ბს-1149 (კ-20) 07 ნოემბერი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა შპს „ი...-ის“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.07.2020წ. გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „ი...-მა“ 03.08.2018წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიმართ და სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შემდეგ მოითხოვა ქ. თბილისის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გეგმის იმ ნაწილში ბათილად ცნობა, რომლითაც შპს „ი...-ის“ საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ნაწილს (345 კვ.მ.), მდებარე ქ. თბილისი, ...ას ქ. N... (ნაკვეთი ...) საკადასტრო კოდი ..., დაუდგინდა ფუნქციური ზონა - სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 22.11.2018წ. გადაწყვეტილებით შპს „ი...-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა, ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გეგმა იმ ნაწილში, რომლითაც შპს „ი...-ის“ საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ნაწილს (345 კვ.მ.), მდებარე ქ. თბილისი, ...ას ქ. N... (ნაკვეთი ...) საკადასტრო კოდი ..., დაუდგინდა ფუნქციური ზონა - სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1), ქ. თბილისის საკრებულოს დაევალა გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის გამოქვეყნება იმავე წესით, რა წესითაც გამოქვეყნდა ქ. თბილისის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.07.2020წ. გადაწყვეტილებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 22.11.2018წ. გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, შპს „ი...-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო პალატამ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე მითითებით აღნიშნა, რომ ქ. თბილისში, ...ას ქუჩა №...-ში (ნაკვეთი ...) მდებარე უძრავი ქონება, საკადასტრო კოდით №..., 2009 წლის 24 სექტემბრიდან (უძრავი ქონების 24.09.2009წ. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე) საკუთრების უფლებით აღრიცხულია შპს ,,ი...-ის" სახელზე, ნაკვეთის საკუთრების ტიპი - საკუთრება, ნაკვეთის დანიშნულება - არასასოფლო-სამეურნეო, დაზუსტებული ფართობი: 1760 კვ.მ., ნაკვეთის წინა ნომერი: .... შპს ,,ი...’’-ის დირექტორმა ლ. ხ-მა 31.05.2018წ. განცხადებით მიმართა სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს და მოითხოვა მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე პირველი კლასის 4მ-მდე სიმაღლის მქონე ღობის მოწყობის დადასტურება. სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 07.06.2018წ. №4001587 გადაწყვეტილებით განმცხადებელს ეცნობა, რომ ვინაიდან მის დაინტერესებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე, საპროექტო ადგილას, ფუნქციური ზონის მიხედვით ვრცელდებოდა სატრანსპორტო ზონა, აღნიშნულ ნაწილში ღობის განთავსება ვერ მოხდებოდა. შესაბამისად, საპროექტო ღობე უნდა განთავსებულიყო სატრანსპორტო ზონის დაცვით. სააპელაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერება, კერძოდ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 30.12.2014წ. №20-105 დადგენილებით დამტკიცებული დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის იმ ნაწილის ბათილად ცნობა, რომლითაც შპს „ი...-ის“ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთის ნაწილს (345 კვ.მ.), მდებარე ქ. თბილისი, ქუჩა ...ა, №... (ნაკვეთი ...), საკადასტრო კოდი ..., დაუდგინდა ფუნქციური ზონა - სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1).

სააპელაციო პალატამ, ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის 16.2 მუხლზე, „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ კანონის მე-2 მუხლის „ა“ და „ჟ“ ქვეპუნქტებზე, ამავე კანონის 5.2, 6.2, 6.3, 23.1, 23.3, 25.3¹, 27-ე მუხლებზე მითითებით, ასევე ქ. თბილისის საკრებულოს 27.03.2009წ. N4-13 გადაწყვეტილებით დამტკიცებულ „ქალაქ თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ მე-18, მე-19 მუხლებზე მითითებით აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილება გამოცემულია უფლებამოსილი ორგანოს მიერ უფლებამოსილებას მიკუთვნებულ საკითხთან დაკავშირებით. სააპელაციო პალატის განმარტებით, შპს ,,ი...-ის’’ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ფუნქციური ზონა თავდაპირველად განისაზღვრა ,,დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალური გეგმის დამტკიცების თაობაზე“ ქალაქ თბილისის საკრებულოს 05.06.2009წ. №6-17 გადაწყვეტილებით, რომელიც მოქმედებდა ,,დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ’’ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 30.12.2014წ. №20-105 დადგენილების მიღებამდე და მას მერე აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე ზონის სტატუსის ცვლილება არ მომხდარა. შპს „ი...-ის“ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1)-ის განსაზღვრა მოხდა ქალაქ თბილისის საკრებულოს 05.06.2009წ. №6-17 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული ,,დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალური გეგმით“, ამდენად, 24.09.2009წ., როდესაც მოსარჩელემ შეიძინა აღნიშნული მიწის ნაკვეთი, უკვე განსაზღვრული იყო მიწის ნაკვეთის ფუნქციური ზონის სტატუსი. სააპელაციო პალატის მითითებით თავად მოსარჩელემ გამოხატა ნება შეეძინა სატრანსპორტო ზონა 1-ში (ტზ-1) არსებული მიწის ნაკვეთი, სადავო რეგულირებით ხდება საკუთრების უფლების ობიექტის გამოყენების გარკვეული შეზღუდვა, თუმცაღა მისი ფლობა და სარგებლობა მესაკუთრეს შეუძლია და არ ხდება საკუთრების უფლების იმგვარი შეზღუდვა, რაც საკუთრების არსის დარღვევას იწვევს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.07.2020წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ი...-მა“.

კასატორმა აღნიშნა, რომ შპს „ი...-ის“ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ქ. თბილისის საკრებულოს 05.06.2009წ. N6-17 გადაწყვეტილებით დამტკიცდა დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალური გეგმა, ასევე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცდა დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმა და ორივე შემთხვევაში შპს „ი...-ის“ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე გავრცელდა სამრეწველო ზონა 1 (ს-1) და სატრანსპორტო ზონა 1 (ტზ-1). სადავო ადმინისტრაციული აქტის იმ ნაწილის მოქმედებით, რომლითაც კასატორის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის ნაწილს მიენიჭა ფუნქციური ზონა სატრანსპორტო ზონა 1, პირდაპირი და უშუალო ზიანი ადგება შპს „ი...-ის“ კანონიერ ინტერესებს. არ არსებობს საკუთრების უფლების შეზღუდვის აუცილებელი საზოგადოებრივი საჭიროება, ჩარევა არ ემსახურება კონსტიტუციითა და ევროკონვენციით დაცულ ლეგიტიმურ მიზანს.

კასატორის მითითებით სადავო ნორმატიული აქტი გამოცემულია ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსისა და „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ კანონის საფუძველზე და უნდა შეესაბამებოდეს მითითებული საკანონმდებლო აქტების მოთხოვნებს. კასატორი აღნიშნავს, რომ ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი უნდა აკმაყოფილებდეს ფორმალური და მატერიალური კანონიერების მოთხოვნებს. კასატორი მიუთითებს, რომ ,,სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ’’ კანონი ქვეყნის მდგრადი განვითარებისა და მოსახლეობის ჯანსაღი და უსაფრთხო საცხოვრებელი და სამოღვაწეო გარემოთი უზრუნველყოფის მიზნით არეგულირებს სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის პროცესს. ამავე კანონის მე-5 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, ქვეყნის ტერიტორიის ცალკეული ნაწილების გამოყენება და განვითარება უნდა შეესაბამებოდეს სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საერთო პირობებსა და მოთხოვნებს, ხოლო მე-6 მუხლის მე-პუნქტის თანახმად, სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის სფეროში კერძო ინტერესებს განეკუთვნება: ფიზიკურ და იურიდიულ პირთა ინტერესები, დაკავშირებული მათ საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების (ობიექტების) სივრცით-ტერიტორიულ დაგეგმვასთან და განვითარებასთან, ჯანსაღ და უსაფრთხო გარემოში არსებობასთან. სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვის სფეროში ფიზიკურ და იურიდიულ პირთა საქმიანობა შეიძლება შეიზღუდოს იმ შემთხვევაში, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონმდებლობას, საჯარო ინტერესებს, ხელყოფს სხვათა უფლებებს. ამასთანავე, კასატორს საკასაციო საჩივარში ზემოაღნიშნული კანონის 23.1, 23.3, 27.1, 27.2, 27.3 მუხლები აქვს ციტირებული. კასატორი სატრანსპორტო ზონა 1-ის განმარტების მიზნით მიუთითებს ქ. თბილისის საკრებულოს 27.03.2009წ. N4-13 გადაწყვეტილებით და შემდგომში 24.05.2016წ. N14-39 დადგენილებით დამტკიცებულ „ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ შესაბამის მუხლებზე.

კასატორი აღმნიშნავს, რომ ნორმატიული აქტის სადავო ნაწილის მოქმედებით იზღუდება შპს „ი...-ის“ საკუთრების უფლება. კერძოდ, მას ერთმევა შესაძლებლობა, მიწის ნაკვეთი გამოიყენოს სამშენებლოდ. შეზღუდვა ეხება სარგებლობის უფლებას, რაც საკუთრების უფლების უმნიშვნელოვანეს ელემენტს წარმოადგენს. გარდა ამისა, შეზღუდვის თავისებურებიდან გამომდინარე, სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემული სახის შეზღუდვა ეჭვქვეშ აყენებს საკუთრების უფლების არსს, რადგან სატრანსპორტო ზონის სტატუსის მინიჭებით კასატორს ეკრძალება ყოველგვარი მშენებლობის წარმოება საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე. ამ სტატუსის მინიჭება გულისხმობს, რომ მიწის ნაკვეთის განვითარება უნდა მოხდეს სატრანსპორტო ზონის სტატუსის მიზნებისათვის. კასატორის მოსაზრებით აღნიშნული გარემოება იმ ხარისხით ზღუდავს საკუთრების უფლებას, რომ შინაარსს უკარგავს მას, რადგან საკუთრება, სარგებლობის უფლების გარეშე მხოლოდ ფორმალურად რეგისტრირებულ უფლებად იქცევა. მოცემულ შემთხვევაში მიწის ნაკვეთის სატრანსპორტო ზონის განვითარების მიზანი საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შემდგომ დაზუსტდა. ამდენად, ნორმატიული აქტის სადავო ნაწილი ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე ზღუდავს საკუთრების უფლებას იმ ხარისხით, რომ შინაარს უკარგავს მას, როგორც ობიექტურ ღირებულებას, რაც წინააღმდეგობაში მოდის საქართველოს კონსტიტუციის 21-ე მუხლთან და საერთაშორისო აქტებით განმტკიცებულ სტანდარტებთან.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ი...-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქმის მასალების მიხედვით, ქ. თბილისში, ...ას ქუჩა №...-ში (ნაკვეთი ...) მდებარე უძრავი ქონება, 1760 კვ.მ. არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, საკადასტრო კოდით №..., 2009 წლის 24 სექტემბრიდან საკუთრების უფლებით აღრიცხულია შპს ,,ი...-ის“ სახელზე. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ შპს ,,ი...-ის’’ საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ფუნქციური ზონა თავდაპირველად განისაზღვრა ,,დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალური გეგმის დამტკიცების თაობაზე“ ქალაქ თბილისის საკრებულოს 05.06.2009წ. №6-17 გადაწყვეტილებით, რომელიც მოქმედებდა ,,დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ’’ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 30.12.2014წ. №20-105 დადგენილების მიღებამდე. ამდენად, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას და აღნიშნავს, რომ შპს „ი...-ის“ მიერ 24.09.2009წ. მიწის ნაკვეთის შეძენის დროს, მიწის ნაკვეთის ფუნქციური ზონის სტატუსი უკვე განსაზღვრული იყო ქ. თბილისის საკრებულოს 05.06.2009წ. N6-17 გადაწყვეტილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გენერალური გეგმით". საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ განსახილველი დავის გადაწყვეტისთვის არსებითი მნიშვნელობისაა ის გარემოება, რომ მიწის ნაკვეთებზე შპს „ი...-ის“ მიერ შესაბამისი ნასყიდობის ხელშეკრულების გაფორმებისას დადგენილი იყო სატრანსპორტო ზონა 1-ის (ტზ-1) სტატუსი, შესაბამისად, თავად კასატორმა გამოხატა ნება შეეძინა სატრანსპორტო ზონა 1-ში არსებული მიწის ნაკვეთი. ამდენად, უსაფუძვლოა კასატორის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ მიწის ნაკვეთის სატრანსპორტო ზონის განვითარების მიზანი საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შემდგომ დაზუსტდა.

საკასაციო პალატა არ ეთანხმება კასატორის მოსაზრებას იმის შესახებ, რომ მიწის ნაკვეთის ნაწილისთვის ფუნქციური ზონად სატრანსპორტო ზონა 1-ის განსაზღვრა და საკუთრების უფლების ამ ინტენსივობით შეზღუდვა უთანაბრდება საკუთრების უფლების ჩამორთმევას. მიწის ნაკვეთისთვის ფუნქციური ზონის მინიჭება არის არა საკუთრების უფლების ჩამორთმევა (ფორმალური ექსპროპრიაცია), არამედ საკუთრების უფლების შინაარსისა და ფარგლების დადგენა (სუსგ 26.01.2021წ., Nბს-1112(კ-18)). საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას და აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სადავო რეგულირებით ხდება საკუთრების უფლების ობიექტის გამოყენების გარკვეული შეზღუდვა, თუმცაღა მისი ფლობა და სარგებლობა მესაკუთრეს შეუძლია და არ ხდება საკუთრების უფლების იმგვარი შეზღუდვა, რაც საკუთრების არსის დარღვევას იწვევს.

საკასაციო პალატა მიუთითებს სსკ-ის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველ წინადადებაზე, რომლის თანახმად, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო საჩივარი უნდა შეიცავდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მოტივების უარმყოფელ სამართლებრივად დასაბუთებულ არგუმენტაციას. განსახილველ შემთხვევაში წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი შეიცავს ნორმების ციტირებას, კასატორი ვერ ასაბუთებს სადავო ნორმატიული ადმინისტრაციულ-სამართლბერივი აქტის კანონმდებლობის მოთხოვნათა დარღვევით გამოცემას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც შპს „ი...-ის“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ემუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ი...-ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 29.07.2020წ. გადაწყვეტილება;

3. შპს „ი...-ს“ (ს/კ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 09.10.2020წ. N1602226745 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

გ. გოგიაშვილი