საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-1474(კ-22) 22 ივნისი, 2023 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა -ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - გ.კ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 31 მაისის განჩინება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი აქტის გამოცემის დავალება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

გ.კ-მა 2021 წლის 29 აპრილს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ და „საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის შესახებ“ ამავე კომისიის 2020 წლის 16 სექტემბრის №2239 განკარგულების ბათილად ცნობა, ასევე მოპასუხისთვის ქალაქ თბილისში, ...ს ქ. №42-ში (საერთო ფართი 1257.00 კვ.მ) არსებულ მიწის ნაკვეთზე გ.კ-ის საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

სარჩელის მიხედვით, გ.კ-ი 2000 წლიდან დღემდე ფლობს და სარგებლობს ქალაქ თბილისში, ...ს ქ. №42-ში არსებული 1257 კვ.მ მიწის ნაკვეთით მასზე არსებული შენობა-ნაგებობებით, რომელთა ფლობისა და სარგებლობის ფაქტიც დასტურდება საქმეში არსებული დოკუმენტებით, მათ შორის, მოწმეთა ახსნა-განმარტებებით.

მოსარჩელემ აღნიშნა, რომ 2018 წლის 18 იანვარს განცხადებით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და მოითხოვა ქალაქ თბილისში, ...ს ქ. №42-ში მდებარე 1257.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება. სააგენტომ განცხადება თანდართულ მასალებთან ერთად გადააგზავნა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიაში, თუმცა კომისიის 2020 წლის 16 სექტემბრის №2239 განკარგულებით მას, ყოველგვარი სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძვლის გარეშე, უარი ეთქვა საკუთრების უფლების აღიარებაზე იმ მოტივით, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი განეკუთვნებოდა მართლზომიერი მფლობელობის კატეგორიას და საკითხის განხილვა სცილდებოდა კომისიის კომპეტენციის ფარგლებს. მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ ზემოაღნიშნული უარი იყო უკანონო, რის გამოც სადავო აქტის ბათილად ცნობა და სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 10 სექტემბრის გადაწყვეტილებით გ.კ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ.კ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღების შედეგად სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 31 მაისის განჩინებით გ.კ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 10 სექტემბრის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 31 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ.კ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღების შედეგად სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი მიუთითებს იმავე ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რაზეც მიუთითებდა სარჩელსა და სააპელაციო საჩივარში და დამატებით აღნიშნავს, რომ სადავო განკარგულებით მას უარი ეთქვა მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე იმ საფუძვლით, რომ სს „...-ის“ დირექტორს - ზ.ჭ-ეს უარი ეთქვა მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე. კასატორის მოსაზრებით, გაურკვეველია მოცემულ საქმეზე გადაწყვეტილების მიღებასთან მიმართებით რა კავშირი აქვს სს „...-ის“ მიერ 2010 წელს კომისიისათვის განცხადებით მიმართვის ფაქტს ერთ-ერთ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების აღიარებისათვის, მით უფრო მაშინ, როდესაც სს „...-ს“ უარი ეთქვა საკუთრების უფლების აღიარებაზე. კომისიის აღნიშნული დასაბუთება მოკლებულია ყოველგვარ ფაქტობრივ და სამართლებრივ საფუძველს. მითითებული გარემოება, იმ შემთხვევაშიც კი, თუ იგი შეეხებოდა ერთი და იმავე უძრავ ქონებას, არ გამორიცხავს 2007 წლამდე ხსენებული მიწის ნაკვეთის მოსარჩელის მიერ თვითნებურად დაკავების ფაქტს და მეტიც, კომისიის მიერ გადაწყვეტილების მიღებისას საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის რელევანტურ და ადეკვატურ მიზეზს არ წარმოადგენს.

კასატორის მითითებით, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა ასევე მხედველობის მიღმა დატოვეს მის მიერ წარდგენილი მოწმეთა ჩვენებები, რომლებიც ადასტურებდა 2007 წლის 20 სექტემბრამდე სადავო მიწის თვითნებურად დაკავების ფაქტს, აგრეთვე შეფასების გარეშე დატოვეს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სამსახურებრივი ბარათი, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ სადავო უძრავი ქონება არ იმყოფება არავის მართლზომიერ მფლობელობაში ან საკუთრებაში. ამასთანავე, სასამართლომ მხედველობაში არ მიიღო მტკიცებულებები, რომლებითაც დასტურდება, რომ სს „...-ს“ არანაირი შემხებლობა ან/და ინტერესი არ გააჩნია სადავო მიწის ნაკვეთთან. სასამართლოებმა საერთოდ არ იმსჯელეს წარდგენილ გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნასა და სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს წერილზე, რომლის თანახმად, დაზუსტდა სს „...-ის“ საკუთრებაში არსებული ქონება და 2004 წლის 10 დეკემბრიდან საჯარო რეესტრში დარეგისტრირდა ...ს №42-ში მდებარე დაზუსტებული 1721 კვ.მ, 1332 კვ.მ და 23377 კვ.მ ფართობების მქონე მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლება. სასამართლომ ასევე არ იმსჯელა სს „...-ის“ სასარჩელო განცხადებაზე, რომელშიც სს „...“ განმარტავს, რომ სააქციო საზოგადოებას დაკანონებული აქვს ის ტერიტორიები, რომლებსაც ის ფაქტობრივად ფლობდა.

კასატორს მიაჩნია, რომ ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და შესაბამისად, არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა განსახილველ საკითხს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 20 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული გ.კ-ის საკასაციო საჩივარი.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ.კ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გ.კ-ისთვის თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის კანონიერება იმ საფუძვლით, რომ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთი განეკუთვნებოდა მართლზომიერი მფლობელობის კატეგორიას და მისი განხილვა სცილდებოდა კომისიის კომპეტენციას.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტზე (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია), რომლის თანახმად, თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთად მიიჩნევა ფიზიკური პირის მიერ ამ კანონის ამოქმედებამდე თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული), ასევე დაინტერესებული ფიზიკური პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი (შენობით ან მის გარეშე), რომელთა ჯამური ფართობი ბარში არ აღემატება 1.25 ჰექტარს, ხოლო „მაღალმთიანი რეგიონების განვითარების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად განსაზღვრულ მაღალმთიან დასახლებაში − 5 ჰექტარს; კერძო სამართლის იურიდიული პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), რომლის ფართობიც ნაკლებია საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობზე და რომელიც საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის მომენტისათვის სახელმწიფოს მიერ არ არის განკარგული, გარდა ამ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. ასეთ შემთხვევაში პირმა, ასევე უნდა დაადასტუროს, რომ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთი ნამდვილად თვითნებურად ჰქონდა დაკავებული, ფლობდა და სარგებლობდა დასახელებული კანონის ამოქმედებამდე (2007წ.).

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 28 ივლისის №376 დადგენილებით დამტკიცებული „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესის“ მე-2 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტზე (სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქცია), რომლის თანახმად, მიწის თვითნებურად დაკავების დამადასტურებელი დოკუმენტია სასამართლოს აქტი, ორთოფოტო (აეროფოტოგადაღება), აბონენტად აყვანის დოკუმენტი, გადახდის ქვითარი ან/და სხვა დოკუმენტი.

დასახელებული სამართლებრივი ნორმების შინაარსიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ ფიზიკურ პირზე საკუთრების უფლების აღიარება შეიძლება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ დაინტერესებული პირი განცხადების წარდგენის მომენტისათვის ნამდვილად ფლობს, სარგებლობს ან თვითნებურად დაკავებული აქვს მიწის ნაკვეთი. ამასთან, დაინტერესებულმა პირმა საკუთრების უფლების აღიარების უფლებამოსილების განმახორციელებელ მუდმივმოქმედ კომისიაში უნდა წარადგინოს ის უტყუარი მტკიცებულებები, რომელიც გამორიცხავს აღნიშნული მიწის ნაკვეთის სხვა ფიზიკური ან იურიდიული პირის მართლზომიერი ან თვითნებურად დაკავების ფაქტს.

განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელემ მოითხოვა ქალაქ თბილისში, ...ს ქ. №42-ში თვითნებურად დაკავებულ 1257 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება, თუმცა მას უარი ეთქვა მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე, იმ მოტივით, რომ უფლებაასაღიარებელ მიწის ნაკვეთზე არ დასტურდებოდა ფიზიკური პირის - გ.კ-ის მიერ ფლობისა და სარგებლობის ფაქტი, რადგან მოთხოვნილ ტერიტორიას ფლობდა არა გ.კ-ი, არამედ სს „...“, რომლის გენერალურ დირექტორს წარმოადგენდა მოსარჩელე. ამდენად, სასამართლოთა კვლევის საგანი იყო, საქმეში არსებული მასალებით დასტურდებოდა თუ არა სადავო მიწის ნაკვეთზე, საწარმოსგან დამოუკიდებლად, უშუალოდ გ.კ-ის, როგორც ფიზიკური პირის მიერ, ფლობისა და სარგებლობის ფაქტი. სწორედ ამიტომ, პალატამ ყურადღება გაამახვილა საქმეზე დადასტურებულ ფაქტობრივ გარემოებებზე: სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის 2005 წლის 16 მაისის №... წერილის თანახმად, სს „...-ს“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის კაბინეტის 1995 წლის 22 ივნისის №10.19.485 დადგენილებით მიემაგრა ...ს ქ. №42-ში მდებარე, მის მიერ ფაქტობრივად დაკავებული მიწის ნაკვეთი, რომელიც 2004 წლის დეკემბრამდე საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული არ იყო. საკადასტრო აზომვების ჩატარების შედეგად დაზუსტდა მიწის ნაკვეთის ფართობი და 2004 წლის 10 დეკემბრიდან საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ იქნა ...ს ქ. №42-ში მდებარე დაზუსტებული 1721 კვ.მ, 1332 კვ.მ და 23 377 კვ.მ ფართობის მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლება. აღნიშნული წერილი სს „...-მა“ ქალაქ თბილისის საგადასახადო ინსპექციაში წარადგინა 2005 წლის 18 მაისს მიწის გადასახადის პირად ბარათში შეტანის ცვლილების მიზნით. მნიშვნელოვანია ასევე თბილისის სარეგისტრაციო სამსახურის ტექნიკური აღრიცხვის არქივიდან 2008 წლის 19 მარტს გაცემული ცნობა-დახასიათება, რომლითაც ირკვევა, რომ ქალაქ თბილისში, ...ს ქ. №42-ში მდებარე 24171 კვ.მ მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობები სს „...-ის“ სახელზე საკუთრების უფლებით აღრიცხულ იქნა 2004 წელს. საყურადღებოა, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2010 წლის 7 მაისის №198 საოქმო გადაწყვეტილებით სს „...-ის“ დირექტორ ზ.ჭ-ეს უარი ეთქვა ...ს ქ. №42-ის მიმდებარედ არსებულ 1222 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე, იმ საფუძვლით, რომ ნაკვეთი განეკუთვნებოდა მართლზომიერი მფლობელობის კატეგორიას და მისი განხილვა სცილდებოდა კომისიის კომპეტენციას. როგორც 2009 წლის 13 ივნისის №24712/09 განცხადებით ირკვევა, გ.კ-მა სს „...-ის“ სახელით მიმართა საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს და მოითხოვა მექანიკური საამქროს (შენობა-ნაგებობის) და მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში გადაცემა. საფუძვლად მიეთითა ის, რომ ხსენებული საზოგადოება წლების განმავლობაში ახორციელებდა მიწის ნაკვეთის ფლობა-სარგებლობას და განცხადების წარდგენის დროსაც აგრძელებდა მის ფლობას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ, როგორც ზემოთ დასახელებული სამართლებრივი აქტებით ირკვევა, იმისათვის, რომ შესაძლებელი იყოს მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება, უნდა დასტურდებოდეს კონკრეტული პირის, მოცემულ შემთხვევაში კი, მოსარჩელე ფიზიკური პირის მიერ 2007 წლამდე ამ ქონების თვითნებურად ფლობა-სარგებლობის ფაქტი. ასეთად კი ვერ გამოდგება საქმეში წარმოდგენილი სანოტარო წესით დამოწმებული ის განცხადებები, რომლებითაც ტ.გ-ემ, ა.ჯ-მა და ზ.ფ-მა დაადასტურეს გ.კ-ის მიერ 2000 წლიდან თბილისში, ...ს ქ. №42-ში მდებარე 1257.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობების ფლობა-სარგებლობის ფაქტი. ამასთანავე, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას, რომლითაც არ იქნა გაზიარებული მოსარჩელის პოზიცია სააქციო საზოგადოების მიერ ფუნქციონირების შეწყვეტასა და სადავო ქონებით უშუალოდ მოსარჩელის მიერ ფლობა-სარგებლობის გაგრძელებასთან დაკავშირებით, ვინაიდან არ დგინდებოდა გ.კ-ის, როგორც ფიზიკური პირის მიერ, მის დაინტერესებაში მყოფი მიწის ნაკვეთის ფლობა-სარგებლობის ფაქტი „ფიზიკური და კერძო სასამართლოს იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის ამოქმედებამდე.

ამრიგად, საქმეზე დადასტურებული ფაქტობრივი გარემოებების მხედველობაში მიღების შედეგად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ მოსარჩელემ ვერ გაართვა თავი მასზე დაკისრებულ მტკიცების ტვირთს, ვინაიდან ვერ დაადასტურა კანონის ამოქმედებამდე უძრავი ნივთის კონკრეტულად მის მიერ ფლობისა და სარგებლობის ფაქტი, ხოლო მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ დაადასტურა მის მიერ გამოცემული აქტის კანონიერება, რაც გამორიცხავს, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 60¹ მუხლის მოთხოვნათა შესაბამისად, გასაჩივრებული ინდივიდუალურ-ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობისა და სარჩელის საფუძვლიანად მიჩნევის შესაძლებლობას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს და არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დაადგინა:

1. გ.კ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 31 მაისის განჩინება;

3. დ.მ-ს (პ/ნ...) დაუბრუნდეს 2022 წლის 13 დეკემბერს №0 საგადახდო დავალებით მის მიერ გ.კ-ის საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე