საქართველოს უზენაესი სასამართლო
გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა
საქართველოს სახელით
საქმე №ბს-1045(2კ-21) 21 თებერვალი, 2023 წელიქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა
შემადგენლობა:
ბიძინა სტურუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მაია ვაჩაძე, გენადი მაკარიძე
საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე
კასატორები (მოპასუხეები) – 1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო; 2. სსიპ შემოსავლების სამსახური
მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - შპს „ე...“
გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 2 დეკემბრის განჩინება
დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი
შპს „ე...მ“ 2017 წლის 9 ოქტომბერს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტის 2017 წლის 22 მარტის №7378 ბრძანების, საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 13 ივნისის №16057 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 8 სექტემბრის №4268/2/2017 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს „ე...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტის 2017 წლის 22 მარტის №7378 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 13 ივნისის №16057 ბრძანება საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 8 სექტემბრის №4268/2/2017 გადაწყვეტილება. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 2 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 5 აპრილის გადაწყვეტილება. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა.
კასატორთა განმარტებით, დეკლარირებული საქონლის საბაჟო ტერიტორიაზე შემოტანისას საბაჟო დეპარატამენტის მიერ განხორციელდა საქონლის დათვალიერება. დეპარტამენტის დასკვნის თანახმად მიჩნეულ იქნა, რომ იმპორტირებული საქონელი წარმოადგენდა არა სამედიცინო დანიშნულების მარლას, არამედ ქსოვილის ბინტების, შესახვევი მასალების და სამედიცინო მარლის დასამზადებელ საქონელს, რის გამოც იმპორტირებულ საქონელს საბაჟო დეპარტამენტის მიერ მიენიჭა სეს ესნ-ის ... სასაქონლო ქვესუბპოზიცია და დაექვემდებარა დღგ-ით დაბეგვრას.
კასატორთა მტკიცებით, ჩატარებული ექსპერტიზის საფუძველზე განსაზღვრული სეს ესნ-ის კოდის ... გათვალისწინებით, მითითებული საქონელი წარმოადგენს არა სამედიცინო დაწესებულებების მიერ გამოყენებისათვის განკუთვნილ საბოლოო პროდუქტს, არამედ ქსოვილის ბინტების, შესახვევი მასალებისა და სამედიცინო მარლის დასამზადებლად საჭირო პროდუქტს. მოცემულ შემთხვევაში, საბაჟო დეპარტამენტის მიერ საქონლის შეფასებისას მნიშვნელობა მიენიჭა შეფუთვაში არსებული რულონების ზომას, რომელიც ვერ იქნებოდა გამოყენებული საცალო გაყიდვისთვის. სწორედ ამიტომ იქნა მიჩნეული რომ იგი წარმოადგენდა ნედლეულს მარლის პროდუქტების დასამზადებლად. კასატორთა მოსაზრებით, სადავო აქტები კანონიერია და არ არსებობს მათი ბათილად ცნობის საფუძველი.
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 19 ნოემბრისა და 2 დეკემბრის განჩინებებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.
საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის 207-ე მუხლის „ტ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საბაჟო კონტროლი არის შემოსავლების სამსახურის მიერ განხორციელებული ცალკეული მოქმედებები, რომელთა მიზანია საქართველოს საბაჟო ტერიტორიაზე საქონლის შემოტანასა და საქართველოს საბაჟო ტერიტორიიდან საქონლის გატანასთან დაკავშირებული საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვის უზრუნველყოფა. ამავე კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის მიხედვით, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვალდებულებათა შეუსრულებლობის ან არაჯეროვნად შესრულების შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს ეკისრება ამ კოდექსით ან/და საქართველოს სხვა საკანონმდებლო აქტებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობა.
საგადასახადო კოდექსის (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია) 289-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, საბაჟო დეკლარაციასა და მის თანმხლებ დოკუმენტაციაში არასწორი მონაცემის არსებობისას იმპორტის/ექსპორტის გადასახდელების ოდენობის შემცირება დეკლარანტის (ამ მუხლის მე-6 და მე-7 ნაწილებით გათვალისწინებულის გარდა) ან მისი წარმომადგენლის მიერ იწვევს პირის დაჯარიმებას საბაჟო დეკლარაციაში შემცირებული იმპორტის/ექსპორტის გადასახდელების თანხის 100 პროცენტის ოდენობით. ხოლო 211-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საქონლის იდენტიფიცირება და კლასიფიკაცია ხორციელდება სეს ესნ-ის საფუძველზე.
განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტის 2017 წლის 22 მარტის №7378 ბრძანებით შპს „ე...ს“ დაეკისრა პასუხისმგებლობა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 289-ე მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული საგადასახადო სამართალდარღვევისათვის და სანქციის სახით შეეფარდა ჯარიმა 4453 ლარის ოდენობით.
„საგარეო-ეკონომიკური საქმიანობის ეროვნული სასაქონლო ნომენკლატურის (სეს ესნ) დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2012 წლის 11 ივლისის №241 ბრძანების (ძალადაკარგულია 2020 წლის 1 დეკემბრიდან, საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2020 წლის 18 ნოემბრის №275 ბრძანებით) პირველი მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, საგარეო-ეკონომიკური საქმიანობის ეროვნული სასაქონლო ნომენკლატურა (სეს ესნ) გამოიყენება საგარეო-ეკონომიკური საქმიანობის სატარიფო და არასატარიფო რეგულირების ღონისძიებათა განსახორციელებლად, სტატისტიკური აღრიცხვის წარმართვის და სტატისტიკური ინფორმაციის გაცვლის სრულყოფისათვის. ამავე ბრძანების 30-ე ჯგუფში კლასიფიცირებულია ფარმაცევტული პროდუქცია, კერძოდ, 3005 სეს ესნ კოდის ქვეშ გაერთიანებულია: ბამბა, მარლა, ბინტები და ანალოგიური ნაწარმი (მაგალითად, გადასახვევი მასალა, ლეიკოსალბუნები, ცხელსაფენები), გაჟღენთილი ან დაფარული ფარმაცევტული ნივთიერებებით ან საცალო ვაჭრობისათვის ფორმებში ან საფუთავებში დაფასოებული, განკუთვნილი მედიცინაში, ქირურგიაში, სტომატოლოგიაში ან ვეტერინარიაში გამოსაყენებლად. ... სეს ესნ კოდით განსაზღვრულია მარლა და მარლის ნაწარმი. იმავე ბრძანების 52-ე ჯგუფი კი, მოიცავს ბამბას, კერძოდ, ... სეს ესნ კოდით განსაზღვრულია ქსოვილები - ბინტების, შესახვევი მასალებისა და სამედიცინო მარლის დასამზადებლად.
საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ 30-ე ჯგუფში კლასიფიცირდება ფარმაცევტული პროდუქცია, რომელიც გამიზნულია ადამიანის მიერ უშუალოდ მოხმარებისათვის, შემდგომი გადამუშავების გარეშე, ხოლო 52-ე ჯგუფში განთავსებული პროდუქტი არ გამოიყენება უშუალოდ მოხმარების მიზნით. იგი წარმოადგენს ერთგვარ ნედლეულს, მასალას, ქსოვილს, სხვადასხვა სამედიცინო პროდუქტის (ბინტების, შესახვევი მასალებისა და სამედიცინო მარლის) დასამზადებლად, შესაბამისად, უშუალოდ რეალიზაციამდე აუცილებელია მისი გადამუშავება.
საგადასახადო კოდექსის (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია) 168-ე მუხლის პირველი პუნქტის „კ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ჩათვლის უფლების გარეშე დღგ-საგან განთავისუფლებულია საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრისა და საქართველოს ფინანსთა მინისტრის ერთობლივი ბრძანებით დადგენილი ნუსხის მიხედვით სამკურნალო (ფარმაცევტული) მიზნებისათვის განკუთვნილი საგარეო-ეკონომიკური საქმიანობის ეროვნული სასაქონლო ნომენკლატურის 28-ე და 29-ე ჯგუფებით გათვალისწინებული წარმოდგენილი ნედლეულისა და სუბსტანციების, 30-ე ჯგუფით გათვალისწინებული ფარმაცევტული პროდუქციის (გარდა საღეჭი რეზინისა), მათ შორის, ვაქცინების მიწოდება ან/და იმპორტი.
„საგარეო-ეკონომიკური საქმიანობის ეროვნული სასაქონლო ნომენკლატურის (სეს ესნ) დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2012 წლის 11 ივლისის №241 ბრძანების 3005 სასაქონლო პოზიცია არ ითვალისწინებს დათქმას მარლის სიგრძესა და სიგანესთან მიმართებით, თუმცა საქონლის კლასიფიცირებისათვის არსებითი მნიშვნელობა აქვს იმ ფაქტს, რომ იგი განკუთვნილი იყოს საცალო გაყიდვებისათვის და არ წარმოადგენდეს საბოლოო პროდუქტისათვის დასამზადებელ მასალას. ჰარმონიზებული სისტემის 3005 სასაქონლო პოზიციის განმარტებების თანახმად, ბამბა და მარლა გადახვევებისთვის (როგორც წესი, შემწოვი ბამბისგან დამზადებული) და ბინტი და სხვა, გაუჟღენთავი ან დაუფარავი ფარმაცევტული ნივთიერებებით, ასევე კლასიფიცირდება ამ პოზიციაში იმ პირობით, რომ ისინი დაფასოებულია ფორმებში ან საფუთავებში საცალო გაყიდვისთვის უშუალოდ კერძო პირებისთვის, კლინიკებისთვის, ჰოსპიტალებისთვის, ა.შ., გადაფუთვის გარეშე, და ისინი ცნობადია თავისი მახასიათებლებით (წარმოდგენილი რულონებში ან დაკეცილი, დამცავი შეფუთვა, მარკირება, ა.შ.) როგორც განკუთვნილი მხოლოდ სამედიცინო, ქირურგიული, სტომატოლოგიური ან ვეტერინალური გამოყენებისთვის.
საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საცალო გაყიდვისთვის განკუთვნილი პროდუქტი, შესაძლოა იყოს დიდი მოცულობის, ზომის, წონის და შესაძლებელს ხდიდეს მის დანაწევრებას და ამგვარად მოხმარებას. საყურადღებოა, რომ სამედიცინო დაწესებულებას აღნიშნული საქონელი ესაჭიროება დიდი რაოდენობით, სხვადასხვა სიგრძისა და სიგანის ერთეულების სახით. მოცემულ შემთხვევაში, შეძენილი პროდუქცია სწორედ სამედიცინო მიზნებისთვის იყო განკუთვნილი და იგი არ წარმოადგენდა შემდგომი გადამუშავებისთვის განკუთვნილ ქსოვილს, არის საბოლოო პროდუქტი და სამედიცინო დაწესებულებების მიერ მისი გამოყენებისათვის არ არის საჭირო შემდგომი გადამუშავების ან რაიმე საწარმოო პროცესის გავლა. ამასთან, კომპანიის საქმიანობის სფერო მოიცავს სწორედ სამედიცინო დაწესებულებების მომარაგებას შესაბამისი პროდუქციით. სასამართლო დამატებით მიუთითებს, საქმეში არ არის წარმოდგენილი მტკიცებულებები, რომლებიც დაადასტურებდა, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ იმპორტირებული სადავო საქონელი საცალო გაყიდვისთვის ვერ იქნებოდა განკუთვნილი და საქონლის მომხმარებლის მიერ მისი გამოყენება შესაძლებელი იყო მხოლოდ გადამუშავების შედეგად. ხოლო კასატორების პრეტენზია, რომ მარლის რულონის ზომიდან გამომდინარე, იგი მომხმარებლის მიერ ვერ იქნებოდა გამოყენებული უფრო მცირე ზომის ნაწილებად დაჭრის გარეშე, ვერ გამორიცხავს საცალო ვაჭრობისთვის მის გამოყენებას.
საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, საქონლის იმპორტის დღგ-ით დაბეგვრისგან გათავისუფლების მიზნებიდან გამომდინარე, გადამწყვეტ ფაქტორს წარმოადგენს საქონლის დანიშნულება სამედიცინო გამოყენებისთვის შემდგომი გადამუშავების ეტაპის გავლის გარეშე. აღნიშნული კი გულისხმობს, რომ საქონელი არსებული მდგომარეობით უნდა მივიდეს მომხმარებლამდე და გამიზნული უნდა იყოს უშუალო გამოყენებისთვის. მისი გადამუშავება არ უნდა იყოს აუცილებელი მომხმარებელზე რეალიზაციისთვის.
სასამართლო ასევე განმარტავს, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძვლები რეგლამენტირებულია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-601 მუხლით, რომლის პირველი ნაწილი ადგენს, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. ამასთან, კანონმდებელი მითითებული მუხლის მე-2 ნაწილში აზუსტებს, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მომზადების ან გამოცემის წესის არსებით დარღვევად ჩაითვლება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ამ კოდექსის 32-ე ან 34-ე მუხლით გათვალისწინებული წესის დარღვევით ჩატარებულ სხდომაზე ან კანონით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული წარმოების სახის დარღვევით, ანდა კანონის ისეთი დარღვევა, რომლის არარსებობის შემთხვევაში მოცემულ საკითხზე მიღებული იქნებოდა სხვაგვარი გადაწყვეტილება. დასახელებული ფაქტობრივი გარემოებებიდან და სამართლებრივი საფუძვლებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას სადავო აქტების ბათილად ცნობასთან დაკავშირებით.
ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.
ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით,
დ ა ა დ გ ი ნ ა
1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად.
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 2 დეკემბრის განჩინება.
3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
მოსამართლეები: ბ. სტურუა
მ. ვაჩაძე
გ. მაკარიძე
