ბს-1028(კ-22) 22 ივნისი, 2023წ.
ქ. თბილისი
ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ
შემდეგი შემადგენლობით:
ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),
მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გიორგი გოგიაშვილი
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა შპს „...ს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.11.2021წ. განჩინებაზე.
ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:
შპს „...მ“ 07.09.2017წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების ქ. თბილისის მერიის და თბილისის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის მიმართ. სასარჩელო მოთხოვნების დაზუსტების შემდგომ მოსარჩელემ მოითხოვა ...ის საკრებულოს 10.12.2003წ. №... ცნობის არარა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტად აღიარება. საქალაქო სასამართლოში 29.11.2017წ. დაზუსტდა მოპასუხეთა წრე და მოპასუხედ დასახელდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მთაწმინდის რაიონის გამგეობა.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 08.12.2017წ. განჩინებით შპს „...ს“ სარჩელზე საქმის წარმოება შეწყდა დაუშვებლობის გამო. აღნიშნული განჩინება კერძო საჩვრით გასაჩივრდა შპს „...ს“ მიერ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 02.04.2018წ. განჩინებით შპს „...ს“ კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდა, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 08.12.2017წ. განჩინება და საქმე დასაშვებობის ეტაპიდან განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.
დავის საქალაქო სასამართლოში განხილვისას, სასკ-ის 16.1 მუხლის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაება სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო და სასკ-ის 16.2 მუხლის საფუძველზე - კ. მ-ე.
თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 12.04.2019წ. გადაწყვეტილებით, შპს „...ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა შპს „...ს“ მიერ.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.11.2021წ. განჩინებით, შპს „...ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ შპს „...ს“ მოთხოვნას წარმოადგენს ...ის საკრებულოს გამგებლის მიერ გაცემული 10.12.2003წ. №... ცნობის არარად აღიარება. აქტის არარად აღიარების საფუძვლების დადგენისას კანონმდებელი მიზნად ისახავს ადმინისტრირების კანონიერებისა და პირის სამართლებრივი დაცვის უზრუნველყოფას. ადმინისტრაციული ორგანოს ან სასამართლო წესით აქტის არარად აღიარება, ანუ აქტის არარად აღიარების ერთ-ერთი საფუძვლის დადგენა-დადასტურება იწვევს მძიმე იურიდიულ შედეგს, რადგან მის საფუძველზე განხორციელებული მოქმედებები ასევე მიიჩნევა არალეგიტიმურად. „ადგილობრივი თვითმმართველობისა და მმართველობის შესახებ“ ორგანული კანონის მე-8, მე-9, მე-13, 23-ე, 24-ე და 25-ე მუხლების საფუძველზე სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ...ის საკრებულოს გამგებელი უფლებამოსილი იყო გაეცა 10.12.2003წ. №... ცნობა, ამასთანავე, ...ის საკრებულოს გამგებლის მიერ 20.09.2006წ. შპს „...ს“ მიმართ გაიცა იმავე შინაარსის №134 ცნობა. სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, საფუძველს მოკლებულია სადავო აქტის არარად აღიარება მისი შესრულების შეუძლებელობის მოტივითაც, ვინაიდან სწორედ ...ის საკრებულოს გამგებელის მიერ 10.12.2003წ. გაცემული №... ცნობა დაედო საფუძვლად საჯარო რეესტრის მიერ კ. მ-ის 0,1 ჰა მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ რეგისტრაციას 29.12.2003წ.. აღნიშნული ნიშნავს, რომ სადავო ცნობის საფუძველზე შედეგი დამდგარია და ადგილი არ აქვს შესრულების შეუძლებელობას.
თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.11.2021წ. განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა შპს „...ს“ მიერ.
კასატორმა აღნიშნა, რომ სასამართლოს წარედგინა მთაწმინდის რაიონის გამგეობის ორი მოხელის მიერ გამოცემული შესაგებელი და სააპელაციო შესაგებელი, თუმცა მითითებულ მოხელეებს არ ჰქონდათ გამგეობის ინდივიდუალურ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის უფლებამოსილება. შესაგებელი გამოცემულია არაუფლებამოსილი პირების მიერ, რის გამო ფაქტობრივად სახეზეა არარა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. 24.01.2019წ. გაცემული მინდობილობები მათ ავალებენ სასამართლოში წარსადგენი დოკუმენტაციის მომზადებას, თუმცა აღნიშნულმა მოხელეებმა მომზადებასთან ერთად მიიღეს საბოლოო გადაწყვეტილება და გამოსცეს შესაგებელი მათი ხელმოწერებით. 24.01.2019წ. მინდობილობებს აქვთ ნორმატიული ხასიათი, სადაც საერთოდ არაა მითითებული შპს „...ს“ საქმე. გამგეობის მოხელეებს ზოგადად მიენიჭათ საერთო სასამართლოებში განსახილველ საქმეებზე წარმომადგენლობის უფლებამოსილება, ასევე მიენიჭათ ისეთი ფუნქცია, რომელიც წარმოადგენს მხოლოდ გამგებლის ძირითად და განსაკუთრებულ ფუნქციას. რაც შეეხება სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს, სააგენტოს თავმჯდომარის სახელით მინდობილობის გამცემი იურიდიული დეპარტამენტის უფროსი არ არის უფლებამოსილი იმ გადაწყვეტილებათა მიღებაზე, რომელთა დელეგირებასაც მინდობილობით ახდენს დეპარტამენტის რიგით იურისტზე.
კასატორმა აღნიშნა, რომ სინამდვილეს არ შეესაბამება სადავო ცნობაში მითითებული ფაქტი იმის შესახებ, რომ ...ში კ. მ-ის სახელზე ირიცხება 0,1 ჰა მიწის ნაკვეთი, ვინაიდან მითითებულ პირზე ცნობის გაცემამდე და გაცემის დროისათვის ...ში ნაკვეთი არ ირიცხებოდა, შესაბამისად, აღურიცხავ ქონებაზე არც საგადასახადო დავალიანება წარმოიშობოდა. ამდენად, გასაჩივრებულ ცნობას არ შეიძლებოდა მოჰყოლოდა შედეგი. 2003 წელს მოქმედი კანონმდებლობა აღურიცხავი, ანუ მიწით სარგებლობის დამადასტურებელი საბუთით გამოუყოფელი მიწის ნაკვეთის განკარგვას ითვალისწინებდა ერთადერთი წესით „სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის შესახებ“ 28.10.1998წ. კანონის საფუძველზე. უდავოა, რომ სადავო ცნობა არ შეესაბამება კანონის ფორმატს და მოთხოვნებს. კ. მ-ის სახელზე საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის, როგორც სარეგისტრაციო წარმოების შედეგის, გამოცემა ცნობის საფუძველზე იყო შეუძლებელი, როგორც სახელმწიფო საკუთრების მიწის პირველად გადაცემის, ისე შპს „...ს“ სახელზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის კ. მ-ეზე დარეგისტრირების მიზნით. შპს „...ს“ საკუთრებად 1998წ. ...ში დარეგისტრირდა 26 170 კვ.მ. მიწის ნაკვეთი მასზე განთავსებულ გამაჯანსაღებელ კომპლექსთან ერთად, 20 დასასვენებლი კოტეჯისა და კომუნალური ინფრასტურქტურის სხვა ობიექტების შემადგენლობით. შპს-ს დამფუძნებლთა 15.06.2001წ. კრების ოქმით ოცივე კოტეჯი დაკავებულ მიწის ფართობებთან ერთად სარგებლობისა და მოვლა-პატრონობის მიზნით განპიროვებულ-დამაგრებული იქნა დამფუძნებლებზე, მათ შორის №... კოტეჯი დამაგრებული იქნა კ. მ-ეზე. შპს-ს ქონების დამფუძნებლთა საკუთრებაში გადაცემა დაიწყო 2003 წელს, პარტნიორთა შემადგენლობიდან კ. მ-ის გასვლითა და დამაგრებული ქონების ნატურით გატანით პარტნიორული წილის სანაცვლოდ. აღნიშნულ საკითხზე პარტნიორთა კრებამ გადაწყვეტილება მიიღო 23.12.2003წ. კრებაზე, რაც დარეგისტრირდა დიდუბე-ჩუღურეთის რაიონული სასამართლოს 23.02.2004წ. დადგენილებით. ...ოს საკრებულოს 10.12.2003წ. №... ცნობას კ. მ-ის შპს „...ს“ პარტნიორთა შემადგენლობიდან გასვლასა და ქონების ნატურით გატანასა და რეგისტრაციასთან არავითარი კავშირი არ ჰქონია. შპს „...მ“ 30.10.2006წ. მიმართა საჯარო რეესტრს და მოითხოვა რეგისტრირებულ უძრავ ქონებაში ცვლილებების შეტანა. საჯარო რეესტრის საპასუხო წერილიდან შპს-მ შეიტყო №... ცნობის არსებობის შესახებ. სარეგისტრაციო სამსახური არ თვლიდა, რომ №... ცნობა გულისხმობდა შპს „...ს“ საკუთრებაში რეგისტრირებული ქონების ნაწილის რეგისტრაციას. მითითებული ცნობის საფუძველზე რეგისტრირებული იყო ვირტუალური ნაკვეთი, რომლის ადგილმდებარეობა იყო უცნობი. აშკარაა სრული განსახვავებული და ურთიერთგამომრიცხველი საფუძვლებით ერთი და იგივე მიწის ორჯერ დარეგისტრირება და ერთი და იგივე საკადასტრო კოდის გამოყენება. 13.03.2007წ. მიმართვით სარეგისტრაციო სამსახურმა მოითხოვა ქონების გამიჯვნის აქტი შპს „...სა“ და კ. მ-ეს შორის. ეს მიმართვა გამორიცხავს კ. მ-ეზე შპს „...დან“ გატანილი ნაკვეთის რეგისტრაციასა და რეგისტრაციის შესაძლებლობას №... ცნობის საფუძველზე. საკადასტრო აზომვითი ნახაზების წარდგენის შემდგომ სარეგისტრაციო სამსახურმა 27.11.2007წ. გასცა ამონაწერი კ. მ-ის მიერ ნატურით გატანილ, დაზუსტებულ 871 კვ.მ. ფართზე, უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტად 23.12.2003წ. პარტნიორთა კრების ოქმთან ერთად განმცხადებელთა მოთხოვნის საწინააღმდეგოდ, თვითნებურად მიუთითა №... ცნობაც. მხოლოდ ცნობის საფუძველზე, რომელიც კავშირში არ არის არც ერთ სხვა დოკუმენტთან, მიწის ნაკვეთი კოტეჯთან ერთად ვერ დარეგისტრირდებოდა, რაც ადასტურებს იმას, რომ №... ცნობა არარა დოკუმენტია. 27.11.2007წ. საჯარო რეესტრიდან ამონაწერში არ მიეთითა 24.02.2004წ. სარეგისტრაციო მოწმობა, ასევე ნაკვეთის წინა საკადასტრო კოდად მითითებულია არარსებული საკადასტრო კოდი. აღნიშნული ქმედებები სააგენტომ განახორციელა იმ მიზნით, რომ არ დაეშვა შპს „...სׅ“ საკუთრებაში დარჩენილი ნაკვეთის რეგისტრაცია, აღნიშნული ასევე ეჭვქვეშ აყენებს კ. მ-ეზე დაზუსტებული მონაცემების სახით 871 კვ.მ. ნაკვეთის რეგისტრაციის კანონიერებასაც. საჯარო რეესტრმა კ. მ-ის მიერ გატანილ ნაკვეთზე გასცა ურთიერთგამორიცხველი რამდენიმე ამონაწერი. ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არ შეაფასეს სააგენტოს 24.09.07წ. მიმართვა გენ. პროკურორისადმი, 21.01.08წ. პროკურატურის დადგენილება და 01.02.18წ. პროკურატურის საპასუხო წერილი შპს „...ს“ მიმართვაზე. პროკურატურის 21.01.2008წ. დადგენილებაზე ქონების ნატურის გაყოფაზე პრეტენზია არ გამოთქმულა, რითაც დაყოფა მიჩნეული იქნა კანონიერად ისე, რომ პროკურატურისთვის ცნობილი არ ყოფილა №... ცნობის არსებობის შესახებ, ასევე წინასწარი გამოძიების დაწყების შემდეგ სააგენტომ მიიღო ისეთი გადაწყვეტილებები, რომლებიც ეწინააღმდეგებოდნენ გენ. პროკურორისთვის მიწოდებულ ინფორმაციას და საოლქო პროკურატურის მიერ გამოტანილ დადგენილებას.
კასატორმა აღნიშნა, რომ სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქმესთან კავშირში არმყოფ ფაქტობრივ გარემოებებზე, მაგრამ არ მიუთითა მოსარჩელის პოზიციის სასარგებლო გარემოებებზე. სახელმწიფოს მიერ შპს „...ს“ საკუთრებაში გადაცემული მიწის ნაკვეთიდან კ. მ-ეს 1000კვ.მ.-მდე უძრავი ნივთი გამოეყო და გადაეცა მხოლოდ შპს „...ს“ პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილების საფუძველზე. უძრავი ქონების დაყოფის შედეგად მიღებული ნაწილების სარეგისტრაციო უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტაცია უნდა იყოს იდენტური, რაც ამ შემთხვევაში დარღვეულია. შპს „...ს“ ქონების დაყოფასა და რეგისტრაციასთან №... ცნობას არ აქვს არავითარი კავშირი, ამდენად, წარმოადგენს არარა დოკუმენტს. სააგენტომ 14.03.2017წ. გადაწყვეტილებით აღიარა, რომ 10.12.2003წ. ცნობის გამოცემიდან 4 წლის განმავლობაში გაურკვეველი იყო ცნობის კონკრეტული საგანი და მის მიერვე დარეგისტრირებული ნაკვეთის მდებარეობა, ანუ რეგისტრაცია იყო ფიქტიური. 23.12.2003წ. შპს „...ს“ პარტნიორთა კრებას, რომ არ მიეღო გადაწყვეტილება კ. მ-ის პარტნიორობიდან გასვლისა და წილის ნატურით გატანაზე, ცნობა ვერ იქნებოდა გამოყენებული და დარჩებოდა უშედეგოდ. შპს „...ს“ საკუთრებაში რეგისტრირებულ ქონებაზე ცნობას აქვს საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის სახე, რომლის გაცემის უფლებამოსილება საკრებულოს არ გააჩნია. სააგენტოს აღიარებიდან გამომდინარე №... ცნობა გამოცემის მომენტში და მინიმუმ კიდევ 2 კვირის განმავლობაში წარმოადგენდა არარა დოკუმენტს, მაგრამ ორი კვირის შემდეგ ცნობა გადაიქცა ნამდვილად, კანონიერად და შესრულებულად. სააგენტომ 24.02.2004წ. სარეგისტრაციო მოწმობა უფლების დამდგენ დოკუმენტად არ მოიხსენია, თუმცა მიუთითა №... ცნობა. მოწმობა და ცნობა ურთიერთგამომრიცხავი დოკუმენტებია, ვინაიდან ერთი და იგივე ნაკვეთი არ შეიძლება დარეგისტრირდეს ორჯერ, განსხვავებული და ერთმანეთთან კავშირში არ მყოფი საფუძვლებით.
კასატორმა აღნიშნა, რომ 20.09.2006წ. №134 ცნობა გაცემულია შპს „...ს“ სათანადო განცხადების საფუძველზე, კერძოდ, საგადასახადო მიზნებისათვის მოთხოვნილი იქნა ცნობის გაცემა იმ არასასოფლო-სამეურნეო მიწის ადგილობრივ გადასახადზე, რომლის დადგენა განეკუთვნებოდა საკრებულოს კომპეტენციას. მითითებულ ცნობაში 26 170 კვ.მ. მიწის მოხსენება გამორიცხავს იმას, რომ საკრებულოს მიერ 10.12.2003წ. გაცემული №... ცნობა გულისხმობდა შპს „...ს“ საკუთრებაში რეგისტრირებული 26 170 კვ.მ. ნაკვეთიდან 1000 კვ.მ.-ის გამოყოფას და კ. მ-ისთვის გადაცემას. სასამართლოს არ დაუდგენია ის გარემოება, ვისი მოთხოვნის საფუძველზე და რა დასაბუთებით გასცა 10.12.2003წ. საკრებულომ ცნობა. №134 ცნობისაგან განსხვავებით №... ცნობას საფუძვლად არ უდევს არანაირი დოკუმენტი, რის გამო ყალბია მასში მითითებული ფაქტი იმის შესახებ, რომ თითქოს კ. მ-ეზე ...ში ირიცხებოდა ნაკვეთი. განსხვავებულია ამ ცნობებში მითითებული სიტყვის „ირიცხებას“ არსი, რაც არარად აქცევს №... ცნობას, რომელიც გაცემულია არაფერზე. სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის განკარგვის სამი წესი არსებობს (კონკურსი, აუქციონი და პირდაპირი განკარგვა). ყველა შემთხვევაში გადასახდელი იყო მიწის გადასახადის წლიური განაკვეთის ოცმაგი ოდენობა, რომელიც კ. მ-ეს უნდა გადაეხადა მაშინაც, თუ მასზე მართლაც იქნებოდა რიცხული მიწის ნაკვეთი და იგი მას გადაეცემოდა პირდაპირი განკარგვის წესით. მიწის განკარგვა ხდებოდა სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის მართვისა და განკარგვის რაიონული საკონკურსო კომისიის მეშვეობით და რეალურ გარემოებათა არსებობისას ამ კომისიას უნდა მოეხდინა კ. მ-ეზე მიწის პირდაპირი განკარგვაც. საკრებულო ნებისმიერ შემთხვევაში ამისთვის არაუფლებამოსილი პირია. №... ცნობაში მითითებულია ყალბი ინფორმაცია მიწის ნაკვეთის „რიცხულობაზე“, ასევე კ. მ-ეს არ გადაუხდია გადასახადის ოცმაგი ოდენობა და მასზე სახელმწიფო მიწის არავითარი განკარგვა არ განხორციელებულა, შესაბამისად, დღემდე უცნობია მითითებული ცნობის ნამდვილი შინაარსი და იგი წარმოადგენს არარა დოკუმენტს.
ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.
საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.
საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.
საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ შედეგობრივად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.
საქმის მასალებში დაცული გარდაბნის რაიონის ...ის საკრებულოს 10.12.2003წ. ცნობის თანახმად, ცნობა გაიცა კ. მ-ეზე მასზედ, რომ ...ში მის სახელზე ირიცხება 0.1ჰა მიწის ნაკვეთი და საგადასახადო დავალიანება არ ირიცხება. მითითებული ცნობის გაცემის პერიოდში მოქმედი 13.06.1997წ. საგადასახადო კოდექსის მე-6 მუხლი ადგენდა გადასახადის სახეებს, მათ შორის ითვალისწინებდა მიწის გადასახადს (6.2 მუხ., „ვ“ ქვ.პ.). მიწის გადასახადით დაბეგვრის ობიექტებს წარმოადგენდა სასოფლო-სამეურნეო და არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთები (174.1 მუხ.). იმავე კოდექსის 150.3 მუხლის თანახმად, გადასახადის განაკვეთებს კონკრეტული მიწის ნაკვეთისთვის ადგენდნენ სასოფლო-ადმინისტრაციული რაიონების (ქალაქების) ადგილობრივი თვითმმართველობის წარმომადგენლობითი ორგანოები მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის შესაბამისი სამსახურების წარდგინებით. მიწის გადასახადის ტერიტორიული კოეფიციენტის დიფერენცირება ხდებოდა ნაკვეთების ადგილმდებარეობისა და ზონების მიხედვით, ზონის საზღვრების დადგენასა და მიწის გადასახადის ტერიტორიული კოეფიციენტის დიფერენცირება ხდებოდა ტერიტორიის ექსპერტული სოციალურ-ეკონომიკური შეფასების საფუძველზე დასახლებული პუნქტის განაშენიანების გეგმის ან სხვა ქალაქმშენებლობითი დოკუმენტების მონაცემთა გათვალისწინებით, რომელთაც ამტკიცებდნენ ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოები, მიწის მართვის სახელმწიფო დეპარტამენტის შესაბამისი სამსახურების წარდგინებით (155.2, 155.3 მუხ.). სადავო პერიოდში ასევე მოქმედებდა 29.05.1996წ. „საბიუჯეტო სისტემისა და საბიუჯეტო უფლებამოსილებათა შესახებ“ კანონი, რომელიც ადგენდა საქართველოს სახელმწიფო ბიუჯეტის, აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკების, აგრეთვე საქართველოს სხვა ტერიტორიული ერთეულების ბიუჯეტების (რაიონული (ქალაქის რაიონის), საქალაქო, რაიონული დაქვემდებარების ქალაქის, თემის, სოფლის და დაბის ბიუჯეტების) და სპეციალური სახელმწიფო ფონდების შემოსავლისა და გასავლის შედგენის, განხილვის, დამტკიცების, შესრულების, შემოსავლისა და ხარჯების გამიჯვნის ძირითად პრინციპებს, აგრეთვე საქართველოს უმაღლესი სახელმწიფო ორგანოების, აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკების ხელისუფლების უმაღლესი ორგანოებისა და საქართველოს სხვა ტერიტორიული ერთეულების მმართველობის ადგილობრივი ორგანოების საფინანსო-საბიუჯეტო უფლებამოსილებას. მითითებული კანონის 30-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, აფხაზეთისა და აჭარის ავტონომიური რესპუბლიკების და საქართველოს სხვა ტერიტორიული ერთეულების ბიუჯეტებში მთლიანად ირიცხებოდა საგადასახადო კოდექსით განსაზღვრული საერთო-სახელმწიფოებრივი გადასახადები, მათ შორის მიწის გადასახადი. ამდენად, სადავო პერიოდში მოქმედი ნორმატიული მოწესრიგების გათვალისწინებით კასატორი ვერ ასაბუთების დაბის უფლებამოსილების არარსებობას მიწის გადასახადთან, საგადასახადო დავალიანებასთან დაკავშირებით ცნობის გაცემის თაობაზე. სზაკ-ის მე-60 მუხლი ადგენს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის არარა აქტად აღიარების საფუძვლებს. ერთ-ერთ ასეთ საფუძველს წარმოადგენს შემთხვევა, როდესაც აქტი გამოცემულია არაუფლებამოსილი ორგანოს ან არაუფლებამოსილი პირის მიერ (სზაკ-ის 60.1 მუხ. „ბ“ ქვ.პ.). კასატორი ვერ მიუთითებს იმ სამართლებრივ ნორმაზე, რომელიც დაბის მიერ მსგავსი ცნობის გაცემის უფლებამოსილებას გამორიცხავდა, ვინაიდან იმ დროს მოქმედი კანონმდებლობა ითვალისწინებდა საქართველოს ტერიტორიული ერთეულების (მათ შორის დაბის) ბიუჯეტში მიწის გადასახადის ჩარიცხვის შესაძლებლობას.
საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ გადასახადი გადახდას ექვემდებარებოდა წერილობითი დოკუმენტის მარეგისტრირებელ ორგანოში რეგისტრაციამდე, მარეგისტრირებელი ორგანო წერილობით დოკუმენტს რეგისტრაციაში ატარებდა მხოლოდ გადასახადის გადახდის დამადასტურებელი დოკუმენტის წარდგენის შემდეგ, ამასთან, ქონების გადაცემაზე დოკუმენტების დადასტურებისას სხვა საჭირო დოკუმენტებთან ერთად წარდგენილი უნდა ყოფილიყო საგადასახადო ორგანოს მიერ გაცემული ცნობა გადასახადის გადახდის შესახებ, გადასახადის სრულად გადახდის გარეშე მარეგისტრირებელ ორგანოს ეკრძალებოდა დაბეგვრის ობიექტის რეგისტრაციაში გატარება (13.06.1997წ. საგადასახადო კოდექსის 169.1 მუხ., 273.70 მუხ. „ლ“ ქვ.პ.). ამდენად, მითითებული ნორმებიდან გამომდინარე სადავო პერიოდში დაბეგვრის ობიექტის (მიწის ნაკვეთის) მარეგისტრირებელ ორგანოში რეგისტრაციის მიზნით სხვა დოკუმენტებთან დაინტერესებულ პირს უნდა წარედგინა ინფორმაცია გადასახადის გადახდის თაობაზე. აღნიშნული ინფორმაციის გარეშე მარეგისტრირებელი ორგანო არ იყო უფლებამოსილი მიეღო გადაწყვეტილება რეგისტრაციის შესახებ, შესაბამისად, კასატორის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ ...ის საკრებულოს მიერ ცნობა გაიცა კ. მ-ის საკუთრების უფლების რეგისტრაციამდე, არ ადასტურებს სზაკ-ის მე-60 პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძვლის არსებობას, არ ქმნის სარჩელის დაკმაყოფილებისა და გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველს. რაც შეეხება ცნობაში მითითებას იმის შესახებ, რომ კ. მ-ის სახელზე ...ში ირიცხება 0.1ჰა ნაკვეთი, აღნიშნული იმთავითვე არ მიუთითებს მესამე პირის სახელზე ამ უძრავი ნივთის საკუთრებაში არსებობაზე. მიწის გადასახადის გადამხდელები იყვნენ ფიზიკური და იურიდიული პირები, რომლებსაც საკუთრებაში ან კანონით გათვალისწინებულ სარგებლობაში ჰქონდათ მიწის ნაკვეთი (13.06.1997წ. საგადასახადო კოდექსის 146-ე მუხ.). ამდენად, მიწის გადასახადის გადახდის და საგადასახადო დავალიანებასთან დაკავშირებით ცნობის გაცემის საფუძველს მხოლოდ მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში არსებობა არ განაპირობებდა, კანონი ითვალისწინებდა ასევე გადასახადის გადახდას სარგებლობაში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე. საქმის მასალებში დაცულია 17.08.1999წ. ვ. ს-ესა და კ. მ-ეს შორის დადებული „შპს „...ს“ საწესდებო კაპიტალში წილის დათმობის შესახებ“ ხელშეკრულება, რომლითაც ვ. ს-ემ მისი კუთვნილი წილიდან 4,5% დაუთმო კ. მ-ეს, დასათმობი წილი გამოიხატა შპს „...ს“ ქონებით, კერძოდ, ...ში მდებარე კოტეჯი N... მიმდებარე მიწის ნაკვეთით, ამასთან, წილის დამთმობი ვალდებული იყო გადასაცემი წილი (გამოხატული ქონებით) წილის მიმღებისთვის გადაეცა საბოლოო მიზნისთვის გამოსაყენებლად ვარგის მდგომარეობაში (ტ. 2, ს.ფ. 97). აღნიშნული მიუთითებს იმაზე, რომ უძრავი ნივთის კ. მ-ის სახელზე რეგისტრაციამდე მესამე პირის წილი საზოგადოებაში ნატურით იყო გამოხატული და იდენტიფიცირებული - კოტეჯი N... მიმდებარე მიწის ნაკვეთით, ამასთანავე, გასაჩივრებულ ცნობაში მითითებულია, რომ ცნობა გაიცა მიწის მართვის სამმართველოში წარსადგენად. ამდენად, დასაბუთებული არ არის კასატორის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ მარეგისტრირებელ ორგანოში აღურიცხავ ქონებაზე საგადასახადო დავალიანება ვერ წარმოიშობოდა, შესაბამისად, სადავო პერიოდში მოქმედი კანონმდებლობის გათვალისწინებით არ უნდა იქნეს გაზიარებული კასატორის მოსაზრება იმის შესახებ, რომ ...ის საკრებულო არ იყო უფლებამოსილი მიეთითებინა საგადასახადო დავალიანების შესახებ იმ უძრავ ნივთზე, რომელიც კ. მ-ის სახელზე ჯერ არ იყო რეგისტრირებული. რაც შეეხება იმ გარემოებას, რომ კასატორი საგადასახადო ვალდებულებებს ასრულდებდა კ. მ-ისთვის გამოყოფილი ნაკვეთის გათვალისწინების გარეშე, აღნიშნული სცდება განსახილველი დავის ფარგლებს.
საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ უფლების დაცვის რეალიზება ხდება კონკრეტული პირადი უფლების ან კანონიერი ინტერესის დარღვევის შემთხვევაში. მოსარჩელის პატივსადები იურიდიული ინტერესის არსებობის დადგენისთვის არ კმარა ინტერესის შესახებ მოსარჩელის განცხადება, მოსარჩელე უნდა ასაბუთებდეს თავის ინტერესს, რომელიც უნდა იყოს კანონიერი და პატივსადები. ინტერესის არსებობა ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში ფასდება, თუმცა იგი ობიექტურ მონაცემებზე უნდა იყოს დამყარებული (სუსგ 25.11.2021წ. საქმე Nბს-467(კ-19)). აქტის არარად აღიარების შესახებ სარჩელის აღძვრაზე უფლებამოსილია პირი, რომლის კანონიერ ინტერესზე ზემოქმედებს არარა აქტი. კანონიერ ინტერესში მოიაზრება ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული აქტით ისეთი ზემოქმედება, რომელიც ცვლის პირის სამართლებრივ მდგომარეობას იმგვარად, რომ ამით პირს ადგება ზიანი. აღიარებით სარჩელზე მიღებული გადაწყვეტილებით მოსარჩელისთვის უნდა დადგეს რეალური სამართლებრივი შედეგი, იგი უნდა უთითებდეს და ასაბუთებდეს სამართლებრივ შედეგს, რომელიც დადგება სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში. სამართლებრივი შედეგი უნდა უკავშირდებოდეს პირის უფლებას და სამართლებრივ მდგომარეობას. მოცემულ შემთხვევაში კასატორი ვერ უთითებს კანონიერ, ასევე კონკრეტულ და რეალურ ინტერესზე, გასაჩივრებული ცნობის არარად აღიარების შემთხვევაში რაიმე სახის კონკრეტულ სამართლებრივ შედეგებზე, ამასთანავე, კასატორი ვერ ასაბუთებს იმას, რომ გასაჩივრებული ცნობა მომავალში გამოიწვევს კონკრეტულ ზიანს. იმ შემთხვევაში თუ მოსარჩელეს მიაჩნია, რომ სადავო დოკუმენტმა სამართლებრივი ზემოქმედება იქონია და დაარღვია მისი უფლება, მაშინ აღნიშნული წარმოადგენს არა აღიარებითი, არამედ სხვა სახის სარჩელის აღძვრის საფუძველს, ვინაიდან არარა აქტს იურიდიული ზემოქმედების უნარი არ გააჩნია. აღიარებითი სარჩელი ასევე ემსახურება მხარეთა შორის მომავალში შესაძლო დავის გადაწყვეტას. საქმის მასალებში დაცულია შპს „...ს“ პარტნიორთა კრების 23.12.2003წ. ოქმი, რომლის თანახმად, პარტნიორს კ. მ-ეს ნება დაერთო გასულიყო შპს-დან ნატურით, რაც გამოიხატა გარდაბნის რაიონში, ...ში მდებარე N... კოტეჯით, რომელიც განლაგებულია დაახლოებით 0.1ჰა ნაკვეთზე. 22.11.2007წ. საჯარო რეესტრიდან ამონაწერის თანახმად, კ. მ-ის სახელზე თბილისში, ...ში რეგისტრირებულია 871კვ.მ. ნაკვეთი, ხოლო უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტების შესაბამის გრაფაში მითითებულია ...ის საკრებულოს 10.12.2003წ. N... ცნობა და 23.12.2003წ. პარტნიორთა კრების ოქმი (ტ. 1, ს.ფ. 23). „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის 26-ე მუხლი განსაზღვრავს რეგისტრაციის გაუქმების საფუძვლებს. მითითებული მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, რეგისტრაცია ძალადაკარგულად უნდა გამოცხადდეს თუ არარად იქნა ცნობილი რეგისტრაციის საფუძვლად არსებული უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი. მოცემულ შემთხვევაში უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გრაფაში მითითებულია არა მხოლოდ ცნობა, არამედ ასევე პარტნიორთა კრების ოქმი, რომლითაც გადაწყდა კ. მ-ის წილის ნატურით გამოყოფის საკითხი, ასევე აღნიშნული კრების ოქმი დაედო საფუძვლად ტექნიკური აღრიცხვის ბიუროში კ. მ-ის უფლების აღრიცხვას. საქმეში დაცული მასალებით მითითებული კრების ოქმი ძალაშია და სადავოდ არ არის გამხდარი. ამდენად, გარდა იმისა, რომ კასატორი ვერ მიუთითებს გასაჩივრებული დოკუმენტის არარად აღიარების სამართლებრივ შედეგებზე, ასევე ვერ ასაბუთებს იმას, რომ სადავო ცნობის არარად აღიარების შემთხვევაში შპს „...ს“ საკუთრების უფლებით სრულად დარეგისტრირდება მის მიერ მოთხოვნილი, მისთვის სასურველი ოდენობის მიწის ნაკვეთი. მართალია, გადასახადის გადახდის თაობაზე ცნობა სადავო პერიოდში რეგისტრაციის მიზნებისთვის ერთ-ერთ აუცილებელ დოკუმენტს წარმოადგენდა, თუმცა განსახილველი დავის საგანს არ შეადგენს ცნობის საფუძველზე რეგისტრაციის მართლზომიერების შეფასება, საგადასახადო დავალიანების არსებობის საკითხის გარკვევა. მოცემულ შემთხვევაში აღძრულია აღიარებითი სარჩელი, რომლითაც მოსარჩელე (კასატორი) გასაჩივრებული ცნობის არარად აღიარებას ითხოვს სზაკ-ის მე-60 მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ და „გ“ ქვეპუნქტებზე მითითებით (ტ. 1, ს.ფ. 81). მითითებული ნორმა აქტის არარად აღიარების შესაძლებლობას უშვებს არაუფლებამოსილი ორგანოს ან არაუფლებამოსილი პირის მიერ აქტის გამოცემის შემთხვევაში, ასევე თუ მისი შესრულება შეუძლებელია ფაქტობრივი მიზეზების გამო (სადავო პერიოდში მოქმედი სზაკ-ის მე-60 მუხლი იმავე საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში ითვალისწინებდა აქტის ბათილად გამოცხადებას). ამ ნორმით გათვალისწინებული შემთხვევები არ წარმოშობს კ. მ-ის მიერ გადასახადის გადახდის საკითხის გარკვევის საჭიროებას, ვინაიდან აღნიშნული წარმოადგენს არა აქტის არარად აღიარების საფუძვლების გამორკვევას, არამედ ადმინისტრაციული ორგანოს ქმედების კანონიერების შეფასებას. დაუსაბუთებელია კასატორის მითითება ერთი და იგივე ნაკვეთის ორჯერ რეგისტრაციაზე, საჯარო რეესტრიდან ამონაწერში ცნობის მითითების არამართებულობაზე, განსხვავებულ საკადასტრო კოდებზე, საჯარო რეესტრის მიერ ურთიერთგამომრიცხავი ამონაწერების გაცემაზე და სხვა მსგავსი სახის გარემოებებზე, ვინაიდან მოცემულ შემთხვევაში დავის საგანს არ შეადგენს კ. მ-ის ან/და შპს „...ს“ სახელზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციის თაობაზე მარეგისტრირებელი ორგანოს გადაწყვეტილების ან ქმედების კანონიერება. იმ შემთხვევაში თუ მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ კ. მ-ის საკუთრებაში არსებული 871კვ.მ. ნაკვეთი გათვალისწინებული არ უნდა ყოფილიყო შპს „...ს“ საკუთრებაში არსებულ უძრავ ნივთზე ცვლილების რეგისტრაციის (დაზუსტების) შესახებ გადაწყვეტილების მიღებისას, აღნიშნული საკითხის გარკვევა სცილდება განსახილველი დავის ფარგლებს, ვინაიდან განსახილველი დავის საგანს არ შეადგენს დაზუსტების რეგისტრაციის კანონიერება, რეგისტრირებულ მონაცემებში ცვლილების განხორციელების მართლზომიერება. საკასაციო საჩივრის ძირითად ნაწილი შეიცავს მსჯელობას უძრავ ნივთზე რეგისტრაციის, დაყოფის არამართებულობაზე, რეგისტრაციასა და პარტნიორთა კრების ოქმთან სადავო ცნობის კავშირის არარსებობაზე, რაც არ არის განსახილველი დავის საგანი, დავის საგანია არარად აღიარების საფუძვლების დადგენა, რაც სადავო პერიოდში მოქმედი ნორმატიული მოწესრიგებისა და ზემოთ მითითებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით ვერ იქნა დასაბუთებული კასატორის მიერ.
დასაბუთებული არ არის კასატორის მითითება იმ გარემოებაზე, რომ მოპასუხის მთაწმინდის რაიონის გამგეობის წარმომადგენლებს არ ჰქონდათ საპროცესო დოკუმენტების მომზადებისა და სასამართლოში წარმოდგენის უფლებამოსილება. საქმის მასალებში დაცულია მთაწმინდის რაიონის გამგებლის მიერ გამგეობის იურიდიული განყოფილების თანამშრომლებზე გაცემული მინდობილობები, რომელთაც მიენიჭათ გამგეობის ინტერესების წარმოდგენის უფლებამოსილება საერთო სასამართლოებში განსახილველ საქმეებზე, ასევე მიენიჭათ სასამართლოში წარსადგენი დოკუმენტაციის (სარჩელის, განცხადების, შუამდგომლობის, შესაგებლის, საჩივრის და ა.შ.) მომზადებისა და მათი წარდგენის უფლებამოსილება, შესაბამისად, იმ გარემოებაზე მითითება, რომ გამგეობის წარმომადგენლები არ იყვნენ უფლებამოსილი შესაგებლის მომზადებასა და წარმოდგენაზე, დაუსაბუთებელია, ამასთან, უსაფუძვლოა შესაგებლზე, როგორც არარა აქტზე მითითება, ვინაიდან შესაგებელი - ეს არის არა აქტი, არამედ საპროცესო დოკუმენტი, რომელშიც ასახულია მოპასუხის პასუხი სარჩელზე და მასში დასმულ საკითხებზე. საჯარო რეესტრის იურიდიული დეპარტამენტის თანამშრომელზე მინდობილობა გაცემულია ამავე სააგენტოს იურიდიული დეპარტამენტის უფროსის მიერ, რომელსაც მინდობილობის გაცემის უფლებამოსილება მიენიჭა საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს თავმჯდომარის მოვალეობის შემსრულებლის ბრძანებით, შესაბამისად, იმ გარემოებაზე მითითება, რომ იურიდიული დეპარტამენტის უფროსი არ იყო უფლებამოსილი გაეცა მინდობილობა, არ არის დასაბუთებული.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც შპს „...ს“ საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.
ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:
საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და
დ ა ა დ გ ი ნ ა:
1. შპს „...ს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;
2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 30.11.2021წ. განჩინება;
3. შპს „...ს“ (ს/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 01.08.2022წ. N5174230738 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;
4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.
თავმჯდომარე ნ. სხირტლაძე
მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე
გ. გოგიაშვილი
