¹ ას-1086-1332-05 26 ივნისი, 2006 წ.‚ ქ. თბილისი
საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა
შემადგენლობა: მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),
მ. ცისკაძე (მომხსენებელი),
ნ. კვანტალიანი
დავის საგანი: კანონით მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის და ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა, უკანონო მფლობელობიდან ქონების გამოთხოვა.
აღწერილობითი ნაწილი:
ლ. ფ-ძემ 2001წ. ივლისში სარჩელი აღძრა სასამართლოში მოპასუხეების: ძმის _ რ. ფ-ძის, წყალტუბოს რაიონის სოფ. …. თემის საკრებულოს, წყალტუბოს რაიონის სანოტარო ბიუროს, წყალტუბოს ტექაღრიცხვის სამსახურის, წყალტუბოს მიწის მართვის სამმართველოს და ზ. გ-ძის მიმართ და მოითხოვა კანონით მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის, საცხოვრებელი სახლისა და მიწის ნაკვეთის ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა და მისი დარღვეული უფლებების აღდგენა. მოსარჩელემ სასარჩელო მოთხოვნა იმით დაასაბუთა, რომ მისი მამა გ. ფ-ძე გარდაიცვალა 1960 წელს, დედა კი - 1988 წელს. დედის გარდაცვალების შემდეგ იგი აგრძელებდა ცხოვრებას დედისეულ სახლში და ეწეოდა სოფლის მეურნეობას. 1999 წელს გაიგო, რომ მითითებული სახლი მის უმცროს ძმას რ. ფ-ძეს გაუყიდია ქუთაისში მცხოვრებ ზ. გ-ძეზე. მიუხედავად მისი მოთხოვნისა გაუქმებულიყო ნასყიდობის ხელშეკრულება ზ.გ-ძემ სახლში არსებული ნივთები გამოყარა გარეთ, სახლი დაანგრია და ააშენა ახალი სახლი. სოფელ … საკრებულომ კი აცნობა, რომ სადავო სახლი მემკვიდრეობით მიღებული ჰქონდა რ. ფ-ძეს და უფლება ჰქონდა მისი გაყიდვისა.
წყალტუბოს რაიონულმა სასამართლომ 2003წ. 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით ლ.ფ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი ნ. ფ-ძის დანაშთ ქონებაზე კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა გაცემული რ. ფ-ძეზე, 1991წ. 27 მარტს და მოსარჩელე ლ. ფ-ძე ცნო თავის ძმასთან რ. ფ-ძესთან ერთად, თანაბარი უფლებით ნ.ფხაკაძის დანაშთ ქონების მემკვიდრედ. სახლის ნასყიდობის გარიგების ბათილად ცნობის ნაწილში არ დააკმაყოფილა სარჩელი და ზ. გ-ძე ჩაითვალა კეთილსინდისიერ მყიდველად. ბათილად იქნა ცნობილი მიწის ნაკვეთის ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებული 2001წ. 25 აპრილს.
რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ლ. ფ-ძემ და ზ. გ-ძემ.
მოცემული დავა არაერთხელ იქნა განხილული ზემდგომი ინსტანციის სასამართლოების მიერ. ბოლოს, ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 14 ივლისის გადაწყვეტილებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ლ. ფ-ძის სააპელაციო საჩივარი; ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა ზ. გ-ძის სააპელაციო საჩივარი. გაუქმდა წყალტუბოს რაიონული სასამართლოს 2003წ. 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილება; მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; ლ. ფ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, ბათილად იქნა ცნობილი კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა გაცემული რ. ფ-ძის სახელზე წყალტუბოს ნოტარიუსის მიერ 1991წ. 27 მარტს; ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხეებს: რ. ფ-ძესა და ზ. გ-ძეს შორის 1999წ. 6 აპრილს დადებული ნასყიდობის ხელშეკრულება წყალტუბოს ზონის ქვედა მესხეთში მდებარე საცხოვრებელ სახლზე; ბათილად იქნა ცნობილი მოპასუხეების რ. ფ-ძესა და ზ. გ-ძეს შორის 2001წ. 25 აპრილის დადებული წყალტუბოს ზონის სოფელ ქვედა მესხეთში მდებარე 4500 კვ.მ. მიწის ნაკვეთის ნასყიდობის ხელშეკრულება და ეს მიწის ნაკვეთი გამოთხოვილ იქნა ზ. გ-ძის მფლობელობიდან და გადაეცა ლ. ფ-ძეს.
სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება ეფუძნება შემდეგ მოტივებს: ლ. ფ-ძე 1984 წელს ამოეწერა ქ.ქუთაისიდან და ჩაეწერა დედასთან ნ. ფ-ძესთან და გადავიდა საცხოვრებლად მასთან; 1988 წელს გარდაიცვალა დედა ნ.ფ-ძე. იგი დაეუფლა და განაგებდა დედის დანაშთ ქონებას, მათ შორის საცხოვრებელ სახლს და მიწის ნაკვეთს. სასამართლომ მიუთითა, რომ ლ.ფ-ძეს სამკვიდრო ქონება სათანადო წესით არ გაუფორმებია; მან იცოდა, რომ მის დედმამიშვილებს დედის დანაშთ ქონებაზე პრეტენზია არ ჰქონდათ. აღნიშნულის მესაკუთრედ მას თვლიდნენ და არც ერთი მათგანი არ დაუფლებია სამკვიდრო ქონებას. სააპელაციო სასამართლომ ლ.ფ-ძის მიერ წარმოდგენილი მტკიცებულებების საფუძველზე ჩათვალა, რომ რ.ფ-ძე წყალტუბოს რაიონის სოფელ მესხეთიდან ამოეწერა 1976 წელს და გადავიდა საცხოვრებლად ქ.ქუთაისში და მას შემდეგ ის სოფელში საცხოვრებლად არ დაბრუნებულა. ასევე. არ დაუფლებია ნ.ფ-ძის დანაშთ სამკვიდრო ქონებას.
სასამართლომ მიუთითა, რომ რ.ფხაკაძის სახელზე კანონისმიერი მემკვიდრეობის მოწმობა გაცემულია ყალბი ცნობების საფუძველზე.ნოტარიუსმა არ გამოიკვლია ნ.ფ-ძის მემკვიდრეთა წრე. ლ.ფ-ძის მტკიცებით ზ.გ-ძემ იცოდა, რომ რ.ფ-ძე ასხვისებდა იმ უძრავ ქონებას, რომელიც მას არ ეკუთვნოდა. ზ.გიორგაძეც ხშირად დადიოდა სოფელში და ამდენად გ-ძისათვისაც უნდა ყოფილიყო ცნობილი, რომ ნ.ფ-ძის დანაშთ ქონებას ფლობდა და განაგებდა თვითონ და არა რ.ფ-ძე. ამიტომ იგი არ ცნო კეთილსინდისიერ შემძენად.
სასამართლომ მოცემული დავის გადასაწყვეტად გამოიყენა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 540-ე მუხლი, რომლის თანახმად‚ სამკვიდროს დამტოვებლის გარდაცვალების დღედ ითვლება 1988წ. 25 აპრილი. კანონის აღნიშნულ მოთხოვნიდან გამომდინარე რ.ფ-ძე სამკვიდრო ქონების ფლობას და მართვას უნდა შედგომოდა 1988წ. 25 ოქტომბრამდე, რათა მიჩნეულ იქნას, რომ მან სამკვიდრო მიიღო.
სააპელაციო პალატამ ჩათვალა, რომ რ.ფ-ძეზე, 1991წ. 27 მარტს, კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის გაცემის სამართლებრივი საფუძველი არ არსებობდა‚ ამიტომ სასამართლომ დააკმაყოფილა ლ.ფხაკაძის სასარჩელო მოთხოვნა 1991წ. 27 მარტს რ.ფ-ძეზე გაცემული კანონისმიერი მემკვიდრეობის უფლების მოწმობის ბათილად ცნობის შესახებ.
სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, ვინაიდან რ.ფ-ძე არ იყო უფლებამოსილი მიეღო მემკვიდრეობის უფლების მოწმობა, ამიტომ აღნიშნულის გარეშე არ იყო უფლებამოსილი გაესხვისებია ნ.ფ-ძის დანაშთი სამკვიდრო საცხოვრებელი სახლი.
სასამართლომ მიუთითა, რომ მხარეები სადავოდ არ ხდიან, მიწის იმ ნაკვეთზე რომელიც რ.ფ-ძემ გაასხვისა ზ.გ-ძეზე განლაგებული იყო ნ.ფ-ძის საცხოვრებელი სახლი, ამიტომ მიწის გაყიდვამდე სამოქალაქო კოდექსის 1513-ე მუხლის თანახმად მიწის ნაკვეთი საკუთრებაში უნდა მიეღო იმას, ვინც საკუთრებაში მიიღებდა საცხოვრებელ სახლს. რ.ფ-ძემ 1999წ. 6 აპრილს გაასხვისა საცხოვრებელი სახლი მიწის გარეშე, ხოლო 2001წ. 25 აპრილს, მაშინ‚ როდესაც აღნიშნული სახლი უკვე დანგრეული ჰქონდა ზ.გ-ძეს‚ მასვე მიჰყიდა მიწის ნაკვეთიც.
სააპელაციო პალატამ დადგენილად ჩათვალა, რომ კანონის დარღვევით აღირიცხა სადავო მიწის ნაკვეთი რ.ფ-ძის საკუთრებაში, ის იყო ქ.ქუთაისის მცხოვრები, არ გააჩნდა სოფელში საცხოვრებელი სახლი, არ ჰქონდა მიღებული მემკვიდრეობა და ასეთ გარემოებებიც რომ არსებულიყო, მიიღებდა მიწის ნაკვეთს 0,25 ჰა-ს ოდენობით, როგორც სოფელთან კავშირის მქონე პირი და არა როგორც მეორე კატეგორიის კომლი‚ ამიტომ სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ რ.ფხაკაძის მიერ სადავო მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში კანონიერად მიღების საფუძველი არ დასტურდება, შესაბამისად მის მიერ 2001წ. 25 აპრილს მიწის ნაკვეთის ზ.გიორგაძეზე გასხვისების ხელშეკრულებაც ჩათვალა ბათილად.
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა ის მოსაზრება, რომ ზ.გ-ძე სადავო საცხოვრებელი სახლისა და მიწის ნაკვეთის კეთილსინდისიერი შემძენია.
სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა აპელანტის განმარტება იმის შესახებ, რომ ლ.ფ-ძის სარჩელი ხანდაზმულია. სასამართლომ არ გაიზიარა ზ. გ-ძის წარმომადგენლის მითითება ლ.ფ-ძის მიერ 1999წ. 13 აპრილს სოფლის საკრებულოს სახელზე გაგზავნილ განცხადებაზე, სადაც განმცხადებელი წერს, რომ მისმა ძმამ ჯერ მემკვიდრეობა აღიდგინა და შემდეგ სახლი გაუყიდია. ასევე სასამართლომ არ გაიზიარა რ.ფ-ძის მეუღლე ლ.ა-ძის მიერ სასამართლოსათვის მიცემული ჩვენება იმის შესახებ, ლ.ფ-ძემ იცოდა რ.ფ-ძემ რომ აღიდგინა მემკვიდრეობა და აპირებდა საცხოვრებელი სახლის გაყიდვას. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, დასახელებული განცხადების შინაარსიდან არ შეიძლება დადგინდეს, თუ როდის გაიგო ლ.ფ-ძემ რ.ფ-ძის მიერ მემკვიდრეობის აღდგენა; ხოლო ლ.ა-ძე, საქმის შედეგით დაინტერესებული პირია, ამიტომ სასამართლომ ჩათვალა, რომ ლ.ფ-ძეს, სამოქალაქო კოდექსის 129-ე, 130-ე მუხლებით გათვალისწინებული სასარჩელო ვადა არ დაურღვევია.
სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილებაზე საკასაციო საჩივარი შეიტანა ზ.გ-ძემ, მოითხოვა მისი გაუქმება და ლ.ფ-ძის სარჩელზე უარის თქმა. მისი საკასაციო საჩივარი ეფუძნება შემდეგ მოტივებს;
კასატორსა და რ. ფ-ძეს შორის 1999წ. 6 აპრილს დაიდო საცხოვრებელი სახლის ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომელიც გაფორმდა კანონის მოთხოვნათა დაცვით. კასატორი მიუთითებს იმის შესახებ, რომ სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ სასოფლო საბჭოს აღმასკომის მიერ გაცემული ცნობით რ.ფ-ძე დედის გარდაცვალების შემდეგ მუდმივად ცხოვრობდა სოფელ ქვედა მესხეთში და ფლობდა და განაგებდა მის დანაშთ ქონებას; სასამართლოს მოცემულ შემთხვევაში უნდა გამოეყენებინა საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556-ე მუხლი, რომლის შესაბამისად რ.ფხაკაძეს მემკვიდრეობა ფაქტობრივად უკვე მიღებული ჰქონდა და სამკვიდრო ვადის აღდგენა არ სჭირდებოდა. მან 1991წ. 27 მარტს მიმართა სანოტარო ბიუროს მემკვიდრეობის მისაღებად და ვინაიდან სამი წლის განმავლობაში არავის არ მიუმართავს სანოტარო ბიუროსთვის ნ.ფ-ძის დანაშთ ქონებაზე მემკვიდრეობის მისაღებად, სრული უფლება ჰქონდა მიეღო მემკვიდრეობა, რის გამოც მოახდინა თავისი საკუთრების რეგისტრაცია იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობის შესაბამისად წყალტუბოს ტექაღრიცხვის ბიუროში. სასამართლომ არ გაითვალისწინა ის გარემოება, რომ ანდერძის საფუძველზე მიღებული აქვს რ. ფ-ძის გვერდით, მომიჯნავედ მდებარე ბიცოლის ლ. ფ-ძის დანაშთი ქონება და რეგისტრირებულია მის კომლში. სწორედ ამის გამო არ არის ამოწერილი სოფელ ქვედა მესხეთიდან.
კასატორი მიუთითებს, რომ სააპელაციო პალატა თავის გადაწყვეტილებაში არ იმსჯელა მიწის ნაკვეთის საკუთრების რეგისტრაციის ჩანაწერის გაუქმების, ან მასში ცვლილების შეტანის თაობაზე, რითაც დაარღვია სსკ-ის 381-ე მუხლის მოთხოვნა და გასცდა სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებს; მიწის ნაკვეთი ისე გამოითხოვა კასატორის მფლობელობიდან და გადასცა ლ.ფ-ძეს. რომ ასეთი მოთხოვნა მას არა თუ სარჩელში, სააპელაციო საჩივარშიც არ ჰქონია. სასამართლოს გადაწყვეტილებაში არაფერია ნათქვამი, თუ როგორც გადაწყდება იმ საცხოვრებელი სახლის ბედი, რომელიც მიწასთან უძრავად არის დაკავშირებული, აშენებულია ზ.გ-ძის მიერ და მისი გადატანა შეუძლებელია.
კასატორი მიუთითებს, რომ სასამართლოს უნდა გაეთვალისწინებინა, ლ. ფ-ძის სარჩელი ხანდაზმულირომ არის ის არ უნდა დაკმაყოფილებულიყო ამ საფუძვლითაც. სასამართლომ ლ.ფ-ძის სარჩელის ხანდაზმულობის საკითხის გადაწყვეტისას არ გამოიკვლია ის გარემოება, მიწის რეფორმის პერიოდში რატომ არ იზრუნა მოსარჩელემ სადავო მიწის ნაკვეთი და საცხოვრებელი სახლი მის საკუთრებაში ყოფილიყო რეგისტრირებული კანონით დადგენილი წესით შესაბამისად.
სამოტივაციო ნაწილი:
საკასაციო პალატა საქმის მასალების განხილვის, საკასაციო საჩივრის მოტივების შემოწმების შედეგად თვლის, რომ ზ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს; მოცემულ საქმეზე უნდა გაუქმდეს ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2005წ. 14 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას შემდეგი გარემოებების გამო:
როგორც საქმის მასალებით ირკვევა, სააპელაციო სასამართლომ არ გაიზიარა ლ.ფ-ძის განმარტება იმის შესახებ, რომ ის კომლის ბოლო წევრია და შესაბამისად კომლის ქონების მესაკუთრე. სასამართლომ მიუთითა, რომ მამკვიდრებლის ნ. ფ-ძის გარდაცვალების დროისათვის 1988 წელს სოფელ ქვედა მესხეთში კომლი უკვე აღარ წარმოადგენდა საკოლმეურნეო კომლს და შესაბამისად ნ.ფ-ძის დანაშთი ქონება მემკვიდრეზე გადავიდა სამოქალაქო სამართლის კოდექსით დადგენილი საერთო საფუძვლებით. სასამართლომ ჩათვალა, რომ ლ. ფ-ძე დედის დანაშთ ქონებას დაეუფლა და განაგებდა როგორც თანმყოფი, პირველი რიგის მემკვიდრე და მიიჩნია, რომ მან მიიღო სამკვიდრო ქონება. საკასაციო პალატას დაუსაბუთებლად მიაჩნია სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმის შესახებ, რომ საქმის მასალებით არ დასტურდება მამკვიდრებლის გარდაცვალების შემდეგ სამკვიდრო ქონების რ. ფ-ძის მიერ დაუფლება, სასამართლომ მიუთითა, რომ ლ.ფხაკაძის მოწინააღმდეგე მხარე ვერ ასაბუთებს თუ რაში გამოიხატება რ.ფ-ძის მიერ დედის დანაშთი ქონების დაუფლება. მოცემული საკითხის გადაწყვეტისას სააპელაციო სასამართლომ არანაირი შეფასება არ მისცა მოცემულ საქმეზე წარმოდგენილ პროკურატურის სახელზე ლ. ფ-ძის მიერ დაწერილ ახსნა-განმარტებას, სადაც იგი მიუთითებს, რომ დედის გარდაცვალების შემდეგ თავის ძმას, რ. ფ-ძეს შესთავაზა, ესარგებლა მამაპაპისეული მიწის ნაკვეთით; იგი ძმასთან ერთად ცხოვრობდა მშობლების საცხოვრებელ სახლში, სოფლად ორივე ჩადიოდა თავიანთ ოჯახის წევრებთან ერთად, მოლაპარაკებული იყვნენ, რომ გადასახადებს გადაიხდიდა რ. ფ-ძე, რაც მას ჯერ კიდევ სახლის ნასყიდობის დროისათვის კვლავ გადაუხდელი ჰქონდა. ვინაიდან მიწა ირიცხებოდა მისი ძმის, რ. ფ-ძის სახელზე, განცხადება დაწერა მისი სახელით და მთელი ხუთიწ. თანხა 93 ლარი გადაიხადა, მომდევნო წლის თანხაც გადაიხადა რ. ფ-ძის სახელით; წყალტუბოს რაიონული საამართლოს 2003წ. 9 სექტემბრის სხდომაზე ანალოგიური შინაარსის განმარტება იქნა მიცემული ლ.ფ-ძის მიერ, მან აღნიშნა, რომ შესთავაზა რ. ფ-ძეს მისულიყო, ემუშავა და ეცხოვრა სადავო საცხოვრებელ სახლში. წყალტუბოს რაიონული სასამართლოს 2003წ. 23 სექტემბრის სხდომის ოქმში მოცემულია ლ. ფ-ძის განმარტება იმის შესახებ, რომ იგი რ. ფ-ძეს შეუთანხმდა, მიწის გადასახადი გადაეხადა, იგი კი ბიცოლას ეზოთი ისარგებლებდა, მაგრამ 5 წლის განმავლობაში მიწის გადასახადი არ გადაუხდია. საკასაციო პალატა თვლის, რომ საპელაციო სასამართლოს ზემოაღნიშნული განმარტებების შეფასების შედეგად უნდა ემსჯელა იმ გარემოებაზე, რ. ფ-ძემ სამოქალაქო სამართლის კოდექსის 556-ე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად ხომ არ მიიღო სადავო სამკვიდრო ქონების ნაწილი. ამ ნორმის მეორე და მესამე ნაწილის თანახმად სამკვიდრო მიღებულად ითვლება, თუ მემკვიდრე ფაქტობრივად შეუდგა სამკვიდრო ქონების ფლობას ან მართვას, აგრეთვე როდესაც იგი შეიტანს სანოტარო მოქმედებათა შემსრულებელ ორგანოში სამკვიდროს გახსნის ადგილას განცხადებას სამკვიდროს მიღების შესახებ. ამ მუხლის მეორე ნაწილში აღნიშნული მოქმედებები შესრულებული უნდა იქნეს ექვსი თვის განმავლობაში სამკვიდროს გახსნის დღიდან. საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ მოცემულ შემთხვევაში არ გაითვალისწინა სსკ-ის 105-ე მუხლის მეორე ნაწილის მოთხოვნა იმის შესახებ, რომ სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათს ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ.
საკასაციო პალატა ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია ლ.ფ-ძის სარჩელის ხანდაზმულად ცნობის უარყოფის ნაწილში. სააპელაციო სასამართლომ ერთის მხრივ, არ გაიზიარა მოწინააღმდეგე მხარის და მისი წარმომადგენლის მტკიცებულებები იმის შესახებ, რომ რ. ფ-ძის მიერ 1991 წელს სამკვიდროს მიღების თაობაზე ლ. ფ-ძისათვის ცნობილი იყო 1999 წლამდე, მაგრამ მეორეს მხრივ, საერთოდ არ მიუთითა‚ რის საფუძველზე ჩათვალა, მხოლოდ 1999 წელს რომ გახდა ცნობილი ლ.ფხაკაძისათვის თავის ძმის მიერ 1991 წელს სამკვიდრო მოწმობის აღების თაობაზე. მოცემულ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ დაარღვია სსკ-ის 249-ე მუხლის მეოთხე ნაწილის მოთხოვნა იმის შესახებ, რომ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში უნდა აღინიშნოს სასამართლოს მიერ დადგენილი გარემოებანი, მტკიცებულებანი, რომლებსაც ემყარება სასამართლოს დასკვნები, მოსაზრებანი, რომლებითაც სასამართლო უარყოფს ამა თუ იმ მტკიცებულებას, და კანონები, რომლებითაც სასამართლო ხელმძღვანელობდა.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება იურიდიულად არ არის საკმაოდ დასაბუთებული, რაც სსკ-ის 394-ე მუხლის «ე» პუნტის თანახმად გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველია.
სარეზოლუციო ნაწილი:
პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ის 412-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა :
ზ. გ-ძის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდეს.
გაუქმდეს მოცემულ საქმეზე ქუთაისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატის 2005წ. 14 ივლისის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატას.
საკასაციო პალატის განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.
