ბს-781(2კ-21) 26 აპრილი, 2023წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 01.07.2021წ. გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

ინდმეწარმე მ. მ-მა 12.03.2018წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების სსიპ შემოსავლების სამსახურის, საბაჟო დეპარტამენტის და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა საბაჟო დეპარტამენტის 13.09.2017წ. №ჩB063960 და №ჩB063961 სამართალდარღვევის ოქმების და №EL69050/834 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 22.10.2017წ. №31196 ბრძანების და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 08.02.2018წ. გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. მოპასუხეთა წრის დაზუსტების შემდგომ მოსარჩელემ მოპასუხეებად დაასახელა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო და სსიპ შემოსავლების სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 21.11.2019წ. გადაწყვეტილებით, ინდმეწარმე მ. მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ინდმეწარმე მ. მ-ის მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 01.07.2021წ. გადაწყვეტილებით, ინდმეწარმე მ. მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 21.11.2019წ. გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, ინდმეწარმე მ. მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 08.02.2018წ. გადაწყვეტილება და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტის 22.11.2017წ. №31196 ბრძანება, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტის 13.09.2017წ. №EL063960 სამართალდარღვევის ოქმი, 13.09.2017წ. №EL063961 სამართალდარღვევის ოქმი და 13.09.2017წ. №EL69050/834 საგადასახადო მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ინდმეწარმე მ. მ-თან მიმართებაში ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემა. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ საგადასახადო კოდექსის 222-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სასაქონლო ოპერაციის განხორციელებამდე საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღედ ითვლება საქონლის მიმართ საგადასახადო ორგანოსთან შეუთანხმებელი ქმედების განხორციელების დღე. ამავე მუხლის მე-3 ნაწილით დადგენილია, რომ საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრისათვის გამოიყენება ექსპორტის ან იმპორტის გადასახდელების განაკვეთები, რომლებიც მოქმედებს ვალდებულების წარმოშობის დღეს. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საქართველოს საბაჟო ტერიტორიაზე შემოტანილი სატრანსპორტო საშუალების (შასის №...) ზოგადი დეკლარირება განხორციელდა 16.09.2016წ. და საგადასახადო ორგანოში წარდგენის ბოლო ვადად განისაზღვრა 15.11.2016წ., რომელიც გაგრძელდა 30 კალენდარული დღით, 2016 წლის 15 ნოემბრიდან 2016 წლის 15 დეკემბრის ჩათვლით, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ იმპორტის გადასახდელების (აქციზი, იმპორტი) ოდენობის გადაანგარიშება უნდა განხორციელებულიყო საგადასახადო სამართალდარღვევის ფაქტის გამოვლენის, კერძოდ, 16.12.2016წ. მდგომარეობით, 2017 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი ტარიფით. ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში ზემოთ მითითებული საფუძვლით სახეზეა სსიპ შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტის 13.09.2017წ. სამართალდარღვევის ოქმებისა და საგადასახადო მოთხოვნის სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობის წინაპირობები, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ასევე ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის საბაჟო დეპარტამენტის 22.11.2017წ. ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 18.02.2018წ. გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 01.07.2021წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ.

კასატორმა - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ აღნიშნა, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 215-ე მუხლით დადგენილი იყო საქონლის შემოტანის, გატანის და გაფორმების წესები. ამ მუხლის მე-10 ნაწილის თანახმად, საქონლის წარდგენისა და გაფორმების ვალდებულება ეკისრებოდა დეკლარანტს ან/და საქონლის მფლობელს. ამავე კოდექსის 222-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილებიდან გამომდინარე სასაქონლო ოპერაციის განხორციელებამდე საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღედ ითვლებოდა საქონლის მიმართ საგადასახადო ორგანოსთან შეუთანხმებელი ქმედების განხორციელების დღე, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრისათვის გამოიყენება ექსპორტის ან იმპორტის გადასახდელების განაკვეთები, რომლებიც მოქმედებს ვალდებულების წარმოშობის დღეს. განსახილველ შემთხვევაში ინდმეწარმე მ. მ-ს შეტყობინება გაეგზავნა და ეცნობა, რომ შეტყობინების მიღებიდან 5 კალენდარული დღის ვადაში უნდა წარედგინა ავტომანქანა საბაჟო კონტროლის ზონაში. შეტყობინება გადამხდელს ჩაბარდა 15.07.2017წ., თუმცა ავტოსატრანსპორტო საშუალების წარდგენა და სასაქონლო ოპერაციაში მოქცევა არ განხორციელებულა, შესაბამისად, იმპორტის გადასახდელების ოდენობის განსაზღვრა განხორციელდა კანონმდებლობით დადგენილი წესით, სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 222-ე მუხლის შესაბამისად. უსაფუძვლოა სამართალდარღვევის ფაქტის გამოვლენის თარიღად 16.12.2016წ. მიჩნევა, ვინაიდან სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ სამართალდარღვევის ოქმები შედგენილია 13.09.2017წ, რაც ადასტურებს იმას, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სამართალდარღვევის ფაქტი გამოვლინდა 2017წ.. ამდენად, საგადასახადო დავის განმხილველმა ორგანომ გადაწყვეტილება მიიღო საგადასახადო კოდექსის მოთხოვნათა დაცვით, ყველა გარემოების სრულად გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, რის გამო არ არსებობს სადავო აქტების ბათილად ცნობის საფუძველი.

კასატორმა - სსიპ შემოსავლების სამსახურმა აღნიშნა, რომ სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 222-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების თანახმად, სასაქონლო ოპერაციის განხორციელებამდე საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღედ ითვლებოდა საქონლის მიმართ საგადასახადო ორგანოსთან შეუთანხმებელი ქმედების განხორციელების დღე, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრისათვის გამოიყენება ექსპორტის ან იმპორტის გადასახდელების განაკვეთები, რომლებიც მოქმედებს ვალდებულების წარმოშობის დღეს. საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობა და გადასახადების ოდენობის განსაზღვრა ხდება არა ზოგადი დეკლარირების დღეს მოქმედი ტარიფით, არამედ საქონლის მესაკუთრის/მფლობელის მიერ საბაჟო ორგანოში ნებაყოფლობით წარდგენის შემთხვევაში დეკლარირების დღეს მოქმედი ტარიფით, ასევე, საბაჟო ზედამხედველობის ქვეშ მყოფი საქონლის უკანონოდ განკარგვის შემთხვევაში საქონლის მიმართ საგადასახადო ორგანოსთან შეუთანხმებელი ქმედების განხორციელების დღეს მოქმედი ტარიფით. მოცემულ შემთხვევაში ნაკლოვანების აღმოფხვრის ვადა ინდმეწარმე მ. მ-ს განესაზღვრა 27.06.2017წ.. მიუხედავად შეტყობინების მიღებისა, მის მიერ არ მომხდარა საქონლის წარდგენა საბაჟო ორგანოში, რაც განიხილება, როგორც საბაჟო ზედამხდველობის ქვეშ მყოფი საქონლის უკანონოდ განკარგვა. განკარგვის პერიოდთან დაკავშირებული რაიმე სახის მტკიცებულება წარმოდგენილი არ ყოფილა, ამდენად, საქონლის უკანონოდ განკარგვის თარიღის განსაზღვრა საგადასახადო ორგანოს მიერ განსაზღვრული ნაკლოვანების აღმოფხვრის ვადის გასვლის შემდგომ მართლზომიერია. საბაჟო ორგანო მხოლოდ მას შემდეგ იწყებს კანონით დადგენილი პროცედურების განხორციელებას, როცა არ ხდება გადამხდელის მიერ დადგენილ ვადაში ვალდებულების შესრულება. უპირველეს ყოვლისა, ხდება გადამხდელის ინფორმირება ვალდებულების შეუსრულებლობის შემთხვევაში კანონით დადგენილი სანქციების დაკისრების თაობაზე, ხოლო შემდგომ სამართალდარღვევის ოქმის შედგენა და საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენა. სამართალდარღვევის დაფიქსირება უკავშირდება სწორედ სამართალდარღვევის ოქმის შედგენას, შესაბამისად, მისი გამოვლენაც სამართალდარღვევის ოქმის შედგენას ემთხვევა. შემოსავლების სამსახურში დავის მიმდინარეობისას საქმის გარემოებები სრულყოფილად იქნა შესწავლილი და გადაწყვეტილება მიღებული იქნა აღნიშნული გარემოებების საფუძველზე, შესაბამისად, სამსახურის მიერ გამოცემული სადავო აქტები კანონშესაბამისია.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საქმის მასალებში დაცული 13.09.2017წ. საგადასახადო მოთხოვნის მიხედვით, მ. მ-ს გადასახდელად დაერიცხა 9737,98 ლარი, საიდანაც აქციზის გადასახდელი შეადგენს 8400 ლარს, იმპორტის გადასახდელი - 332,5 ლარს და საურავი - 1005,48 ლარს. განსახილველ შემთხვევაში თანხის გაანგარიშებასთან დაკავშირებით მოსარჩელეს არასწორად მიაჩნია აქციზის გადასახდელის სახით 8400 ლარის განსაზღვრა. სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ მ. მ-ის სახელზე საქართველოს საბაჟო ტერიტორიაზე შემოტანილი სატრანსპორტო საშუალების ზოგადი დეკლარირება განხორციელდა 16.09.2016წ. და საბოლოოდ საგადასახადო ორგანოში წარდგენის ვადა განისაზღვრა 15.12.2016წ. ჩათვლით. საგადასახადო კოდექსის 2.2 მუხლის თანახმად, გადასახადების დაბეგვრისათვის გამოიყენება საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღისთვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობა, ასევე სადავო პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 222.3 მუხლის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრისთვის გამოიყენება ექსპორტის ან იმპორტის გადასახადელების განაკვეთები, რომლებიც მოქმედებს ვალდებულების წარმოშობის დღეს. არსებითია ერთმანეთისაგან გაიმიჯნოს საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის და საგადასახადო ვალდებულების შესრულების მომენტი (სუსგ 07.10.2021წ. საქმე №ბს-932(2კ-20)). დადგენილია, რომ სატრანსპორტო საშუალების საგადასახადო ორგანოში წარდგენის ვადა ამოიწურა 15.12.2016წ.. აღნიშნული პერიოდში მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 185.1 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, მსუბუქი ავტომობილებისთვის აქციზით დასაბეგრი ოპერაციის, აქციზური საქონლის იმპორტისა და აქციზური საქონლის ექსპორტის თანხა განისაზღვრებოდა მსუბუქი ავტომობილის წლოვანებითა და ძრავის მოცულობით. იმავე კოდექსის 188.1 მუხლის „ჟ“ ქვეპუნქტით მსუბუქი ავტომობილებისთვის (დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების წელსა და მსუბუქი ავტომობილის გამოშვების წელს შორის სხვაობის მიხედვით, ხოლო იმპორტის შემთხვევაში - საბაჟო დეკლარაციის რეგისტრაციის წელსა და მსუბუქი ავტომობილის გამოწვების წელს შორის სხვაობის მიხედვით) ძრავის 1სმ³ მოცულობისთვის 14 წელზე მეტის ავტომობილის შემთხვევაში განსაზღვრული იყო 0,8ლ., ხოლო საგადასახადო მოთხოვნის შედგენის დროისთვის (13.09.2017წ.) მითითებული ნორმით ძრავის 1სმ³ მოცულობისთვის 14 წელზე მეტის ავტომობილის შემთხვევაში განსაზღვრული იყო 2,4ლ, შესაბამისად, საგადასახადო ვალდებულების შესრულების ვადის (15.12.2016წ. ჩათვლით) ამოწურვის დროისთვის მოქმედი კანონმდებლობით გათვალისწინებული აქციზის განაკვეთი განსხვავდება საგადასახადო მოთხოვნის, ასევე სამართლარღვევის ოქმების შედგენის დროს მოქმედი განაკვეთისაგან. იმპორტის გადასახდელების 13.09.2017წ. მოქმედი კანონმდებლობით გაანგარიშებამ ასევე გავლენა იქონია სამართალდარღვევისათვის გათვალისწინებული სანქციის ოდენობაზეც, რომელიც იმპორტის გადასახდელების ოდენობით განისაზღვრება, შესაბამისად, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში ვალდებულების წარმოშობის დროის განსაზღვრისთვის გავლენას ვერ იქონიებს საგადასახადო ორგანოს მიერ მ. მ-ისთვის სატრანსპორტო საშუალების საბაჟო კონტროლის ზონაში წარდგენის თაობაზე შეტყობინების გაგზავნის პერიოდი ან სამართლდარღვევის გამოვლენის დრო. საგადასახადო ვალდებულების შესრულებად ითვლება გადასახადის თანხის დადგენილ ვადაში გადახდა (საგადასახადო კოდექსის 53.3 მუხ.), შესაბამისად, ამ ვალდებულების დადგენილ ვადაში შეუსრულებლობის შემთხვევაში ვალდებულების წარმოშობის დრო უკავშირდება სწორედ იმ პერიოდს, რა ვადაშიც მოსარჩელეს უნდა შეესრულებინა საგადასახადო ვალდებულება.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება სასკ-ის 32.4 მუხლის საფუძველზე აქტების ბათილად ცნობის შესახებ არ გასაჩივრებულა საკასაციო წესით მ. მ-ის მიერ, აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა მხოლოდ მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ. საუარესოდ შებრუნება, ე.ი. გადაწყვეტილების გაუქმება ან შეცვლა იმ ნაწილში, რომელიც კასატორს არ გაუსაჩივრებია, დაუშვებელია. აღნიშნული რეგლამენტირებულია სსკ-ის 409-ე მუხლით, რომლის შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო უფლებამოსილია შეცვალოს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება მხოლოდ იმ ფარგლებში, რასაც მხარეები მოითხოვენ. სასამართლოს არ აქვს უფლება მხარე თავისი გადაწყვეტილებით ჩააყენოს უფრო უარეს მდგომარეობაში, ვიდრე ის სარჩელის, სააპელაციო თუ საკასაციო საჩივრის წარდგენამდე იმყოფებოდა. აღნიშნული სასამართლო სამართალწარმოების ერთ-ერთი უმთავრესი პრინციპია. სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების მხოლოდ ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ გასაჩივრებისა და კასატორების საუარესოდ საქმის გადაწყვეტის დაუშვებლობის პრინციპის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მოკლებულია შესაძლებლობას იმსჯელოს სადავო აქტის სასკ-ის 32.1 მუხლით ბათილად ცნობის საკითხზე. მოცემულ შემთხვევაში გასაჩივრებული გადაწყვეტილებით სადავო აქტები ბათილად იქნა ცნობილი სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად. მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანოებმა გადაწყვეტილების მიღებისას სათანადო შეფასება არ მისცეს იმ გარემოებას, რომ სატრანსპორტო საშუალების საგადასახადო ორგანოში წარდგენის ვადის ამოწურვის დროისთვის მოქმედი კანონმდებლობით გათვალისწინებული აქციზის განაკვეთი განსხვავდება საგადასახადო მოთხოვნის, ასევე სამართლარღვევის ოქმების შედგენის დროს მოქმედი განაკვეთისგან. ამდენად, საკითხის განხილვისას ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია გადასახადების გაანგარიშება განახორციელოს საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დროს მოქმედი განაკვეთების საფუძველზე, ასევე შესაბამისად განსაზღვროს სამართალდარღვევისთვის დადგენილი სანქციის ოდენობა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 01.07.2021წ. გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

გ. გოგიაშვილი