საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-1128(კ-21) 17 იანვარი, 2023 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბიძინა სტურუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, გენადი მაკარიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „ხ...“

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - 1. გარდაბნის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია; 2. სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების არარა აქტებად აღიარება და ქმედების განხორციელების დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

შპს „ხ...“-მა 2019 წლის 10 ივლისს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, რომლის 2019 წლის 12 ივლისის განჩინებით შპს „ხ...“-ის სარჩელი განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს. მოსარჩელემ მოპასუხეთა წრისა და სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შემდეგ მოითხოვა გარდაბნის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2010 წლის 28 მაისის ოქმის მე-8 პუნქტის და გარდაბნის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის №20 გადაწყვეტილების მე-6 პუნქტის არარა აქტად აღიარება და სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოსთვის საჯარო რეესტრისადმი მიმართვის დავალება გარდაბნის რაიონის სოფელ ...ში 66,912 კვ.მ. სასოფლო-სამეურნეო მიწის ნაკვეთის შპს „ხ...“-ის საკუთრებაში აღრიცხვის თაობაზე.

რუსთავის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილებით შპს „ხ...“-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ხ...“-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „ხ...“-ის სააპელაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2020 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილება გარდაბნის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის თავმჯდომარის 2010 წლის 28 მაისის №20 გადაწყვეტილების მე-6 პუნქტის არარად აღიარებაზე უარის თქმის ნაწილში გაუქმდა და ამ ნაწილში მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება: შპს „ხ...-ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; არარად იქნა აღიარებული გარდაბნის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის 2010 წლის 28 მაისის №20 გადაწყვეტილების მე-6 პუნქტი შპს „ხ...“-ის საკუთრებაში რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთიდან (ს/კ ..., წინა ნაკვეთის ნომერი ...) 215.7 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის გაუქმების ნაწილში; დანარჩენ ნაწილში შპს „ხ...“-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა რუსთავის საქალაქო სასამართლოს 2020 წლის 20 მაისის გადაწყვეტილება. სააპელაციო სასამართლოს 2021 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „ხ...“-მა.

კასატორის მითითებით, ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე არასწორად იქნა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, არ იქნა გათვალისწინებული როგორც საქმეში არსებული მტკიცებულებები, ასევე საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნები, რამაც, საბოლოოდ, დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილების მიღება გამოიწვია.

კასატორის განმარტებით, სადავო არ არის, რომ კომისიას გააჩნდა მისსავე გამოცემულ აქტში ცვლილების შეტანის უფლებამოსილება, მაგრამ უფლებამოსილების არსი არ არის განუსაზღვრელი მნიშვნელობის და კანონისმიერად ხდება მისი ბოჭვა. აქტში ცვლილების შეტანა არ გულისხმობს დაუსაბუთებლად ქონების ჩამორთმევას. საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის წევრების არაკეთილსინდისიერმა ქმედებებმა კი გამოიწვია შპს-ს კონსტიტუციით გარანტირებული უფლების - საკუთრების უფლების დარღვევა, რაც გამოიხატა ქონების დაუსაბუთებლად ჩამორთმევაში. კომისიამ, თავდაპირველად, სწორად გასცა საკუთრების მოწმობა, თუმცა მასში ცვლილება, თავისი ინიციატივით, არარსებულ დოკუმენტზე მითითებით შეიტანა. ამდენად, კასატორმა სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 17 დეკემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად დასაშვებობის შესამოწმებლად, წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „ხ...“-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ხ...“-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო უპირველესად მიუთითებს, რომ არარად აღიარების საფუძვლები კანონმდებლობით დეტალურად და ამომწურავად არის ჩამოთვლილი, კერძოდ, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემისთანავე ითვლება არარად, თუ: ა) შეუძლებელია მისი გამომცემი ორგანოს დადგენა; ბ) გამოცემულია არაუფლებამოსილი ორგანოს ან არაუფლებამოსილი პირის მიერ; გ) მისი შესრულება შეუძლებელია ფაქტობრივი მიზეზების გამო; დ) მისი შესრულება გამოიწვევს სისხლისსამართლებრივ ან ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევას. კასატორი სადავო აქტების არარად აღიარებას ითხოვს იმ საფუძვლით, რომ ისინი გამოცემულია არაუფლებამოსილი პირის მიერ.

ადმინისტრაციული ორგანოების უფლებამოსილების განსაზღვრა ხდება სამი კრიტერიუმის გამოყენებით: ა) განსახორციელებელი ამოცანების მიხედვით - საგნობრივი უფლებამოსილება; ბ) უფლებამოსილებათა იერარქიის მიხედვით - ინსტანციური უფლებამოსილება; გ) ტერიტორიული პრინციპით - ტერიტორიული უფლებამოსილება (სუსგ №122-115(2კ-13), 28.05.2013წ.). ამრიგად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მაშინ ჩაითვლება არარად, როდესაც დადგინდება მისი გამომცემი ორგანოს/პირის საგნობრივი, ინსტანციური ან ტერიტორიული არაუფლებამოსილება.

განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ გარდაბნის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2008 წლის 28 იანვრის №24 საკუთრების მოწმობით შპს „ხ...“-ს გადაეცა გარდაბანში, ...ის ტერიტორიაზე 110 000 კვ.მ სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი.

ასევე დადგენილია, რომ გარდაბნის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის 2010 წლის 28 მაისის ოქმით, არსებითი შესწორება შევიდა №24 საკუთრების მოწმობაში, კერძოდ, დაკანონებული ნაკვეთიდან 66705,30 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე გაუქმდა შპს „ხ...“-ის საკუთრების უფლება. გარდაბნის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის თავმჯდომარის 2010 წლის 28 მაისის №20 წერილით, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გარდაბნის სარეგისტრაციო სამსახურს ეთხოვა შესწორების შეტანა №24 საკუთრების მოწმობაში.

საკასაციო პალატის მითითებით, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არარად აღიარება განსხვავდება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გაუქმების სხვა საფუძვლებისგან, რადგან არარა აქტის მიმართ არ მოქმედებს გასაჩივრების ვადა, იგი გამოცემის მომენტიდანვე უკანონოდ ითვლება, არ იძენს შესასრულებლად სავალდებულო ძალას. შესაბამისად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არარად აღიარება გულისხმობს სასამართლოს მიერ მხოლოდ იმ ფაქტის დადასტურებას, რომ გამოცემული დოკუმენტი არ არის იურიდიული ძალის მქონე.

საკასაციო სასამართლო კასატორის შუამდგომლობასთან დაკავშირებით სასარჩელო მოთხოვნის ფორმულირების თაობაზე განმარტავს, რომ რა ფორმის სარჩელი უნდა იქნას აღძრული, დამოკიდებულია იმაზე, თუ რა მიზნის მიღწევა სურს მოსარჩელეს. პირმა, რომელიც საჭიროებს სამართლებრივ დაცვას, პირველ რიგში, თვითონ უნდა შეარჩიოს იმ ფორმის სარჩელი, რომელიც ესაჭიროება მიზნის მისაღწევად. მართალია, ადმინისტრაციული საქმის განმხილველი სასამართლო უფლებამოსილია პირს გაუწიოს სათანადო დახმარება (დაეხმაროს სარჩელის ტრანსფორმირებაში), მაგრამ დავის საგნის განსაზღვრა მთლიანად მოსარჩელის კომპეტენციას მიეკუთვნება. მოსარჩელე თავად განსაზღვრავს სარჩელის შინაარსსა და მოცულობას, სასამართლო კი შეზღუდულია მოცემული სარჩელით და საქმეს იხილავს ამ სარჩელის ფარგლებში. საკასაციო სასამართლო აქვე განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კანონმდებლობა ძირითადად განასხვავებს შეცილებით, მავალდებულებელ და აღიარებით სარჩელებს. მოცემულ შემთხვევაში აღძრულია აღიარებითი სარჩელი, რომლის მიმართ არ ვრცელდება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გასაჩივრებისათვის დადგენილი ვადები. განსხვავებით აღიარებითი სარჩელისგან, შეცილებითი სარჩელი (ასკ-ის 22-ე მუხლი) სასამართლოს უნდა წარედგინოს შესაბამისად ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ან ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გაცნობიდან, ასევე ადმინისტრაციულ საჩივართან დაკავშირებული გადაწყვეტილების გამოტანისათვის დადგენილი ვადის გასვლიდან 1 თვის ვადაში. აქედან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო სასარჩელო მოთხოვნას განიხილავს იმ ფარგლებში, როგორც ეს განსაზღვრულია მოსარჩელის მიერ.

საკასაციო სასამართლოს დამკვიდრებული პრაქტიკის თანახმად, აქტის არარად აღიარება, უკანონობის იმგვარ საფუძვლებს შეიცავს, რომელთა გამოც კანონმდებელი მას იმთავითვე, მიღების მომენტიდანვე აცლის იურიდიულ ძალას, რის გარეშეც იგი ვერ იძენს ისეთი სამართლებრივი აქტის შინაარსს, რომელიც აღსრულებას ექვემდებარება ანუ არ გააჩნია აღსრულების ძალმოსილება, განსხვავებით უკანონო (ბათილი) აქტებისგან, რომლის არამართლზომიერების მიუხედავად დაშვებულია მისგან წარმოშობილი სამართლებრივი შედეგების დროის გარკვეული მონაკვეთით შენარჩუნება (ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის მე-7 ნაწილი), რამდენადაც კანონმდებელი ადმინისტრაციულ ორგანოს ან სასამართლოს ანიჭებს ამგვარი აქტის მოქმედების შეწყვეტის თარიღის განსაზღვრის უფლებამოსილებას (სუსგ 20.12.2011წ. საქმე №ბს-1344-1329(კ-11)).

საკასაციო პალატა მხარის საყურადღებოდ განმარტავს, აქტის არარად აღიარების საფუძვლად დასახელებული მისი გამომცემი ორგანოს არაუფლებამოსილება გულისხმობს ისეთ შემთხვევას, როდესაც ორგანო/პირი საერთოდ არ არის აღჭურვილი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის უფლებამოსილებით ან აქტის გამოცემის უფლების ქონის მიუხედავად, ორგანო/პირი უფლებამოსილი არ არის, მოაწესრიგოს კონკრეტული სამართლებრივი ურთიერთობა. მოცემული სამართლებრივი საფუძველი არ გულისხმობს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის წესების ნებისმიერ დარღვევას, რაც, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველი შეიძლება გახდეს.

„ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესისა და საკუთრების უფლების მოწმობის ფორმის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2007 წლის 15 სექტემბრის №525 ბრძანებულების სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, საკუთრების უფლების აღიარებაზე უფლებამოსილ ორგანოს წარმოადგენდა ადგილობრივი თვითმმართველობის წარმომადგენლობითი ორგანო, რომელიც უფლებამოსილებას ახორციელებდა მუდმივმოქმედი კომისიის მეშვეობით. იმავე მუხლის მე-2 და მე-3 პუნქტების მიხედვით, კომისიის შემადგენლობა მტკიცდებოდა ადგილობრივი თვითმმართველობის წარმომადგენლობითი ორგანოს უფლებამოსილების ვადით. დამოუკიდებელი კომისია ანგარიშვალდებული იყო მხოლოდ ადგილობრივი თვითმმართველობის წარმომადგენლობითი ორგანოს წინაშე. იკრძალებოდა რაიმე ზეგავლენის მოხდენა ან/და ჩაერევა მის საქმიანობაში გადაწყვეტილების მიღების მიზნით.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 59-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია მის მიერ გამოცემულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში გაასწოროს ტექნიკური, აგრეთვე გამოთვლის დროს დაშვებული შეცდომები. ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში არსებითი შესწორების შეტანა ნიშნავს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას, რაც კომისიის მიერ სადავო შემთხვევაში განხორციელდა.

ზემოაღნიშნულ ნორმათა შინაარსის, ასევე საქმის მასალების ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ კომისია უფლებამოსილია გამოიყენოს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 59-ე და 63-ე მუხლებით მინიჭებული უფლებამოსილება და მის მიერ გამოცემულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში გაასწოროს როგორც შეცდომა, ისე შეიტანოს ცვლილება და დამატება, გადასინჯოს მისი კანონიერება. მოცემულ შემთხვევაში, კომისია უფლებამოსილი იყო მიეღო გადაწყვეტილება შპს „ხ...“-ის თვითნებურად დაკავებული მიწის საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ და გამოეცა შესაბამისი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას გარდაბნის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2010 წლის 28 მაისის ოქმის მე-8 პუნქტის არარად აღიარების მოთხოვნის უსაფუძვლობასთან დაკავშირებით.

რაც შეეხება გარდაბნის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის თავმჯდომარის 2010 წლის 28 მაისის №20 წერილის არარად აღიარების საკითხს, საკასაციო პალატა ასევე იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას მასზედ, რომ გარდაბნის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის თავმჯდომარემ ერთპიროვნულად შეცვალა კომისიის გადაწყვეტილება და ნაცვლად იმისა, აღესრულებინა კომისიის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება, საჯარო რეესტრს მოთხოვა გაზრდილი ოდენობით - 66705,30 კვ.მ. მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების გაუქმება. გარდაბნის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების მუდმივმოქმედი კომისიის თავმჯდომარემ არ გაითვალისწინა კოლეგიური ორგანოს 2010 წლის 28 მაისის ოქმით მიღებული გადაწყვეტილება და თვითნებურად, კომისიის გადაწყვეტილებით განსაზღვრულზე - 215.7 კვ.მ. ფართობით მეტ მიწის ნაკვეთზე გაუუქმა საკუთრების უფლება მოსარჩელეს. ამგვარად, მართებულია ამ ნაწილში, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60 მუხლის საფუძველზე, გარდაბნის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის თავმჯდომარის №20 გადაწყვეტილების მე-6 პუნქტის არარად აღიარება.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „ხ...“-ის საკასაციო საჩივარზე ნ. ნ-ეს 20.10.2021წ. №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ნ. ნ-ეს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა

1. შპს „ხ...“-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად.

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 22 მარტის გადაწყვეტილება.

3. ნ. ნ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს შპს „ხ...“-ის საკასაციო საჩივარზე 20.10.2021წ. №0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: ბ. სტურუა

მ. ვაჩაძე

გ. მაკარიძე