულებად.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ მიწის ნაკვეთზე არსებულ ერთ-ერთ შენობას ჩაუტარდა მცირე სარემონტო-სამშენებლო სამუშაო, რაც არ აქცევს ამგვარ შენობას საწარმოს ძირითად საშუალებად და დაუშვებელია იგი განიხილებოდეს საწარმოს ბალანსზე არსებულ დაუმთავრებელ მშენებლობად. აღნიშნული მცირე სარემონტო-სამშენებლო სამუშაოს ჩატარება ემსახურებოდა მიწის ნაკვეთის მულტიფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის მშენებლობისათვის გამოყენებას და მასზე არსებულ შენობა-ნაგებობებზე წარმოებული სამშენებლო-სარემონტო სამუშაოები მონაწილეობენ ამგვარი გაყიდვისათვის გამიზნული სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების წარმოების პროცესში. ამდენად, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ შპს „კ...ის“ საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებასთან მიმართებით, საწარმოს შეფასება ქონების სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობად მიჩნევის თაობაზე, შესაბამისობაშია მის მიმართ განხორციელებული ოპერაციების შინაარსთან, რაც გამორიცხავდა საგადასახადო ორგანოს მხრიდან საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის გამოყენების შესაძლებლობას ქონების გადასახადის ნაწილში.

რაც შეეხება მეორე სადავო საკითხს, დადგენილია, რომ შპს „კ...ის“ მიერ შპს „ა...სთან“ დადებულია 2014 წლის 17 ნოემბრის ხელშეკრულება მომსახურების - ქალაქ თბილისში, ...ის გამზ. #57-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (ს.კ. ...) ასაშენებელი მრავალფუნქციური საცხოვრებელი კომპლექსის მუშაპროექტის მომზადების თაობაზე. შპს „კ...ის“ მიერ შპს „ა...ს“ მიმართ გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშფაქტურის შესაბამისად, განხორციელდა დღგ-ს ჩათვლა.

ასევე, დადგენილია, რომ ქალაქ თბილისში, ...ის გამზ. #57-ში მდებარე მიწის ნაკვეთი (ს.კ. ...) გასხვისდა შპს „ი...ზე“. მხარეები სადავოდ არ ხდიან იმ ფაქტს, რომ აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე შპს „კ...ს“ მშენებლობა არ უწარმოებია, შესაბამისად, შპს „ა...ს“ მიერ მომზადებული სამშენებლო პროექტი საწარმოს ამ მიწის ნაკვეთზე მშენებლობისათვის არ გამოუყენებია.

შემოწმების აქტის თანახმად, ქალაქ თბილისში, ...ის გამზ. #57-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე განსახორციელებული მშენებლობისათვის საპროექტო სამუშაოები შპს „ა...მ“ შეასრულა. მომსახურების მიღებისას 2017 წელს გამოწერილია ანგარიშ-ფაქტურა, დღგ-ის თანხა შეადგენს 38 232 ლარს და აღნიშნული დღგ ჩათვლილი აქვს გადამხდელს. ამასთან, შემოწმების აქტით დადგინდა, რომ ხსენებული პროექტის გამოყენება არ მოხდა იმ გარემოების გამო, რომ საზოგადოებამ გაყიდა ის მიწის ნაკვეთი, რომლისთვისაც იყო განკუთვნილი პროექტი. აღნიშნული გარემოების გათვალისწინებით, ჩათვლილი დღგ დაექვემდებარა გაუქმებას.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელე ადმინისტრაციული დავის ფარგლებში მიუთითებდა შპს „ა...ს“ 20.05.2019წ. წერილზე, რომლითაც დადასტურებულია შპს „ა...ს“ მიერ მომზადებული სამშენებლო პროექტის მრავალჯერადი გამოყენებისა და ეკონომიკურ საქმიანობაში გამოყენების უფლება.

საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ არასწორად შეაფასა ის ფაქტი, რომ მიწის ნაკვეთის გასხვისების შემდეგ შპს „კ...ს“ აღარ გააჩნდა სამშენებლო პროექტის გამოყენების უფლება, რაც ქმნიდა მიღებული დღგ-ს თანხის ჩათვლის გაუქმების საფუძველს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „არქიტექტურული საქმიანობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, არქიტექტურული პროექტი არის არქიტექტურული შემოქმედების შედეგად დოკუმენტურად დაფიქსირებული ავტორისეული ჩანაფიქრი, სადაც ჩამოყალიბებულია არქიტექტურული ობიექტის სტრუქტურა და მოცულობით-სივრცითი დაგეგმარების პრინციპი, რომელიც ნორმატიული და სახელმძღვანელო დოკუმენტების მოთხოვნათა შესაბამისად კომპლექსურად წყვეტს ქალაქთმშენებლობით, მხატვრულ-ესთეტიკურ, ფუნქციურ და ტექნიკურ საკითხებს, წარმოადგენს საავტორო უფლებათა ობიექტს და არ საჭიროებს ლიცენზირებას. ამავე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, საპროექტო დოკუმენტაცია არის არქიტექტურული ობიექტის რეალიზაციის მიზნით, არქიტექტურული პროექტის საფუძველზე დადგენილი მოცულობით მომზადებული საპროექტო-სამშენებლო დოკუმენტაცია - არქიტექტურული საქმიანობის ნაწილი, რომელიც არ წარმოადგენს საავტორო უფლებათა ობიექტს და საჭიროებს ლიცენზირებას. ამავე კანონის მე-10 მუხლის თანახმად, არქიტექტურული პროექტის შექმნა, რეალიზაცია და სხვა სახით გამოყენება ხორციელდება საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად დადებული ხელშეკრულების საფუძველზე.

საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას იმასთან დაკავშირებით, რომ შპს „კ...ის“ მიერ შპს „ა...ს“ მიერ მომზადებული პროექტი ჩამოწერილ იქნა. აღნიშნულის საპირისპიროდ, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქმეში არ არის წარმოდგენილი მითითებული გარემოების დამადასტურებელი მტკიცებულება. ამასთან, თავად პროექტის შემდგენი პირი ადასტურებს, რომ შპს „კ...ს“ მინიჭებული აქვს უფლება, სამშენებლო პროექტი გამოიყენოს სამომავლო ეკონომიკურ საქმიანობაში, მათ შორის, გაასხვისოს სხვა პირზე. ამდენად, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ მხოლოდ ის გარემოება, რომ სამშენებლო პროექტის შეთანხმება მშენებლობის ნებართვის გაცემის შესაბამის სტადიაზე გადის კონკრეტულ მიწის ნაკვეთთა მიკუთვნებისათვის შესაბამის კვლევას, რის საფუძველზეც ნებართვის გამცემი ახდენს მის შეთანხმებას, არ ქმნის სამშენებლო პროექტის მხოლოდ კონკრეტულ მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით გამოსაყენებელ ერთჯერად დოკუმენტად მიჩნევის საფუძველს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს შპს „კ...ის“ მიერ საკასაციო შესაგებელში გამოთქმულ მოსაზრებებს იმის თაობაზე, რომ არსებობდა სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრის განუხილველად დატოვების საფუძვლები. მის საწინააღმდეგოდ, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მართებულად იქნა მიღებული წარმოებაში სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივარი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 11 მაისის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა