საქმე №ბს-374(კ-22) 13 დეკემბერი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბიძინა სტურუა, გენადი მაკარიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - საქართველოს მთავრობა

პროცესუალური მოწინააღმდეგე - გ. წ-ე (ნ. ბ-ის უფლებამონაცვლე)

მესამე პირი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ნ. ბ-ემ 2017 წლის 03 აპრილს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე საქართველოს მთავრობის მიმართ საქართველოს მთავრობის 2017 წლის 14 მარტის №486 განკარგულების ბათილად ცნობისა და მთავრობის სარეზერვო ფონდიდან თანხის გამოყოფის შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების მოთხოვნით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილებით ნ. ბ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს მთავრობის 2017 წლის 14 მარტის №486 განკარგულება და მოპასუხეს დაევალა, საქმისათვის მნიშვნელობის გარემოებათა შესწავლისა და გამოკვლევის შემდეგ, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის გამოცემა სადავო საკითხთან დაკავშირებით. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა საქართველოს მთავრობისა და ნ. ბ-ის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 იანვრის განჩინებით საქართველოს მთავრობისა და ნ. ბ-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 იანვრის განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ნ. ბ-ის მიერ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა. აღნიშნული განჩინება აგრეთვე გასაჩივრდა საქართველოს მთავრობის მიერ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 07 ოქტომბრის განჩინებით ნ. ბ-ისა და საქართველოს მთავრობის საკასაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2019 წლის 11 იანვრის განჩინება და საქმე ხელახალი განხილვისთვის დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

2021 წლის 17 თებერვალს ნ. ბ-ის წარმომადგენელმა განცხადებით მიმართა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას და ნ. ბ-ის გარდაცვალების გამო საქმის წარმოების შეჩერება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 თებერვლის განჩინებით, ნ. ბ-ის უფლებამონაცვლის დადგენამდე, საქმის წარმოება შეჩერდა.

2021 წლის 16 აგვისტოს ნ. ბ-ის უფლებამონაცვლის წარმომადგენელმა იშუამდგომლა საქმის წარმოების განახლებასა და მისი მემკვიდრის, გ. წ-ის ნ. ბ-ის უფლებამონაცვლედ ცნობაზე. განცხადებას თან ერთვოდა სამკვიდრო მოწმობა და რწმუნებულება, რომლითაც დასტურდებოდა გ. წ-ის მიერ ნ. ბ-ის მემკვიდრეობის მიღება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 17 აგვისტოს განჩინებით, ნ. ბ-ის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა გ. წ-ე და ადმინისტრაციულ საქმეზე განახლდა საქმის წარმოება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილებით გ. წ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც გ. წ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს მთავრობის 2017 წლის 14 მარტის №476 განკარგულება და საქართველოს მთავრობას დაევალა სს „ჭ...ის“ მუშაობის შედეგად აწ გარდაცვლილი ნ. ბ-ის უფლებამონაცვლის გ. წ-ისთვის მიყენებული ზიანის - 52 356 აშშ დოლარის ეკვივალენტი ლარში ანაზღაურების შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა საქართველოს მთავრობის მიერ.

კასატორი საქართველოს მთავრობის წარმომადგენლის მოსაზრებით, მოსარჩელესთან მიმართებით თანასწორობის პრინციპი არ დარღვეულა, რადგან არ არსებობს იდენტური გარემოებები. ადმინისტრაციული ორგანოს მითითებით, სს „ჭ...ის“ გაკოტრების საქმისწარმოება დასრულდა საჩხერის რაიონული სასამართლოს 2008 წლის 4 ივლისის განჩინებით, ხოლო საქართველოს მთავრობამ დაზარალებული პირების სასარგებლოდ სარეზერვო ფონდიდან თანხა გამოყო 2007 წლის 7 მარტის №123 და 05 აპრილის №175 განკარგულებებით; გაკოტრების საქმისწარმოების დასრულების შედეგად ირკვევა, რომ საქართველოს მთავრობა არ იქნა მიჩნეული სს „ჭ...ის“ სამართალმემკვიდრედ; სს „ჭ...ის“ გაკოტრების მმართველის მიერ სიების წარდგენის დროისათვის არსებული ყველა დადასტურებული მოთხოვნის მქონე კრედიტორის დასაკმაყოფილებელი თანხა სწორედ სარეზერვო ფონდიდან იყო გამოყოფილი. ჩამოთვლილი გარემოებები, კასატორის მოსაზრებით, ადასტურებს, რომ მას არ დაურღვევია ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-4 მუხლის მოთხოვნები. 2007 წლის 7 მარტის №123 და 05 აპრილის №175 განკარგულებებით საქართველოს მთავრობამ დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში გამოხატა კეთილი ნება დაზარალებული პირების მიმართ და მათზე გაცემული თანხებით არ განახორციელა ზიანის სრული კომპენსაცია. შესაბამისად, კასატორისთვის ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2008 წლის 31 იანვრის გადაწყვეტილებით განსაზღვრული ზიანის თანხის (52 356 აშშ დოლარი) მოსარჩელის სასარგებლოდ ანაზღაურების დაკისრება, სხვა დაზარალებულებს არათანაბარ მდგომარეობაში ჩააყენებს და თანასწორობის პრინციპს დაარღვევს, ვინაიდან ისინი მერიის მიერ არ ყოფილან სრულად კომპენსირებულნი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული ფაქტები და მტკიცებულებები, არასწორად განმარტა გამოყენებული კანონი, რის გამოც სასამართლო გადაწყვეტილება არის დაუსაბუთებელი, ამდენად, უნდა გაუქმდეს და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი არ დაკმაყოფილდება სარჩელი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 11 აპრილის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, საქართველოს მთავრობის საკასაციო საჩივარი დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს მთავრობის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

საქმეში არსებული მტკიცებულებებით დადგენილია, რომ საქართველოს მთავრობის 2017 წლის 14 მარტის №486 სადავო განკარგულება გამოცემულია კანონიერ ძალაში შესული თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 05 მარტის გადაწყვეტილების (საქმე №3/3147-14) აღსასრულებლად. ზემოხსენებული გადაწყვეტილებით სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 13 გვისტოს №1426 განკარგულება და საქართველოს მთავრობას დაევალა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლისა და გამოკვლევის შემდგომ, ახალი აქტის გამოცემა. ასევე დადგენილია, რომ საქართველოს მთავრობის 2017 წლის 14 მარტის №486 გასაჩივრებული განკარგულება არსებითად იმეორებს პირველი, სასამართლოს მიერ ბათილად ცნობილი 2014 წლის 13 აგვისტოს №1426 განკარგულების საფუძვლებს და არსებითად არ მსჯელობს სასამართლოს მიერ მითითებულ ბუნდოვან, ორაზროვან და გამოსაკვლევ გარემოებებზე.

სასამართლო აქტების სავალდებულოობასთან დაკავშირებით პალატას მნიშვნელოვნად მიაჩნია მიუთითოს საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2014 წლის 25 მარტის №ბს-110-103(2კ-13) განჩინებაში ჩამოყალიბებულ სამართლებრივ შეფასებებსა და დასკვნებზე, სადაც საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლით გათვალისწინებული გადაწყვეტილების სახე მის კანონიერ ძალაში შესვლისას აღსრულების სპეციფიკურ სახეს განეკუთვნება, რა დროსაც სასამართლო აქტი აღსრულდება მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სადავო საკითხზე ხელახალი ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარების შედეგად ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციული აქტის გამოცემის მეშვეობით. სასამართლოს განმარტებით, ამგვარი სასამართლო აქტის აღსრულებისას ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია არა მხოლოდ ფორმალური თვალსაზრისით შეასრულოს სასამართლოს დავალება, არამედ, ყველა ის ფაქტობრივი გარემოება, რომელიც სასამართლომ გამოურკვევლად და დაუდგენლად ჩათვალა და ამავდროულად, მათი გამოკვლევა-დადგენა სადავო საკითხის სამართლიანი და კანონიერი გადაწყვეტისათვის აუცილებლად მიიჩნია, სათანადო პროცედურების და სამართლებრივი ინსტიტუტების მეშვეობით ჯეროვნად გამოიკვლიოს, დაადგინოს და შეაფასოს. საკასაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ზემოაღნიშნულის უგულებელყოფა უნდა შეფასდეს არა მხოლოდ ადმინისტრაციული წარმოების პროცედურების არსებით დარღვევად, არამედ, ამავდროულად როგორც კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო აქტის აღუსრულებლობა, რაც სასამართლო აქტების სავალდებულოობის შესახებ კონსტიტუციური დანაწესის იგნორირებას ნიშნავს.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ პირველი დავის წარმოებისას სასამართლოს მიერ მითითებული იყო თანასწორობის პრინციპის დაცვის აუცილებლობაზე და საკასაციო პალატის მოსაზრებით, აღნიშნულს ვერ გააბათილებს კასატორის არგუმენტი, რომ იგი არ წარმოადგენს სს „ჭ...ის“ უფლებამონაცვლეს და საქართველოს მთავრობამ მხოლოდ კეთილი ნება გამოიჩინა, როდესაც განკარგულებით მოხდა დაზარალებული პირების კომპენსირებისთვის გასაცემი თანხის ჭიათურის მუნიციპალიტეტისთვის გამოყოფა. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, ასეთ შემთხვევაშიც საქართველოს მთავრობა სარგებლობდა მისთვის კანონით მინიჭებული დისკრეციული უფლებამოსილებით, მიიჩნია რა სს „ჭ...ის“ მუშაობის შედეგად მოსახლეობისთვის მიყენებული ზარალი სახელმწიფოებრივი მნიშვნელობის შემთხვევად, აღნიშნული ზარალის დასაფარად საქართველოს მთავრობის სარეზერვო ფონდიდან ჭიათურის მუნიციპალიტეტს გამოუყო შესაბამისი თანხები. არათუ დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელების ფარგლებში, არამედ საჯარო მმართველობაში ადმინისტრაციული იუსტიციის უმნიშვნელოვანეს ამოცანათა რიგს განეკუთვნება კანონის წინაშე თანასწორობა, თავად ადმინისტრაციული მართლმსაჯულება ეფუძნება კანონის და სასამართლოს წინაშე ყველას თანასწორობის პრინციპს. კანონის წინაშე პირთა თანასწორობა არაერთხელ გამხდარა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს მსჯელობის საგანი და თითოეულ შემთხვევაში სასამართლოს მიერ ხაზგასმულ იქნა, რომ სწორედ პირთა თანასწორობაა ადამინის ძირითად უფლებათა და თავისუფლებათა ქვაკუთხედი, ქვეყნის დემოკრატიულობის საზომი კრიტერიუმი და სამართლებრივი სახელმწიფოს მიზანი (შდრ. იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 27.12.2010წ. №1/1/493 და 18.03.2011წ. №2/1/473 გადაწყვეტილებები). კანონის წინაშე თანასწორობის პრინციპი გულისხმობს ყველა იმ ადამიანის უფლებებისა და თავისუფლებების თანაბრად აღიარებას და დაცვას, რომელიც იმყოფება თანაბარ პირობებში და კანონით განსაზღვრული საკითხის მიმართ აქვს ადეკვატური დამოკიდებულება. ამდენად, ვინაიდან საქართველოს მთავრობის მიერ მოხდა ყველა სხვა დაზარალებულის კომპენსირება, უმართებულო იყო ნ. ბ-ის შემთხვევის არაიდენტურ შემთხვევად მიჩნევა, მხოლოდ იმ გარემოებიდან გამომდინარე, რომ მისი დაზარალებულად ცნობა მოხდა სასამართლო გადაწყვეტილების საფუძველზე.

საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ სს „ჭ...ის“ გაკოტრების მმართველის 2008 წლის 21 აპრილის №07-56 მიმართვის საფუძველზე, ჭიათურის მუნიციპალიტეტის მიერ ნ. ბ-ე შეყვანილ იქნა სს „ჭ...ის“ მუშაობის შედეგად დაზარალებულ პირთა დამატებით სიაში, თუმცა მისი მოთხოვნა ვერ დაკმაყოფილდა თანხის ამოწურვის გამო. ამდენად, ნ. ბ-ისთვის ზიანის ანაზღაურებაზე უარი განპირობებული იყო იმ გარემოებით, რომ ზიანის ანაზღაურების მიზნით გამოყოფილი თანხა არ აღმოჩნდა საკმარისი. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, აღნიშნული კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს საქართველოს მთავრობის მიერ მისი უფლებამოსილების განხორციელებისას კანონის წინაშე თანასწორობის პრინციპის დარღვევას; მით უფრო იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საქართველოს მთავრობის მიერ არა ერთხელ, არამედ ორჯერ მოხდა სარეზერვო ფონდიდან ჭიათურის მუნიციპალიტეტისთვის თანხის გამოყოფა, თუმცა მიუხედავად ყველა კრიტერიუმის დაკმაყოფილებისა, ნ. ბ-ის კომპენსირება არ მომხდარა, რაც, თავის მხრივ, წარმოადგენს კანონის წინაშე არსებითად თანასწორთა უთანასწოროდ გონივრული და ობიექტური დასაბუთების გარეშე მოპყრობას.

ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს - საქართველოს მთავრობის მიერ დარღვეულ იქნა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-10 მუხლის დანაწესი, რომელიც ხაზს უსვამს სასამართლო გადაწყვეტილებათა შესრულების სავალდებულოობას საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე ყველა სახელმწიფო, საზოგადოებრივი თუ კერძო საწარმოსათვის, დაწესებულებისათვის, ორგანიზაციისათვის, თანამდებობის პირისა თუ მოქალაქისთვის. რაც შეეხება ზიანის თანხის მოცულობას, იგი დადგენილ იქნა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული 2008 წლის 02 აპრილის გადაწყვეტილებით საქმეზე 2/ბ-536-07 და შეადგენს 52 356 აშშ დოლარის ეკვივალენტს ლარში. ამასთან კომპენსაციის ოდენობასთან მიმართებით კასატორი აღნიშნავს, რომ საქართველოს მთავრობის მიერ სხვა დაზარალებულები არ ყოფილან სრულად კომპენსირებულნი, თუმცა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სსკ-ის 102 მუხლის შესაბამისად ვერ იქნა წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რომლებიც დაადასტურებდა მის მიერ საკასაციო საჩივარში მითითებული გარემოებების ნამდვილობას და გააქარწყლებდა სააპელაციო პალატის მსჯელობას, მის მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, დაადასტურებდა სააპელაციო პალატის სამართლებრივი დასკვნის მცდარობას. შესაბამისად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს მთავრობის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 30 ნოემბრის გადაწყვეტილება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა

გ. მაკარიძე