საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

№ბს-10(კ-21) 01 ნოემბერი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მესამე პირი) - გ. ხ-ა

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - ზ. ა-ი

თავდაპირველი მოპასუხე - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია

მესამე პირი - სამგორის რაიონის გამგეობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 04 აგვისტოს განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ზ. ა-მა 2018 წლის 24 ოქტომბერს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ და გ. ხ-ას ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილების თაობაზე მოპასუხის 2018 წლის 04 ოქტომბრის №479 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 12 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, საქმეში მესამე პირებად ჩაებნენ გ. ხ-ა და სამგორის რაიონის გამგეობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილებით ზ. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი გ. ხ-ას ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილების თაობაზე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2018 წლის 04 ოქტომბრის №479 ბრძანება, რაც გ. ხ-ამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 04 აგვისტოს განჩინებით გ. ხ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 10 ივლისის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 04 აგვისტოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ. ხ-ამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ სამგორის რაიონის გამგეობის 2016 წლის 18 მარტის №02/02/21 ბრძანებით მოსარჩელეს გადაეცა როგორც საცხოვრებელი, ასევე არასაცხოვრებელი ფართები, რის გამოც აზომვითი ნახაზის საფუძველზე იზოლირებულმა საერთო ფართმა შეადგინა 84.41 კვ.მ. კასატორმა აღნიშნა, რომ მოსარჩელეს 1993 წელს გადაეცა 44.32 კვ.მ ფართი, ხოლო პრივატიზებული აქვს 84,41 კვ.მ, ანუ თითქმის ორმაგი. ამასთან, დგინდებოდა ისიც, რომ ფართში არავინ შესულა ასაზომად და წარდგენილი ნახაზი არ იქნებოდა რეალობის ამსახველი. მოსარჩელის ერთ-ერთი არგუმენტის თანახმად, 1993 წელს არ არსებობდა პროექტი და, შესაბამისად, წინასწარ არ იყო ცნობილი ბინების ფართობი. ამავე დროს, მოსარჩელემ ზეპირი განხილვისას აღნიშნა, რომ ნახაზი შედგენილი იყო პროექტის მიხედვით.

კასატორის განმარტებით, საქმეზე დართული იყო გ. ხ-ას მიერ დაკავებული ფართის რეალური შიდა აზომვითი ნახაზი, რომელიც მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილისაგან განსხვავდება როგორც ფართობით, ასევე კონფიგურაციით. კასატორის მითითებით, გამგეობის წარმომადგენლები არ ყოფილან ადგილზე, რომ დაეზუსტებინათ, თუ ფიზიკურად რომელი ფართის პრივატიზებას ითხოვდა განმცხადებელი, სად მდებარეობდა ეს ფართი, ვინ ფლობდა ამ ფართს და ა.შ. აღნიშნული კი ცალსხად მიუთითებდა სზაკ-ის 96-ე მუხლის დარღვევაზე. გ. ხ-ა იზიარებს იმ მოსაზრებას, რომ საცხოვრებელ ფართთან ერთად აუცილებლად მოხდებოდა არასაცხოვრებელი ფართის პრივატიზებაც, რადგან 1990 წლებში ეთითებოდა მხოლოდ საცხოვრებელი (სასარგებლო) ფართები, რომელიც არ მოიცავდა სველ წერტილებს და ა.შ. თუმცა, განსახილველ შემთხვევაში, სახეზეა 100%-იანი სხვაობა და მიუხედავად ამ სხვაობისა, გამგეობის წარმომადგენლები არ გასულან ადგილზე და მათთვის, ფაქტობრივად, უცნობია სად მდებარეობს ის ბინა, რომელიც პირვატიზებით გაიცა.

კასატორის მითითებით, სასამართლომ არასწორად მიიჩნია დადგენილად, რომ ზ. ა-ი ცდილობდა ფართის პრივატიზებამდე მის ფლობას, თუმცა ამაში გ. ხ-ა უშლიდა ხელს, რის გამოც აღნიშნული უნდა ჩაითვალოს ფლობად. სასამართლოს განმარტებით, „მართალია ზ. ა-ი და მისი ოჯახი უშუალოდ არ ცხოვრობდა სადავო ბინაში, თუმცა საქმეზე ნათლად დასტურდება, რომ იგი აღნიშნულ უძრავ ქონებას მიიჩნევდა, როგორც საკუთარს," თუმცა სასამართლო კონკრეტულად არ უთითებს, თუ რაზე დაყრდნობით დასტურდება ნათლად ხსენებული ფაქტი. კასატორი ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ზ. ა-ს უფლებადამდენი დოკუმენტი ჰქონდა 1993 წლიდან. პრივატიზება მოახდინა 2016 წლის გაზაფხულზე, ხოლო სასამართლოს ხელშეშლის აღკვეთის (გამოსახლების) მოთხოვნით მიმართა 2018 წელს. ამდენად, პრივატიზების შემდეგ განხორციელებული მოქმედებები უკვე საკუთრებაში არსებულ ბინაზე, არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს ფლობის ფაქტად. ასეთი პრეცედენტის დაშვება პრაქტიკულად აზრს უკარგავს პრივატიზებამდე ფლობის ფაქტის აუცილებლობას. კასატორის მითითებით, სამგორის რაიონის გამგეობას უნდა გამოეკვლია ზ. ა-ის მიერ სადავო ფართის ფლობის ხეშემშლელი გარემოებები. კასატორი მიუთითებს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2018 წლის 18 ნოემბრის №3ბ/982-17 გადაწყვეტილებაზე, რომელიც მსგავს ფაქტობრივ გარემოებთან დაკავშირებით არის მიღებული.

სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ ა-ების ოჯახს საპრივატიზებო ფართი გადაეცათ გარკვეული პირობით, კერძოდ, ის ბინა, სადაც ა-ები დღემდე ცხოვრობენ, უნდა გადაეცათ სახელმწიფოსათვის და ამის სანაცვლოდ უნდა მიეღოთ ახალი ბინა. საქმეზე უდავოდაა დადგენილი, რომ ზ. ა-ის 5 სულიან ოჯახს ფართი გამოეყო იმ მიზეზით, რომ მათი საცხოვრებელი კორპუსი ექვემდებარებოდა დანგრევას ავარიულობის გამო. ამდენად, ახალი ბინის გამოყოფა ემსახურებოდა კომპენსაციას. აღნიშნულზე მერიამაც მიუთითა სადავო ბრძანებაში და აღნიშნა, რომ ეს საკითხი გამგეობის მიერ არ იქნა გამოკვლეული და საჭიროებდა ხელახალ გამოკვლევას, რათა არ მომხდარიყო სახელმწიფო საბინაო ფონდის უსაფუძლო განკარგვა. კასატორის მოსაზრებით, სასამართლოს გადაწყვეტილება იწვევს მოსარჩელის უსაფუძვლოდ გამდიდრებას სახელმწიფოს ხარჯზე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 18 თებერვლის განჩინებით გ. ხ-ას საკასაციო საჩივარი, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, მხარეთა არგუმენტების მოსმენისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ. ხ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს, შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 1993 წლის 15 სექტემბრის №15-237 გადაწყვეტილებით მოსარჩელე - ზ. ა-ს გამოეყო საცხოვრებელი სადგომი (3 ოთახი, ფართი 44,32 კვ.მ), მდებარე: ..., II მ/რ-ნი, კორპუსი №37, მე-2 სადარბაზოს პირველ სართულზე მარჯვენა მხარეს. სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2015 წლის 13 ნოემბრის №... გადაწყვეტილების თანახმად, დაკმაყოფილდა ზ. ა-ის განცხადება და ქ. თბილისში, ..., მე-2 მ/რ, კორპუსი №37, მე-2 სადარბაზოს 1 სართულზე, ზ. ა-ის სახელზე აღრიცხული უძრავი ნივთის (უ.დ.დ.თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 1993 წლის 15 სექტემბრის N15-287 გადაწყვეტილება) მისამართი ჩამოყალიბდა შემდეგნაირად: ქალაქი თბილისი, ...-ის დასახლება, მე-2 მიკრო/რაიონი, კორპუსი №37, ბინა №21. სამგორის რაიონის გამგეობის 2016 წლის 18 მარტის №02/02/21 ბრძანებით ზ. ა-ს უსასყიდლოდ საკუთრების უფლებით გადაეცა სახელმწიფო საბინაო ფონდის საცხოვრებელი იზოლირებული ბინა მდებარე: ქ. თბილისი, ...-ის დასახლება, II - მ/რ, კორპუსი №37, ბინა №21 (იზოლირებული საერთო ფართი 84.41 კვ.მ). ბრძანების საფუძველზე გაიცა საკუთრების უფლების მოწმობა და გამგეობის მიერ დამოწმებული შიდა საკადასტრო აზომვითი ნახაზი. ხსენებული უძრავ ქონებაზე ზ. ა-ის საკუთრების უფლება დარეგისტრირდა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში.

2018 წლის 31 იანვარს, გ. ხ-ამ №... ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და მოითხოვა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სამგორის რაიონის გამგეობის 2016 წლის 18 მარტის №02/02/21 ბრძანებისა და 2016 წლის 18 მარტის №21 საკუთრების უფლების მოწმობის ბათილად ცნობა. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2018 წლის 04 ოქტომბრის №479 ბრძანებით დაკმაყოფილდა გ. ხ-ას ადმინისტრაციული საჩივარი და ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სამგორის რაიონის გამგეობის 2016 წლის 18 მარტის №02/02/21 ბრძანება და 2016 წლის 18 მარტის №21 საკუთრების უფლების მოწმობა. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სამგორის რაიონის გამგეობას საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევის შედეგად ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა. განსახილველ შემთხვევაში, სასამართლოს მსჯელობის საგანს სწორედ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2018 წლის 04 ოქტომბრის №479 ბრძანების კანონიერება წარმოადგენს. კერძოდ, უნდა დადგინდეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სამგორის რაიონის გამგეობის 2016 წლის 18 მარტის №02/02/21 ბრძანების ბათილად ცნობის საფუძვლების არსებობა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 20 თებერვლის №189 დადგენილებით დამტკიცებული ,,კანონიერი მოსარგებლეებისათვის გადასაცემი არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის ადგილობრივი თვითმმართველობის აღმასრულებელი ორგანოების მიერ კანონიერი მოსარგებლეებისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესი” ითვალისწინებს არაპრივატიზებული საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული და არაიზოლირებული) ფართობის კანონიერი მოსარგებლისათვის უსასყიდლოდ საკუთრებაში გადაცემის წესსა და პირობებს. ხსენებული წესის მე-2 მუხლის ,,ე” პუნქტის თანახმად, კანონიერი მოსარგებლე არის ფიზიკური პირი, რომელიც უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული დოკუმენტის (ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციული სამართლებრივი აქტი, ბინის ორდერი, საბინაო წიგნი და სხვ.) საფუძველზე კანონიერად სარგებლობს საცხოვრებელი და არასაცხოვრებელი (იზოლირებული ან არაიზოლირებული) ფართობით. განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელემ უფლებამოსილ ორგანოს - სამგორის რაიონის გამგეობას წარუდგინა თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 1993 წლის 15 სექტემბრის №15-237 გადაწყვეტილება, რომლითაც მის ოჯახს გამოეყო 44,32 კვ.მ საცხოვრებელი ფართი, მდებარე: ..., II მ/რ-ნი, კორპუსი №37, მე-2 სადარბაზოს პირველ სართულზე მარჯვენა მხარეს. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ხსენებული გადაწყვეტილება მართებულად იქნა მიჩნეული კანონიერ სარგებლობის დამადასტურებელ დოკუმენტად. რაც შეეხება ზ. ა-ისათვის 1993 წელს გამოყოფილი და მისთვის 2016 წელს საკუთრებაში გადაცემული ფართების იდენტურობას, პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2015 წლის 13 ნოემბრის №... გადაწყვეტილების თანახმად, დაკმაყოფილდა ზ. ა-ის განცხადება და ქ. თბილისში, ..., მე-2 მ/რ, კორპუსი №37, მე-2 სადარბაზოს 1 სართულზე, ზ. ა-ის სახელზე აღრიცხული უძრავი ნივთის მისამართი ჩამოყალიბდა შემდეგნაირად: ქალაქი თბილისი, ...-ის დასახლება, მე-2 მიკრო/რაიონი, კორპუსი №37, ბინა №21. რეესტრის აღნიშნული გადაწყვეტილება ძალაშია და არ გასაჩივრებულა. ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი საცხოვრებელი ბინის გეგმის თანახმად, ...-ის დასახლება, მე-2 მიკრო/რაიონი, კორპუსი №37, ბინა №21 ბინის საერთო ფართი შეადგენდა 84.41 კვ.მ-ს, საიდანაც საცხოვრებელი ფართი იყო 44.32 კვ.მ. თბილისის სამგორის რაიონის გამგეობის 1993 წლის 15 სექტემბრის №15-237 გადაწყვეტილებით მოსარჩელეს სწორედ 44.32 კვ.მ ფართი გამოეყო.

სადავო ბინის მოსარჩელის მიერ ფლობასთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების შეფასებას იმის შესახებ, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას არ შეუფასებია თუ რითი იყო განპირობებული ზ. ა-ის მიერ მისთვის გამოყოფილი უძრავი ქონების ფლობისა და სარგებლობის ფაქტის არარსებობა. საქმეში წარმოდგენილი სარჩელით დასტურდება, რომ მოსარჩელემ სასამართლოსაც მიმართა უკანონო მფლობელობიდან ნივთის გამოთხოვის მოთხოვნით. ამასთან, პალატა ხაზს უსვამს იმ გარემოებას, რომ კასატორს საქმის განხილვის არცერთ ეტაპზე არ წარმოუდგენია სადავო ბინასთან დაკავშირებით რაიმე უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი.

ზემოაღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილი და კასატორის მიერ მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უპერსპექტივოა, მოცემული საქმე სასამართლო პრაქტიკისთვის არ არის პრინციპული მნიშვნელობის და სახეზე არ არის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებულ არც ერთი საფუძველი, ამდენად, საკასაციო საჩივარს პალატა მიიჩნევს დაუშვებლად.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან, დ. ჭ-ის მიერ (პ/ნ ...) გ. ხ-ას საკასაციო საჩივარზე 08.12.2020წ. №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ჯამში 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ. ხ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 04 აგვისტოს განჩინება;

3. დ. ჭ-ს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს გ. ხ-ას საკასაციო საჩივარზე 08.12.2020წ. №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა