№ბს-1138(კ-20) 14 დეკემბერი, 2022 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ქეთევან ცინცაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „ ბ...“-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 13 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2017 წლის 25 აპრილს შპს „ბ...“-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელემ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 25 მაისის №14627 ბრძანების (შპს „ბ...“-სთვის დღგ-ს დარიცხვის ნაწილში), სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 25 მაისის №067-7 საგადასახადო მოთხოვნის (შპს „ბ...“-სთვის დღგ-ს დარიცხვის ნაწილში), სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 07 ივლისის №19498 ბრძანების (შპს ,,ბ...”-ის საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში), სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 26 აგვისტოს №067-15 საგადასახადო მოთხოვნის (შპს „ბ...“-სთვის დღგ-ს დარიცხვის ნაწილში), სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 13 აპრილის №067-12 საგადასახადო მოთხოვნის (შპს „ბ...“-სთვის დღგ-ს დარიცხვის ნაწილში) და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილების (საჩივარი №13045/2016) (შპს „ბ...“-ის საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში) ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს „ბ...“-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა 2018 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ბ...“-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 13 თებერვლის განჩინებით, შპს „ბ...“-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 15 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები და აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს მიერ შეფასების საგანს წარმოადგენდა მოსარჩელეზე განხორციელებული დღგ-ს დარიცხვის კანონშესაბამისობა, რომელიც 2015 წლის ნოემბრისა და დეკემბრის თვეში განხორციელებული ოპერაციების საგადასახადო ბარათზე არ ასახვით იყო განპირობებული. მოსარჩელე ასევე არ ეთანხმებოდა სამუშაოების განხორციელების პროცესში მუშა-მოსამსახურეებზე მიწოდებული კვების უზრუნველყოფის დამატებითი ღირებულების გადასახადით დაბეგვრას, თუმცა ხსენებულ გარემოებას საგადასახადო შემოწმების აქტის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი შემოწმების ფარგლებში დაეთანხმა, რის გამოც არ არსებობდა დამატებით აღნიშნული გარემოების შეფასების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, იმ პერიოდზე ან საკითხზე, რომელზედაც მიმდინარეობს ან უნდა ჩატარდეს საგადასახადო შემოწმება, პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციის (მათ შორის, შესწორებული საგადასახადო დეკლარაციის) წარდგენა დაუშვებელი იყო საგადასახადო შემოწმების ჩატარების შესახებ სასამართლოს/საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი გადაწყვეტილების/შეტყობინების ჩაბარებიდან ან ამ გადაწყვეტილების/შეტყობინების გადასახადის გადამხდელის ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე ელექტრონულად განთავსებიდან ან საგადასახადო სამართალდარღვევის ოქმის შედგენიდან შესაბამისი საგადასახადო მოთხოვნის ამ პირისათვის ჩაბარებამდე პერიოდში. სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ვინაიდან აპელანტს სადავო პერიოდის დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციებში ასახული არ ჰქონდა ამავე პერიოდში შესრულებული სამუშაოები, ამასთან, შემოწმების დანიშვნის თაობაზე შეტყობინებას გადამხდელი გაეცნო 2016 წლის 26 იანვარს, ხოლო 2015 წლის დეკემბრის თვის დაზუსტებული დეკლარაცია წარადგინა 2016 წლის თებერვლის თვეში (შემოწმების თაობაზე შეტყობინების ჩაბარების შემდგომ), დაზუსტებული დეკლარაციის ბარათზე ასახვა ვეღარ განხორციელდებოდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 13 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ბ...“-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 13 თებერვლის განჩინება მიაჩნია დაუსაბუთებლად და იგი უნდა გაუქმდეს.

კასატორი არ ეთანხმება სასამართლოს შეფასებას სამუშაოების განხორციელების პროცესში მუშა-მოსამსახურეებზე მიწოდებული კვების უზრუნველყოფის დღგ-თი დაბეგვრასთან დაკავშირებით. აღნიშნული მიწოდება წარმოადგენს დღგ-თი გათავისუფლებულ ოპერაციას და საგადასახადო მიზნებისთვის არ უნდა იყოს განხილული როგორც დღგ-თი დასაბეგრი მიწოდება. ასევე, არ ეთანხმება სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ თითქოს კასატორის მხრიდან ადგილი ჰქონდა საგადასახადო დეკლარაციაში გადასახადის თანხის შემცირებას. გადასახდის გადამხდელის მიერ წარდგენილ იქნა 2015 წლის დეკემბრის თვის დაზუსტებული დეკლარაცია, რაც გამორიცხავდა სასამართლო დასკვნის საფუძლიანობას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 15 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „ბ...“-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ბ...“-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

2016 წლის 10 თებერვალს, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ, გამოცემული იქნა №3178 ბრძანება შპს „ბ...“-ის საქმიანობის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების შესახებ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 264-ე მუხლის საფუძველზე. აღნიშნული ბრძანების თანახმად, შესამოწმებელი პერიოდი განისაზღვრა 2012 წლის 01 იანვრიდან 2016 წლის იანვრამდე, წლიური მოგების და ქონების გადასახადების ნაწილში კომპანია უნდა შემოწმებულიყო 2012, 2013 და 2014 წლების საანგარიშო პერიოდზე.

2016 წლის 18 მაისს, საქართველოს ფინანთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ, მომზადებული იქნა შპს „ბ...“-ის საგადასახადო შემოწმების აქტი. აღნიშნული აქტის მიხედვით, დამატებული ღირებულების გადასახადის ნაწილში საზოგადოების სააღრიცხვო დოკუმენტების შესწავლით დადგინდა, რომ 2014-2015 წლების საანგარიშო პერიოდზე შეძენილი იყო სურსათი, რომელიც გადამხდელის განმარტებით გამიზნული იყო დაქირავებული მუშა-მოსამსახურეების კვებისთვის, აღნიშნული საზოგადოებას სსკ-ს მოთხოვნების შესაბამისად განხილული არ ჰქონდა დამატებული ღირებულების გადასახადით დასაბეგრ ოპერაციად. გადასახადის გადამხდელმა გამოხატა თანხმობა, რადგან თვლიდა, რომ აღნიშნული ოპერაცია დასაბეგრი იყო სსკ-ს მოთხოვნების შესაბამისად. აუდიტის შეფასების თანახმად - ფაქტობრივი მდგომარებიდან გამომდინარე გადამხდელს დაეკისრა ძირითადი გადასახადი და ჯარიმა სსკ-ს 275-ე მუხლის მიხედვით.

2015 წელს, სსიპ „თვითმმართველი თემი საჩხერის მუნიციპალიტეტს“ და შპს „ბ...“-ს შორის გაფორმდა ხელშეკრულება სახელმწიფო შესყიდვის შესახებ №82, რომელიც გულისხმობდა საჩხერის მუნიციპალიტეტის სოფელი ...ის სასმელი წყლის რეზერვუარის და შიდა ქსელის მოწყობას. აღნიშნული პროექტი დამკვეთს ჩაბარდა 8 მიღება-ჩაბარების აქტის საფუძველზე, რომელთაგან მე-7 აქტი თანხით 143 022 ლარი გადამხდელის მიერ არ იქნა ჩართული შესაბამისი პერიოდის 2015 წლის ნოემბრის დამატებული ღირებულების გადასახადით დასაბეგრ ოპერაციებში. გადამხდელი დაეთანხმა აღნიშნულ საკითხს, თუმცა მისი განმარტებით მომსახურებაზე 2016 წლის აპრილის თვეში წარდგენილი იქნა იანვრის თვის დაზუსტებული დეკლარაცია (მომსახურების გაწევის დროდ აღიარებულია 2016 წლის იანვრის თვე). აუდიტის შეფასების თანახმად - სსკ-ს 161-ე მუხლიდან გამომდინარე დასაბეგრი ოპერაციის დროდ ითვლება საქონლის მიწოდების ან მომსახურების გაწევის მომენტი. საზოგადებას დაეკისრა ძირითადი გადასახადი და ჯარიმა სსკ-ს 275-ე მუხლის მიხედვით.

საზოგადოებამ (მოსარჩელემ), 2015 წლის 21 ოქტომბერს დაიწყო და 2015 წლის 25 დეკემბერს დაასრულა საჩხერის რაიონის სოფელ ...ს და ...ის სასმელი წყლის სისტემის მშენებლობა. შესრულებული სამუშაოების მიღება-ჩაბარება ხორციელდებოდა შესაბამისი ფორმა №2-ის და აქტების საფუძველზე. აღნიშნული პროექტი მიწოდებული იყო ოთხი მიღება-ჩაბარების აქტით, რომელთაგან ორი (2015 წლის 22 და 25 დეკემბრის) ასახული არ იყო შესაბამისი პერიოდის დამატებული ღირებულების გადასახადით დასაბეგრ ოპერაციებში. გადასახადის გადამხდელი დაეთანხმა აღნიშნულ საკითხს, თუმცა განმარტა, რომ გაწეულ მომსახურებაზე საზოგადოების მიერ წარმოდგენილი იქნა 2015 წლის დეკემბრის თვის დღგ-ს დაზუსტებული დეკლარაცია საგადასახადო შემოწმების შესახებ შეტყობინების ჩაბარების შემდეგ 2016 წლის თებერვლის თვეში.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 25 მაისის №14627 ბრძანებით, შპს „ბ...“-ს, საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის შესაბამისად, ბიუჯეტში გადასახდელად დამატებით დაერიცხა სულ 167953 ლარი, მათ შორის: ძირითადი გადასახადი 105592 ლარი, ჯარიმა 62361 ლარი. შპს „ბ...“-ს დაერიცხა მიმდინარე გადასახდელები 26628 ლარი და შეუმცირდა მიმდინარე გადასახდელები 26628 ლარით.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 25 მაისის №067-7 საგადასახადო მოთხოვნით, შპს „ბ...“-ს გადასახდელად დაერიცხა ძირითადი გადასახადი -105592 ლარი; დღგ - 69249 ლარი; მოგების გადასახადი -11630 ლარი; 4 საშემოსავლო გადასახადი 47973; ჯარიმა - 62361 ლარი; საურავი 23710 ლარი; სულ 191663 ლარი. აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემის საფუძველი იყო სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 25 მაისის №14627 ბრძანება.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 07 ივლისის №19498 ბრძანებით, შპს „ბ...“-ის ადმინისტრაციული საჩივარი, 2016 წლის 25 მაისის სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის №067-7 საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე, დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა გადასახადის გადამხდელის მონაწილეობით შესწავლილიყო 1-3 სადავო საკითხებთან დაკავშირებით საჩივარში მითითებული გარემოებები და სათანადო საფუძვლის არსებობის შემთხვევაში განხორციელებულიყო შემოწმებით დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება).

2016 წლის 24 აგვისტოს, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ, მომზადებული იქნა დასკვნა შპს „ბ...“-ის საგადასახადო შემოწმების შედეგების გაანგარიშებაზე (სააღრიცხვო №1003). აღნიშნულ დასკვნაში №1 საკითხთან დაკავშირებით აღნიშნული იყო შემდეგი: გადასახადის გადამხდელის მიერ, 2012 წლის მარტის თვეში მოხდა 2011 წელს გაწეული მომსახურების საკომპენსაციო თანხების ცვლილება (ზრდა) ჯამში 20 869 ლარი, რომელიც არ იქნა გათვალისწინებული 2012 წლის ერთობლივი შემოსავლის ფორმირების დროს. საკითხი დამატებით იქნა შესწავლილი გადამხდელის მონაწილეობით, რის შემდეგადაც სადავო თანხა 20 969 ლარი შემცირდა 9 605,82 ლარით, რომელიც ჩართული იყო 2011 წლის ერთობლივ შემოსავალში. საკითხი №2-თან მიმართებაში, აუდიტორის განმარტებით საჩივარში მითითებული გარემოებები გადასახადის გადამხდელთან ერთად შესწავლილი იყო დამატებით, სადავო საკითხში დარიცხვას დაეთანხმა. საკითხი №3 - სადავო საკითხის გავლა მოხდა გადამხდელთან ერთად, შედარდა მის მიერ წარდგენილი და შემოწმების პროცესში არსებული მომწოდებელთა რეესტრი, შედეგად დადგინდა, რომ სადავო 5 308.8 ლარიდან 4 147.8 ლარი წარმოადგენდა დღგ-ს თანხას, რომელიც ჩათვლის დოკუმენტის არარსებობის გამო გამოსაქვითი იყო ერთობლივი შემოსავლიდან.

2016 წლის 26 აგვისტოს, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის №24822 ბრძანებით, შპს „ბ...“-ს საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის შესაბამისად, შეუმცირდა სულ 2783 ლარი, მათ შორის ძირითადი გადასახადი 2063 ლარი, ჯარიმა 720 ლარი. შპს „ბ...“-ს დაერიცა მიმდინარე გადასახდელები 2063 ლარი და შეუმცირდა მიმდინარე გადასახდელები 2063 ლარი.

2016 წლის 26 აგვისტოს, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის №067-15 საგადასახადო მოთხოვნით, შპს „ბ...“-ს გადასახდელად დაერიცხა ძირითადი გადასახადი -103529 ლარი; დღგ - 69249 ლარი; მოგების გადასახადი -13693 ლარი; საშემოსავლო გადასახადი 47973; ჯარიმა - 61641 ლარი; საურავი 22099.62 ლარი; სულ 187269.62 ლარი. აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემის საფუძველი იყო სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 26 აგვისტოს №24822 ბრძანება.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 29 მარტის გადაწყვეტილებით (საჩივარი №13045/2/16), შპს „ბ...“-ის ადმინისტრაციული საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, რომლითაც იგი სადავოდ ხდიდა 2015 წლის ნოემბრის თვის დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვის გაზრდას და შედეგად განხორციელებულ დარიცხვას, ასევე 2015 წლის დეკემბრის თვეში დამატებით განხორციელებულ დარიცხვას და ამავე პერიოდზე წარდგენილი დაზუსტებული დეკლარაციის პირად ბარათზე აუსახველობას.

გადაწყვეტილებაში განმარტებული იყო, რომ ვინაიდან მომჩივანს სადავო პერიოდის დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციებში არ ჰქონდა ასახული ამავე პერიოდში შესრულებული სამუშაოები, ამასთან შემოწმების დანიშვნის თაობაზე შეტყობინებას გადამხდელი გაეცნო 2016 წლის იანვარში, ხოლო 2015 წლის დეკემბრის თვის დაზუსტებული დღგ-ის დეკლარაცია გადამხდელმა წარადგინა 2016 წლის თებერვლის თვეში, ანუ საგადასახადო შეტყობინების ჩაბარების შემდგომ, შემმოწმებელთა ქმედება იყო კანონშესაბამისი და დარიცხვა მართებული. ასევე მხარეთა არგუმენტაციის გათვალისწინებით, საქმესთან არსებული მასალების და ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე საბჭომ მიიჩნია, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე საზოგადოება უნდა გათავისუფლებულიყო სადავო ნაწილში დარიცხული ჯარიმისაგან.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ 2017 წლის 07 აპრილს მომზადებული იქნა დასკვნა შპს „ბ...“-ს საგადასახადო შემოწმების შედეგების გაანგარიშებაზე სააღრიცხვო №670, რომლის მიხედვითაც აუდიტის შეფასებით, №1 და №2 საკითხი – გადამხდელს სადავო თემასთან დაკავშირებული ჯარიმა შეუმცირდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 29 მარტის №13045/2/16 გადაწყვეტილების შესაბამისად.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 13 აპრილის №10087 ბრძანებით შპს ,,ბ...’’-ს საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის შესაბამისად, შეუმცირდა ჯარიმა 25483 ლარით.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 13 აპრილის №067-12 საგადასახადო მოთხოვნით შპს „ბ...“-ს გადასახდელად დაერიცხა ძირითადი გადასახადი - 103529 ლარი; დღგ - 69249 ლარი; მოგების გადასახადი - 13693 ლარი; საშემოსავლო გადასახადი 47973; ჯარიმა - 36158 ლარი; საურავი 22099.62 ლარი; სულ 161786.62 ლარი. აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნის გამოცემის საფუძველი იყო სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 13 აპრილის №10087 ბრძანება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, მოსარჩელის მიერ როგორც ადმინისტრაციულ ორგანოში - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოში წარდგენილი საჩივარი, ასევე სასამართლოში წარდგენილი სარჩელი ეხებოდა მოსარჩელეზე განხორციელებული დღგ-ს დარიცხვის კანონშესაბამისობას, რომელიც 2015 წლის ნოემბრისა და დეკემბრის თვეებში განხორციელებული ოპერაციების საგადასახადო ბარათზე არ ასახვით იყო განპირობებული. კასატორი (მოსარჩელე) ასევე არ ეთანხმებოდა სამუშაოების განხორციელების პროცესში მუშა-მოსამსახურეებზე მიწოდებული კვების უზრუნველყოფის დამატებული ღირებულების გადასახადით დაბეგვრას.

საკასაციო სასამართლო კიდევ ერთხელ მიუთითებს, რომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების მიხედვით, 2016 წლის 13 აპრილის საჩხერის მუნიციპალიტეტის გამგეობის №53/2155 წერილის მიხედვით, შპს „ბ...“-სა და საჩხერის მუნიციპალიტეტის გამგეობას შორის 2015 წლის 24 ივნისს გაფორმებული №82 ხელშეკრულების მიხედვით თავდაპირველ თანხა შეადგენდა 667786,36 ლარს, რომლის საბოლოო ღირებულება განისაზღვრა 720941,55 ლარით. ხელშეკრულების მოქმედების პერიოდში შპს „ბ...“-ის მიერ წარდგენილი იქნა 7 შუალედური აქტი 615891,71 ლარზე, ხელშეკრულების პირობებიდან გამომდინარე (შუალედური აქტით მისაღები თანხა განსაზღვრულია ხელშეკრულების ღირებულების 70%) აუნაზღაურდა 437881.1 ლარი და საავანსოდ აღებული თანხა 66778 ლარი, სულ 504659,05 ლარი. მიღება-ჩაბარების აქტების შედგენა განხორციელდა 7 ეტაპად, 2015 წლის 29 ივლისიდან-2015 წლის 11 ნოემბრამდე. საბოლოო მთლიანი მიღება-ჩაბარების აქტი გაფორმდა 2016 წლის 13 იანვარს 714084,79 ლარზე და სულ გადარიცხულმა თანხამ შეადგინა 714084,79 ლარი. შპს „ბ...“-ის მიერ საჩხერის მუნიციპალიტეტის გამგეობის სასარგებლოდ გადახდილმა ჯარიმის თანხამ ხელშეკრულების პირობების დარღვევის გამო შეადგინა 3466,62 ლარი, რომელიც საჩხერის მუნიციპალიტეტის გამგეობის სახაზინო ანგარიშზე ჩაირიცხა 2016 წლის 15 იანვარს.

საგადასახადო შემოწმებით დადგინდა, რომ ხელშეკრულების ფარგლებში შესრულებული სამუშაოს სანაცვლოდ მე-7 აქტით მიღებული 143022 ლარი გადასახადის გადამხდელის მიერ არ იქნა ჩართული შესაბამისი პერიოდის - 2015 წლის ნოემბრის დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციაში.

საქმეზე დადგენილია, რომ კასატორმა 2015 წლის 21 ოქტომბერს დაიწყო და 2015 წლის 25 დეკემბერს დაასრულა საჩხერის რაიონის სოფელ ...ს და ...ის სასმელი წყლის სისტემის მშენებლობა. შესრულებული სამუშაოების მიღება-ჩაბარება ხორციელდებოდა შესაბამისი ფორმა №2-ის და აქტების საფუძველზე. აღნიშნული პროექტი მიწოდებული იქნა ოთხი მიღება-ჩაბარების აქტით, რომელთაგან ორი (2015 წლის 22 და 25 დეკემბრის) ასახული არ იყო შესაბამისი პერიოდის დამატებითი ღირებულების გადასახადით დასაბეგრ ოპერაციებში. 2015 წლის დეკემბრის თვის დღგ-ს დაზუსტებული დეკლარაცია წარდგენილი იქნა საგადასახადო შემოწმების შესახებ შეტყობინების ჩაბარების შემდეგ 2016 წლის თებერვლის თვეში.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 171-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი ვალდებულია შესაბამის საგადასახადო ორგანოში წარადგინოს დღგ-ის დეკლარაცია ყოველ საანგარიშო პერიოდზე არა უგვიანეს ამ პერიოდის მომდევნო თვის 15 რიცხვისა და ამავე ვადაში გადაიხადოს დღგ.

ამასთან, ამავე კოდექსის 69-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, თუ პირი წარდგენილ საგადასახადო დეკლარაციაში აღმოაჩენს შეცდომას, რომელიც იწვევს საგადასახადო ვალდებულების ცვლილებას, იგი ვალდებულია საგადასახადო დეკლარაციაში შეიტანოს შესაბამისი ცვლილება ან/და დამატება. თუმცა, ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, იმ პერიოდზე ან საკითხზე, რომელზედაც მიმდინარეობს ან უნდა ჩატარდეს საგადასახადო შემოწმება, პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციის (მათ შორის, შესწორებული საგადასახადო დეკლარაციის) წარდგენა დაუშვებელია საგადასახადო შემოწმების ჩატარების შესახებ სასამართლოს ან საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი გადაწყვეტილების ჩაბარებიდან... ამდენად, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის პოზიციას და აღნიშნავს, რომ დაზუსტებული დეკლარაციის ბარათზე ასახვა ვეღარ განხორციელდებოდა, ვინაიდან კასატორმა დაზუსტებული დეკლარაციები წარადგინა შემოწმების თაობაზე შეტყობინების ჩაბარების/გაცნობის შემდგომ, მანამდე კი სადავო პერიოდის დღგ-ით დასაბეგრ ოპერაციებში ასახული არ ჰქონდა ამავე პერიოდში შესრულებული, ჩაბარებული სამუშაოები.

საკასაციო სასამართლო ასევე ვერ გაიზიარებს კასატორის პოზიციას, მუშა-მოსამსახურეებზე მიწოდებული კვების უზრუნველყოფის, საგადასახადო ორგანოს მიერ მიწოდებად დაკვალიფიცირებისა და დღგ-თი დაბეგვრის უსაფუძვლობის თაობაზე, რადგან შემოწმების აქტის მიხედვით, აღნიშნულ გარემოებას გადამხდელი შემოწმების დროს დაეთანხმა და როგორც ადმინისტრაციული წარმოების, ასევე სასამართლოში საქმის განხილვის ეტაპზე, კასატორს (მოსარჩელეს) დამატებითი მტკიცებულებები და საფუძვლიანი შედავება არ წარმოუდგენია ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების საფუძვლიანობის გასაქარწყლებლად.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს, რომელიც თავის მხრივ არსებითად ეყრდნობა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა. ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან, ი/მ ო.ბ-ს საკასაციო საჩივარზე 12/02/2021 წ. საგადასახადო დავალება №1-ით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 3 462.45 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, მას უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 2 423.70 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ბ...“-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 13 თებერვლის განჩინება;

3. ი/მ ო.ბ-ს (ს/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 12/02/2021 წ. საგადასახადო დავალება №1-ით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 3 462.45 ლარის 70 პროცენტი - 2 423.70 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ქ. ცინცაძე

მოსამართლეები: ნ. სხირტლაძე

გ. გოგიაშვილი