ბ-1174-3(გან-22) 16 დეკემბერი, 2022 წელი
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გიორგი გოგიაშვილი
საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლის შესაბამისად, ზეპირი მოსმენის გარეშე განიხილა მ. დ-ას განცხადება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.01.2021წ. გადაწყვეტილების (საქმე Nბს-1232(კ-20)) განმარტების თაობაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
მ. დ-ამ 16.12.2016წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიმართ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის იმ ნაწილში ბათილად ცნობის მოთხოვნით, რომლითაც ქ. თბილისში, ...ის ქუჩაზე არსებული მიწის ნაკვეთები - ს.კ. N... და ს.კ. N... შეყვანილ იქნა ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონაში.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 06.03.2017წ. განჩინებით სასკ-ის 16.1 მუხლის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭო.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 29.09.2017წ. გადაწყვეტილებით მ. დ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მ. დ-ამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა. აპელანტმა მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და მისი სარჩელის დაკმაყოფილება.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 27.04.2018წ. განჩინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭოს უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახური.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 08.06.2018წ. განჩინებით მ. დ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 29.09.2017წ. გადაწყვეტილება, რაც მ. დ-ამ საკასაციო წესით გაასაჩივრა. კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და მისი სარჩელის დაკმაყოფილება. სასკ-ის 161 მუხლის საფუძველზე სასამართლოს მეგობრის სტატუსით თავისი მოსაზრება წარმოადგინა დ. ჯ-მა, რომელმაც აღნიშნა, რომ მოსარჩელის საკუთრების უფლებაში ჩარევა ვერ აკმაყოფილებდა თანაზომიერების ტესტს და ვერ უზრუნველყოფდა კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმის 1-ლი მუხლის მოთხოვნის დაცულობას.
საქართველოს უზენაესის სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.01.2021წ. გადაწყვეტილების (საქმე Nბს-1232(კ-20)) სარეზოლუციო ნაწილის თანახმად:
1. მ. დ-ას საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა;
2. გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 08.06.2018წ. განჩინება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება;
3. მ. დ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა;
4. ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმა“ იმ ნაწილში, რომლითაც ქ. თბილისში, ...ის ქუჩაზე არსებული მიწის ნაკვეთები - ს.კ. N... და ს.კ. N... შეყვანილ იქნა ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონაში.
მ. დ-ამ 15.07.2022წ. განცხადებით მომართა საკასაციო სასამართლოს და საკასაციო სასამართლოს 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყვეტილების განმარტება. მან აღნიშნა, რომ საკასაციო სასამართლოს მიერ 26.01.2021წ. გადაწყვეტილების მიღების შემდგომ, 22.02.2022წ. განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და მოითხოვა მის საკუთრებაში არსებულ ორ მიწის ნაკვეთზე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილების N1 დანართით დამტკიცებული „მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის გრაფიკული ნაწილით – რუკით“ გათვალისწინებული სატყეო ზონის საცხოვრებელი ზონა 2-ით ცვლილება და N1.8 დანართით დამტკიცებული „თბილისის გამწვანებული ტერიტორიების რუკით“ გათვალისწინებული სატყეო ზონის მოხსნის მოთხოვნით. მესაკუთრის მითითებით, 22.02.2022წ. განცხადებას თან ერთვოდა საკასაციო სასამართლოს 26.01.2021წ. Nბს-1232(კ-20) გადაწყვეტილება.
ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 18.04.2022წ. N22.557.638 განკარგულებით უარი ეთქვა „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილებაში ცვლილების შეტანის თაობაზე“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დადგენილების პროექტის მოწონებას ...ის ქუჩაზე მდებარე ორ მიწის ნაკვეთზე სატყეო ზონის საცხოვრებელი ზონა 2-ით (სზ-2) ცვლილებასთან და თბილისის გამწვანებული ტერიტორიების რუკით გათვალისწინებული სატყეო ზონის მოხსნაზე.
ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 18.04.2022წ. N22.557.638 განკარგულების მიხედვით, „მწვანე ქალაქის“ კონცეფციის ამოცანების შესრულებაზე მითითებით მიზანშეწონილად არ იქნა მიჩნეული დაინტერესებული მხარის მიერ მოთხოვნილ 2 მიწის ნაკვეთზე სატყეო ზონის მოხსნა და საცხოვრებელი მინიჭება. ადმინისტრაციულმა ორგანომ ასევე აღნიშნა, რომ შესაბამის მიწის ნაკვეთებთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლოს 26.01.2021წ. Nბს-1232(კ-20) გადაწყვეტილებით დადგენილი არაა კონკრეტული ფუნქციური ზონა, რომელიც სასამართლოს გადაწყვეტილების შესაბამისად განისაზღვრებოდა საკუთრების უფლების დაცვის პრევენციულ საშუალებად. მიწის ნაკვეთები მდებარეობდა განაშენიანების კონტურს მიღმა. აღნიშნულ ტერიტორიაზე არსებული ბუნებრივი ლანდშაფტის ხელყოფა გამოიწვევდა ქალაქის ჩამოყალიბებული არეალის განადგურებას, ისე მის მიმდებარედ არსებული სივრცობრივად მოწესრიგებული გარემოს რადიკალურ ცვლილებას. საპროექტო მიწის ნაკვეთები ერთიანი ქედის ნაწილია, ტერიტორია კარგად აღიქმება დასახლებული ზოლიდან, როგორც ერთიანი გამწვანებული ფერდის გაგრძელება. მითითებული არეალის განაშენიანებით ტერიტორია დაკარგავს თავის პირვანდელ სახეს. ტერიტორიის მნიშვნელოვანი ადგილმდებარეობიდან გამომდინარე, მიზანშეწონილად იქნა მიჩნეული არსებული ბუნებრივი ლანდშაფტის შენარჩუნება. ამასთან, ადმინისტრაციულმა ორგანომ აღნიშნა, რომ დაინტერესებული მხარის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთები ექცეოდა ისტორიული ლანდშაფტის დაცვის ზონაში და მიუთითა „კულტურული მემკვიდრეობის შესახებ“ 08.05.2007წ. კანონის 39.2 და 39.3 მუხლებზე. ისტორიული ლანდშაფტის დაცვის ზონის დადგენის მიზანია კულტურული მემკვიდრეობის უძრავი ობიექტებისა და კულტურული მემკვიდრეობის დამცავი ზონების, ასევე ისტორიულ მოვლენებთან, გადმოცემებთან და ფოლკლორთან დაკავშირებული ადგილების ისტორიულად ჩამოყალიბებული ბუნებრივი გარემოს შენარჩუნება და მისი იერსახის აღდგენა (39.2 მუხ.). ისტორიული ლანდშაფტის დაცვის ზონაში აუცილებელია: ბუნებრივი რელიეფისა და წყალსატევების შენარჩუნება, ლანდშაფტის განთავისუფლება კულტურულ ღირებულებას მოკლებული, დისონანსის შემტანი შენობა-ნაგებობებისა და ნარგავებისაგან, მცენარეული საფარის დაცვა-რეგულირება, ტყისა და მწვანე საფარის ბუნებრივი აღდგენის უზრუნველყოფა, მდელოებისა და სხვა ტერიტორიების დაცვა დამეწყვრისა და წალეკვისაგან (39.3 მუხ.).
მ. დ-ა აღნიშნავს, რომ 10.05.2022წ. ასევე მიმართა სსიპ აღსრულების ეროვნულ ბიუროს საკასაციო სასამართლოს 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყვეტილების აღსრულების მოთხოვნით. სსიპ აღსრულების ეროვნულმა ბიურომ სასამართლო გადაწყვეტილების ნებაყოფლობითი შესრულების შესახებ წინადადება გაუგზავნა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს. ამ უკანასკნელის აპარატმა აცნობა აღმასრულებელს, რომ სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების მიზნით მიმართა ქ. თბილისის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს.
ზემოხსენებული გარემოებებიდან გამომდინარე, მ. დ-ამ 15.07.2022წ. განცხადებით მოითხოვა საკასაციო სასამართლოს 26.01.2021წ. Nბს-1232(კ-20) გადაწყვეტილების განმარტება მისი აღსრულების ხელშეწყობის მიზნით.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო წარმოდგენილი განცხადების გაცნობის შედეგად მიიჩნევს, რომ მ. დ-ას განცხადება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.01.2021წ. გადაწყვეტილების (საქმე Nბს-1232(კ-20)) განმარტების თაობაზე ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, გადაწყვეტილების გამომტან სასამართლოს უფლება აქვს მხარეთა ან აღმასრულებლის განცხადებით, გადაწყვეტილების აღსრულების ხელშეწყობის მიზნით განმარტოს გადაწყვეტილება სარეზოლუციო ნაწილის შეუცვლელად მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის შინაარსი ბუნდოვანია. განცხადების შეტანა გადაწყვეტილების განმარტების შესახებ დასაშვებია, თუ გადაწყვეტილება ჯერ არ არის აღსრულებული და თუ არ გასულა ვადა, რომლის განმავლობაშიც გადაწყვეტილება შეიძლება აღსრულდეს. ამდენად, მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობა განსაზღვრავს სასამართლოს მიერ მიღებული, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების განმარტების წესსა და პირობებს. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლით კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების განმარტების შესაძლებლობას მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობა ადგენს მისი აღსრულების ხელშეწყობის მიზნით. განმარტების უფლებამოსილება სასამართლოს გააჩნია იმ შემთხვევაში, როდესაც არსებობს გადაწყვეტილების აღსრულების დამაბრკოლებელი გარემოებები, შესაბამისად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების განმარტების შესაძლებლობას მოქმედი საპროცესო კანონმდებლობა ადგენს მისი აღსრულების ხელშეწყობის მიზნით (სუსგ 22.04.2021წ. Nბ-305-2(2გან-21)). განმარტების აუცილებლობა არსებობს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის ბუნდოვანების შემთხვევაში. გადაწყვეტილების განმარტებისას არ უნდა იქნეს შეცვლილი კანონიერ ძალაში შესული და განმარტებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი (სუსგ 07.12.2020წ. Nბ-1328-10(გან-20)). საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სსკ-ის 262.1 მუხლის საფუძველზე სასამართლო გადაწყვეტილების განმარტება მიზნად ისახავს გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის შინაარსის ბუნდოვანების (ასეთის არსებობის შემთხვევაში) აღმოფხვრას და არა სამოტივაციო ნაწილის განმარტებას ან ახალი სამართლებრივი საკითხის შეფასებას.
განსახილველ შემთხვევაში, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.01.2021წ. Nბს-1232(კ-20) გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-4 პუნქტით ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმა“ იმ ნაწილში, რომლითაც ქ. თბილისში, ...ის ქუჩაზე არსებული მიწის ნაკვეთები - ს.კ. N... და ს.კ. N... შეყვანილ იქნა ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონაში.
განცხადების ავტორის მოთხოვნაა შემდეგი საკითხების განმარტება: 1. უნდა გავრცელდეს თუ არა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის“ შესაბამისი ნაწილის ბათილად ცნობის სამართლებრივი შედეგები „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილების მიმართ. 2. როგორ უნდა აღსრულდეს საკასაციო სასამართლოს 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყევტილება იმ პირობებში, როდესაც დადგენილი არაა კონკრეტული ფუნქციური ზონა. 3. საკასაციო სასამართლოს 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყვეტილებაში მოცემული განმარტებები მ. დ-ას საკუთრების უფლების შეზღუდვის ხასიათსა და განგრძობადობის შესახებ, გულისხმობს თუ არა, რომ მ. დ-ას მხრიდან საკმარისია ფორმალურ-სამართლებრივი საფუძვლების შექმნა უძრავ ქონებაზე მშენებლობის ნებართვის მისაღებად. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, იმ გარემოების მხედველობაში მიღებით, რომ სასამართლოს 26.01.2021წ. გადაწყვეტილებით აქტის სადავო ნაწილის ბათილად ცნობას წინ უსწრებდა ამავე ადმინისტრაციული ორგანოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილების მე-5 მუხლით, სადავო აქტის ძალადაკარგულად გამოცხადება, საჭიროა 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილების სადავო ნაწილის ბათილად ცნობის განმარტება და მისი განსხვავება ძალადაკარგულად გამოცხადებისგან.
საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მართალია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის როგორც ბათილად ცნობა, ასევე ძალადაკარგულად გამოცხადება იწვევს აქტის მოქმედების შეწყვეტას, თუმცა მათ შორის მკაფიო ზღვარია. ბათილად ცნობას ექვემდებარება სამართლებრივი ბუნებით მხოლოდ უკანონო აქტი (ასკ-ის 32.1 მუხლისა და სზაკ-ის 601.1 მუხლი), ხოლო ძალადაკარგულად გამოცხადებას - სამართლებრივი ბუნებით მხოლოდ კანონიერი აქტი (შდრ. სზაკ-ის 61.1 მუხ.). ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის დასაბუთებულობის ცენტრალური სამართლებრივი საკითხი მისი უკანონობაა (ასკ-ის 2.1 მუხ. „ა“ ქვ.პ.), დაუშვებელია იმ აქტის ბათილად ცნობა, რომელიც უკანონო არაა (გამონაკლისია ასკ-ის 32.4 საფუძველზე სადავო საკითხის ე.ი. კანონიერების გადაუწყვეტლად ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა). შესაბამისად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა როგორც ფაქტი, იმავდროულად ადასტურებს ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების უკანონობას. არაა გამორიცხული სასამართლოწარმოების დასრულებამდე სადავო აქტის მოქმედება შეწყდეს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მისი ძალადაკარგულად გამოცხადებით, თუმცა მოსარჩელეს შეუნარჩუნდეს ინტერესი სასამართლოს მიერ სადავო აქტის უკანონობის დადგენის მიმართ, რადგან აქტის ძალადაკარგულად გამოცხადება არ მოიცავს მისი უკანონობის დადასტურებას. ასეთ ვითარებაში, სადავო აქტის ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელი იძენს განვრცობითი აღიარებითი სარჩელის თვისებას (აღიარებით სარჩელთან დაკავშირებით შდრ. სუსგ 02.10.2014წ. Nბს-595-573(კს-13), 07.07.2016წ. Nბს-383-377(კს-15)), სასამართლოს მიერ სარჩელის დაკმაყოფილება ნიშნავს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მოქმედება შეწყვეტილი აქტის უკანონობის აღიარებას და სასამართლოს აღნიშნული გადაწყვეტილება, იმავე საფუძვლების, გარემოებებისა და პირობების შემთხვევაში, შესაძლოა საფუძვლად დაედოს ადმინისტრაციული ორგანოსთვის შესაბამისი მმართველობითი ღონისძიების განხორციელების ვალდებულების დაკისრებას. არაა გამორიცხული აღნიშნული საჭიროებდეს დაინტერესებული მხარის მიერ ადმინისტრაციული ორგანოსთვის განცხადებით მიმართვას მის ინტერესში შემავალი ღონისძიების განხორციელების მოთხოვნით. აღიარებითი გადაწყვეტილება მოსარჩელის სამართლებრივ მდგომარეობას მოპასუხის მიმართ ანიჭებს განსაზღვრულობის, უდავობის ხარისხს და პრეიუდიციული მნიშვნელობა აქვს სამომავალო მოთხოვნებისთვის. სადავო აქტის უკანონობის დადასტურების შემთხვევაში, კანონიერების პრინციპიდან (სზაკ-ის მე-5 მუხლის პირველი და მეორე ნაწილები) გამომდინარე, ადმინისტრაციულ ორგანოს ეკისრება კრედიტორის მიმართ უკანონო საქმიანობის შედეგების, ფაქტობრივი შესაძლებლობის ფარგლებში, აღმოფხვრისა და პრევენციის ვალდებულება (გამონაკლისი შესაძლოა გამართლებული იყოს სამართლებრივი უსაფრთხოების პრინციპის მოთხოვნების დაცვის მიზნით). ამასთან, ადმინისტრაციულ ორგანოს უნარჩუნდება თავისუფლება აირჩიოს ღონისძიება, რომლითაც შეასრულებს კანონიერების პრინციპის მოთხოვნას, იმის გათვალისწინებით, რომ შერჩეული ღონისძიება სასამართლოს გადაწყვეტილებაში ასახულ დასკვნებთან თანხვედრაში იქნება (შდრ. „პაპამიჩალოპულოსი და სხვები საბერძნეთის წინააღმდეგ“ (Papamichalopoulos and Others v. Greece (Article 50)), §34, 31.10.1995წ.). მნიშვნელოვანია, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილება აღსრულდეს გადაწყვეტილების „დასკვნებისა და სულისკვეთების“ შესაბამისად (შდრ. „ემრე შვეიცარიის წინააღმდეგ“ (Emre v. Switzerland (no. 2)), §75, 11.01.2012წ., „ილგარ მამადოვი აზერბაიჯანის წინააღმდეგ“ („Ilgar Mammadov v. Azerbaijan“), §181, 195, 29.05.2019წ.).
მოცემულ შემთხვევაში, საკასაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყვეტილებით, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის“ სადავო ნაწილის ბათილად ცნობით დადასტურდა შესაბამისი ნაწილით მოსარჩელის მიწის ნაკვეთებზე მშენებლობის შემზღუდავი ფუნქციური ზონის გავრცელების უკანონობა იურიდიულად მეტი ძალის მქონე ნორმატიულ აქტებთან მიმართებით, კერძოდ, „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ 02.06.2005წ. კანონთან და სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის 20.07.2018წ. კოდექსთან (კანონთან). სასამართლომ მიიჩნია, რომ სადავო აქტით მშენებლობაზე შეზღუდვის დაწესება არ შეესაბამებოდა პროპორციულობის პრინციპის მოთხოვნებს, დაუსაბუთებელი იყო შეზღუდვის საჭიროება/აუცილებლობა. მოსარჩელეს გააჩნდა საკუთრების უფლებით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთების სამშენებლოდ გამოყენების ლეგიტიმური მოლოდინი ინდივიდუალური ბინათმშენებლობისათვის დამაგრების შესახებ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 06.10.1994წ. N23.23.474 დადგენილების გათვალისწინებით, ამასთან, მოსარჩელის კუთვნილი მიწის ნაკვეთის ახლოს მდებარე ტერიტორია განაშენიანებული იყო, კერძოდ: ნ. ზ-ისა და თ. ბ-ას კუთვნილ მიწის ნაკვეთებზე გაიცა სპეციალური ზონალური შეთანხმება შენობის ასაშენებლად, ამასთანავე, ლანდშაფტურ სარეკრეაციო ზონაში შპს-ს საკუთრების მიწის ნაკვეთზე მოქცეულია გეგმის დამტკიცებამდე აშენებული რვასართულიანი საცხოვრებელი კომპლექსი, აგრეთვე მხედველობაში იქნა მიღებული, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე მიწის ნაკვეთისათვის ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონის სტატუსის მინიჭება ბათილად იყო ცნობილი საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 21.05.2020წ. გადაწყვეტილებით (საქმე Nბს-1233(კ-18)). საკასაციო პალატამ აღნიშნა ისიც, რომ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილების ახალი რედაქცია ითვალისწინებდა ფუნქციური ზონით მოსარჩელის საკუთრების უფლების ისეთივე ინტენსივობით შეზღუდვას როგორსაც ამავე ადმინისტრაციული ორგანოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის“ სადავო ნაწილი. ამ თვალსაზრისით ფორმალურ-პროცედურულ საკითხთან დაკავშირებით სასამართლომ მიუთითა, რომ ვერ იმსჯელებდა საკასაციო საჩივრის წარმოებაში მიღების (08.10.2018წ.) შემდგომ გამოცემულ 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილების კანონიერებაზე, თუმცა ძალადაკარგული რედაქციის (30.12.2014წ. N20-105 დადგენილების სადავო ნაწილის) კანონიერებაზე მსჯელობა წარმოადგენდა მოსარჩელის საკუთრების უფლების დაცვის პრევენციულ საშუალებას და მხედველობაში უნდა მიღებულიყო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილებით კასატორის საკუთრების უფლების შემზღუდავი რეგულაციის მიმართ. საკასაციო სასამართლოს პრეცედენტული სამართლით მსგავსი კატეგორიის საქმეებზე (სუსგ 21.05.2020წ. Nბს-1233(კ-18) და 01.10.2020წ. Nბს-845(კ-19)), რომლებზეც მოპასუხეს წარმოადგენდა იგივე ადმინისტრაციული ორგანო - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო, მითითებულია, რომ „სასამართლოს მიერ გაკეთებული სამართლებრივი შეფასება ასევე უნდა გავრცელდეს თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის N39-18 დადგენილებით მოსარჩელის საკუთრების უფლების შემზღუდავ რეგულაციაზე“. საკასაციო სასამართლოს 21.05.2020წ. Nბს-1233(კ-18) გადაწყვეტილებაზე სასამართლოს 22.04.2021წ. Nბ-305-2(2გან-21) განჩინებით, განიმარტა, რომ მიწის ნაკვეთისათვის ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონის სტატუსის მინიჭების ნაწილში ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის (მისი გრაფიკული ნაწილის - რუკის ჩათვლით) ბათილად ცნობა გულისხმობს სადავო ნაწილში ნორმატიულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობას მისი თანმდევი შედეგებით, იმავე გარემოებების, საფუძვლებისა და პირობების არსებობისას.
საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყვეტილების გავრცელებას 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილებაზე არ აბრკოლებს მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მიმართ კულტურული მემკვიდრეობის დამცავი ზონის (ისტორიული ლანდშაფტის დაცვის ზონის) შესაძლო მოქმედება. დამცავი ზონა ფორმალურ-პროცედურულად და შინაარსობრივად განსხვავდება ფუნქციური ზონისგან. ფუნქციური ზონა დგინდება მიწათსარგებლობის დამგეგმავის, როგორც წესი მუნიციპალური ორგანოს მიერ (ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის 16.2 მუხ. „ე“ ქვ.პ.), ხოლო დამცავი ზონა - საქართველოს მთავრობის განკარგულებით („კულტურული მემკვიდრეობის შესახებ“ კანონის 34.5 მუხ.). ფუნქციური ზონირებით განისაზღვრება სამშენებლო ტერიტორიები, არასამშენებლო ტერიტორიები და მათი გამოყენებისა და განვითარების პირობები (სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის 45.1 მუხ. მე-2 წინად.), ხოლო კულტურული მემკვიდრეობის დამცავი ზონის ფარგლებში მოქმედებს ექსპლუატაციის განსაკუთრებული რეჟიმი და დამცავი ზონის დანიშნულებაა, მის საზღვრებში არსებული კულტურული მემკვიდრეობა დაიცვას არასასურველი ზეგავლენისაგან („კულტურული მემკვიდრეობის შესახებ“ კანონის მე-3 მუხ. „კ“ ქვ.პ.). შესაძლოა, დამცავი ზონით მოქმედი ექსპლუატაციის განსაკუთრებული რეჟიმი ავტომატურად არ კრძალავდეს კერძო მესაკუთრის ინტერესში შემავალ ყოველგვარ მშენებლობას. ისტორიული ლანდშაფტის დაცვის ზონაში დაშვებული სამშენებლო სამუშაოებია, დასაბუთებული აუცილებლობის შემთხვევაში, 39-ე მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტებში მითითებულ მიზნებთან და ამოცანებთან ფუნქციურად დაკავშირებული ნაგებობების, საზოგადოებრივ ინტერესებთან დაკავშირებული დროებითი ნაგებობების ან სახელმწიფოებრივი ინტერესით განპირობებული იმგვარი ხაზობრივი ნაგებობების მშენებლობა, რომლებიც მნიშვნელოვნად არ უცვლის სახეს ისტორიულ რელიეფსა და ლანდშაფტს, არ აუარესებს ზონაში დაცული და ვიზუალური დაცვის არეალებში განლაგებული კულტურული მემკვიდრეობის აღქმას („კულტურული მემკვიდრეობის შესახებ“ კანონის 39.4 მუხ. „ა.ბ“ ქვ.პ.). შესაბამისად, დამცავი ზონის შესაძლო არსებობა (საქმის მასალებში არაა საქართველოს მთავრობის განკარგულება კულტურული მემკვიდრეობის ზოგადი დამცავი ზონის დადგენის თაობაზე) არ ადასტურებს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილებით გათვალისწინებული ფუნქციური ზონით მოსარჩელის მიწის ნაკვეთის ავტომატურად არასამშენებლო ტერიტორიად მიჩნევის კანონიერებას, თუმცა არაა გამორიცხული გავლენა მოახდინოს მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის საკითხზე. საქართველოს მთავრობის 15.01.2014წ. N59 დადგენილებით დამტკიცებული „დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების“ 7.7 მუხლის თანახმად, უფლებრივი ზონების საზღვრების დადგენისას, როდესაც ხდება ფუნქციური ზონების გადაფარვა კულტურული მემკვიდრეობის და გარემოს დამცავი ზონებით, ასეთი ტერიტორიის საზღვრებში მოქმედებს კულტურული მემკვიდრეობის და გარემოს დამცავი ზონებისათვის განსაზღვრული რეგულირება. საქართველოს მთავრობის 03.06.2019წ. N261 დადგენილებით დამტკიცებული „ტერიტორიების გამოყენების და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების“ 5.3 მუხლის მიხედვით, თუ მიწის ნაკვეთი იმავდროულად მოქცეულია კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონაში ან მასზე ვრცელდება სხვა დარგობრივი გეგმებით დადგენილი რეჟიმები, მაშინ მასზე მშენებლობის პირობები უნდა ითვალისწინებდეს ამ ზონის ან/და რეჟიმების მოთხოვნებს.
მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის საკითხზე მიღებული გადაწყვეტილება წარმოადგენს დამოუკიდებელი ადმინისტრაციული წარმოებით, ნორმატიული აქტების საფუძველზე გამოცემულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს (სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის 101.2 და 101.3 მუხ.). საქმის მასალებით არ დასტურდება, რომ დაინტერესებულმა მხარემ მიმართა ადმინისტრაციულ ორგანოს მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის მოთხოვნით, რომლის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ გადაწყვეტილების გასაჩივრებაც შესაძლებელია საერთო წესების მიხედვით, რადგან საკითხთან დაკავშირებით ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოიცემა დამოუკიდებელი ადმინისტრაციული წარმოებით. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყვეტილებით არ შეფასებულა მოსარჩელის მიწის ნაკვეთის მიმართ კულტურული მემკვიდრეობის დამცავი ზონის (ისტორიული ლანდშაფტის დაცვის ზონის) მინიჭების ან ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენაზე უარის თქმის კანონიერება და შესაბამისად, მ. დ-ას სასარგებლოდ მშენებლობის ნებართვის გასაცემად ფორმალურ-სამართლებრივი საფუძვლების შექმნის საკითხები. სასამართლოს 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყვეტილებით შეფასებული საკითხია: მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმით გათვალისწინებული ფუნქციური ზონით მიწის ნაკვეთის არასამშენებლო ტერიტორიად განსაზღვრის კანონიერება და აღნიშნული შეზღუდვა მიჩნეულ იქნა უკანონოდ იურიდიულად მეტი ძალის მქონე ნორმატიულ აქტებთან შეუსაბამობის გამო. სასამართლოს არ უმსჯელია მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის ან სამშენებლო პროექტის შეთანხმებისა და მშენებლობის ნებართვის გაცემის ვალდებულების ადმინისტრაციული ორგანოსთვის დაკისრების შესახებ (დაინტერესებული მხარის მიერ მშენებლობის ნებართვის მიღების ფორმალურ-სამართლებრივი საფუძვლების შექმნისა და არსებობის თაობაზე). აღნიშნულ საკითხებთან დაკავშირებით კანონმდებლობა (სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის 101-ე და 108-ე მუხლები) ითვალისწინებს დამოუკიდებელ ადმინისტრაციულ წარმოებებს, რომლის დროსაც მიღებული/მისაღები ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები ექვემდებარებოდა/ექვემდებარება საერთო წესით გასაჩივრებას, საკასაციო სასამართლოს 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყვეტილებით კი საქმეზე სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი იყო მხოლოდ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის“ ის ნაწილი, რომლითაც ქ. თბილისში, ...ის ქუჩაზე არსებული მიწის ნაკვეთები - ს.კ. N... და ს.კ. N... შეყვანილ იქნა ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონაში.
საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყვეტილების გავრცელებას 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილებაზე არ აბრკოლებს სასამართლოს მიერ მიწის ნაკვეთისთვის კონკრეტული ფუნქციური ქვეზონის განუსაზღვრელობა. გასათვალისწინებელია, რომ სასამართლო განსაზღვრავს არა დასახლების სამშენებლო განვითარების პოლიტიკას, არამედ ამოწმებს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საკუთრების უფლებაში ჩარევის ფარგლების დაცულობას. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ კონკრეტული ფუნქციური ქვეზონები სხვადასხვა საკითხებთან ერთად ადგენენ ტერიტორიის განაშენიანების დომინირებულ სახეობას, მიწის ნაკვეთის განაშენიანების მაქსიმალური კოეფიციენტის (კ-1), განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტისა (კ-2) და გამწვანების კოეფიციენტის (კ-3) ოდენობებს (შდრ. საქართველოს მთავრობის 15.01.2014წ. N59 დადგენილებით დამტკიცებული „დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების“ მე-12 მუხ.). ტერიტორიის განაშენიანების დომინირებულ სახეობისა და აღნიშნული კოეფიციენტების განსაზღვრა და ქალაქის სამშენებლო პოლიტიკა და ადმინისტრაციული ორგანოს მოვალეობაა, სასამართლოს შეფასებას ექვემდებარება ადმინისტრაციული ორგანოს საქმიანობით საჯარო და კერძო ინტერესებს შორის სამართლიანი ბალანსის დაცულობის, საკუთრების უფლებაში ჩარევის პროპორციულობის შემოწმება. სასამართლოს 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყვეტილების სამართლებრივი შეფასება დაკავშირებული იყო არა ტერიტორიაზე განაშენიანების დომინირებული სახეობისა და შესაბამისი კოეფიციენტების განსაზღვრასთან, არამედ მოსარჩელის საკუთრებაში მყოფ მიწის ნაკვეთებზე კერძო ინტერესებში შემავალი მშენებლობის მთლიანად აკრძალვით საჯარო და კერძო ინტერესებს შორის სამართლიანი ბალანსის დაცულობის შემოწმებასთან. 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყვეტილებით სასამართლომ მიიჩნია, რომ კერძო ინტერესებში შემავალი მშენებლობის ფუნქციური ზონით მთლიანად აკრძალვა, განხილულ შემთხვევაში, არღვევდა სამართლიან ბალანსს საჯარო და კერძო ინტერესებს შორის. შესაბამისად, Nბს-1112(კ-18) საქმეზე მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია მხედველობაში მიიღოს საკასაციო სასამართლოს 26.01.2021წ. Nბს-1112(კ-18) გადაწყვეტილება ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილებით დამტკიცებული „მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის გრაფიკული ნაწილით – რუკით“ გათვალისწინებული სამშენებლო შეზღუდვის მიმართ, რომელიც იდენტურია ამავე ორგანოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმით“ ქ. თბილისში, ...ის ქუჩაზე არსებული მიწის ნაკვეთებზე (ს.კ. N... და ს.კ. N...) გავრცელებულ სამშენებლო შეზღუდვასთან. ამასთან, ადმინისტრაციულ ორგანოს უნარჩუნდება ღონისძიების არჩევანის თავისუფლება ფუნქციური ზონით მშენებლობის შეზღუდვის მოხსნის მიზნით, იმის გათვალისწინებით, რომ შერჩეული ღონისძიება სასამართლოს გადაწყვეტილებაში ასახულ დასკვნებთან თანხვედრაში იქნება. კანონმდებლობა ითვალისწინებს, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. N39-18 დადგენილებით დამტკიცებულ „მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის გრაფიკულ ნაწილში – რუკაში“ როგორც ცვლილების შეტანის, ასევე სზაკ-ის 601.1 და 601.3 მუხლის საფუძველზე ბათილად ცნობის შესაძლებლობებს. სზაკ-ის 601.3 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს (ან მის შესაბამის ნაწილს) ბათილად ცნობს მისი გამომცემი ადმინისტრაციული ორგანო.
საკასაციო სასამართლოს 22.04.2021წ. განჩინებით Nბ-305-2(2გან-21) საქმეზე, რომელშიც მოპასუხედ გამოდიოდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულო, აღნიშნულია, რომ გადაწყვეტილების აღსრულების უზრუნველყოფის მიზნით სასამართლო ახორციელებს რა სახელმწიფო ხელისუფლების განსაკუთრებულ ფუნქციას - მართლმსაჯულებას, სახელმწიფოს სახელით დადგენილი გადაწყვეტილებების კანონიერ ძალაში შესვლა გულისხმობს მის უპირობო და სავალდებულო შესრულებას. აღსანიშნავია, რომ „სამართლიანი სასამართლოს“ უფლება მოიცავს არა მარტო სასამართლოსადმი მიმართვის, საქმის საჯარო და სამართლიანი განხილვის, საკითხის გონივრულ ვადებში გადაწყვეტის უფლებებს, არამედ გადაწყვეტილების აღსრულების უფლებასაც. სასამართლო გადაწყვეტილების აღუსრულებლობა უთანაბრდება სასამართლოსადმი მიმართვის უფლების არცნობას იმდენად, რამდენადაც იგი მოჩვენებითს ხდის სასამართლოსადმი ხელმისაწვდომობას. სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების უფლება, როგორც „სამართლიანი სასამართლოს“ უფლების ელემენტი, დაცული და აღიარებულია საქართველოს კონსტიტუციის 62.1 მუხლით, რომლის მიხედვითაც სასამართლოს აქტები შესასრულებლად სავალდებულოა. კონსტიტუციის აღნიშნული დანაწესი კი იმპლემენტირებულია „საერთო სასამართლოების შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის მე-4 მუხლის პირველ პუნქტსა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-10 მუხლში.
საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ სასამართლოსადმი მიმართვის უფლება შედეგზე ორიენტირებული უფლებაა და თუნდაც სასურველი გადაწყვეტილების მიღება არასაკმარისია აღნიშნული მიზნის მისაღწევად, გადაწყვეტილების დროული და სრულყოფილი აღსრულების გარეშე. კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილების აღსრულების უფლება ადამიანის უფლებათა ევროპულ კონვენციაში ცალკე მითითებული არ არის, თუმცა ადამიანის უფლებათა ევროპულმა სასამართლომ არაერთ გადაწყვეტილებაში განმარტა აღნიშნული უფლება, როგორც „სასამართლო პროცესის“ განუყოფელი ნაწილი მე-6 მუხლის გაგებით, კერძოდ, სასამართლომ მიიჩნია, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლით გარანტირებული სასამართლოსთვის მიმართვის უფლება არარეალური იქნებოდა, თუ კონვენციის ხელმომწერი სახელმწიფოს შიდა კანონმდებლობა ხელს შეუწყობდა სასამართლოს საბოლოო, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღუსრულებლობას ერთი მხარის საზიანოდ. გადაწყვეტილების აღსრულების გაჭიანურება შეიძლება გამართლებულ იქნეს მხოლოდ განსაკუთრებული გარემოებებით, მაგრამ ზიანს არ უნდა აყენებდეს მე-6 მუხლით დაცული უფლების არსს. ამდენად, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების აღუსრულებლობა არღვევს პირის როგორც ეროვნული კანონმდებლობით, ასევე ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციით გარანტირებული საქმის სამართლიანი განხილვის უფლებას. ყოველივე აღნიშნული კი კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს ადმინისტრაციული ორგანოების საქმიანობის მნიშვნელობას და მათზე დაკისრებული ვალდებულებების ჯეროვნად შესრულებას.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 262-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. მ. დ-ას განცხადება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.01.2021წ. გადაწყვეტილების (საქმე Nბს-1232(კ-20)) განმარტების შესახებ ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს;
2. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.01.2021წ. გადაწყვეტილების (საქმე Nბს-1232(კ-20)) სარეზოლუციო ნაწილის მე-4 პუნქტი უნდა განიმარტოს იმგვარად, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 30.12.2014წ. N20-105 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის“ იმ ნაწილში ბათილად ცნობა, რომლითაც ქ. თბილისში, ...ის ქუჩაზე არსებული მიწის ნაკვეთები - ს.კ. N... და ს.კ. N... შეყვანილ იქნა ლანდშაფტურ-სარეკრეაციო ზონაში, გულისხმობს სადავო ნაწილში ნორმატიულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობას მისი თანმდევი შედეგებით, იმავე გარემოებების, საფუძვლებისა და პირობების არსებობისას;
3. მ. დ-ას განცხადება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 26.01.2021წ. გადაწყვეტილების (საქმე Nბს-1232(კ-20)) დანარჩენ ნაწილში განმარტების შესახებ არ დაკმაყოფილდეს;
4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე: ნ. სხირტლაძე
მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე
გ. გოგიაშვილი
