საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-1047(კ-21) 17 იანვარი, 2023 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

ბიძინა სტურუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, გენადი მაკარიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „ე...ი“

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 9 დეკემბრის განჩინება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

2107 წლის 10 აპრილს შპს ,,ე...მა“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ დაზუსტებული სარჩელით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 6 ივნისის №16059 ბრძანების, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 16 აგვისტოს №23493 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს „ე...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა შპს „ე...მა“, რომლითაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 9 დეკემბრის განჩინებით შპს „ე...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 20 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 9 დეკემბრის განჩინება საკასაციო საჩივრით გაასაჩივრა შპს „ე...მა“, რომლითაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მითითებით, შემოსავლების სამსახურმა შპს ,,ე...ის“ განმეორებითი საჩივარი დატოვა განუხილველად, რადგან მიიჩნია, რომ განმეორებით საჩივარში მოყვანილი პრეტენზიები საბჭოს მიერ ერთხელ უკვე იქნა განხილული და ნაწილობრივ დაკმაყოფილებული, რაც კასატორის განმარტებით, არასწორია, ვინაიდან განმეორებით საჩივარში მოსარჩელე ყურადღებას ამახვილებდა არა იმ საკითხებზე, რომელიც ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, არამედ იმ არაკანონიერ და დაუსაბუთებელ დასკვნებზე, რაც განმარტებულია დავების საბჭოს გადაწყვეტილებაში (ბრძანებაში).

2015 წლის 17 დეკემბერს, №007-447 საგადასახადო მოთხოვნით, შპს ,,ე...ს" დაეკისრა მოგების, დამატებითი ღირებულების, საშემოსავლო და იმპორტის გადასახადები, ჯამში - 904.101 ლარი და 55 თეთრი. საწარმომ არაკანონიერად ჩათვალა რა შემოსავლების სამსახურის მიერ დარიცხული გადასახადების უმეტესი ნაწილი, საჩივრით მიმართა შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭოს, 2015 წლის 17 დეკემბრის საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობის თაობაზე. აღნიშნული საჩივრის მიხედვით, გადამხდელი არ ეთანხმება გადასახადების დარიცხვის არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებას. შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა საწარმოს შემოწმებისას იხელმძღვანელა წარდგენილი კალკულაციით და ნედლეულის მასალების დანახარჯის მიხედვით. თუმცა არ იქნა გათვალისწინებული ის გარემოება, რომ შპს ,,ე...ს“ ნედლეული მიეწოდებოდა წონით და მისი სისქე სხვადასხვა შემთხვევაში იყო სხვადასხვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 10 იანვრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს ,,ე...ის“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს ,,ე...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

კონკრეტულ შემთხვევაში მთავარ სადავო საკითხებს წარმოადგენს სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ შპს ,,ე...ის" ადმინისტრაციული საჩივრის განუხილველად დატოვების კანონიერება გასაჩივრებული აქტის დავის განმხილველი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შესაბამისად გამოცემაზე მითითებით; ასევე, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიერ ადმინისტრაციული საჩივრის განუხილველად დატოვების კანონიერება საჩივრის კანონით დადგენილი ვადის დარღვევით წარდგენის საფუძვლით.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, დავის განმხილველი ორგანო უფლებამოსილია განუხილველად დატოვოს საჩივარი. საჩივრის განუხილველად დატოვების საფუძვლები ამომწურავად არის ჩამოთვლილი საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლში. მითითებული მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის თანახმად (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია), დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოცემულია იმავე პირის მიმართ იმავე დავის განმხილველი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შესაბამისად. ამრიგად, აღნიშნული საფუძვლით საჩივრის განუხილველად დატოვებისთვის უნდა დადასტურდეს, რომ სადავო აქტი წარმოადგენს საგადასახადო ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების აღსასრულებლად გამოცემულ აქტს, რომლითაც სრულად იქნა გათვალისწინებული აღსასრულებელ აქტში მითითებული ფაქტობრივი გარემოებები და სამართლებრივი შეფასება.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 21 აგვისტოს №31854 და 2015 წლის 16 ოქტომბრის №38631 ბრძანებების საფუძველზე ჩატარდა შპს ,,ე...ის“ გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელი პერიოდი: 01.01.2010წ. - 01.07.2015წ. შემოწმების შედეგებზე 2015 წლის 15 დეკემბერს შედგა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის შპს ,,ე...ის“ საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის საფუძველზეც გამოიცა 2015 წლის 17დეკემბრის №48699 ბრძანება და №007-447 „საგადასახადო მოთხოვნა“. მითითებული ბრძანება შპს ,,ე...მა“ გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურში.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 თებერვლის №2692 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ და გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში ფასნამატის კოეფიციენტის სწორად განსაზღვრის მიზნით აუდიტის დეპარტამენტისთვის წარედგინა დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები და არგუმენტები. თავის მხრივ აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა შეესწავლა გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებები და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განეხორციელებინა შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება); დაევალა აუდიტის დეპარტამენტს გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე შესაბამისი კორექტირების განხორციელება; დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 18 აპრილის №10385 ბრძანებით გასწორდა ტექნიკური უზუსტობა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 თებერვლის №2602 სამოტივაციო და სარეზოლუციო ნაწილში დაშვებული ტექნიკური უზუსტობა, კერძოდ: ნაცვლად, ფასნამატის კოეფიციენტის სწორად განსაზღვრის მიზნით, მიეთითა საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრისას წარმოებული საქონლის რაოდენობის გაანგარიშების მიზნით.

,,საგადასახადო შემოწმების შედეგების გადაანგარიშებაზე“ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2106 წლის 31 მაისის დასკვნის საფუძველზე, 2016 წლის 6 ივნისს გამოიცა ბრძანება №16059 და 007-167 საგადასახადო მოთხოვნა.

2016 წლის 6 ივნისის №16059 ბრძანების (შპს ,,ე...ის“ დარიცხული/შესწორებული თანხების კორექტირების შესახებ) თანახმად: შპს ,,ე...ის“ საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის შესაბამისად, შეუმცირდა სულ - 147664 ლარი, მათ შორის: ძირითადი გადასახადი 99033 ლარი, ჯარიმა 48631 ლარი, ხოლო დაერიცხა მიმდინარე გადასახდელები 45014 ლარი და შეუმცირდა მიმდინარე გადასახდელები 45014 ლარით.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 6 ივნისის №007-167 საგადასახადო მოთხოვნის თანახმად, შპს ,,ე...ს“ საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის საფუძველზე, გადასახდელად დაერიცხა სულ: ძირითადი გადასახადი 368815; დღგ 201851; მოგების გადასახადი 162780; საშემოსავლო გადასახადი 6006; ქონების გადასახადი -1822; ჯარიმა:185088; საურავი: 123721.29. სულ: 677624.

გადაანგარიშების შედეგები გადამხდელმა გაასაჩივრა შემოსავლების სამსახურში, რომლის 2016 წლის 16 აგვისტოს №23493 ბრძანებით შპს ,,ე...ის“ საჩივარი დარჩა განუხილველად, იმ საფუძვლით, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოცემულია იმავე პირის მიმართ, იმავე დავის განმხილველი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შესაბამისად.

2016 წლის 5 სექტემბერს შპს ,,ე...მა“ წარადგინა საჩივარი (№176715/01) საქართველოს ფინანსთა სამინისტროში და მოითხოვა: საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 16 აგვისტოს №23493 ბრძანების ბათილად ცნობა; საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 15 დეკემბრის შპს ,,ე...ის“ საგადასახადო შემოწმების აქტით (სააღრიცხვო №2081) დამატებით დარიცხული გადასახადები/ფინანსური სანქციის 2016 წლის 31 მაისის საგადასახადო შედეგების გადაანგარიშებისა და მის საფუძველზე გამოცემული შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მოთხოვნით №007-167 (06 ივნისი 2016 წ) დარიცხული (შემცირებული) გადასახადების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილებით საჩივარი შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 16 აგვისტოს 23493 ბრძანების და აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 6 ივნისის №007-167 კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნის გაუქმების ნაწილში არ დაკმაყოფილდა; არარეზიდენტი პირების მიერ გაწეული მომსახურებისთვის გადახდილი თანხების დაბეგვრის შედეგად დარიცხული თანხების გაუქმების ნაწილში საჩივარი დარჩა განუხილველი.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, დავის სწორად გადაწყვეტისათვის შესაფასებელია, რამდენად შეესაბამება აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 31 მაისს დასკვნა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 თებერვლის №2692 ბრძანებას, ვინაიდან, სადავო სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 6 ივნისის №16059 ბრძანება და 007-167 საგადასახადო მოთხოვნა გამოცემულ იქნა სწორედ აღნიშნული დასკვნის საფუძველზე. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ გადასახადის გადამხდელს საგადასახადო შემოწმების შედეგებზე მიღებული შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 თებერვლის №2692 ბრძანება არ გაუსაჩივრებია. მან გაასაჩივრა მხოლოდ გაანგარიშების შედეგები.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ,,საგადასახადო შემოწმების შედეგების გადაანგარიშებაზე“ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2106 წლის 31 მაისის დასკვნის თანახმად, გადამხდელის მიერ წარდგენილ იქნა ქსოვილის ძირითადი მომწოდებლის, თურქეთის რეზიდენტის შპს „ბ...ის“. წერილი, რომელშიც აღნიშნულია, რომ მის მიერ წარმოებული და შპს „ე...ზე“ მიწოდებული ქსოვილის სტრუქტურა განსხვავებულია პერიოდების მიხედვით. კერძოდ, 2010 წლის 27 ნოემბრიდან 2014 წლის მაისამდე რეალიზებული 1 მ² ქსოვილის წონა იყო 150-155 გრამი, ხოლო 2014 წლის მაისიდან 120-125 გრამი. იმის გათვალისწინებით, რომ შემოწმების პროცესში წარმოდგენილი კალკულაცია შედგენილია 2014 წლის მონაცემებზე დაყრდნობით და ამ პერიოდში გამოიყენებოდა როგორც დაბალი (120-125 გრ), ისე მაღალი (150- 155 გრ) გრამაჟის ქსოვილი, შემოწმების მიერ გაანგარიშებულ იქნა 1 მ² ქსოვილის საშუალო მაჩვენებელი, რომელიც შედარდა 2014 წლამდე პერიოდის 1 მ - ის მაჩვენებელს და გამოვლენილი სხვაობის პროპორციულად გაიზარდა 2011, 2012, 2013 წლების საანგარიშო პერიოდის დანახარჯები თითოეული საქონლის მიხედვით. შედეგად, შემცირდა წარმოებული პროდუქციის რაოდენობა და შესაბამისად ერთობლივი შემოსავალი და დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვები.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ შემოწმების პროცესში ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ასევე გამოთხოვილ იქნა კალკულაცია იმ საწარმოდან, რომელზეც შპს ,,ე...მა“ მოახდინა დამოუკიდებლად მოქმედი ქვედანაყოფის ყველა აქტივის მიწოდება. მიწოდებული კალკულაცია კი, წარმოადგენდა წარმოების იმავე გაანგარიშებას, რომლითაც იხელმძღვანელეს შემმოწმებლებმა განსახილველ შემთხვევაში.

ყოველივე აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ შპს ,,ე...მა“ ვერ წარმოადგინა ,,საგადასახადო შემოწმების შედეგების გადაანგარიშებაზე“ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 31 მაისის დასკვნაში ასახული ფაქტების საწინააღმდეგო მტკიცება (აუდიტის დასკვნა, ექსპერტის ან სპეციალისტის გაანგარიშება...) და ვერ მიუთითა, თუ კონკრეტულად, რა ნაწილში არ შესრულდა შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 თებერვლის №2692 ბრძანება. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 31 მაისის დასკვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 06.06.2016 წლის №16059 ბრძანება და №007-167 საგადასახადო მოთხოვნა გამოცემულ იქნა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 თებერვლის №2692 ბრძანების აღსრულების მიზნით და გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტების შინაარსი შეესაბამება დავის განხილვისას მიღებული გადაწყვეტილების შინაარსს. სწორედ ამიტომ, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილი იყო, მათი გაუქმების მოთხოვნით წარდგენილი საჩივარი დაეტოვებინა განუხილველად, საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

რაც შეეხება საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიერ ადმინისტრაციული საჩივრის განუხილველად დატოვებას, ადმინისტრაციული საჩივრის ვადის დარღვევით წარდგენის გამო, საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტზე, რომლის მიხედვით, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასულია საჩივრის წარდგენის ვადა. იმავე კოდექსის 305-ე მუხლიდან გამომდინარე კი, მომჩივანს შეუძლია შემოსავლების სამსახურის არასასურველი გადაწყვეტილება გაასაჩივროს მისი ჩაბარებიდან 20 დღის ვადაში დავების განხილვის საბჭოში ან სასამართლოში. კონკრეტულ შემთხვევაში, ვინაიდან სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 თებერვლის №2692 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ მხოლოდ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით დარიცხული თანხებზე ფასნამატის კოეფიციენტის დამატებით შესწავლის ნაწილში, ხოლო გადასახადის გადამხდელის მიერ აღნიშნული ბრძანება გასაჩივრებული არ ყოფილა, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭო ვერ იმსჯელებდა მოცემულ საკითხზე გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი საჩივრის ფარგლებში. შესაბამისად, მართებულია არარეზიდენტი პირების მიერ გაწეული მომსახურებისთვის გადახდილი თანხების დაბეგვრის შედეგად დარიცხული თანხების გაუქმების ნაწილში საჩივრის განუხილველად დატოვება, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის ,,ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე და არც აღნიშნულ ნაწილში არსებობდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილების გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, მოცემულ შემთხვევაში, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, შესაბამისად, საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლოს მითითებით, შპს „ე...ის“ საკასაციო საჩივარზე ი/მ ა. მ-ეს 01.11.2021წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, 03.12.2021 წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 6700 ლარის ოდენობით, 30.12.2021წ.საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 1000 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ი/მ ა. მ-ეს (ს/კ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი, 6700 ლარის 70 პროცენტი - 4690 ლარი და 1000 ლარის 70 პროცენტი - 700 ლარი; სულ - 5 600 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ე...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 9 დეკემბრის განჩინება;

3. ი/მ ა. მ-ეს (ს/კ ...) დაუბრუნდეს შპს „ე...ის“ საკასაციო საჩივარზე 01.11.2021წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, 03.12.2021წ. საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 6700 ლარის 70% - 4690 ლარი და 30.12.2021წ.საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 1000 ლარის 70% - 700 ლარი, სულ - 5 600 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: ბ. სტურუა

მ. ვაჩაძე

გ. მაკარიძე