საქმე №ბს-230(კ-21) 17 იანვარი, 2023 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, გენადი მაკარიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - ს. ე-

პროცესუალური მოწინააღმდეგეები (მოპასუხეები) - სსიპ შემოსავლების სამსახური, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 09 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ს. ე-მა წარმომადგენლის მეშვეობით 2017 წლის 28 აპრილის სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 21 მარტის №7115 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 23 აგვისტოს №24367 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 11 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ს. ე-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა ს. ე-ის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 09 თებერვლის განჩინებით ს. ე-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის გასაჩივრებული გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 09 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ს. ე-ის მიერ.

კასატორი უკანონოდ და დაუსაბუთებლად მიიჩნევს დავების განხილვის საბჭოს 2016 წლის 23 აგვისტოს №24367 ბრძანებას და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილებას. კასატორის მოსაზრებით, შემოსავლების სამსახურმა უკანონოდ არ გაიზიარა მოსარჩელის პოზიცია სალარო აპარატის გამოყენების წესების არ ცოდნის შესახებ, კერძოდ ის, რომ არ იცოდა მძიმის გამოყენება და 10-ის ნაცვლად იბეჭდებოდა 100 ლარი, რაც დეტალურად იქნა განმარტებული საჩივარში. კასატორს მიაჩნია, რომ ს. ე-ის სააპელაციო საჩივრის დეტალური განხილვა არ მომხდარა და სასამართლო დაეყრდნო მხოლოდ მოპასუხის მიერ წარმოდგენილ პოზიციას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 21 მაისის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ს. ე-ის საკასაციო საჩივარი დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ს. ე-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო პალატის მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს საგადასახადო ორგანოს მიერ ს. ე-ის მიმართ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით საგადასახადო ვალდებულების დარიცხვის კანონიერება, შესაბამისად, მოცემული დავის ფარგლებში შესაფასებელია სადავო აქტების დარგის მომწესრიგებელ კანონმდებლობასთან შესაბამისობა.

უპირველეს ყოვლისა, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 27 თებერვლის №6144 ბრძანების საფუძველზე დაინიშნა ი/მ ს. ე-ის საქმიანობის სრული კამერალური საგადასახადო შემოწმება ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების კუთხით. შესამოწმებელი პერიოდი განისაზღვრა 2010 წლის 27 მაისიდან 2015 წლის 1 თებერვლამდე, ხოლო წლიური საშემოსავლო და ქონების გადასახადების კუთხით შემოწმდა 2010, 2011, 2012, 2013 წლების საანგარიშებო პერიოდი.

2015 წლის 25 ნოემბერს შედგა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის საგადასახადო შემოწმების 2015 წლის 01 დეკემბრის №45338 ბრძანება და გამოიცა №035-17 ,,საგადასახადო მოთხოვნა“ ჯამში 145599,28 ლარის დარიცხვის შესახებ, რაც გაასაჩივრა ს. ე-მა. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 21 მარტის №7115 ბრძანებით ს. ე-ის საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; აუდიტის დეპარტამენტს გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების სწორად განსაზღვრის მიზნით დაევალა მთელ შესამოწმებელ პერიოდზე (და არა მხოლოდ 2013 წელზე) საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლით გათვალისწინებული არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენება, მათ შორის დამატებითი ინფორმაციის მესამე პირებიდან გამოთხოვა და სსკ-ის 298-ე მუხლის მე-2 ნაწილის გათვალისწინებით და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში შემოწმების აქტით ამ საფუძვლით დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება).

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა 2016 წლის 27 ივნისს შეადგინა ი/მ ს. ე-ის საგადასახადო შემოწმების შედეგების გადაანგარიშების აქტი, რის საფუძველზეც გამოიცა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 08 ივლისის №19681 ბრძანება და 2016 წლის 11 ივლისის №035-8 ,,საგადასახადო მოთხოვნა“, რომლის მიხედვით ს. ე-ს შეუმცირდა საგადასახადო ვალდებულება 16264 ლარით. აღნიშნული აქტები კვლავ გასაჩივრდა ს. ე-ის მიერ. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 23 აგვისტოს N2437 ბრძანებით საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ტ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე ს. ე-ის საჩივარი დარჩა განუხილველი, რაც კასატორმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში გაასაჩივრა; დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 30 მარტის გადაწყვეტილებით ს. ე-ის საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

ხაზგასასმელია ის გარემოება, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 08 ივლისის №19681 ბრძანება და 2016 წლის 11 ივლისის №035-8 ,,საგადასახადო მოთხოვნა“ გამოიცა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 21 მარტის №7115 ბრძანების აღსრულების მიზნით. ეს უკანასკნელი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომლითაც დადგინდა კასატორის საგადასახადო ვალდებულებების არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით განსაზღვრა, კორექტირებულ საგადასახდო მოთხოვნასთან ერთად მხარეს ზემდგომ ადმინისტრაციულ ორგანოში სადავოდ არ გაუხდია (გაასაჩივრა მხოლოდ სასამართლოში), რითაც დაეთანხმა ამ მეთოდის გამოყენების საფუძვლიანობას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია პირს დაარიცხოს გადასახადი თავის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე, თუ პირი მას არ წარუდგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას. ამავე კოდექსის 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოებს უფლება აქვთ დამოუკიდებლად განსაზღვრონ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების მოცულობა საგადასახადო ორგანოში არსებული ინფორმაციით (მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის დანახარჯების შესახებ) ან შედარების მეთოდით - სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელების შესახებ ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე, თუ გადასახადის გადამხდელი არ წარადგენს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად საჭირო სააღრიცხვო დოკუმენტაციას ან დადგენილი წესის დარღვევით აწარმოებს ბუღალტერიას, აგრეთვე ამ კოდექსით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში. ამავე კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილი ითვალისწინებს შემთხვევათა ჩამონათვალს, რომლის არსებობისას საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე), თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა (,,ა“ ქვეპუნქტი); ერთზე მეტი ნებისმიერი შემდეგი პირობის არსებობისას (,,ბ“ ქვეპუნქტი): ბ.ა) ადგილი აქვს პირის აქტივების დაუსაბუთებელ ზრდას; ბ.ბ) პირის მიერ ეკონომიკური საქმიანობისათვის ან/და პირადი მოხმარებისათვის გაწეული ხარჯი აჭარბებს დეკლარირებულ შემოსავალს; ბ.გ) მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად საგადასახადო შემოწმების დაწყების შესახებ საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი აქტით განსაზღვრულ შესამოწმებელ პერიოდში გამოვლენილია პირის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ორი ან მეტი შემთხვევა; ბ.დ) გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის.

საქმის მასალებით დადგენილადაა მიჩნეული ის გარემოება, რომ გადასახადის გადამხდელს სრულყოფილად არ გააჩნდა საგადასახადო კანონმდებლობით განსაზღვრული წესით ნაწარმოები სააღრიცხვო დოკუმენტაცია შესამოწმებელ პერიოდზე; ამასთან ერთობლივი შემოსავლის განსაზღვრა შეუძლებელი იყო სალარო აპარატის მეშვეობითაც, რადგანაც გადამხდელი, მისივე განმარტებით, შეცდომით ბეჭდავდა ჩეკებს, ასევე სალაროს დაზიანების საფუძვლით შემოწმებას ვერ წარუდგინა სალაროს ზეტები, შესაბამისად საკასაციო პალატა ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას საგადასახადო ვალდებულებების არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით განსაზღვრის შესახებ. აღსანიშნავია ის გარემოებაც, რომ მხარე საკასაციო საჩივარში არ უთითებს არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების უკანონობაზე და სადავოდ ხდის მხოლოდ დარიცხული გადასახადის გაანგარიშების მართებულობას და არა მეთოდს.

საკასაციო პალატას განმარტავს, რომ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების შესახებ საკანონმდებლო დანაწესის მიზანია სამართლიანად, გონივრული განსჯის საფუძველზე დადგინდეს გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები. იგი თავადვე განსაზღვრავს მხარეთა შორის მტკიცების ტვირთის განაწილების წესს; კერძოდ, ამ ნორმის თანახმად, საგადასახადო ორგანო ვალდებულია დაადასტუროს არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების წინაპირობების არსებობა (მაგ. სააღრიცხვო დოკუმენტაციის უქონლობა ან არასრულობა და სხვა), ხოლო დაკისრებული მტკიცების ტვირთის წარმატებული რეალიზების შემთხვევაში საგადასახადო ორგანოს მიერ დარიცხული თანხების საფუძვლიანობისა და მართლზომიერების საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნებთან შეუსაბამობის დადასტურების ტვირთი გადასახადის გადამხდელის მხარეზე გადადის.

შემოწმების შედეგების გადაანგარიშებაზე დასკვნით დგინდება, რომ შემოწმების მიერ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 70-ე მუხლის თანახმად მესამე პირებისგან გამოთხოვილი იქნა ინფორმაცია და შედარებული იქნა შემოწმებისთვის წარმოდგენილ და შემოსავლების სამსახურის ერთიან ელექტრონულ ბაზაში არსებულ ინფორმაციასთან; აღნიშნულის შედეგად სხვაობები არ გამოვლენილა. ამასთან, არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით, შემოწმების მიერ გადაანგარიშდა რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება და დოკუმენტებით (ელ. ზედნადებებით და ანგარიშ ფაქტურებით) რეალიზებული საქონლის მიხედვით დადგენილი საშუალო ფასნამატი გავრცელდა დოკუმენტის გარეშე (სსა ჩეკით) მიწოდებული საქონლის თვითღირებულებაზე. სწორედ აღნიშნული დასკვნის საფუძველზე გამოიცა სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები დარიცხული გადასახადის კორექტირების (შემცირების) შესახებ.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერების მტკიცების ტვირთი, მართალია ადმინისტრაციულ ორგანოს ეკისრება, თუმცა აღნიშნული დანაწესი არ ათავისუფლებს მოსარჩელეს სარჩელის დასაბუთების, თავისი მოთხოვნის საფუძვლიანობის დამდგენი ფაქტობრივი გარემოებების მითითებისა და მათი დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარდგენის ვალდებულებისაგან. კონკრეტულ შემთხვევაში, მოსარჩელის მტკიცების ტვირთს წარმოადგენდა მის მიერ სარჩელში მითითებული გარემოებების (საგადასახადო ვალდებულების უსწოროდ განსაზღვრა) სათანადო მტკიცებულებებით (აუდიტის აქტი, ექსპერტის დასკვნა და სხვა) დადასტურება, თუმცა დასახელებული გარემოებების დამადასტურებელი მტკიცებულება მოსარჩელის მიერ არც ადმინისტრაციული წარმოებისას და არც სასამართლო წესით საქმის განხილვისას არ ყოფილა წარდგენილი, შესაბამისად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელემ ვერ დაძლია მასზე დაკისრებული მტკიცების ტვირთი, რაც მართებულად დაედო საფუძვლად სარჩელის უარყოფას. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ს. ე-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 09 თებერვლის განჩინება;

3. რ. კ-ს (პ/ნ - ...) დაუბრუნდეს მის მიერ 07.04.2021წ. №24630171 საგადახდო დავალებით ს. ე-ის საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან : ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

გ. მაკარიძე