ბს-294(კ-22) 20 ივნისი, 2023წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა თ. ე-ის და ს. ხ-ას საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 10.01.2022წ. განჩინებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

თ. ე-მა და ს. ხ-ამ 03.01.2019წ. სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის ქ. თბილისის მერიის და სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 21.02.2018წ. ბრძანებისა და ქ. თბილისის მერიის 30.11.2018წ. ბრძანების ბათილად ცნობა, ასევე მოითხოვეს სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 21.02.2018წ. ბრძანების მოქმედების შეჩერება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 08.01.2019წ. განჩინებით, თ. ე-ის და ს. ხ-ას შუამდგომლობა აქტის მოქმედების შეჩერების თაობაზე დაკმაყოფილდა, შეჩერდა სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 21.02.2018წ. ბრძანების მოქმედება მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 08.01.2019წ. განჩინებით, საქმეში მესამე პირებად სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე ჩაებნენ დ. ჰ-ი და შ. ვ-ი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 16.12.2020წ. გადაწყვეტილებით, თ. ე-ის და ს. ხ-ას სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა თ. ე-ის და ს. ხ-ას მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 10.01.2022წ. განჩინებით, თ. ე-ის და ს. ხ-ას სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ სადავო შენობა-ნაგებობის მშენებლობისთვის სამშენებლო-საპროექტო დოკუმენტაცია არქიტექტურის სამსახურის მიერ შეთანხმდა არა უკვე არსებული საცხოვრებელი სახლის სამშენებლო-საპროექტო დოკუმენტაციისგან განცალკევებულად, არამედ - მასთან ერთობლიობაში, შესაბამისად, არქიტექტურის სამსახურის 21.02.2018წ. ბრძანების კანონიერება ვერ შეფასდებოდა სამსახურის 20.07.2017წ. ბრძანებისგან (ტ.2, ს.ფ.17-19) იზოლირებულად, რომელიც სასარჩელო დავის საგანი არც გამხდარა. სწორედ, ამ ბრძანებით შეთანხმდა „ბლოკი ბ-ს“ (სადავო შენობის) არქიტექტურული პროექტი და მის საფუძველზე გაიცა მშენებლობის ნებართვა. ამდენად, 20.07.2017წ. ბრძანება საქმის განხილვის მომენტისთვის ძალაშია და სავალდებულოა შესასრულებლად, შესაბამისად, სამსახურის მხოლოდ 21.02.2018წ. ბრძანების გასაჩივრებით და ბათილად ცნობით ვერ მიიღწეოდა მოსარჩელეთა მიზანი - ვერ მოხდებოდა სამსახურის 20.07.2017წ. ბრძანების გამოცემამდე არსებული ვითარების აღდგენა, მიწის ნაკვეთზე მხოლოდ ერთი საცხოვრებელი სახლის არსებობით. ამ პირობებში, აზრს კარგავს აპელანტების დანარჩენ არგუმენტებზე შინაარსობრივი მსჯელობა (აპელანტების მიუწვევლობა სადავო ბრძანებასთან დაკავშირებულ წარმოებაში, აუდიტორის და ექსპერტიზის დასკვნები თ. ე-ის ბინის ღირებულების შემცირების, სახანძრო სპეცტექნიკის მოქმედების და პარკირების ადგილების მოწყობის გართულების შესახებ). აპელანტების მიერ მითითებულ საკასაციო სასამართლოს განჩინებასთან დაკავშირებით (საქმე №ბს-733-729(2კ-17)), სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ შესადარებელი საქმეები განსხვავებულია, კერძოდ, უზენაესი სასამართლოს მიერ განხილულ საქმეში საპროექტო-სამშენებლო დოკუმენტაციის კორექტირება განხორციელდა ბინათმენაშენეთა ამხანაგობის თავმჯდომარის მოთხოვნით, რომელიც მართებულად არ იქნა მიჩნეული „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესის“ მე-20 მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებულ უფლებამოსილ პირად, რადგან კასატორი იყო იმავე ამხანაგობის დამფუძნებელი წევრი და არ ეთანხმებოდა ამხანაგობის თავმჯდომარის მოთხოვნას ამ დოკუმენტაციის კორექტირების შესახებ. მოცემულ საქმეში აპელანტები წარმოადგენენ მესამე პირებთან ნარდობის ვალდებულებით-სამართლებრივ ურთიერთობაში მყოფ პირებს, რომელთაც საქართველოს მოქმედი კანონმდებლობის საფუძველზე არ გააჩნიათ სამშენებლო პარამეტრების განსაზღვრაში მონაწილეობის უფლებამოსილება და თუკი ისინი მიიჩნევენ, რომ მშენებელი არღვევს მათთან სახელშეკრულებო ვალდებულებას, უფლება აქვთ - სამოქალაქო კოდექსის 405-ე მუხლით დადგენილი წესით უარი თქვან მასთან ხელშეკრულებაზე, დაიბრუნონ სამშენებლო ობიექტის ნაწილის შესაძენად გადახდილი თანხები და სამოქალაქო წესით აინაზღაურონ მათთვის მიყენებული შესაძლო ზიანი. სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება კანონიერი და დასაბუთებულია, რის გამო სააპელაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 10.01.2022წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა თ. ე-ის და ს. ხ-ას მიერ.

კასატორებმა აღნიშნეს, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციულ ორგანოს არ გააჩნდა უფლებამოსილება მათი, როგორც თანამესაკუთრეების თანხმობის გარეშე, მიეღო სადავო ბრძანება. ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მოსაზრებით, დამკვეთს ჰქონდა უფლება მათი თანხმობის გარეშე დაეკორექტირებინა პროექტი, მიეღო მშენებლობის ნებართვა, თუმცა დამკვეთის ვინაობის დადგენას სხვა სამართლებრივი დატვირთვა აქვს და იგი არ ანაცვლებს მესაკუთრის უფლებებს. დამკვეთი არის პირი, რომელიც აწარმოებს კომუნიკაციას უფლებამოსილ ადმინისტრაციულ ორგანოებთან. დამკვეთის ვინაობას უკავშირდება ორი განზოგადებული ფუნქცია: სანებართვო დოკუმენტაცია უნდა შედგეს უფლებამოსილი პირის მიმართ და მისი დარღვევის შემთხვევაში უნდა არსებობდეს პასუხისმგებელი პირის დადგენის შესაძლებლობა. მოცემულ შემთხვევაში დამკვეთმა ობიექტები გაყიდა ისე, რომ რაიმე განსაკუთრებული უფლებები მისთვის ხელშეკრულებით არ დაუტოვებია. მხოლოდ ის ფაქტი, რომ მან თავის დროზე მიიღო მშენებლობის ნებართვა, მას არ აძლევს საკუთრების უფლების უგულებელყოფის საფუძველს. მოწინააღმდეგე მხარე არის არა მენარდე, არამედ გამყიდველი, რომელმაც განკარგა თავისი ქონება, ამდენად, თ. ე-ი და ს. ხ-ა არიან თანამესაკუთრეები.

კასატორებმა აღნიშნეს, რომ არქიტექტურის სამსახურის 20.07.2017წ. ბრძანება შეეხება პროექტში ცვლილებას და არა ახალი პროექტის შეთანხმებას. სააპელაციო სასამართლოს მითითება იმ გარემოებაზე, რომ კორექტირებული პროექტის ნაცვლად უნდა გასაჩივრებულიყო წინა კორექტირებული პროექტი არასწორია, რადგან მშენებლობა ობიექტზე ხორციელდება სწორედ გასაჩივრებული აქტის საფუძველზე და სადავო შენობა-ნაგებობის პროექტი შეთანხმებული იქნა 21.02.2018წ. ბრძანებით. სწორედ სადავო ბრძანებაა (21.02.2018წ.) მშენებლონის ნებართვის საფუძველი და არა წინა კორექტირებული პროექტი. რაც შეეხება ზიანის არსებობასთან დაკავშირებულ საკითხს, სადავო ნაგებობა არსებული შენობიდან 8 მეტრით იქნება დაშორებული თუ 10 მეტრით, აღნიშნული არ განაპირობებს ზიანის არსებობის ფაქტს, ამან შეიძლება განაპირობოს ზიანის მასშტაბი. საქმეში ასევე წარმოდგენილია აუდიტორული დასკვნა სადავო პროექტის განხორციელებით თ. ე-ის ბინის ღირებულების შემცირებასთან დაკავშირებით. სასამართლომ საერთოდ არ შეაფასა 25.11.2019წ. ექსპერტიზის დასკვნა, რომლითაც ასევე დასტურდება, რომ დაცული არ იქნა კანონით დადგენილი მოთხოვნა ერთ საცხოვრებელ ადგილზე მინიმუმ ერთი ავტოსადგომის არსებობის შესახებ. კასატორებმა მიუთითეს საკასაციო სასამართლოს 22.02.2018წ. განჩინებაზე (საქმე №ბს-733-729(2კ-17)), სადაც განიმარტა, რომ საკუთრების უფლების ხელყოფის შემთხვევაში, თავდაპირველი მესაკუთრე არ შეიძლება ჩაითვალოს 57-ე დადგენილების მე-20 მუხლით გათვალისწინებულ უფლებამოსილ პირად. აღნიშნულ საქმეზე დადგინდა, რომ პროექტის კორექტირებით შეილახა მომავალი მესაკუთრეების ინტერესები და დამკვეთს მოეთხოვა რეგისტრირებული ვალდებულებების დაცვა.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ თ. ე-ის და ს. ხ-ას საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ შედეგობრივად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმეში დაცული მასალებით დგინდება, რომ სსიპ ქ. თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 31.12.2014წ. გადაყვეტილებით დამტკიცდა ქ. თბილისში, ...ის ქ. №10-ში მდებარე ნაკვეთის სამშენებლო გამოყენების პირობები და სამშენებლო ობიექტად განისაზღვრა დაბალი ინტენსივობის მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლი (სიმაღლე განისაზღვრა მაქსიმუმ 3-4 სართულით). თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 04.05.2017წ. ბრძანებით, ცვლილება შევიდა არქიტექტურის სამსახურის 31.12.2014წ. გადაწყვეტილებით დამტკიცებულ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებში და საპროექტო ობიექტად მიეთითა ორი დაბალი ინტენსივობის მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლი, ასევე დადგინდა, რომ აღნიშნული ბრძანება განხილული იქნას არქიტექტურის სამსახურის 31.12.2014წ. გადაწყვეტილებასთან ერთად. იმავე სამსახურის 20.07.2017წ. ბრძანებით, ქ. თბილისში, ...ის ქ. №10-ში მდებარე თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი ...) შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ბლოკი „ბ-ს“ არქიტექტურული პროექტი (სადავო ნაგებობა).

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს შეადგენს სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 21.02.2018წ. ბრძანების კანონშებამისობა. აღნიშნული ბრძანებით ქ. თბილისში, ...ის ქ. №10-ში მდებარე თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი ...) შეთანხმდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ბლოკი „ბ-ს“ კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი, შესაბამისად, შეფასებას საჭიროებს კორექტირებული არქიტექტურული პროექტის შეთანხმების კანონიერება, კორექტირებით მოსარჩელეთა უფლებების დარღვევის ფაქტის არსებობა. ამ შემთხვევაში სახეზეა შეცილებითი სარჩელი, რომლის მიზანი არ არის აბსტრაქტული, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობას პირი ითხოვს თავისი უფლების ან კანონიერი ინტერესის დასაცავად (სასკ-ის 22.2 მუხ.). უფლების დაცვის რეალიზება ხდება კონკრეტული პირადი უფლების ან კანონიერი ინტერესის დარღვევის შემთხვევაში. მოსარჩელის პატივსადები იურიდიული ინტერესის არსებობის დადგენისთვის არ კმარა ინტერესის შესახებ მოსარჩელის განცხადება, მოსარჩელე უნდა ასაბუთებდეს თავის ინტერესს, რომელიც უნდა იყოს კანონიერი და პატივსადები. ინტერესის არსებობა ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში ფასდება, თუმცა იგი ობიექტურ მონაცემებზე უნდა იყოს დამყარებული (სუსგ 25.11.2021წ. საქმე №ბს-467(კ-19)). მოსარჩელეები (კასატორები) მიუთითებენ იმ გარემოებაზე, რომ სადავო ბრძანების (21.02.2018წ.) გაცემის დროისთვის რეგისტრირებული იყვნენ ქ. თბილისში, ...ის ქ. №10-ში მდებარე უძრავი ნივთის თანამესაკუთრეებად, შესაბამისად, ორსართულიან მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლზე ნებართვის გაცემისას სავალდებული იყო მათი თანხმობის წარდგენა, სადავო აქტით მცირდება მათი საცხოვრებელი ბინების ღირებულება, ასევე პროექტის შეთანხმებისას არ იქნა გათვალისწინებული კანონით დადგენილი მოთხოვნები, მათ შორის ავტოსადგომთან დაკავშირებული საკითხები. როგორც აღინიშნა, განსახილველი დავის საგანს შეადგენს არა პროექტის შეთანხმების კანონიერება, არამედ უკვე შეთანხმებულ პროექტში კორექტირების მართლზომიერება. სადავო წარმოების ფარგლებში წარდგენილი განცხადებისა და განმარტებითი ბარათის მიხედვით, კორექტირებული პროექტი მოიცავს მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მეორე ბლოკის მშენებლობას („ბ“ ბლოკი), შეთანხმებული პროექტისგან განსხვავებით წარდგენილი პროექტით იცვლება შენობის ადგილმდებარეობა და მაქსიმალურად შორდება „ა“ ბლოკს (მოსარჩელეთა საცხოვრებელს სახლს), ამასთან, 20.07.2017წ. და 21.02.2018წ. ბრძანებებით დატკიცებული ტექნიკურ-ეკონომიკური მაჩვენებელების მიხედვით, გასაჩივრებული ბრძანებით შემცირდა განაშენიანების და საერთო ფართობები. საკასაციო საჩივარი არ შეიცავს დასაბუთებას მითითებული ცვლილებების შედეგად კასატორების უფლებებისადმი პირდაპირი და უშუალო (ინდივიდუალური) ზიანის მიყენების ფაქტზე. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ სარჩელის მოთხოვნის ზუსტი პროცესუალური ფორმულირება განსაზღრავს დავის გადაწყვეტის მატერიალურ-სამართლებრივ შედეგს. მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელეთა ძირითად ინტერესს შეადგენს ის, რომ ქ. თბილისში, ...ის ქ. №10-ში მდებარე ნაკვეთზე არ აშენდეს „ბ“ ბლოკი, ვინაიდან ილახება, მათი, როგორც თანამესაკუთრეების უფლებები, შესაბამისად, მათი სამართლებრივი ინტერესია ყველა იმ სამართლებრივი შედეგის მოსპობა, რომელიც მათ საკუთრების უფლების ზღუდავს. მართალია, კორექტირებული პროექტი დამტკიცდა გასაჩივრებული ბრძანებით, თუმცა მოსარჩელეთათვის სამართლებრივი შედეგის მისაღწევად არ გამოირიცხება მანამდე მიღებული აქტ(ებ)ის გასაჩივრების საჭიროება. მოსარჩელე თავად ირჩევს სარჩელის სახეს, რომელიც მას ესაჭიროება მიზნის მისაღწევად, აგრეთვე განსაზღვრავს დავის საგანს, სარჩელის შინაარსს, მოცულობას. დისპოზიციურობის პრინციპიდან გამომდინარე მხოლოდ მოსარჩელეს გააჩნია სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების უფლებამოსილება. ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა მიუთითეს იმ გარემოებაზე, რომ არქიტექტურის სამსახურის 21.02.2018წ. ბრძანების კანონიერება ვერ შეფასდებოდა იმავე სამსახურის 20.07.2017წ. ბრძანებისგან იზოლირებულად. მიუხედავად აღნიშნულისა, მოსარჩელეებს სასარჩელო მოთხოვნები არ დაუზუსტებიათ, უფრო მეტიც, კასატორები თვლიან, რომ მათ მიერ სასარჩელო მოთხოვნები სწორად იქნა ფორმულირებული. ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში მხარე ვერ ადასტურებს პროექტის კორექტირებით, მასში განხორციელებული ცვლილებებით თავისი უფლების დარღვევის ან შეზღუდვის ფაქტს. რაც შეეხება სააპელაციო სასამართლოს მითითებას მოსარჩელეებსა და მესამე პირებს შორის ნარდობის ხელშეკრულების არსებობაზე, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველი დავის საგანს არ შეადგენს მხარეთა შორის არსებული კერძო-სამართლებრივი ურთიერთობის სამართლებრივი ბუნების განსაზღვრა ან მხარეთა მიერ ხელშეკრულებით ნაკისრი ვალდებულებების შესრულების საკითხი. აღნიშნული სცილდება განსახილველი დავის ფარგლებს.

საკასაციო საჩივარი არ არის ასევე დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით. კასატორების მიერ უზენაესი სასამართლოს 12.12.2017წ. განჩინების (საქმე №ბს-733-729(2კ-17)) მითითება არ არის რელევანტური. მითითებულ საქმეზე (№ბს-733-729(2კ-17)) შეფასების საგანს შეადგენდა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობის წევრთა მიერ ამხანაგობის თავმჯდომარისთვის მინიჭებული უფლებამოსილების ფარგლები, მის მიერ ამხანაგობის წევრთა თანხმობის გარეშე პროექტის კორექტირების მოთხოვნის მართებულობა, ამასთანავე მითითებულ საქმეზე გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით შეთანხმებული კორექტირებული პროექტი მოსარჩელისთვის გადასაცემ, საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ ფართს აღარ ითვალისწინებდა, ასევე საცხოვრებელი ფართის დანიშნულება შეიცვალა არასაცხოვრებლით. ამდენად, სუსგ 12.12.2017წ. №ბს-733-729(2კ-17) განჩინებაზე მითითება არ ადასტურებს დივერგენციას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამო თ. ე-ის და ს. ხ-ას საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. თ. ე-ის და ს. ხ-ას საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 10.01.2022წ. განჩინება;

3. ლ. გ-ას (პირადი №...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 10.03.2022წ. გადახდილი (საბუთის №12799643795) სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

გ. გოგიაშვილი