საქმე №ბს-298(კ-21) 07 მარტი, 2023 წელი

ქ.თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „...ა“

პროცესუალური მოწინააღმდეგეები (მოპასუხეები) - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „...ამ“ წარმომადგენლის მეშვეობით 2017 წლის 20 მარტს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ, რომლითაც სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 10 დეკემბრის №47174 ბრძანების, სსიპ აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 10 დეკემბრის №081-307 ,,საგადასახადო მოთხოვნისა“ და აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 08 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის, შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 19 თებერვლის №4242 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა მოითხოვა. მოსარჩელე ზემოხსენებული აქტების ბათილად ცნობას ითხოვდა იმ ნაწილში, რომელიც ეხებოდა 2010-2011 წლებს, ვინაიდან იგი მიიჩნევდა, რომ ამ ნაწილში მოთხოვნები იყო ხანდაზმული.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 მარტის განჩინებით შპს „...ას“ სარჩელი განსჯადობის წესების დაცვით, განსახილველად გადაეგზავნა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს „...ას“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 10 დეკემბრის №47174 ბრძანება, აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 10 დეკემბრის №081-307 ,,საგადასახადო მოთხოვნა“, აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 08 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტი, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 19 თებერვლის №4242 ბრძანება შპს „...ას“ 2010-2011 წლებზე გადასახადის ძირითადი თანხისა და ჯარიმის დამატებით დარიცხვის ნაწილში. ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 17 თებერვლის გადაწყვეტილება.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს „...ას“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გასაჩივრდა შპს „...ას“ მიერ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და სარჩელის დაკმაყოფილების შესახებ ახალი გადაწყვეტილების მიღების მოთხოვნით.

კასატორის - შპს „...ას“ წარმომადგენელი აღნიშნავს, რომ სასამართლომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილების მიღებისას გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა. 2013 წლის 26 დეკემბრის №1886 საქართველოს კანონი, რომლითაც საგადასახადო კოდექსის 309-ე მუხლს დაემატა 62-ე ნაწილი, რომლის შესაბამისად განისაზღვრა ამ კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი, მე-3, მე-5, მე-8 და მე-9 ნაწილებით განსაზღვრული ხანდაზმულობის ვადა, კერძოდ, 2015 წლის 01 იანვრიდან - 2016 წლის 01 იანვრამდე პერიოდში 5 წელი, ხოლო 2016 წლის 01 იანვრიდან - 2017 წლის 01 იანვრამდე პერიოდში 4 წელი. დავის გადაწყვეტისას არ გამოიყენა 2015 წლის 01 მაისის №3583 საქართველოს კანონი „საქართველოს საგადასახადო კოდექსში ცვლილებების შეტანის თაობაზე“ რომლის თანახმადაც, გადასახადის გადამხდელისათვის გადასახადის თანხის დარიცხვა და საგადასახადო ვალდებულების შესახებ საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ იყო გათვალისწინებული, განისაზღვრა სამი წელი. ვადის ათვლა დაწესდა შესაბამისი საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის კალენდარული წლის დასასრულიდან, ხოლო გადასახადის გადამხდელისათვის ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციის (გარდა საურავისა) დაკისრებისა და შესაბამისი საგადასახადო მოთხოვნის წარდგენის ხანდაზმულობის ვადად განისაზღვრა სამი წელი, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ იყო გათვალისწინებული. სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების არასწორი შეფასების საფუძველზე იქნა მიღებული დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილება.

კასატორის წარმომადგენლის მოსაზრებით, საქმეში არსებული მტკიცებულებების მიხედვით, გასაჩივრებული აქტების გამოცემის საფუძველს წარმოადგენდა შპს „...აში“ ჩატარებული საკონტროლო გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. 2015 წლის 08 დეკემბერს შედგენილ იქნა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის თანახმად შემოწმება განხორციელდა საზოგადოების ძირითადი საქმიანობის ნაწილში, ხოლო შესამოწმებელი პერიოდი განსაზღვრული იყო 2010 წლის 01 იანვრიდან - 2015 წლის 01 აპრილამდე. გასაჩივრებული აქტებით საწარმოს ბიუჯეტში გადასახდელად დამატებით დაერიცხა სულ 187 763, 86 ლარი, მათ შორის, გადასახადის ძირითადი თანხა 74 081 ლარი, ჯარიმა 37 043 ლარი, საურავი 76 639,86 ლარი. საწარმოსთვის ბიუჯეტში დამატებითი დარიცხვები მოიცავდა 2010, 2011, 2012, 2013, 2014 და 2015 წლებს. კასატორი არ ეთანხმება ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის გადაწყვეტილებას საქართველოს 2013 წლის 26 დეკემბრის №1886 კანონით გათვალისწინებული 5 და 4 წლიანი ხანდაზმულობის ვადების გამოყენების შესახებ და მიიჩნევს, რომ ვინაიდან შპს „...ას“ გადასახადებით დაბეგვრის დროისათვის (2015 წლის დეკემბერი) მოქმედებდა 2015 წლის 1 მაისის №3583 საქართველოს კანონი „საქართველოს საგადასახადო კოდექსში ცვლილებების შეტანის თაობაზე“, საგადასახადო შემოწმების პერიოდებიც უნდა განსაზღვრულიყო მის შესაბამისად. აღნიშნულიდან გამომდინარე, 2010 და 2011 წლები წარმოადგენდა ხანდაზმულ პერიოდს და ამ პერიოდზე შპს „...აზე“ თანხების დარიცხვა იყო უკანონო. კასატორის წარმომადგენლის მოსაზრებით, გასაჩივრებული აქტები ეწინააღმდეგება 2015 წლის დეკემბერში მოქმედ საგადასახადო კანონმდებლობას, შესაბამისად გასაჩივრებული აქტების კანონსაწინააღმდეგო ხასიათი წარმოადგენს მათი ბათილად ცნობის სამართლებრივ საფუძველს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის მოთხოვნებიდან გამომდინარე.

ამდენად, შპს „...ას“ წარმომადგენელი მიიჩნევს, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ ანალოგიურ საქმეებზე დადგენილ სასამართლო პრაქტიკას და ამასთან არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 391-ე მუხლის მე 5-ე ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძველი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 13 მაისის განჩინებით, შპს „...ას“ საკასაციო საჩივარი, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ას“ საკასაციო საჩივარი საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს, შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობის შემოწმება საჭიროებს 2010-2011 წლებში თანხების დარიცხვის კანონიერების შეფასებას გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო შემოწმების ხანდაზმულობის ვადის გათვალისწინებით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პირი ვალდებულია გადაიხადოს ამ კოდექსით დაწესებული საერთო-სახელმწიფოებრივი და ადგილობრივი გადასახადები. ამავე კოდექსის 36-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად აღრიცხოს შემოსავლები და ხარჯები დოკუმენტურად დადასტურებულ მონაცემთა საფუძველზე, ამ თავით გათვალისწინებული მეთოდების გამოყენებით და მიაკუთვნოს იმ საანგარიშო პერიოდს, რომელშიც მოხდა მათი მიღება და გაწევა; ხოლო მე-3 ნაწილის შესაბამისად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სრულად აღრიცხოს თავის საქმიანობასთან დაკავშირებული ყველა ოპერაცია, რათა გარანტირებული იყოს კონტროლი მათ დაწყებაზე, მიმდინარეობასა და დასრულებაზე.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 51-ე მუხლის მე-5 ნაწილის ,,გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ორგანოები ვალდებული არიან თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში გააკონტროლონ გადასახადების გამოანგარიშების სისწორე და სისრულე და მათი დროულად გადახდა, ჩაატარონ საგადასახადო შემოწმებები ამ კოდექსით დადგენილი წესით და ამ შემოწმებათა ჩატარებისას გააცნონ გადასახადის გადამხდელს თავისი უფლებები და ვალდებულებები.

ამრიგად, საგადასახადო ორგანოს, როგორც გადასახადების ადმინისტრირების განმახორციელებელი ორგანოს უმთავრესი ვალდებულება გადასახადის გადამხდელთა მიერ გადასახადების სწორად, დროულად და სრულად გადახდის კონტროლია. აღნიშნული ვალდებულების შესრულება კი შესაძლებელია მიმდინარე კონტროლის განხორციელებით ან საგადასახადო შემოწმების ჩატარებით. ამასთანავე, ვინაიდან საგადასახადო შემოწმებას შეიძლება შედეგად მოჰყვეს გადასახადის გადამხდელისთვის დამატებითი თანხის დარიცხვა, აუცილებელია, რომ საგადასახადო შემოწმება ჩატარდეს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ ხანდაზმულობის ვადაში, რაც საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლის მე-5 ნაწილის ამჟამინდელი რედაქციით, შეადგენს სამ წელს, რომელიც აითვლება შესამოწმებელი პერიოდის შესაბამისი კალენდარული წლის დასრულებიდან.

საკასაციო პალატა მიუთითებს ხანდაზმულობის ინსტიტუტის არსებობის მიზნებზე, რაც უმთავრესად სამართლებრივი სტაბილურობის ხელშეწყობასა და პირის უფლებების დროულად განხორციელებაში გამოიხატება. ხანდაზმულობის ვადების არარსებობის პირობებში უფლება უსასრულოდ იქნებოდა გაურკვეველ მდგომარეობაში და მისი არა მარტო დაცვა, არამედ არსებობაც ეჭვის ქვეშ დადგებოდა. ხანდაზმულობის ვადების არსებობა კი სამართალურთიერთობის მონაწილეებს აიძულებს დროულად იზრუნონ საკუთარი უფლებების განხორციელებასა და დაცვაზე, რადგანაც ხანდაზმულობის ვადის დადგომა ან გასვლა იწვევს უფლებისა და ვალდებულების წარმოშობას, შეცვლას ან შეწყვეტას. ხანდაზმულობის ვადის გასვლით კი იფარება პირის მოთხოვნის იძულებით განხორციელების შესაძლებლობა.

სამართლებრივი უსაფრთხოების ეს პრინციპი ითვალისწინებს იმ ფაქტს, რომ როგორც პრეტენზიების დამტკიცება, ისე მათი უარყოფა დროთა განმავლობაში სულ უფრო და უფრო რთულდება. შესაბამისი ფაქტები ქრება სამართლებრივი ურთიერთობის მონაწილეთა მეხსიერებიდან. ხანგრძლივი დროის გასვლამ შეიძლება გამოიწვიოს მტკიცებულებების შეცვლა ან მათი მოპოვების უკიდურესად გართულება, ზოგჯერ კი – განადგურება. დოკუმენტების გრძელვადიანი შენახვის მეწარმისათვის დავალდებულებამ კი შესაძლებელია უარყოფითი გავლენა იქონიოს საწარმოს ფინანსურ მდგრადობაზე - მეწარმე დაცული უნდა იყოს წარსულში განხორციელებული ოპერაციის არაგონივრულ ვადაში შემოწმებისა და გაუთვალისწინებელი საგადასახადო მოთხოვნებისაგან. სწორედ ამიტომაც, ხანდაზმულობის ვადის არსებობა უფლების რეალიზაციის აუცილებელი წინაპირობაა. განსაზღვრული დროის გასვლის შემდეგ ფინანსური და სამართლებრივი სტაბილურობის მოთხოვნა მომეტებულად დაცვის ღირსია.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საგადასახადო კოდექსი სხვადასხვა პერიოდისთვის გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო შემოწმების ხანდაზმულობის განსხვავებულ ვადას ითვალისწინებდა. ასე მაგალითად: ამჟამად მოქმედი საგადასახადო კოდექსის თავდაპირველი რედაქციით, საგადასახადო ვალდებულების დარიცხვის ხანდაზმულობის ვადა იყო ექვსი წელი.

2013 წლის 26 დეკემბრის №1886 საქართველოს კანონით, საგადასახადო კოდექსის მე-4 მუხლში შეტანილი იქნა ცვლილებები, რომლის შესაბამისად, გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო შემოწმების ხანდაზმულობის ვადად განისაზღვრა 3 წელი, რომლის ამოქმედება დადგინდა 2017 წლის პირველი იანვრიდან (კანონის 3.2 მუხლი). გარდა ამისა, ამავე ცვლილებით, საგადასახადო კოდექსის 309-ე მუხლს დაემატა 62-ე ნაწილი, რომლის შესაბამისად განისაზღვრა ამ კოდექსის მე-4 მუხლის პირველი, მე-3, მე-5, მე-8 და მე-9 ნაწილებით განსაზღვრული ხანდაზმულობის ვადა, კერძოდ, 2015 წლის 01 იანვრიდან - 2016 წლის 01 იანვრამდე პერიოდში - 5 წელი, ხოლო 2016 წლის 01 იანვრიდან 2017 წლის 01 იანვრამდე პერიოდში - 4 წელი. მითითებული ცვლილება ძალაში შევიდა 2013 წლის 26 დეკემბრის №1886 საქართველოს კანონის გამოქვეყნებისთანავე (საკანონმდებლო მაცნეში გამოქვეყნდა 30/12/2013წ.).

2015 წლის 1 მაისს მიღებული იქნა №3583-IIს კანონი „საქართველოს საგადასახადო კოდექსში ცვლილების შეტანის შესახებ“ საქართველოს კანონში ცვლილების შეტანის თაობაზე (ამოქმედდა 2015 წლის პირველი ივლისიდან). ამ კანონით ცვლილება შევიდა არა საგადასახადო კოდექსში, როგორც ამას კასატორი უთითებს, არამედ 2013 წლის 26 დეკემბრის №1886 საქართველოს კანონში, რომლითაც ამ კანონის პირველი მუხლის მე-3 ნაწილი ჩამოყალიბდა იგივე რედაქციით, ხოლო მაგალითად კანონის მე-11 ნაწილმა განიცადა ცვლილება და თუკი წინა რედაქციით, ხანდაზმულობის ვადები არ გამოიყენებოდა მხოლოდ საგადასახადო ორგანოს მიერ სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსრულებისას, განხორციელებული ცვლილებით სასამართლო გადაწყვეტილებასთან ერთად ასევე დაემატა დავის განმხილველი ორგანოს გადაწყვეტილებაც. აღსანიშნავია, რომ 2015 წლის 1 მაისს მიღებული №3583-IIს კანონით განხორციელებული ცვლილება არ შეხებია 2013 წლის 26 დეკემბრის №1886 კანონის 3.2 მუხლს, რომლითაც დადგენილი იყო ხანდაზმულობის 3 წლიანი ვადის ამოქმედება 2017 წლის პირველი იანვრიდან.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 29 მაისის №18599 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა შპს „...ას“ საქმიანობის გასვლითი საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელ პერიოდად განისაზღვრა 2010 წლის 01 იანვრიდან 2015 წლის 01 აპრილამდე პერიოდი. შემოწმების შედეგებზე 2015 წლის 08 დეკემბერს შედგა შემოწმების აქტი, ხოლო 2015 წლის 10 დეკემბერს გამოიცა №081-307 „საგადასახადო მოთხოვნა“. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 29 მაისის №18599 ბრძანების გამოცემის დროს, საგადასახადო კოდექსით, გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო შემოწმების ხანდაზმულობის ვადად განსაზღვრული იყო 6 წელი, ხოლო 3 წლიანი ხანდაზმულობის ვადა ამოქმედდა 2017 წლის პირველი იანვრიდან.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, გადასახადებით დაბეგვრისათვის გამოიყენება საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობა. ამდენად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის მოსაზრებას, რომლის თანახმად, 2015 წლის 29 მაისის №18599 ბრძანების საფუძველზე ჩატარებული საგადასახადო შემოწმება არ განხორციელებულა ხანდაზმულ პერიოდზე (2010-2011 წლები).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც შპს „...ას“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „...ას“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 11 თებერვლის გადაწყვეტილება;

3. შპს "...ას" (ს/კ - ...) დაუბრუნდეს მის მიერ 27.04.2021წ. №414 საგადახდო დავალებით საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 2133.25 ლარის 70% - 1493.27 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან : ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა