საქმე №ბს-935(კ-22) 12 იანვარი, 2023 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა მ.ვ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 29 ოქტომბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2016 წლის 7 დეკემბერს მ.ვ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 04.05.2016წ. №000892 დადგენილების და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 28.11.2016წ. №1-2361 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა. ამასთან, მოსარჩელემ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 28.11.2016წ. №1-2361 ბრძანების და მის საფუძველზე ამოწერილი 30.06.2016წ. №4-5/ს.ფ-199-16 სააღსრულებო ფურცლის მოქმედების შეჩერების თაობაზე იშუამდგომლა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით მ.ვ-ის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა და შეჩერდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 28.11.2016წ. №1-2361 ბრძანების და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის სამსახურის 04.05.2016წ. №000892 დადგენილების მოქმედება, 30.06.2016წ. გამოწერილი №4-5/ს.ფ-199-16 სააღსრულებო ფურცლის აღსრულება სასამართლოს მიერ სადავო საკითხზე გადაწყვეტილების მიღებამდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 9 დეკემბრის განჩინებაზე კერძო საჩივარი წარადგინა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურმა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 31 აგვისტოს განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 9 დეკემბრის განჩინება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 24 ოქტომბრის განჩინებით მოცემულ საქმეში მოპასუხე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის უფლებამონაცვლედ ჩაერთო ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექცია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილებით მ.ვ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ.ვ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 29 ოქტომბრის განჩინებით მ.ვ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა სადავო აქტების გამოცემის დროს მოქმედი „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 36-ე მუხლის პირველ და მე-2 პუნქტებზე და განმარტა, რომ თუკი მშენებლობა საჭიროებს ნებართვას/დადასტურებას, შესაბამისი წესების დაუცველობა წარმოადგენს სამართალდარღვევის საქმის წარმოების დაწყების საფუძველსა და პასუხისმგებელი პირისათვის სათანადო სანქციის შეფარდების წინაპირობას. ადმინისტრაციულმა ორგანომ, პირველ ყოვლისა, უნდა განსაზღვროს, თუ რა სახის სამშენებლო სამუშაო არის ნაწარმოები, საჭიროებდა თუ არა იგი ნებართვას/დადასტურებას და რამდენად არის ასეთი ნებართვა შესაბამისი წესით მოპოვებული. თუკი მშენებლობა ამ პირობებს არ აკმაყოფილებს, მაშინ უფლებამოსილი ორგანოს მიერ სამართალდარღვევის ფაქტის გამოვლენა წარმოშობს კანონით დადგენილ ვადაში სამართალდარღვევაზე პასუხისმგებელი პირის გამოვლენისა და სანქციის დაკისრების მოვალეობას.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე მოიხმო პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტი (სადავო დადგენილების გამოცემისას მოქმედი რედაქცია), მიუთითა აღნიშნული კოდექსის მე-14 მუხლის მე-2 ნაწილზე და დასახელებული სამართლებრივი ნორმის საფუძველზე განმარტა, რომ უნებართვო მშენებლობის ფაქტზე პასუხისმგებლობა, პირველ რიგში ეკისრება სამართალდამრღვევ პირს, რომლის ქმედებამაც უშუალოდ გამოიწვია სამშენებლო სამართალდარღვევა.

განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა საქმეში წარმოდგენილ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 6 ოქტომბრის №4-6/ო-256-15 დათვალიერების ოქმზე, რომლითაც ირკვევა, რომ მ.ვ-ემ ხელმოწერით დაადასტურა მის მიერ 2010 წელს, ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა №...-ში, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის მიმდებარედ განთავსებული ორი კაპიტალური შენობა-ნაგებობის რეკონსტრუქციის ფაქტი. ამასთან, როგორც საქმეში არსებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2016 წლის 14 ივნისის ზეპირი მოსმენის სხდომის ოქმით დგინდება, მ.ვ-ემ თავად განმარტა, რომ სადავოდ გამხდარ შენობა-ნაგებობაზე მის მიერ განხორციელდა სახურავის ნაწილის გამოცვლა, კარ-ფანჯრების შეცვლა (ასევე გამოცვლილია ხის „ბალკები“) და დაახლოებით 4 კვ.მ ფართის მომატება, რაც გამოიხატა სახურავის გადაწევაში და კედლების აგურით ამოყვანაში. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია ის გარემოება, რომ შესაბამისი ნებართვის არარსებობის პირობებში მ.ვ-ის მიერ განახორციელებულია სამშენებლო სამუშაოები, რაც წარმოადგენდა პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევას.

ამდენად, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და შესაბამისი სამართლებრივი ნორმების ანალიზი სააპელაციო სასამართლოს აძლევდა საფუძველს დაედასტურებინა პირველი ინსტანციის სასამართლოს დასკვნა იმის თაობაზე, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს მ.ვ-ის დაჯარიმების შესახებ დადგენილების გამოტანის პროცესში არ დაურღვევია მოქმედი კანონმდებლობის მოთხოვნები, რაც არ ქმნიდა დადგენილების გაუქმების საფუძველს. შესაბამისად, ასევე კანონშესაბამისი იყო ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2016 წლის 28 ნოემბრის №1-2361 ბრძანება, რომლითაც ძალაში დარჩა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 4 მაისის №000892 დადგენილება.

რაც შეეხება აპელანტის მითითებას მატერიალურ მდგომარეობაზე (არ გააჩნია სხვა საცხოვრებელი ფართი), სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ პირის ფინანსური მდგომარეობა არ წარმოადგენდა მისი ადმინისტრაციული პასუხისმგებლობისგან გათავისუფლების სამართლებრივ საფუძველს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 29 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა მ.ვ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა. ამასთან, კასატორმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 4 მაისის №000892 დადგენილების მოქმედების შეჩერების თაობაზე იშუამდგომლა.

კასატორის მითითებით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის სადავო 2016 წლის 4 მაისის №000892 დადგენილების გამოცემისას ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დარღვეულია საქმის განხილვის და ასევე, დადგენილების ადრესატისათვის ჩაბარების კანონით დადგენილი ვადა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 9 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული მ.ვ-ის საკასაციო საჩივარი. ამავე განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 4 მაისის №000892 დადგენილების მოქმედების შეჩერების თაობაზე შუამდგომლობასთან დაკავშირებით საკასაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2016 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით შეჩერებული იყო აღნიშნული დადგენილების მოქმედება სასამართლოს მიერ სადავო საკითხზე გადაწყვეტილების მიღებამდე.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ მ.ვ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2016 წლის 4 მაისის .№000892 დადგენილების კანონიერება, რომლითაც მ.ვ-ე 10000 ლარით დაჯარიმდა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა №...-ში, №... საკადასტრო კოდის მიმდებარე ტერიტორიაზე შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე განხორციელებული სამშენებლო სამუშაოებისათვის (ორი კაპიტალური შენობა-ნაგებობა). ამავე დადგენილებით მ.ვ-ეს ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა №...-ში, №... საკადასტრო კოდის მიმდებარე შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე განხორციელებული სამშენებლო სამუშაოების დემონტაჟი დაევალა. მოსარჩელე ასევე სადავოდ ხდის ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2016 წლის 28 ნოემბრის №1-2361 ბრძანების კანონიერებას, რომლითაც მ.ვ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

საკასაციო სასამართლოს მითითებით, პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის სადავო დადგენილების გამოცემისას მოქმედი რედაქციის თანახმად, უნებართვო მშენებლობის ან/და რეკონსტრუქციის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე, რომელიც იწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას, გამოიწვევს დაჯარიმებას - სახელმწიფოს ან თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე – 10 000 ლარით.

სადავო დადგენილების გამოცემის დროს საქართველოს ტერიტორიაზე მშენებლობის ნებართვის გაცემის, სანებართვო პირობების შესრულებისა და შენობა-ნაგებობის ექსპლუატაციაში მიღების პროცესს არეგულირებდა „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილება. აღნიშნული დადგენილების 36-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მშენებლობის განხორციელების სამართლებრივი საფუძველია კანონმდებლობით, მათ შორის, ამ დადგენილებით განსაზღვრულ შემთხვევებში სათანადო წესით მიღებული მშენებლობის ნებართვა. ამავე დადგენილების მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მშენებლობის სახეობებია: ა) ახალი მშენებლობა (მათ შორის, მონტაჟი); ბ) რეკონსტრუქცია; გ) რემონტი-შეკეთება, მოპირკეთება/აღჭურვა (არ საჭიროებს ნებართვას); დ) დემონტაჟი; ე) ლანდშაფტური მშენებლობა; ვ) დროებითი შენობა ნაგებობების მონტაჟი/განთავსება. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, შენობა-ნაგებობების ახალი მშენებლობა ისეთი მშენებლობაა, რომელიც ხორციელდება მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილში, სადაც არ დგას შენობა-ნაგებობა ან ხდება არსებულის მთლიანად ჩანაცვლება.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, მშენებლობის განხორციელებამდე პირმა კანონით დადგენილი წესით უნდა მოიპოვოს უფლებამოსილი ორგანოს თანხმობა, რაც განსახორციელებელი სამუშაოების მიხედვით, შეიძლება გამოიხატოს ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან განზრახული სამშენებლო სამუშაოების დადასტურების მიღებაში ან მშენებლობის ნებართვის მოპოვებაში. თავისმხრივ, ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა განსაზღვროს თუ რა სახის სამშენებლო სამუშაოებია ნაწარმოები, საჭიროებდა თუ არა იგი ნებართვას/დადასტურებას და რამდენად არის ასეთი ნებართვა შესაბამისი წესით მოპოვებული. თუკი მშენებლობა მოთხოვნილ პირობებს არ აკმაყოფილებს, მაშინ უფლებამოსილი ორგანოს მიერ სამართალდარღვევის ფაქტის გამოვლენა წარმოშობს სამართალდარღვევაზე პასუხისმგებელი პირის გამოვლენისა და სანქციის დაკისრების მოვალეობას.

განსახილველ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2015 წლის 6 ოქტომბრის №4-6/ო-256-15 დათვალიერების ოქმით ირკვევა, რომ მ.ვ-ემ ხელმოწერით დაადასტურა მის მიერ 2010 წელს, ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა №...-ში, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის მიმდებარედ განთავსებული ორი კაპიტალური შენობა-ნაგებობის რეკონსტრუქციის ფაქტი. ამასთან, როგორც საქმეში არსებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2016 წლის 14 ივნისის ზეპირი მოსმენის სხდომის ოქმით დგინდება, მ.ვ-ემ თავად განმარტა, რომ სადავოდ გამხდარ შენობა-ნაგებობაზე მის მიერ განხორციელდა სახურავის ნაწილის გამოცვლა, კარ-ფანჯრების შეცვლა (ასევე გამოცვლილია ხის „ბალკები“) და დაახლოებით 4 კვ.მ ფართის მომატება, რაც გამოიხატა სახურავის გადაწევაში და კედლების აგურით ამოყვანაში. შესაბამისად, დადგენილია ის გარემოება, რომ შესაბამისი ნებართვის არარსებობის პირობებში მ.ვ-ის მიერ განახორციელებულია სამშენებლო სამუშაოები, რაც წარმოადგენდა პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევას.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ მ.ვ-ის საკასაციო საჩივარს თან ერთვის ამონაწერი სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიანი ბაზიდან, რომლის მიხედვით, ოჯახის მოქმედი სარეიტინგო ქულაა - 106740, ხოლო ოჯახის შემადგენლობაშია ორი 16 წლამდე ასაკის წევრი, რის გამოც კასატორის ოჯახი აკმაყოფილებს საქართველოს მთავრობის 2006 წლის 28 ივლისის №145 დადგენილების მე-6 მუხლის მე-3 პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტს, რომლის მიხედვით, ოჯახი, რომლის სარეიტინგო ქულაც 120001-ზე ნაკლებია – საარსებო შემწეობა განისაზღვრება 150 ლარით ოჯახის თითოეულ 16 წლამდე ასაკის წევრზე. შესაბამისად, „სახელმწიფო ბაჟის შესახებ“ კანონის 5.1 მუხლის „მ¹“ პუნქტისა და სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 46.1 მუხლის „ვ“ პუნქტის თანახმად, კასატორი გათავისუფლებულია სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისგან. თუმცა „ადმინისტრაციული სახდელისგან გათავისუფლების შესახებ“ 18.09.2019წ. საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ამ კანონით გათვალისწინებული ადმინისტრაციული სახდელისგან თავისუფლდება სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში რეგისტრირებული პირი, რომლის ოჯახის სოციალურ-ეკონომიკური მდგომარეობის მაჩვენებელი 100001 ქულაზე ნაკლებია. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში, მ.ვ-ის ოჯახის სარეიტინგო ქულა - 106740 ათავისუფლებს მას სახელმწიფო ბაჟის გადახდის ვალდებულებისგან, თუმცა ამ ეტაპზე საკარისი არ არის მის მიმართ „ადმინისტრაციული სახდელისგან გათავისუფლების შესახებ“ 18.09.2019წ. საქართველოს კანონით გათვალისწინებული შეღავათის გასავრცელებლად.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. მ.ვ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 29 ოქტომბრის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა