საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე Nბს-260(კ-21) 21 თებერვალი, 2023 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - ვ.კ-ე

პროცესუალური მოწინააღმდეგეები (მოპასუხეები) - ხულოს მუნიციპალიტეტში თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო, ნ.მ-ე

მესამე პირი - ს.კ-ი

გასაჩივრებული განჩინება - ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 ივლისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ვ.კ-ემ 2018 წლის 8 იანვარს სარჩელით მიმართა ხელვაჩაურის რაიონულ სასამართლოს მოპასუხეების - ნ.მ-ის, ს.კ-ის, ხულოს მუნიციპალიტეტში თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის, სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს მიმართ და მოითხოვა ნ.მ-ის მიმართ გამოცემული ხულოს მუნიციპალიტეტში თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2017 წლის 13 ოქტომბრის N21 განკარგულების, N16 საკუთრების უფლების მოწმობის (რომლითაც ნ.მ-ეს გადაეცა კურორტ ...ში 67 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე განლაგებული 45.08 კვ.მ შენობა-ნაგებობა), ასევე სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტის 2017 წლის 06 ნოემბრის N... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 19 მარტის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება ს.კ-ი.

ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 26 აგვისტოს გადაწყვეტილებით ვ.კ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი ხულოს მუნიციპალიტეტში თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2017 წლის 13 ოქტომბრის N21 განკარგულება და N16 საკუთრების უფლების მოწმობა, რომლითაც ნ.მ-ეს გადაეცა კურორტ ...ში 67 კვ. მ მიწის ნაკვეთი და მასზე განლაგებული 45.08 კვ. მეტრი შენობა-ნაგებობა და კომისიას დაევალა გადაწყვეტილებაში მითითებული, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების სრულყოფილი გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, ვ.კ-ის საკუთრებასთან დაკავშირებით შესაბამისი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის (გადაწყვეტილების) გამოცემა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ნ.მ-ემ და ს.კ-მა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 ივლისის განჩინებით ნ.მ-ისა და ს.კ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ხელვაჩაურის რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 26 აგვისტოს გადაწყვეტილება და საქმე ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს. მითითებული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ვ.კ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორის მოსაზრებით, უსაფუძვლოა სააპელაციო პალატის შეფასება იმის თაობაზე, რომ დასადგენია N... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ უძრავ ქონებაზე მოსარჩელის კანონიერი უფლება და ინტერესი, რადგან დადგენილია, რომ საკუთრების მოწმობის არარსებობის მიუხედავად, კომისიის 2009 წლის 25 აგვისტოს N17 ოქმით ვ.კ-ის განცხადება დაკმაყოფილდა, აღიარებულ იქნა ხულოს მუნიციპალიტეტის კურორტ ...ში მდებარე 44.86 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული 44.86 კვ.მ საცხოვრებელი სახლი ვ.კ-ის მიერ თვითნებურად დაკავებულ საკუთრებად. კომისიამ აღნიშნული გარემოების გათვალისწინების გარეშე მიიღო ნ.მ-ის საკუთრების აღიარების თაობაზე გადაწყვეტილება, საკითხი ადგილზე არ შეისწავლა და დაეყრდნო მხოლოდ წარდგენილ აზომვით ნახაზსა და საკადასტრო მონაცემებს, რითაც დგინდება, რომ მოთხოვნილი უძრავი ქონება საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლებით არ იყო რეგისტრირებული.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო საჩივრის განხილვის დროს აპელანტმა ნ.მ-ემ სხდომაზე განმარტა, რომ ის 2010 წლამდე სამუშაოდ იმყოფებოდა რუსეთში, როდესაც დაბრუნდა საქართველოში, აღნიშნულ სადავო სეზონურ დასასვენებელ სახლში ცხოვრობდა ვ.კ-ე. მან ვ.კ-ეს შესთავაზა, რომ დაეთმო სახლი მისთვის და სანაცვლოდ აუნაზღაურებდა იმ დანახარჯს, რაც გაიღო ვ.კ-ემ სახლის ასაშენებლად. ვ.კ-ემ უარი განაცხადა, ამის მიუხედავად, ნ.მ-ემ დაირეგისტრირა სახლი საკუთრებაში და ითხოვს მის თავისუფალ მდგომარეობაში გადაცემას. ამდენად, ნ.მ-ე ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ ის არ ცხოვრობდა სადავო სახლში და ისე მიმართა კომისიას საკუთრების აღიარებისათვის. აღნიშნული ფაქტი ადასტურებს, რომ კომისიის მიერ არ მოხდა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების სრულყოფილი გამოკვლევა და ისე გამოიცა სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, თუმცა მითითებული გარემოებები არ გაითვალისწინა სააპელაციო სასამართლომ, რაც გახდა დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილების მიღების საფუძველი.

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას იმის თაობაზე, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მიმართ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენებით, ფაქტობრივად, სამართლებრივი ჩიხი შეიქმნა, რამდენადაც გაუგებარია რა სამართლებრივი აქტი უნდა გამოსცეს ადმინისტრაციულმა ორგანომ - საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ, მით უმეტეს ვ.კ-ის საკითხთან დაკავშირებით, მაშინ როდესაც ვ.კ-ის საკუთრების უფლების აღიარების საკითხი კომისიის მსჯელობის საგანი საერთოდ არ ყოფილა, ხოლო ნ.მ-ის საკუთრების აღიარების საკითხის ხელახალი განხილვის კომისიისთვის დავალდებულება სამართლებრივ საფუძველს მოკლებულია, რამდენადაც უძრავი ნივთი უკვე სახელმწიფოს საკუთრებას აღარ წარმოადგენს. კასატორის მოსაზრებით, აღნიშნული მსჯელობა არასწორია, რადგან ვ.კ-ემ განცხადებით მიმართა აღიარების კომისიას, მაგრამ აღიარების კომისიას არ უმსჯელია, რადგან ელოდებოდა სასამართლო გადაწყვეტილებას. აღნიშნული დაადასტურა სასამართლო სხდომაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის იურისტმა.

კასატორის განმარტებით, მარეგისტრირებელმა ორგანომ ვ.კ-ეს საცხოვრებელი სახლის რეგისტრაციაზე უთხრა უარი ნ.მ-ის სახელზე აღიარების კომისიის მიერ გაცემული საკუთრების უფლების მოწმობის გათვალისწინებით. სწორად აღნიშნული იყო ვ.კ-ის იურიდიული ინტერესიც - თუ გაუქმდებოდა საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2017 წლის 13 ოქტომბრის N21 განკარგულება და N16 საკუთრების უფლების მოწმობა, ამ შემთხვევაში აღიარების კომისიას მიეცემოდა საშუალება განეხილა ვ.კ-ის განცხადება.

კასატორის მოსაზრებით, საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ განცხადების განხილვისას სათანადოდ არ გამოიკვლია საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და ისე მიიღო არასწორი გადაწყვეტილება, რაც ასევე გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლომ, შესაბამისად, კასატორმა მოითხოვა გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 2 აპრილის განჩინებით ვ.კ-ის საკასაციო საჩივარი, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ვ.კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით. საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს, შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

მოცემულ საქმეში, უპირველეს ყოვლისა, უნდა აღინიშნოს, რომ საკასაციო პალატა ამოწმებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ პირველი ინსტანციის სასამართლოში საქმის დაბრუნების სამართლებრივი საფუძვლების არსებობას, რაც გათვალისწინებულია საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 385-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით. მითითებული მუხლის თანახმად, სასამართლო აუქმებს გადაწყვეტილებას და საქმეს უბრუნებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს ხელახლა განსახილველად, თუ ადგილი აქვს 394-ე მუხლით გათვალისწინებულ შემთხვევებს. 394-ე მუხლის „ე“ ქვეპუნქტით, გადაწყვეტილება ყოველთვის ჩაითვლება კანონის დარღვევით მიღებულად, თუ ის იურიდიულად საკმარისად არ არის დასაბუთებული.

განსახილველ შემთხვევაში, სადავოა ნ.მ-ის მიმართ მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელის საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ კომისიის 2017 წლის 13 ოქტომბრის N21 განკარგულების, N16 საკუთრების უფლების მოწმობის, ასევე საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტის 2017 წლის 06 ნოემბრის N... გადაწყვეტილების შესაბამისობა „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონისა და „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მოთხოვნებთან.

საკასაციო პალატა მიუთითებს „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონზე, რომლის მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის თანახმად, თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთად მიიჩნევა, ფიზიკური პირის მიერ ამ კანონის ამოქმედებამდე თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), ასევე დაინტერესებული ფიზიკური პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი (შენობა-ნაგებობით ან მის გარეშე), რომლის ფართობი ნაკლებია საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართზე და რომელიც საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის მომენტისათვის სახელმწიფოს მიერ არ არის განკარგული, გარდა ამ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევებისა.

საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დადგენილია, რომ ხულოს მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2009 წლის 25 აგვისტოს N17 ოქმით მოსარჩელის - ვ.კ-ის 2009 წლის 22 ივლისის განცხადება დაკმაყოფილდა; აღიარებულ იქნა ხულოს მუნიციპალიტეტის კურორტ ...ში მდებარე 44.86 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე არსებული 44.86 კვ.მ საცხოვრებელი სახლი მის თვითნებურად დაკავებულ საკუთრებად, თუმცა აღიარების საფასურის - 323 ლარის 10 დღის ვადაში გადაუხდელობის გამო არ გაცემულა საკუთრების უფლების მოწმობა და ქონება არ არის რეგისტრირებული საჯარო რეესტრში. საქმეში წარმოდგენილი 2017 წლის 6 ნოემბრის საჯარო რეესტრიდან ამონაწერით დადგენილია, რომ ხულოს მუნიციპალიტეტის კურორტ ...ში მდებარე 67.00 კვ.მ (დაზუსტებული) არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი N01/1, ს/კ-ით ..., საკუთრების უფლებით რეგისტრირებულია ნ.მ-ის (პ/ნ ...) სახელზე; უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად მითითებულია - ხულოს მუნიციპალიტეტის საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2017 წლის 13 ოქტომბრის N16 საკუთრების უფლების მოწმობა (ს.ფ. 147-148, ტ.1). საქმეში დაცულია ფოტომასალა, რომელზეც ასახულია ორი სხვადასხვა სახლი და აღნიშნულია, რომ ნ.მ-ის სახლის ადრინდელი და ამჟამინდელი ნომერია 230, ხოლო ვ.კ-ის - 504, ანუ 54. სწორედ ამ გარემოებაზე (ორ სხვადასხვა უძრავ ქონებაზე) უთითებდა ნ.მ-ე, რომლის განმარტებით, 2009 წელს ვ.კ-ის საკუთრებაში აღიარებული იქნა სხვა შენობა-ნაგებობა (ს.ფ. 169-191, ტ.2), რა საკითხიც პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ უტყუარად არ შეფასებულა. საყურადღებოა ისიც, რომ ზემოაღნიშნული უძრავი ქონება 2017 წლის 7 ნოემბერს ნ.მ-ესა და ს.კ-ს შორის გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულია ს.კ-ის საკუთრებად. შესაბამისად, ამ პირობებში, პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით გათვალისწინებული რეგულაციის გამოყენება არ შეესაბამება კანონმდებლობის მოთხოვნებს. ამ მიმართებით საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ ასკ-ის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც სასამართლო წარმოების ფარგლებში ვერ ხერხდება სადავო ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, ან ასეთი გართულებულია, რაც, თავის მხრივ, შეუძლებელს ხდის სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების მატერიალურ კანონიერებაზე მსჯელობას. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ პირველი ინსტანციის სასამართლომ ვერ დაასაბუთა მოცემულ შემთხვევაში ფაქტობრივი გარემოებების სასამართლო წარმოების ფარგლებში დადგენის შეუძლებლობა სადავო აქტებთან მიმართებაში. სასამართლოს განჩინება არ შეიცავს სათანადო მსჯელობას განსახილველ დავასთან მიმართებაში ასკ-ის 32.4 მუხლის გამოყენების საჭიროების თაობაზე. საკასაციო სასამართლო ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ როდესაც სადავოა უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლება (საკუთრებად რეგისტრაციის შესახებ გადაწყვეტილებები), ასეთი ქონების სამოქალაქო წესით განკარგვის და შესაბამისად მისი სამოქალაქო ბრუნვაში მოქცევის პირობებში, სამართლებრივ ურთიერთობაში შემოდის შემძენის კეთილსინდისიერების ინსტიტუტი, რაც ემსახურება როგორც უძრავი ქონების შემძენთა ინტერესების დაცვას, ისე სამართლებრივი უსაფრთხოებისა და სტაბილურობის უზრუნველყოფას. გარდა ამისა, კონკრეტულ შემთხვევაში, კომისიის მიერ საკითხის ხელახალი განხილვისას სახეზე ვერ იქნება სადავო მიწის ნაკვეთზე სახელმწიფოს საკუთრება (მისი გასხვისების გამო), რაც მოთხოვნის დაკმაყოფილების ერთ-ერთი აუცილებელი კომპონენტია, შესაბამისად, ასეთ შემთხვევებში სასამართლო გადაწყვეტილება უნდა პასუხობდეს მართლმსაჯულების ამოცანას: მხარეთა შორის არსებული კონფლიქტის საბოლოო მოგვარება - გადაწყვეტას, რასაც პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება არ აკმაყოფილებს, სააპელაციო სასამართლო კი, სააპელაციო საჩივრის ფარგლების გათვალისწინებით (გადაწყვეტილებას მოსარჩელე არ ასაჩივრებდა), სამართლებრივად მოკლებული იყო შესაძლებლობას არსებითად გადაეწყვიტა მოცემული დავა (გარდა სარჩელის უარყოფისა). ამდენად, მართებულია სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საქმის ხელახლა განსახილველად პირველი ინსტანციის სასამართლოში დაბრუნების შესახებ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების არსებით ფაქტობრივ თუ სამართლებრივ უსწორობას, შესაბამისად, კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის არც ერთ საფუძველს, ამდენად, ვ.კ-ის საკასაციო საჩივარს პალატა მიიჩნევს დაუშვებლად.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ვინაიდან ვ.კ-ის საკასაციო საჩივარზე 15.02.2021წ. №1 საგადახდო დავალებით გადახდილია სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, აღნიშნული თანხის 70 პროცენტი უნდა დაუბრუნდეს კასატორს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ვ.კ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2020 წლის 21 ივლისის განჩინება;

3. კასატორს - ვ.კ-ეს (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს 15.02.2021წ. N1 საგადახდო დავალებით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა