ბს-866(კ-21) 26 იანვარი, 2023წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა შპს „წ...ს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.02.2021წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „წ...მ“ 02.07.2018წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს 31.05.2018წ. №1/1-1220 ბრძანების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 05.07.2018წ. განჩინებით, შპს „წ...ს“ სარჩელი გადაეგზავნა განსჯად - თეთრიწყაროს რაიონულ სასამართლოს.

თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 11.12.2018წ. გადაწყვეტილებით, შპს „წ...ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა შპს „წ...ს“ მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.02.2021წ. განჩინებით, შპს „წ...ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელი დარჩა თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 11.12.2018წ. გადაწყვეტილება. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ განსახილველ შემთხვევაში საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს და შპს „წ...ს“ შორის 31.05.2011წ. დადებული ხელშეკრულებისა და აღნიშნულ ხელშეკრულებაში ცვლილებების შეტანის შესახებ 21.05.2015წ. ხელშეკრულების შინაარსის გათვალისწინებით მხარეები შეთანხმდნენ ხელშეკრულების ყველა არსებით პირობაზე. სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს 31.05.2018წ. №1/1-1220 ბრძანებით შეწყდა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და შპს „წ...ს“ შორის 31.05.2011წ. დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება. საქმის მასალებით დასტურდება, რომ ხელშეკრულების შეწყვეტის მიზეზი გახდა ხელშეკრულების 3.1.4. ქვეპუნქტითა და 3.1.5 ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობა, რომლებიც გულისხმობდა შპს „წ...ს“ საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე (ქ. გურჯაანი, ...ის ქ. №..., მიწის ნაკვეთების საკადასტრო კოდები: ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...) სარემონტო-სარეაბილიტაციო სამუშაოების შესრულებას და სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის შესანახი სამაცივრე სისტემის მოწყობას 2017 წლის 21 მაისამდე, ასევე ხელშეკრულების გაფორმებიდან 2 წლის ვადაში პირადად, ან/და მესამე პირების მეშვეობით 1500000 ლარის ინვესტიციის განხორციელებას. აპელანტი არ უარყოფს ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების 3.1.4. და 3.1.5. ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული ვალდებულებების შეუსრულებლობას და ვალდებულების შეუსრულებლობის მოტივად ასახელებს იმ გარემოებას, რომ 31.05.2011წ. ნასყიდობის ხელშეკრულების და 15.05.2015წ. №959 განკარგულების საფუძველზე დადებული 29.05.2015წ. ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე შპს „წ...ს“ საპრივატიზებო პირობებად განესაზღვრა ერთსა და იმავე მისამართზე განთავსებულ უძრავ ქონებაზე, ერთი და იგივე ობიექტის - სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის შესანახი სამაცივრე მეურნეობის მოწყობა, რაც წარმოადგენს ერთ და არა ორ სხვადასხვა პირობას. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ 31.05.2011წ. და 29.05.2015წ. ხელშეკრულებები წარმოადგენს ორ დამოუკიდებელ ხელშეკრულებას, რომელთა საფუძვლებიც განსხვავებულია და არავითარი კავშირი არ აქვთ ერთმანეთთან. განსახილველ შემთხვევაში მითითებული ხელშეკრულებებით აპელანტმა იკისრა არა ერთი, არამედ ერთმანეთისგან დამოუკიდებელი ვალდებულებები. ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედება ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე კანონიერია და არ არსებობს 31.05.2018წ. ბრძანების უკანონობის საფუძველი, ვინაიდან დადასტურებულია, რომ შპს „წ...მ“ 31.05.2011წ. ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებები ხელშეკრულებით გათვალისწინებულ ვადაში არ შეასრულა და მის მიერ აღნიშნული ვალდებულებები არც დამატებით ვადაში იქნა შესრულებული.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.02.2021წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა შპს „წ...ს“ მიერ.

კასატორმა აღნიშნა, რომ სადავო არ არის გარემოება შპს „წ...ს“ მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული საინვესტიციო პირობების სრულად შეუსრულებლობის შესახებ. აღნიშნული ვალდებულებების შეუსრულებლობაში წვლილი მიუძღვის მოწინააღმდეგე მხარეს. საქართველოს პრეზიდენტის 16.05.2011წ. განკარგულებითა და მის საფუძველზე 31.05.2011წ. გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით ერთ-ერთ ძირითად საინვესტიციო პირობას წარმოადგენდა საკუთრებაში გადაცემულ მიწის ნაკვეთებზე სარწყავი სისტემის მოწყობა. საინვესტიციო პირობების განხორციელებისას აღმოჩნდა, რომ პრაქტიკულად შეუძლებელი იყო სარწყავი სისტემის მოწყობა, ვინაიდან მოცემულ ზონაში არ არსებობდა ამ დანიშნულებით გამოსაყენებლი წყლის რესურსი. ამ ვალდებულების შესრულების შეუძლებლობის გამო მხარეთა შეთანხმებით ერთ-ერთი საინვესტიციო პირობა უნდა ყოფილიყო შპს „წ...ს“ საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე (გურჯაანი, ...ის ქ. №...) 2 წლის ვადაში სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის შესანახი სამაცივრე სისტემის მოწყობა. ამ პირობის განსახორციელებლად საჭირო იყო შპს „წ...ს“ საკუთრებაში გადაცემოდა მომიჯნავედ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი. საქართველოს მთავრობის 23.02.2015წ. №329 განკარგულებით განისაზღვრა ახალი საინვესტიციო პირობები. ერთ-ერთ ვალდებულებად განისაზღვრა შპს „წ...ს“ საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე (გურჯაანი, ...ის ქ. №...) 2 წლის ვადაში სარეაბილიტაციო სამუშაოების განხორციელება და სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის შესანახი სამაცივრე სისტემის მოწყობა. მოგვიანებით გადაწყდა გურჯაანში, ...ის ქ. №...-ის მომიჯნავედ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში გადაცემის საკითხი და გამოიცა საქართველოს მთავრობის 15.05.2015წ. №959 განკარგულება, რომლის ერთ-ერთი მთავარი საინვესტიციო პირობა იყო 23.02.2015წ. №329 განკარგულების ანალოგიური პირობა, კერძოდ, სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის შესანახი სამაცივრე სისტემის მოწყობა და ფუნქციონირების დაწყება. ამდენად, დაუსაბუთებელია სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა იმის შესახებ, რომ 21.05.2015წ. (31.05.2011წ. ხელშეკრულებაში ცვლილების შეტანის თაობაზე) და 29.05.2011წ. ხელშეკრულებებს ერთმანეთთან კავშირი არ აქვს. სახელმწიფოს მხრიდან დარღვეული იქნა არსებული შეთანხმება და მოთხოვნილი იქნა ერთ ტერიტორიაზე ორი სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის შესანახი სამაცივრე სისტემის მოწყობა და ფუნქციონირების დაწყება, რაც შეუძლებელი იყო.

კასატორმა მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 04.10.2016წ. გადაწყვეტილებაზე (საქმე №ბს-211-210(კ-16)) და აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეციული უფლებამოსილება არ ნიშნავს თანაზომიერების და კანონიერების პრინციპის უგულებელყოფის შესაძლებლობას. დასაბუთების ვალდებულება განპირობებულია ადმინისტრაციული ორგანოს საქმიანობაზე კონტროლის განხორციელების მიზნით. განსახილველ შემთხვევაში გასაჩივრებული ბრძანება არ შეიცავს დასაბუთებას რადიკალური ზომის - ხელშეკრულების შეწყვეტის გამოყენების თაობაზე. მოპასუხემ არასწორად გამოიყენა დისკრეციული უფლებამოსილება, შესაბამისად, დაცული არ იქნა საჯარო და კერძო ინტერესების თანაფარდობა. უსაფუძვლოდ შეილახა შპს „წ...ს“ ინტერესები, რომელმაც დაკარგა საკუთრების უფლების პრივატიზების გზით შეძენილ ქონებაზე, ასევე დაკარგა პრივატიზებისას განხორციელებული მრავალმილიონიანი ინვესტიცია და საბანკო გარანტიით განსაზღვრული თანხა.

კასატორმა აღნიშნა, რომ ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე გადაწყვეტილების მიღებისას დაირღვა სკ-ის 115-ე მუხლი, ანუ ადმინისტრაციულმა ორგანომ ხელშეკრულების შეწყვეტის უფლება ბოროტად გამოიყენა. კასატორმა მიუთითა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 29.06.2015წ. განჩინებაზე (საქმე №ას-1338-1376-2014) და აღნიშნა, რომ უფლების განხორციელებისას პირმა უნდა დაიცვას კეთილსინდისიერება და მართლზომიერება. სკ-ის 115-ე მუხლი კერძო სამართლებრივ ურთიერთობებში ავალდებულებს მონაწილე სუბიექტებს, რომ უფლებები ბოროტად არ გამოიყენონ. ეს უკანასკნელი მათი ზნეობრივი მოვალეობაცაა. ამ შემთხვევაში საუბარია პირის მიერ უფლების იმგვარად გამოყენებაზე, როდესაც მეორეს ზიანი ადგება. ხელშეკრულების შეწყვეტა გამართლებული იქნებოდა იმ შემთხვევაში, თუ შპს „წ...“ საერთოდ ვერ შეასრულებდა ან უმნიშვნელოდ შეასრულებდა ნაკისრ ვალდებულებებს. ნაკისრი ვალდებულებების უდიდესი ნაწილი შესრულებულია, განხორციელდა სამ მილიონზე მეტი ღირებულების ინვესტიცია. ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია და შეიძლება შეფასდეს უფლების ბოროტად გამოყენებად, რამაც შპს „წ...ს“ მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „წ...ს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთების შპს „წ...სთვის“ პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 16.05.2011წ. №16/05/01 განკარგულების საფუძველზე საქართველოს ეკონომიკისა და მდგარდი განვითარების სამინისტროსა და შპს „წ...ს“ შორის 31.05.2011წ. დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც მოსარჩელემ საკუთრებაში მიიღო წალკის მუნიციპალიტეტში მდებარე სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული ამავე ხელშეკრულების დანართით გათვალისწინებული სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთები, ხელშეკრულებით ასევე მხარეები შეთანხმდნენ საპრივატიზებო საფასურის გადახდის გრაფიკზე, საინვესტიციო პირობებზე, ხელშეკრულების შეწყვეტის წესსა და სხვ. საკითხებზე. საქართველოს მთავრობის 23.02.2015წ. №329 განკარგულებით განისაზღვრა საქართველოს პრეზიდენტის 16.05.2011წ. №16/05/01 განკარგულებით გათვალისწინებული პირობებისაგან განსახვავებული საინვესტიციო პირობები. მითითებული განკარგულების საფუძველზე შესაბამისი ცვლილებები შევიდა მხარეთა შორის 31.05.2011წ. დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებაში. საქმის მასალებში დაცული სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს (საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს უფლებამონაცვლე) 20.07.2017წ. და 29.08.2017წ. წერილებით შპს „წ...ს“ ეცნობა, რომ შპს „ც...ას“ მიერ 21.06.2017წ. დასკვნით არ იკვეთება მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების 3.1.5 მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულება (2015 წლის 21 მაისიდან 2 წლის ვადაში საპრივატიზებო პირობების შესრულების მიზნით, პირადად ან/და მესამე პირების მეშვეობით არანაკლებ 1 500 00 ლარის ინვესტიციის განხორციელება), რისთვისაც მოსარჩელეს დაევალა ახალი აუდიტორული დასკვნის წარდგენა, ასევე შპს „წ...ს“ ეცნობა, რომ დარღვეულია ხელშეკრულების 3.1.3 და 3.1.4 მუხლებით გათვალისწინებული ვალდებულებები (საქართველოს პრეზიდენტის 16.05.2011წ. №16/05/01 განკარგულების დანართით გათვალისწინებული მიწის ნაკვეთებიდან არანაკლებ 70 ჰა-ზე აგროტექნიკური სამუშაოების ჩატარება, კარტოფილის დათესვა-მოყვანა და არანაკლებ 1 000 ტონა კარტოფილის მიღება არაუგვიანეს 2016 წლის 31 დეკემბრისა; 2015 წლის 21 მაისიდან 2 წლის ვადაში მყიდველის საკუთრებაში არსებულ ქონებაზე (ქ. გურჯაანი, ...ის ქ. №..., უძრავი ქონების საკადასტრო კოდები: ..., ..., ..., ..., ..., ... და ...) სარემონტო-სარეაბილიტაციო სამუშაოების შესრულება და სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის შესანახი სამაცივრე სისტემის მოწყობის უზრუნველყოფა). ამ ვალდებულებების შესრულების უზრუნველყოფის მიზნით სააგენტოს მიერ მოსარჩელეს განესაზღვრა დამატებითი ვადა არაუგვიანეს 2017 წლის 30 სექტემბრისა, ასევე განემარტა, რომ კომპანიის მიერ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებების დამატებით ვადაში შეუსრულებლობის შემთხვევაში სააგენტო გამოიყენებს ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლის უფლებას. საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს მხარეთა შორის 31.05.2011წ. ნასყიდობის ხელშეკრულების 5.4 მუხლით გათვალისწინებულ ხელშეკრულების შეწყვეტის წესზე. მხარეები შეთანხმდნენ, რომ ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებების განმეორებით შეუსრულებლობის შემთხვევა ან/და დაწესებულ ვადაში პირგასამტეხლოს გადაუხდელობა გამყიდველის მიერ განიხილება ხელშეკრულების ცალმხრივად მოშლის საფუძვლად, ასეთ შემთხვევაში პრივატიზებული ქონება უბრუნდება პრივატიზების განმახორციელებელ ორგანოს, სახელმწიფო ქონების შემძენს არ აუნაზღაურდება გადახდილი თანხები და გაწეული დანახარჯები. განსახილველ შემთხვევაში საქმის მასალებში დაცული დოკუმენტების საფუძველზე დგინდება მითითებული ნასყიდობის ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ვალდებულებების შეუსრულებლობის ფაქტი, აღნიშნულ გარემოებას არ უარყოფს კასატორიც. კასატორის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების მნიშვნელოვანი ნაწილის შესრულება გამორიცხავდა ხელშეკრულების შეწყვეტას, არ გამომდინარეობს მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების შინაარსიდან, ამდენად, აღნიშნული გარემოება არ ადასტურებს გასაჩივრებული ბრძანების უკანონობას და არ წარმოშობს მისი ბათილად ცნობის საფუძველს.

როგორც აღინიშნა, საქართველოს მთავრობის 23.02.2015წ. №329 განკარგულების საფუძველზე შესაბამისი ცვლილება შევიდა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და შპს „წ...ს“ შორის 31.05.2011წ. დადებულ ნასყიდობის ხელშეკრულებაში. ცვლილების შედეგად ერთ-ერთ საინვესტიციო პირობად განისაზღვრა შპს „წ...ს“ საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე (გურჯაანი, ...ის ქ. №..., უძრავი ქონების საკადასტრო კოდები: ..., ..., ..., ..., ..., ... და ...) სარემონტო-სარეაბილიტაციო სამუშაოების შესრულება და სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის შესანახი სამაცივრე სისტემის მოწყობა 2015 წლის 21 მაისიდან ორი წლის ვადაში. საქართველოს მთავრობის 15.05.2015წ. №959 განკარგულებით სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული გურჯაანში, ...ის ქ. №...-ში მდებარე 32 595 კვ.მ. არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი (საკადასტრო კოდი ...) პირდაპირი მიყიდვის ფორმით საკუთრებაში გადაეცა შპს „წ...ს“, ასევე განისაზღვრა საპრივატიზებო პირობები. ამ განკარგულების საფუძველზე მხარეებს შორის 29.05.2015წ. დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლის ერთ-ერთ პირობად განისაზღვრა განკარგულებით გადაცემულ ქონებაზე სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის შესანახი სამაცივრე მეურნეობის მოწყობა და ფუნქციონირების დაწყება განკარგულების გამოცემიდან არა უმეტეს ორი წლის ვადაში. ამდენად, სამაცივრე მეურნეობის მოწყობასთან დაკავშირებული საპრივატიზებო პირობები დადგინდა სხვადასხვა უძრავ ნივთებზე, კერძოდ, ერთ შემთხვევაში - შპს „წ...ს“ საკუთრებაში არსებულ გურჯაანში, ...ის ქ. №...-ში მდებარე უძრავ ნივთებზე, რომელთა საკადასტრო კოდებია: ..., ..., ..., ..., ..., ... და ... და მეორე შემთხვევაში - სახელმწიფოს მიერ შპს „წ...სთვის“ საკუთრებაში გადაცემულ გურჯაანში, ...ის ქ. №...-ში მდებარე უძრავ ნივთზე, რომლის საკადასტრო კოდია ..., ასევე განსხვავებულია ამ საპრივატიზებო ვალდებულებების წარმოშობის საფუძვლებიც (საქართველოს მთავრობის 23.02.2015წ. №329 და 15.05.2015წ. №959 განკარგულებები), შესაბამისად, კასატორის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ ხსენებული მთავრობის განკარგულებების საფუძველზე გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებები ურთიერთკავშირშია და მოსარჩელემ იკისრა ერთი სამაცივრე სისტემის მოწყობა, არ გამომდინარეობს საქართველოს მთავრობის 23.02.2015წ. №329 და 15.05.2015წ. №959 განკარგულებებისა და ამ განკარგულებების საფუძველზე გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულებების შინაარსიდან. აღსანიშნავია ისიც, რომ მოსარჩელე (კასატორი) არ მიუთითებს ზემოთ მითითებულ უძრავ ნივთებზე თუნდაც ერთი სამაცივრე სისტემის მოწყობის ვალდებულების შესრულების თაობაზე. საქმეში დაცული სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს კახეთის მომსახურების ცენტრის 14.06.2017წ. სამსახურებრივი ბარათის თანახმად, გურჯაანში, ...ის ქ. №...-ში მდებარე უძრავი ნივთების (საკადასტრო კოდები ..., ..., ..., ..., ..., ... და ...) ადგილზე დათვალიერების შედეგად დადგინდა, რომ არ არის განხორციელებული სარებილიტაციო სამუშაოები და შესაბამისად, არ არის მოწყობილი სასოფლო-სამეურნეო პროდუქციის შესანახი სამაცივრე სისტემა. აღნიშნულ სამსახურებრივ ბარათს ასევე ერთვის მითითებული ტერიტორიის ფოტომალასა. რაც შეეხება შპს „ც...ას“ 21.06.2017წ. დასკვნას, აღნიშნულ დასკვნაში მითითებულია სამაცივრე კომპლექსის მოსაწყობად განხორციელებული სამუშაოების ღირებულება, თუმცა მითითებული არ არის ასეთი სამუშაოების დასრულებისა და სამაცივრე სისტემის მოწყობის თაობაზე. რაც შეეხება საპრივატიზებო პირობას გურჯაანში, ...ის ქ. №...-ში მდებარე უძრავ ნივთზე (საკადასტრო კოდი ...) სამაცივრე მეურნეობის მოწყობისა და ფუქნციონირების დაწყების თაობაზე, აღნიშნული პირობა გათვალისწინებული იყო 29.05.2015წ. ნასყიდობის ხელშეკრულებით, რომელიც შეწყდა (2016წ.) ამ ვალდებულების შესასრულებლად დადგენილი ვადის (15.05.2017წ.) ამოწურვამდე. ამდენად, გარდა იმისა, რომ მხარეთა შორის 31.05.2011წ. და 29.05.2015წ. დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულებები დამოუკიდებელი ხელშეკრულებებია სხვადასხვა საფუძვლებითა და საპრივატიზებო პირობებით, საქმეში დაცული მასალებით მოსარჩელეს სამაცივრე სისტემის მოწყობასთან დაკავშირებული ვალდებულება არ შეუსრულებია არც ერთ ზემოთ მითითებულ უძრავ ნივთზე, ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების მიზნით დამატებითი ვადის განსაზღვრის შემდგომაც (2017 წლის 30 სექტემბრამდე), შესაბამისად, დაუსაბუთებელია კასატორის მიერ ვალდებულების შესრულების შეუძლებლობაზე მითითება მოპასუხის ბრალეულობის გამო, ასევე საფუძველს მოკლებულია კასატორის მითითება მოპასუხის მიერ უფლებამოსილების არასწორად და ბოროტად გამოყენების თაობაზე, ვინაიდან მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ ხელშეკრულების შეწყვეტის თაობაზე ბრძანება მიიღო მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების პირობების გათვალისწინებით, კერძოდ, ვალდებულებების შესრულების ვადის ამოწურვის შემდგომ მოსარჩელეს წერილობით აცნობა დარღვევის ხასიათი და განუსაზღვრა გამოსწორების ვადა, ხოლო აღნიშნული ვადის უშედეგოდ ამოწურვის შემდგომ მიიღო გადაწყვეტილება ხელშეკრულების ცალმხრივად შეწყვეტის თაობაზე.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც შპს „წ...ს“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „წ...ს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 25.02.2021წ. განჩინება;

3. ა. ხ-ას (პირადი ნომერი ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 24.06.2021წ. №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 8 000 ლარის 70% - 5 600 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

გ. გოგიაშვილი