საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

Nბს-340(2კ-22) 21 მარტი, 2023 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თამარ ოქროპირიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 21 თებერვლის განჩინებაზე.

აღწერილობითი ნაწილი:

2017 წლის 29 აგვისტოს შპს „I...“-მა და ი.ხ-ემ სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

2017 წლის 18 სექტემბერს თბილისის საქალაქო სასამართლოს წარედგინა დაზუსტებული სარჩელი, რომელშიც მოსარჩელედ მითითებულ იქნა მხოლოდ შპს „I...“. ამასთანავე, სსიპ შემოსავლების სამსახურთან ერთად, მოპასუხე მხარედ დასახელდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭო. სასარჩელო მოთხოვნა ჩამოყალიბდა შემდეგნაირად: ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 28 მარტის N8065 ბრძანება; ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილება; მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალოს საჩივრის განხილვა და მასში მითითებულ გარემოებებზე მსჯელობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2017 წლის 19 სექტემბრის განჩინებით შპს „I...“-ის სარჩელი განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 7 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს „I...“-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 28 მარტის N8065 ბრძანება; ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილება; სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალა შპს „I...“-ის მიერ წარდგენილი საჩივრის განხილვა და საჩივარში მითითებულ გარემოებებზე მსჯელობა.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 7 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 21 თებერვლის განჩინებით არ დაკმაყოფილდა სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სააპელაციო საჩივრები; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2021 წლის 7 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-5 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტზე („აღიარებული საგადასახადო დავალიანების“ ცნება) და 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, გადასახადის გადამხდელს უფლება აქვს კანონით დადგენილი წესით გაასაჩივროს საგადასახადო ორგანოს ქმედება ან გადაწყვეტილება. ასევე 41-ე მუხლის მეორე ნაწილზე, რომლითაც გარანტირებულია გადასახადის გადამხდელის უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესითა და სასამართლო წესით დაცვა.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, საჩივრის განუხილველობით სსიპ შემოსავლების სამსახურმა გაუმართლებლად შეზღუდა გადასახადის გადამხდელის კანონიერი უფლებები. გასაჩივრების უფლება არის პირის ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი პროცესუალური უფლება. საჩივრის თუ სარჩელის წარდგენისას დავის განმხილველი ორგანო ამოწმებს გადაწყვეტილების კანონიერებას და მისი კანონშეუსაბამისობისას აუქმებს მას, რაც ერთი მხრივ, გარანტირებულს ხდის კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვას და აღსრულებას, ხოლო მეორე მხრივ, ხელს უშლის პირის უფლებათა დაუსაბუთებელ და უკანონო შეზღუდვას. ამასთან, პირის მიერ საჩივრის წარდგენას უკავშირდება ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულება - კანონით დადგენილი წესით და ვადაში განიხილოს და გადაწყვიტოს წარდგენილი საჩივარი. გასაჩივრების უფლება პირდაპირ არის დაკავშირებული გადასახადის გადამხდელის კანონით დაცული ინტერესების უზრუნველყოფასა და უფლებების დაცვასთან. კანონი ამომწურავად აწესრიგებს იმ შემთხვევებს, როდესაც საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია, წარდგენილი საჩივარი დატოვოს განუხილველად. აღნიშნული გამოწვეულია სამართლებრივი ურთიერთობის გარკვეულ ჩარჩოებში მოქცევით, რათა არ მოხდეს უფლების ბოროტად გამოყენება, ამასთან, აღნიშნული ქმნის შესაძლებლობას, თავიდან იქნეს აცილებული ადმინისტრაციულ ორგანოთა გადატვირთულობა, დაუსრულებლად არ მოხდეს ერთსა და იმავე საკითხზე მსჯელობა.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის მე-13 მუხლზე, რომელიც წარმოადგენს შიდასახელმწიფოებრივ დონეზე სამართლებრივი დაცვის მიღების უფლების გარანტიას კონვენციით გათვალისწინებულ უფლებათა და თავისუფლებათა რეალურად უზრუნველსაყოფად, მიუხედავად იმისა, თუ რა სამართლებრივი ფორმით ხდება უზრუნველყოფა ეროვნულ სამართლებრივ სისტემაში. სააპელაციო სასამართლომ ასევე მიუთითა, რომ ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციის პირველი დამატებითი ოქმის პირველი მუხლიდან გამომდინარე, იმის მიუხედავად, რომ ზოგადად, საგადასახადო სფეროში სახელმწიფო, საჯარო ინტერესიდან გამომდინარე, განსაკუთრებულად ფართო კომპეტენციას და ძალაუფლებას ფლობს, არსებობს შემთხვევები, როდესაც სახელმწიფო ჩარევა ადმინისტრაციული/საგადასახადო აქტების მეშვეობით ევროსასამართლოს მიერ მაინც მიიჩნევა საკუთრების უფლების ხელყოფად (case of Eko-Elda Avee v. Greece, application no. 10162/02, 09.03.2006).

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსისა და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის დებულებებით უზრუნველყოფილია გადასახადის გადამხდელის კანონიერი უფლებების დაცვა ადმინისტრაციულ ორგანოში (საგადასახადო ორგანოში) დავის წარმოების გზით. შესაბამისი დებულებები ეფექტურად უნდა იქნას გამოყენებული, არა საკითხისადმი ფორმალური მიდგომით, არამედ სამართლის ნორმების სწორი განმარტებით და მართებული გამოყენებით.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებზე და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 2016 წლის 10 ნოემბერს მოქმედი რედაქციის 44-ე მუხლზე, რომლითაც განსაზღვრულია გადასახადის გადამხდელთან მიმოწერის წესი, ასევე 299-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე, რომლის თანახმად, პირს უფლება აქვს, გაასაჩივროს საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება მისი ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში.

სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა აპელანტების მოსაზრება, იმასთან დაკავშირებით, რომ გასაჩივრებული დოკუმენტი შპს „I...“-ისათვის ჩაბარებულად უნდა ჩაითვალოს 2016 წლის 31 დეკემბერს, შესაბამისად, გასაჩივრების ვადა ამოიწურა 2017 წლის 30 იანვარს. საჩივარი შემოსავლების სამსახურში წარდგენილია 2017 წლის 9 თებერვალს, გასაჩივრებისათვის კანონმდებლობით დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ საქმეზე წარმოდგენილი მტკიცებულების მიხედვით, შპს „I...“-ის დირექტორს - ი.ხ-ეს სადავო აქტები პირადად ჩაბარდა 2017 წლის 11 იანვარს, ხოლო საჩივარი დავის განმხილველ ორგანოში წარადგინა 2017 წლის 9 თებერვალს. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 54-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, დაინტერესებული მხარისათვის ფოსტის მეშვეობით გაგზავნილი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ძალაში შედის გაგზავნიდან არა უგვიანეს მე-7 დღისა, გარდა იმ შემთხვევისა, როდესაც დაინტერესებულ მხარეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არ მიუღია. ამავე კოდექსის 58-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ფოსტის მეშვეობით გაგზავნილი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მიუღებლობის შემთხვევაში პირს უფლება აქვს მისი ასლი მიიღოს ადმინისტრაციულ ორგანოში. მოცემულ შემთხვევაში, გასაჩივრებული აქტები მოსარჩელე მხარეს პირადად არ ჩაბარებია. ამის გამო, შემოსავლების აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 10 ნოემბრის N081-218 საგადასახადო მოთხოვნა გამოქვეყნდა შემოსავლების სამსახურის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე, 2016 წლის 9 დეკემბერს. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, იმის გათვალისწინებით, რომ გადასახადის გადამხდელი შესაბამის აქტებს სადავოდ ხდის უშუალოდ ჩაბარების შემდეგ, საჯარო გამოქვეყნება ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ უნდა ჩაითვალოს ჩაბარებად. დავის განმხილველმა ორგანომ უნდა მოისმინოს გადასახადის გადამხდელის არგუმენტები და მიიღოს დასაბუთებული გადაწყვეტილება საჩივართან დაკავშირებით.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 21 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა. კასატორებმა მოითხოვეს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება, რომლითაც სარჩელი არ დაკმაყოფილდება.

კასატორი საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო მიიჩნევს, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება წინააღმდეგობრივი, უკანონო და იურიდიულად დაუსაბუთებელია. სახეზეა საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის „ბ“ და „ე“ ქვეპუნქტებით განსაზღვრული საფუძვლები. განსახილველ საქმეს გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის. ქვედა ინსტანციის სასამართლოს განჩინების ძალაში დატოვების შემთხვევაში, დამკვიდრდება მანკიერი პრაქტიკა.

კასატორი მიუთითებს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ პუნქტის შესაბამისად, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასულია საჩივრის წარდგენის ვადა. ამავე კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანო დოკუმენტს პირს უგზავნის ან/და წარუდგენს წერილობითი ან ელექტრონული ფორმით. მე-10 ნაწილის თანახმად, შემოსავლების სამსახურს ან აღსრულების ეროვნულ ბიუროს უფლება აქვს, დოკუმენტი საჯაროდ გაავრცელოს, თუ შესრულებულია შემდეგი პირობები: ა) პირს 2-ჯერ მაინც გაეგზავნა/წარედგინა დოკუმენტი წერილობითი ფორმით და ადრესატისათვის მისი ჩაბარება ვერ მოხერხდა; ბ) პირი არ არის შემოსავლების სამსახურის ოფიციალური ვებგვერდის ავტორიზებული მომხმარებელი ან ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე განთავსებიდან 30 დღის განმავლობაში ადრესატი დოკუმენტს არ გასცნობია. ამავე მუხლის მე-11 ნაწილის თანახმად, დოკუმენტის საჯაროდ გავრცელება ხორციელდება შემოსავლების სამსახურის ან აღსრულების ეროვნული ბიუროს ოფიციალურ ვებგვერდზე განთავსებით და ჩაბარებულად ითვლება მისი განთავსებიდან მე-20 დღეს. 299-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, პირს უფლება აქვს, გაასაჩივროს საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება მისი ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში.

კასატორის განმარტებით, გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემების შესაბამისად, აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 10 ნოემბრის N081-218 „საგადასახადო მოთხოვნა“ მოსარჩელეს გაეგზავნა ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე, 2016 წლის 10 ნოემბერს. მოსარჩელე დოკუმენტს გაეცნო 2017 წლის 2 ივნისს. აღნიშნული „საგადასახადო მოთხოვნა“ მოსარჩელეს ორჯერ გაეგზავნა ფოსტით: 2016 წლის 11 ნოემბერს და 2016 წლის 17 ნოემბერს. გზავნილი ორივე შემთხვევაში დაბრუნდა გამგზავნთან - 2016 წლის 17 ნოემბერს და 2016 წლის 28 ნოემბერს. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 28 მარტის N8065 ბრძანების თანახმად, აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 10 ნოემბრის N081-218 „საგადასახადო მოთხოვნა“ შემოსავლების სამსახურის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე გამოქვეყნდა 2016 წლის 9 დეკემბერს და ჩაბარებულად ითვლება 2016 წლის 29 დეკემბერს. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის მე-10 ნაწილიდან გამომდინარე, საგადასახადო ორგანომ ფოსტის მეშვეობით ორჯერ გააგზავნა დოკუმენტი ადრესატთან, თუმცა ორივეჯერ დოკუმენტი დაბრუნდა უკან. ამის შემდეგ, დოკუმენტი განთავსდა ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე, რომელსაც მოსარჩელე გამოქვეყნებამდე არ გასცნობია. შესაბამისად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილი იყო, დოკუმენტი გამოექვეყნებინა საჯაროდ. ამასთანავე, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის დებულების ზედმიწევნით დაცვის შემთხვევაშიც, თუ სადავო საგადასახადო მოთხოვნის გამოქვეყნების თარიღი აითვლება საგადასახადო მოთხოვნის ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე განთავსებიდან 30-ე დღიდან (2016 წლის 10 ნოემბრიდან), 30-ე დღე არის 2016 წლის 10 დეკემბერი, შაბათი. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-3 მუხლის დებულებების გათვალისწინებით, როდესაც ბოლო დღე ემთხვევა არასამუშაო დღეს, მოქმედების განხორციელების ვადა გრძელდება შემდეგი სამუშაო დღის დამთავრებამდე. მოცემულ შემთხვევაში, 2016 წლის 12 დეკემბერი იყო ორშაბათი, შესაბამისად, დოკუმენტი ჩაბარებულად ითვლება 2017 წლის 3 იანვარს (სამშაბათს). მოსარჩელეს სადავო აქტი უნდა გაესაჩივრებინა 2017 წლის 3 თებერვლამდე ვადაში, თუმცა საჩივარი შემოსავლების სამსახურში წარდგენილია 2017 წლის 9 თებერვალს, გასაჩივრებისთვის კანონმდებლობით დადგენილი ვადის ამოწურვის შემდეგ. ამდენად, დარღვეულია საჩივრის წარდგენისათვის კანონით დადგენილი ვადა.

კასატორი არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ გასაჩივრების ვადის ათვლა უნდა დაწყებულიყო მოსარჩელისათვის სადავო აქტების ხელმეორედ, ფიზიკურად ჩაბარების მომენტიდან - 2017 წლის 11 იანვრიდან. კასატორის განმარტებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, პირისათვის ერთი და იმავე დოკუმენტის რამდენჯერმე ან რამდენიმე ფორმით წარდგენის შემთხვევაში, მისი წარდგენის თარიღად ითვლება ამ დოკუმენტის პირველად ჩაბარების თარიღი. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებით და თავად სასამართლოს მხრიდან უტყუარად არის დადგენილი, რომ პირველად სადავო დოკუმენტი მოსარჩელეს წარედგინა ელექტრონული ფორმით. შესაბამისად, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს უნდა გამოეკვლია მხოლოდ მისი ჩაბარების თარიღი და მხედველობაში არ უნდა მიეღო მეორედ, ფიზიკურად წარდგენილი დოკუმენტის ჩაბარების თარიღი.

კასატორის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის მოსაზრებით, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია. სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა კანონი, რომელიც უნდა გამოეყენებინა; გამოიყენა კანონი, რომელიც არ უნდა გამოეყენებინა; არასწორად განმარტა კანონი. ამასთანავე, დარღვეულია საპროცესო ნორმები, რამაც გავლენა იქონია გადაწყვეტილების შედეგზე. არასწორი სამართლებრივი შეფასება მიეცა საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს. ამდენად, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებად უნდა იქნეს ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი, გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს 2022 წლის 21 თებერვლის განჩინება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

კასატორი მიუთითებს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ პუნქტის შესაბამისად, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასულია საჩივრის წარდგენის ვადა. კასატორი ასევე მიუთითებს ამავე კოდექსის 44-ე მუხლზე, 299-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის მე-10 ნაწილის დებულებიდან გამომდინარე, მოცემულ შემთხვევაში, საგადასახადო ორგანომ ფოსტის მეშვეობით ორჯერ გააგზავნა დოკუმენტი ადრესატთან, თუმცა დოკუმენტი ორივე შემთხვევაში დაბრუნდა უკან. ამის შემდეგ, დოკუმენტი განთავსდა ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე, რომელსაც მომჩივანი გამოქვეყნებამდე არ გასცნობია. შემოსავლების სამსახურმა გამოიყენა მის ხელთ არსებული ყველა საშუალება დოკუმენტის ჩასაბარებლად. საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილი იყო, დოკუმენტი გამოექვეყნებინა საჯაროდ, რაც სააპელაციო სასამართლომ ყოველგვარი დასაბუთების გარეშე არ გაითვალისწინა და ჩათვალა, რომ ვინაიდან საწარმოს დირექტორს ხელზე ჩაბარდა საგადასახადო მოთხოვნა, გასაჩივრების ვადის ათვლა უნდა დაიწყოს სწორედ ხელზე ჩაბარებიდან.

კასატორის განმარტებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის მე-4 ნაწილი იმპერატიულად ადგენს, რომ პირისათვის ერთი და იმავე დოკუმენტის რამდენჯერმე ან რამდენიმე ფორმით წარდგენის შემთხვევაში, მისი წარდგენის თარიღად ითვლება ამ დოკუმენტის პირველად ჩაბარების თარიღი. სააპელაციო სასამართლომ გასაჩივრებული განჩინების დასაბუთებაში მიუთითა, რომ ყველას აქვს უფლება, საჩივრით მიმართოს ადმინისტრაციულ ორგანოს, თუმცა მოცემულ შემთხვევაში, შემოსავლების სამსახურს გადასახადის გადამხდელისათვის არ შეუზღუდავს პროცედურული და მატერიალური უფლებები. დარღვეული იყო საჩივრის წარდგენის ვადა, რაც მისი განუხილველად დატოვების საფუძველი გახდა. გადასახადის გადამხდელი ვერ ასაბუთებს სასარჩელო მოთხოვნას. მას არ წარმოუდგენია რაიმე სახის მტკიცებულება, რაც შეიძლებოდა გამხდარიყო შემოსავლების სამსახურის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის საფუძველი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 4 აპრილის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საქმის მასალების შესწავლისა და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ განსახილველ საქმეზე მოსარჩელის ინტერესს წარმოადგენს საგადასახადო ორგანოში მისი საჩივრის კანონით დადგენილ ვადაში წარდგენილად მიჩნევა და უფლებამოსილი ორგანოს - სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ საჩივრის არსებითად განხილვა, გასაჩივრებული აქტებით დაკისრებული თანხის (ძირითადი გადასახადის და ჯარიმის) კანონიერების შემოწმების მიზნით.

საგადასახადო ორგანოთა გადაწყვეტილებების გასაჩივრების პირობებს, საგადასახადო დავის გადაწყვეტის წესს ადგენს საქართველოს საგადასახადო კოდექსი. აღნიშნული კოდექსის 267-ე მუხლის თანახმად, საგადასახადო შემოწმების შედეგების შესახებ დგება აქტი, ხოლო 268-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირი იღებს გადასახადების ან/და სანქციების დარიცხვის ან არდარიცხვის შესახებ გადაწყვეტილებას, რომლის ასლი წარედგინება გადასახადის გადამხდელს შესაბამის საგადასახადო მოთხოვნასთან ერთად.

ამავე კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანო დოკუმენტს პირს უგზავნის ან/და წარუდგენს წერილობითი ან ელექტრონული ფორმით. მე-3 ნაწილის თანახმად კი, დოკუმენტის გაგზავნის ან/და წარდგენის ფორმას ირჩევს საგადასახადო ორგანო. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, პირისათვის ერთი და იმავე დოკუმენტის რამდენჯერმე ან რამდენიმე ფორმით წარდგენის შემთხვევაში, მისი წარდგენის თარიღად ითვლება ამ დოკუმენტის პირველად ჩაბარების თარიღი. მე-5 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს მიერ პირისათვის ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი დოკუმენტი ჩაბარებულად ითვლება ადრესატის მიერ მისი გაცნობისთანავე, ხოლო ამ კოდექსის 264-ე მუხლის მეორე ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევაში - გაცნობისთანავე ან გადასახადის გადამხდელის ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე განთავსებიდან 30-ე დღეს, თუ ამ ვადაში ადრესატი შეტყობინებას არ გასცნობია. მე-7 ნაწილის თანახმად, წერილობითი დოკუმენტი გადასახადის გადამხდელისათვის (გარდა ფიზიკური პირისა) ჩაბარებულად ითვლება, თუ დოკუმენტი ჩაჰბარდა: ა) უფლებამოსილ პირს; ბ) პირის უფლებამოსილ ან კანონიერ წარმომადგენელს; გ) სარეგისტრაციო დოკუმენტებით განსაზღვრულ იურიდიულ მისამართზე კანცელარიას ან ასეთივე დანიშნულების სტრუქტურულ ერთეულს; ე) სარეგისტრაციო დოკუმენტებით იურიდიულ მისამართად განსაზღვრულ საცხოვრებელ ბინაში მცხოვრებ ნებისმიერ სრულწლოვან პირს. მე-9 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო ორგანოს მიერ პირისათვის ელექტრონული ფორმით გაგზავნილი დოკუმენტი ჩაბარებულად ითვლება ადრესატის მიერ მისი გაცნობისთანავე, ხოლო ამ კოდექსის 264-ე მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებულ შემთხვევაში − გაცნობისთანავე ან გადასახადის გადამხდელის ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე განთავსებიდან 30-ე დღეს, თუ ამ ვადაში ადრესატი შეტყობინებას არ გასცნობია. მე-10 ნაწილის შესაბამისად, შემოსავლების სამსახურს ან აღსრულების ეროვნულ ბიუროს უფლება აქვს, დოკუმენტი საჯაროდ გაავრცელოს, თუ შესრულებულია შემდეგი პირობები: ა) პირს 2-ჯერ მაინც გაეგზავნა/წარედგინა დოკუმენტი წერილობითი ფორმით და ადრესატისათვის მისი ჩაბარება ვერ მოხერხდა; ბ) პირი არ არის შემოსავლების სამსახურის ოფიციალური ვებგვერდის ავტორიზებული მომხმარებელი ან ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე განთავსებიდან 30 დღის განმავლობაში ადრესატი დოკუმენტს არ გასცნობია. მე-11 ნაწილის თანახმად, დოკუმენტის საჯაროდ გავრცელება ხორციელდება მისი შემოსავლების სამსახურის ან აღსრულების ეროვნული ბიუროს ოფიციალურ ვებგვერდზე განთავსებით და ჩაბარებულად ითვლება განთავსებიდან მე-20 დღეს.

ზემოაღნიშნული კოდექსის 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადასახადის გადამხდელს უფლება აქვს კანონით დადგენილი წესით გაასაჩივროს საგადასახადო ორგანოს ქმედება ან გადაწყვეტილება. ამავე კოდექსის 299-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს მიერ პირის მიმართ ამ კოდექსის საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს დავის განმხილველ ორგანოში ამ თავით დადგენილი წესით, ხოლო მე-4 ნაწილის თანახმად, პირს უფლება აქვს, გაასაჩივროს საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება მისი ჩაბარებიდან 30 დღის ვადაში. ამავე კოდექსის 301-ე მუხლის „ე“ პუნქტის შესაბამისად, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასულია საჩივრის წარდგენის ვადა.

საკასაციო პალატა საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნევს შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებს:

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა 2016 წლის 10 ნოემბერს შპს ,,I...’’-ის მიმართ შეადგინა საგადასახადო შემოწმების აქტი. აღნიშნული შემოწმების აქტის საფუძველზე, შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა 2016 წლის 10 ნოემბერს გამოსცა N31315 ბრძანება, რომლითაც შპს ,,I...’’-ს ბიუჯეტში გადასახდელად დამატებით დაერიცხა 39 690 ლარი, მათ შორის, ძირითადი გადასახადი - 26 460 ლარი, ჯარიმა - 13230 ლარი.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 10 ნოემბრის N31315 ბრძანების საფუძველზე, 2016 წლის 10 ნოემბერს გამოცემულ იქნა საგადასახადო მოთხოვნა N081-218.

მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრიდან ამონაწერის მიხედვით, შპს „I...“-ის იურიდიული მისამართია: ბათუმი, ...ას ქუჩა N75

ზემოაღნიშნულ მისამართზე, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 8 ნოემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტი, 2016 წლის 10 ნოემბრის N31315 ბრძანება და 2016 წლის 10 ნოემბრის N081-218 საგადასახადო მოთხოვნა შპს „I...“-ს ფოსტის მეშვეობით გაეგზავნა ორჯერ, თუმცა ორივე შემთხვევაში, ადრესატს გზავნილი ვერ ჩაბარდა.

2016 წლის 11 ნოემბერს გაგზავნილ დოკუმენტთან დაკავშირებით, საქმეში არსებული შპს „ ს...ის“ უკუგზავნილით დგინდება, რომ შპს „I...“-ს ბათუმში, ...ას ქუჩა N75-ში გაგზავნილი დოკუმენტი ვერ ჩაბარდა არასწორი მისამართის გამო.

2016 წლის 17 ნოემბერს გაგზავნილ დოკუმენტთან დაკავშირებით, საქმეში არსებული შპს „ს...ის“ უკუგზავნილით დგინდება, რომ შპს „I...“-ს ბათუმში, ...ას ქუჩა N75-ში გაგზავნილი დოკუმენტი ვერ ჩაბარდა ადრესატის მისამართზე არყოფნის გამო.

გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემების თანახმად, სსიპ შემოსავლების სამსახურმა ზემოაღნიშნული დოკუმენტები განათავსა ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე. აღნიშნულ გვერდზე განთავსებულ დოკუმენტებს შპს „I...“ არ გაცნობია მათ საჯაროდ გამოქვეყნებამდე (დოკუმენტების გაცნობის თარიღია 2017 წლის 2 ივნისი).

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 10 ნოემბრის N081-218 საგადასახადო მოთხოვნა შემოსავლების სამსახურის ვებ-გვერდზე საჯაროდ გამოქვეყნდა 2016 წლის 9 დეკემბერს.

ზემოაღნიშნული დოკუმენტები შპს ,,I...’’-ის დირექტორს - ი.ხ-ეს პირადად ჩაბარდა 2017 წლის 11 იანვარს.

შპს „I...“-ის დირექტორმა ი.ხ-ემ 2017 წლის 9 თებერვალს საჩივრით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს, 2016 წლის 10 ნოემბრის N31315 ბრძანების, 2016 წლის 10 ნოემბრის შუალედური შემოწმების აქტისა და 2016 წლის 10 ნოემბრის N081-218 საგადასახადო მოთხოვნის გაუქმების მოთხოვნით.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 28 მარტის N8065 ბრძანებით შპს „I...“-ის საჩივარი დარჩა განუხილველად, საჩივრის წარდგენის ვადის გასვლის გამო.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 27 ივლისის გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა შპს „I...“-ის ადმინისტრაციული საჩივარი, უცვლელად დარჩა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 28 მარტის N8065 ბრძანება.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მხარისთვის ჩაბარებას განსაკუთრებული მნიშვნელობა აქვს. ერთი მხრივ, ჩაბარება განაპირობებს პირის მიერ დაკისრებული ვალდებულებების ჯეროვან შესრულებას და მეორე მხრივ მხარის კანონიერი უფლებებისა და ინტერესების დაცვას, მათ შორის, გასაჩივრების უფლების გამოყენებას. კანონმდებლობით დოკუმენტის საჯაროდ გავრცელება წარმოადგენს გადასახადის გადამხდელისთვის დოკუმენტის გაცნობის უკიდურეს შემთხვევას. საჯაროდ გავრცელებამდე ამოწურული უნდა იყოს ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან პირისთვის დოკუმენტის გადაცემის კანონით გათვალისწინებული ყველა სხვა საშუალება. აღნიშნული ემსახურება გადასახდის გადამხდელის კანონიერი უფლებების დაცვას და მათი რეალიზაციის რეალური შესაძლებლობის მინიჭებას. „..საგადასახადო ორგანომ საჯარო შეტყობინების გამოყენებისას უნდა დაიცვას კანონმდებლობით დადგენილი წინაპირობები და მხოლოდ ყველა მცდელობის შედეგად, წერილობითი თუ ელექტრონული ფორმით, ოფიციალური დოკუმენტის ჩაბარების შეუძლებლობის შემთხვევაში გამოიყენოს საჯარო შეტყობინება. საგადასახადო ორგანოს ეკისრება ვალდებულება დაადასტუროს, რომ მან გამოიკვლია და დაადგინა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და აღნიშნულზე დაყრდნობით განახორციელა ოფიციალური დოკუმენტის გაგზავნა გადამხდელისთვის, თუმცა ვერ განხორციელდა გზავნილის ჩაბარება ადრესატისთვის...“ (სუს 2018 წლის 19 ივლისის Nბს-481-481(2კ-18), 2019 წლის 10 ოქტომბრის Nბს-503(2კ-19), 2019 წლის 10 ოქტომბრის Nბს-912(2კ-19) განჩინებები).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების დასკვნებს სადავო საკითხთან დაკავშირებით და აღნიშნავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსისა დებულებები გამოყენებულ უნდა იქნეს ეფექტურად, არა საკითხისადმი ფორმალური მიდგომით, არამედ სამართლის ნორმების სწორი განმარტებით და მართებული გამოყენებით. მოცემულ შემთხვევაში, უსაფუძვლოა კასატორების მოსაზრება, იმასთან დაკავშირებით, რომ გასაჩივრებული დოკუმენტი შპს „I...“-ისათვის ჩაბარებულად უნდა ჩაითვალოს 2016 წლის 31 დეკემბერს და შესაბამისად, მისთვის გასაჩივრების უფლების ვადა ამოიწურა 2017 წლის 30 იანვარს.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 298-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, დავის განმხილველი ორგანო საჩივრის განხილვისას ხელმძღვანელობს სამართლიანობის, ობიექტურობის, მხარეთა თანასწორობისა და მიუკერძოებლობის პრინციპებით. ამდენად, საჩივრის წარდგენის პირობებში, საგადასახადო ორგანომ უნდა გამოიყენოს კანონით მისთვის მინიჭებული ყველა შესაძლებლობა, რათა სრულყოფილად დაადგინოს და შეისწავლოს საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება.

საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, საჩივრის განუხილველად დატოვების შესახებ სადავო აქტის გამოცემისას ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ გამოიკვლია, არსებობდა თუ არა დასკვნის გაკეთების შესაძლებლობა, შპს „I...“-ისათვის საგადასახადო ორგანოს მიერ დოკუმენტის ფოსტის მეშვეობით გაგზავნის პროცედურის სრულყოფილად განხორციელებასთან დაკავშირებით. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ მისამართზე: ბათუმი, ...ას ქუჩა N75, პირველად გაგზავნილი დოკუმენტის ჩაუბარებლობის მიზეზს წარმოადგენდა არასწორი მისამართი, ხოლო იმავე მისამართზე მეორედ გაგზავნილი დოკუმენტის ჩაუბარებლობის მიზეზი გახდა ადრესატის მისამართზე არყოფნა. ამდენად, მეორე შემთხვევამ დაადასტურა, რომ საგადასახადო ორგანოში, გადასახადის გადამხდელის მისამართთან დაკავშირებით დაცულია სწორი მონაცემი, თუმცა კონკრეტული ვიზიტის დროს ადრესატი მისამართზე არ იმყოფებოდა. საკასაციო პალატის მოსაზრებით, მართალია, ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან ორგზის ჰქონდა მცდელობას, ერთიდაიგივე მისამართზე ადრესატისათვის დოკუმენტი ჩაებარებინა, თუმცა მისამართზე მეორედ გაგზავნილი დოკუმენტის ჩაუბარებლობის მიზეზის გათვალისწინებით, არ გამოირიცხებოდა შესაძლებლობა, მიღებულიყო ზომები, ადრესატისათვის იმავე ან სხვა მისამართზე დოკუმენტის ჩასაბარებლად. მითითებული მიზეზით საფოსტო გზავნილის დაბრუნება ავტომატურად არ უნდა ჩათვლილიყო დოკუმენტის პირისთვის ჩაბარების შეუძლებლობად. ადმინისტრაციულმა ორგანომ მოცემულ შემთხვევაში არ ამოწურა დოკუმენტის ოფიციალურად ჩაბარების შესაძლებლობა, იმისათვის, რომ გადასულიყო ჩაბარების ალტერნატიულ საშუალებებზე - ავტორიზებული მომხმარებლის გვერდზე დოკუმენტის განთავსებასა და შემდგომში, შემოსავლების სამსახურის ვებ-გვერდზე დოკუმენტის საჯაროდ გამოქვეყნებაზე. საჯარო შეტყობინების გზით დოკუმენტის ადრესატისთვის ჩაბარებულად ჩათვლამდე, ადმინისტრაციულმა ორგანომ სრულყოფილად არ გამოიყენა მის ხელთ არსებული ალტერნატიული საშუალებები და არ გამოიკვლია, ჰქონდა თუ არა დამატებითი საკონტაქტო ინფორმაცია გადასახადის გადამხდელის შესახებ, რათა კანონით დადგენილი წესით ჩაებარებინა მისთვის გზავნილი.

ზემოაღნიშნული მსჯელობის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა თვლის, რომ მოცემულ შემთხვევაში, მოსარჩელესთან მიმართებაში საჯარო შეტყობინების გამოყენება მოკლებული იყო ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძველს. მოცემული დავის სწორად გადაწყვეტისათვის მნიშვნელობის მქონედ უნდა ჩაითვალოს შპს „I...“-ის დირექტორისათვის სადავო აქტების პირადად ჩაბარება 2017 წლის 11 იანვარს. შესაბამისად, კანონით დადგენილი ვადის დაცვით წარდგენილად უნდა ჩაითვალოს მისი 2017 წლის 9 თებერვლის საჩივარი დავის განმხილველ ორგანოში.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 21 თებერვლის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: თამარ ოქროპირიძე

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე

ბიძინა სტურუა