საქმე #ბს-278(2კ-კს-23) 6 ივლისი, 2023 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 30 ივნისის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2018 წლის 15 მაისს შპს „...მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელემ მოითხოვა: 1. შპს „...ის“ 2017 წლის 20 ნოემბრის #115782, 30 ნოემბრის #118922 და 8 დეკემბრის #122054 ადმინისტრაციული საჩივრების ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს დირექტორის 2015 წლის 4 ივნისის #04-156/ო ბრძანებით შექმნილი „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ პირობების შესრულების კონტროლის შედეგებზე მიმწოდებლების მხრიდან წარმოდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრების განმხილველი სათათბირო ორგანოს (კომისიის) 2017 წლის 18 დეკემბრის #18/12/2017 საოქმო გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 ნაწილის „ა“ და „ბ“ პუნქტებისა და მის საფუძველზე გამოცემული სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს კონტროლის დეპარტამენტის უფროსის 2018 წლის 10 აპრილის წერილის ბათილად ცნობა, ასევე, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოსათვის ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება; 2. შპს „...ის“ 2013 წლის 28 თებერვლიდან 2017 წლის 1 აგვისტომდე პერიოდში საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში, დაფიქსირებული შემთხვევითი შერჩევითი შემოწმების #2017.16.10 აქტის ბათილად ცნობა და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოსათვის ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება; 3. შპს „...ის“ (...) მიერ, საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში, გეგმური ამბულატორიული მომსახურების მისაღებად რეგისტრირებულ მოსარგებლეებზე თანხმობის ფორმის (მკაცრი აღრიცხვის ბარათი) შევსების, მდგომარეობის, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2017 წლის 1 ივნისის #04/35207 წერილით მოთხოვნილი ინფორმაციის და დოკუმენტაციის #2017/31/10/02 შემოწმების აქტის 7.3.2 პუნქტის ბათილად ცნობა და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოსათვის ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება; 4. შპს „...ის“ 2017 წლის 14 დეკემბრის #124275 ადმინისტრაციული საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს დირექტორის 2015 წლის 4 ივნისის #04-156/ო ბრძანებით შექმნილი „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ პირობების შესრულების კონტროლის შედეგებზე მიმწოდებლების მხრიდან წარმოდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრების განმხილველი სათათბირო ორგანოს (კომისიის) 2018 წლის 11 იანვრის #11/01/2018 საოქმო გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის პირველი ნაწილის „ა“ პუნქტის და მის საფუძველზე გამოცემული სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს კონტროლის დეპარტამენტის უფროსის 2018 წლის 10 აპრილის წერილის ბათილად ცნობა, ასევე, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოსათვის ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 18 მაისის განჩინებით ცალკე წარმოებად გამოეყო და განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა თეთრიწყაროს რაიონულ სასამართლოს სარჩელი შემდეგი სასარჩელო მოთხოვნის ნაწილში: (1) ბათილად იქნეს ცნობილი შპს „...ის“ (ს/კ ...) 2017 წლის 20 ნოემბრის #115782, 30 ნოემბრის #118922 და 8 დეკემბრის #122054 ადმინისტრაციული საჩივრების ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს დირექტორის 2015 წლის 4 ივნისის #04-156/ო ბრძანებით შექმნილი „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ პირობების შესრულების კონტროლის შედეგებზე მიმწოდებლების მხრიდან წარმოდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრების განმხილველი სათათბირო ორგანოს (კომისიის) 2017 წლის 18 დეკემბრის #18/12/2017 საოქმო გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მეორე ნაწილის „ა“ და „ბ“ პუნქტები და მის საფუძველზე გამოცემული სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს კონტროლის დეპარტამენტის უფროსის 2018 წლის 10 აპრილის წერილი და დაევალოს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა; (2) ბათილად იქნეს ცნობილი შპს „...ის“ 2013 წლის 28 თებერვლიდან 2017 წლის 1 აგვისტომდე პერიოდში საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში, დაფიქსირებული შემთხვევითი შერჩევითი შემოწმების აქტი #2017.16.10 და დაევალოს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 2018 წლის 30 მაისის განჩინებით შპს „...ის“ სარჩელი მოპასუხე სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიმართ, მიღებულ იქნა სასამართლო წარმოებაში და დასაშვებად იქნა ცნობილი.

სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შედეგად, მოსარჩელემ მოითხოვა შპს „...ის“ 2013 წლის 28 თებერვლიდან 2017 წლის 1 აგვისტომდე პერიოდში საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში დაფიქსირებული შემთხვევითი შერჩევითი შემოწმების #2017.16.10 აქტის 13 შემთხვევის დასკვნის არარსებობის ნაწილში და 42 შემთხვევის რეფერენტული დოზების განსაზღვრის არარსებობის ნაწილში ბათილად ცნობა.

თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ბათილად იქნა ცნობილი 2013 წლის 28 თებერვლიდან 2017 წლის 1 აგვისტომდე პერიოდში საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში დაფიქსირებული შემთხვევითი შერჩევითი შემოწმების აქტი #2017.16.10, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს დირექტორის 2015 წლის 4 ივნისის #04-156/ო ბრძანებით შექმნილი „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ პირობების შესრულების კონტროლის შედეგებზე მიმწოდებლების მხრიდან წარმოდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრების განმხილველი სათათბირო ორგანოს (კომისიის) 2017 წლის 18 დეკემბრის #18/12/2017 საოქმო გადაწყვეტილება და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს კონტროლის დეპარტამენტის უფროსის 2018 წლის 10 აპრილის #04/20464 წერილი, #993251679 შემთხვევის ნაწილში; შპს „...ის“ სარჩელი 2013 წლის 28 თებერვლიდან 2017 წლის 1 აგვისტომდე პერიოდში საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში დაფიქსირებული შემთხვევითი შერჩევითი შემოწმების აქტი #2017.16.10-ის მე-9 პუნქტის 13 შემთხვევის (7.7.2016-1.9.2016 პერიოდის) ნაწილში არ დაკმაყოფილდა; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი 2013 წლის 28 თებერვლიდან 2017 წლის 1 აგვისტომდე პერიოდში საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში, დაფიქსირებული შემთხვევითი შერჩევითი შემოწმების აქტი #2017.16.10, სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს დირექტორის 2015 წლის 4 ივნისის #04-156/ო ბრძანებით შექმნილი „საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის“ პირობების შესრულების კონტროლის შედეგებზე მიმწოდებლების მხრიდან წარმოდგენილი ადმინისტრაციული საჩივრების განმხილველი სათათბირო ორგანოს (კომისიის) 2017 წლის 18 დეკემბრის #18/12/2017 საოქმო გადაწყვეტილება (შპს „...ის“ (ს/კ ...) 2017 წლის 20 ნოემბრის #115782, 30 ნოემბრის #118922 და 8 დეკემბრის #122054 ადმინისტრაციული საჩივრების ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 ნაწილის „ა“ და „ბ“ პუნქტები) და სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს კონტროლის დეპარტამენტის უფროსის 2018 წლის 10 აპრილის #04/20464 წერილი; მოპასუხე სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, კანონით დადგენილ ვადაში, სადავო საკითხთან დაკავშირებით ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტომ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 12 აპრილის განჩინებით სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს უფლებამონაცვლეებად ცნობილ იქნენ სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნული სააგენტო და სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტო.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 30 ივნისის განჩინებით სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნული სააგენტოსა და სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს (სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს უფლებამონაცვლეები) სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თეთრიწყაროს რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 30 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნულმა სააგენტომ და სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტომ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 11 მაისის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 6 ივლისის განჩინებით განუხილველი დარჩა სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

კასატორი - სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნული სააგენტო არ ეთანხმება განსახილველი დავის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე გადაწყვეტას და მოპასუხეებისათვის საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლის შემდეგ, ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალებას. კასატორი აღნიშნავს, რომ სააგენტომ გადაწყვეტილება მიიღო სადავო აქტებით განსაზღვრული სამედიცინო შემთხვევებისა და საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილად შესწავლის შემდგომ, რასაც ადასტურებს საქმეში არსებული მასალები და აქტები. ამასთან, სასამართლო გადაწყვეტილებაში თავადაც მსჯელობს, თუ რა გახდა თითოეულ სამედიცინო შემთხვევასთან მიმართებით საჯარიმო სანქციის დაკისრების საფუძველი, თუმცა პარალელურად მიიჩნევს, რომ სააგენტოს აღნიშნულ გარემოებებზე საერთოდ არ უმსჯელია. კასატორი მიუთითებს, რომ რამდენადაც დღეის მდგომარეობით კონტროლის ფუნქცია სსიპ სამედიცინო და ფარმაცევტული საქმიანობის რეგულირების სააგენტოს აქვს გადაცემული, სწორედ იგი არის სადავო შემთხვევების შინაარსთან მიმართებით განმარტების გაკეთებაზე კომპეტენტური ორგანო.

კასატორი მიუთითებს „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის #36 დადგენილებაზე და განმარტავს, რომ საჯარიმო სანქციების გადახდის ადმინისტრირება წარმოადგენს სახელმწიფო პროგრამაში მონაწილეობის პირობას. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ სახელმწიფო პროგრამის დაფინანსება ხორციელდება ცენტრალური ბიუჯეტის მეშვეობით. შესაბამისად, სასამართლოს მიერ სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოსაგან მომსახურების მიმწოდებლის მიმართ დაკისრებული საჯარიმო სანქციების ადმინისტრირების შეჩერება საფრთხეს უქმნის პროგრამის არსებობას, ვინაიდან ჩერდება საბიუჯეტო შემოსავლების მიღება.

ამასთან, კასატორის განმარტებით, უდავოა, რომ მიმწოდებელი სამედიცინო დაწესებულებების მხრიდან ნებისმიერი მიზეზით, არამიზნობრივად და პროგრამის პირობების დარღვევით განმახორციელებლისათვის თანხის მოთხოვნა არსებით საფრთხეს შეუქმნის აღნიშნული პროგრამის ფინანსურ უზრუნველყოფას.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარიარ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, დავის საგანს წარმოადგენს 2013 წლის 28 თებერვლიდან 2017 წლის 1 აგვისტომდე პერიოდში საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში დაფიქსირებული შემთხვევითი შერჩევითი შემოწმების აქტი #2017.16.10 (მე-7 პუნქტის #1735176824, #1963654818, #624665031, #370322908, #1535906909, #993251679, #2099600004, #1616394857, #528554589, #539026356, #1930006156, #3716944499, #3474164537 სამედიცინო შემთხვევებისა და მე-9 პუნქტში მითითებული 29 სამედიცინო შემთხვევის ნაწილში).

დადგენილია, რომ 2017 წლის 17 ოქტომბერს სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიერ შედგენილ იქნა შპს „...ის“ 2013 წლის 28 თებერვლიდან 2017 წლის 1 აგვისტომდე პერიოდში საყოველთაო ჯანმრთელობის დაცვის სახელმწიფო პროგრამის ფარგლებში დაფიქსირებული შემთხვევითი შერჩევითი შემოწმების აქტი #2017.16.10, რომლის მიხედვით, მიმწოდებლის მიერ განმახორციელებელთან წარდგენილ ხარჯვის დამადასტურებელ დოკუმენტაციაში - „კალკულაციაში“ დაფიქსირებულია Ro, რომლის დასკვნა ისტორიაში არ არის მითითებული, რაც, მაკონტროლებლების მოსაზრებით, წარმოადგენს #36 დადგენილების დანართი #1-ის მე-19 მუხლის მე-3 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის და ამავე მუხლის მე-11 პუნქტის დარღვევას (შემოწმების აქტის მე-7 პუნქტი). კერძოდ:

7.2. შემთხვევა #1735176824, კალკულაციით მოთხოვნილია მაჯის Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის;

7.3. შემთხვევა #1963654818, კალკულაციით მოთხოვნილია მტევნების და გულმკერდის Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის;

7.5. შემთხვევა #624665031, კალკულაციით მოთხოვნილია მუხლის Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის;

7.8. შემთხვევა #370322908, კალკულაციით მოთხოვნილია თავის Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის;

7.11. შემთხვევა #1535906909, კალკულაციით მოთხოვნილია გულმკერდის Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის;

7.13. შემთხვევა #993251679, კალკულაციით მოთხოვნილია გულმკერდის Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის;

7.16. შემთხვევა #2099600004, კალკულაციით მოთხოვნილია გულმკერდის Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის;

7.18. შემთხვევა #1616394857, კალკულაციით მოთხოვნილია გულმკერდის, ხერხემლის, მტევნისა და თითების Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის;

7.19. შემთხვევა #528554589, კალკულაციით მოთხოვნილია გულმკერდის Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის;

7.24. შემთხვევა #539026356, კალკულაციით მოთხოვნილია გულმკერდის Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის;

7.26. შემთხვევა #1930006156, კალკულაციით მოთხოვნილია გულმკერდის Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის;

7.28. შემთხვევა #3716944499, კალკულაციით მოთხოვნილია გულმკერდის Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის;

7.34. შემთხვევა #3474164537, კალკულაციით მოთხოვნილია გულმკერდის Ro, რომლის დასკვნა სამედიცინო ისტორიაში არ არის.

ამდენად, სადავო აქტის მე-7 პუნქტის თანახმად, სადავო შემთხვევებზე დასაბრუნებელი თანხის ოდენობა შეადგენს 1112.7 ლარს, ხოლო ჯარიმა - 112.05 ლარს, სულ ასანაზღაურებელი თანხა შეადგენს 1224.75 ლარს.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „საყოველთაო ჯანდაცვაზე გადასვლის მიზნით გასატარებელ ზოგიერთ ღონისძიებათა შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2013 წლის 21 თებერვლის #36 დადგენილების #1 დანართის მე-19 მუხლის მე-3 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, განმახორციელებლის მიერ ანაზღაურებული თანხის სრულად უკან დაბრუნების საფუძველია, თუ შემთხვევის შესახებ მონაცემები ან/და დოკუმენტაცია არ ასახავს სინამდვილეს. დასახელებული მუხლის მე-11 პუნქტი კი ადგენს (სადავო აქტების გამოცემის დროს მოქმედი რედაქცია), რომ სამედიცინო მომსახურების მიწოდებისას საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული მოთხოვნების დარღვევა (გარდა სამედიცინო დოკუმენტაციის წარმოების წესისა), რომელიც გამოვლინდება კონტროლის ან რევიზიის დროს, გამოიწვევს მიმწოდებლის დაჯარიმებას განმახორციელებლის მიერ ამ შემთხვევისათვის პროგრამით ანაზღაურებული თანხის 10%-ით.

განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოპასუხე სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს წარმომადგენელმა სარჩელი ცნო #993251679 შემთხვევის ნაწილში, რაც ამ ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილების უპირობო საფუძველს ქმნიდა, ხოლო #1735176824, #1963654818, #624665031, #370322908, #1535906909, #2099600004, #1616394857, #528554589, #539026356, #1930006156, #3716944499, #3474164537 სამედიცინო შემთხვევების ნაწილში დგინდება, რომ შერჩევითი შემოწმების დროს გამოკვლეული დოკუმენტაციის საფუძველზე პაციენტებს აღმოჩენილი აქვთ გადაუდებელი სამედიცინო დახმარება. წარმოდგენილი დოკუმენტებით ირკვევა, რომ მიმწოდებლის მიერ განმახორციელებელთან წარდგენილ ხარჯვის დამადასტურებელ დოკუმენტაციაში - „კალკულაციაში“ დაფიქსირებულია Ro, სამედიცინო დაწესებულების მიერ ჩატარებულია რენტგენოლოგიური კვლევა, რომლის დასკვნა ისტორიაში არ არის მითითებული.

„ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის 43-ე მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ექიმი და ჯანმრთელობის დაცვის სხვა პერსონალი ვალდებულნი არიან დადგენილი წესით აწარმოონ ჩანაწერები სამედიცინო დოკუმენტაციაში. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტი (სადავო აქტების გამოცემის დროს მოქმედი რედაქცია) ადგენს, რომ სამედიცინო დოკუმენტაციის წარმოების წესს ამტკიცებს საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „სამედიცინო დაწესებულებებში სტაციონარული სამედიცინო დოკუმენტაციის წარმოების წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის მინისტრის 2009 წლის 19 მარტის #108/ნ ბრძანების დანართი #1-ით დადგენილია, რომ #IV-300/ა სამედიცინო დოკუმენტაციის ფორმა - პაციენტის გასინჯვის ფურცლის (დღიური) ფორმა, აღნიშნული ფორმის ნიმუში შეიცავს სავალდებულო ველს: „კლინიკურ-დიაგნოსტიკური გამოკვლევის შედეგები“, რაც წარმოადგენს სამედიცინო პერსონალისათვის ავადმყოფის ისტორიაში სავალდებულოდ შესატან მონაცემს. უფრო კონკრეტულად, რენტგენოლოგიური კვლევა წარმოადგენს დიაგნოსტიკური კვლევის შემადგენელ ნაწილს და ამ კვლევის დასკვნა აუცილებლად უნდა ერთვოდეს სამედიცინო ისტორიას სავალდებულო წესით ან შედეგები უნდა იქნეს გადატანილი დასკვნიდან. საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ აღნიშნული ველი წარმოადგენს ოფიციალური დასკვნის შედეგების ამსახველ პუნქტს და არ გულისხმობს ე.წ. „ინტერპრეტაციას“, რაც, მოცემულ შემთხვევაში, არასაკმარისია, რადგან საბოლოო ჯამში ისტორიაში აუცილებლად უნდა არსებობდეს მითითება „კლინიკურ-დიაგნოსტიკური გამოკვლევის შედეგების“ შესახებ, რაზეც მოხმობილი სავალდებულო პუნქტიც მიანიშნებს. საკასაციო სასამართლო, ასევე, იზიარებს სააპელაციო პალატის მითითებას, რომ ამ შემთხვევაში, მომსახურების მიმწოდებელი არ არის შეზღუდული დასკვნის სახით დაურთოს ან დასკვნაში ასახული შედეგები გადაიტანოს აღნიშნულ ფურცელში, თუმცა ის, რომ არც ერთი მოქმედება შეასრულოს და მხოლოდ ინტერპრეტაციის შედეგებს დასჯერდეს, არამართებულია. ასეთ ვითარებაში, სამედიცინო ბარათში არასდროს იარსებებდა ოფიციალური დასკვნის შედეგები, სწორედ ამ რისკისგან იცავს შესაბამის პირებსა და ორგანიზაციებს #IV- 300/ა ფორმის შესაბამისი ჩანაწერი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ სადავო შემთხვევებში, მოქალაქეებს ჩაუტარდათ მაჯის, მტევნის და თითების, მუხლის, თავის, გულმკერდის, ხერხემლის რენტგენოლოგიური კვლევები, რის შესახებაც მითითებულია თითოეული პაციენტის სამედიცინო ისტორიაში და ექიმის მიერ გაცემულია შესაბამისი დანიშნულება. ამ შემთხვევების შესახებ მონაცემები და დოკუმენტაცია ასახავს სინამდვილეს, რაც არ წარმოადგენს #36 დადგენილების დანართი #1-ის მე-19 მუხლის მე-3 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის დარღვევას.

შესაბამისად, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს განმარტებას, რომ თითოეულ სადავო შემთხვევაში საქმეში წარმოდგენილია ჯანმრთელობის მდგომარეობის შესახებ ცნობა ფორმა #IV-100/ა, სადაც ყველგან არის მითითებული, რომ პაციენტებს ჩაუტარდათ რენტგენოგრაფიული კვლევა, აღნიშნული სამედიცინო ცნობები გადაეცათ პაციენტებს და საქმის მასალებიდან ვერ დგინდება რაიმე სახის პრეტენზიის არსებობა იმასთან დაკავშირებით, რომ რომელიმე პაციენტს არ ჩაუტარდა რენტგენეოლოგიური კვლევა, რასაც შეეძლო დაედასტურებინა, რომ შემთხვევის შესახებ მონაცემები ან/და დოკუმენტაცია არ ასახავს სინამდვილეს. შესაბამისად, საკასაციო პალატა მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ თითოეულ პაციენტს ჩაუტარდა რენტგენეოლოგიური კვლევა, ხოლო სამედიცინო ისტორიებში არსებული გარემოება, რომ ავადმყოფობის ისტორიას არ ერთვის რენტგენოგრაფიული დასკვნა, მიუთითებს არა იმაზე, რომ შემთხვევის შესახებ მონაცემები ან/და დოკუმენტაცია არ ასახავს სინამდვილეს, არამედ წარმოადგენს მხოლოდ სამედიცინო დოკუმენტაციის წესის წარმოების დარღვევას.

რაც შეეხება #36 დადგენილების დანართი #1-ის მე-19 მუხლის მე-11 პუნქტით განსაზღვრულ სახდელის დადების სამართლებრივ საფუძველს, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მითითებული ნორმის თანახმად, სამედიცინო მომსახურების მიწოდებისას საქართველოს კანონმდებლობით გათვალისწინებული მოთხოვნების დარღვევა (გარდა სამედიცინო დოკუმენტაციის წარმოების წესისა), რომელიც გამოვლინდება კონტროლის ან რევიზიის დროს, გამოიწვევს მიმწოდებლის დაჯარიმებას განმახორციელებლის მიერ ამ შემთხვევისათვის პროგრამით ანაზღაურებული თანხის 10%-ით. აღნიშნულ ნორმაში პირდაპირ არის დაკონკრეტებული, რომ იგი არ გამოიყენება სამედიცინო დოკუმენტაციის წარმოების წესის დარღვევისას.

რაც შეეხება სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2017 წლის 16 ოქტომბრის შემოწმების აქტის მე-9 პუნქტს, სადავო აქტში აღნიშნულია, რომ მიმწოდებლის მხრიდან დარღვეულია #41/ნ ბრძანების მე-10 თავის (მოსახლეობისა და პაციენტების რადიაციული უსაფრთხოების უზრუნველყოფის ჰიგიენური მოთხოვნები) 21-ე მუხლის მე-6 პუნქტის მოთხოვნები, რომლის მიხედვითაც, ექიმი-რენტგენოლოგი (ან რენტგენოლაბორანტი) ვალდებულია, რენტგენოლოგიური გამოკვლევების ჩატარების შემდეგ მოახდინოს პაციენტის ინდივიდუალური ეფექტური დოზის მნიშვნელობის რეგისტრაცია დოზური დატვირთვის აღრიცხვის ფურცელში (ფურცელი უნდა იყოს დაწებებული ამბულატორიული ავადმყოფის შესაბამისი ფორმის ინდივიდუალურ ბარათში), ან ბავშვის განვითარების ისტორიაში და რენტგენოლოგიური გამოკვლევების ყოველდღიური აღრიცხვის ჟურნალში. ავადმყოფის სტაციონარიდან გამოწერის შემთხვევაში ან სპეციალიზებულ სამედიცინო დაწესებულებებში რენტგენოლოგიური გამოკვლევების ჩატარების შემდეგ დოზური დატვირთვის მნიშვნელობები შეაქვთ ამონაწერში. შემდეგში დოზები გადააქვთ ამბულატორიული ავადმყოფის სამედიცინო რუკის (ბავშვის განვითარების ისტორიის), დოზური დატვირთვის ფურცელში. დოზური დატვირთვის განსაზღვრა ხდება დამტკიცებული მეთოდების, გაზომვების შესრულების მეთოდიკებისა და გამზომი საშუალებების ტიპების გამოყენებით. ანალოგიური შინაარსისაა ტექნიკური რეგლამენტის - „სამედიცინო რენტგენო-რადიოლოგიური დიაგნოსტიკური პროცედურებისა და მკურნალობის დროს რადიაციული დაცვის უზრუნველყოფის ნორმების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 16 იანვრის #83 დადგენილების მე-10 თავის (მოსახლეობისა და პაციენტების რადიაციული უსაფრთხოების უზრუნველყოფის მოთხოვნები) 21-ე მუხლის მე-6 პუნქტით.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ სადავო აქტის მიხედვით, დარღვევა გამოიკვეთა 116 შემთხვევაში, სადაც აღნიშნული ქმედება განხორციელებული არ არის, რის გამოც პროგრამის მე-19 მუხლის მე-11 პუნქტის თანახმად, მიმწოდებელს ეკისრება ჯარიმა შემთხვევის ღირებულების შესაბამისად პროგრამის ფარგლებში ანაზღაურებული თანხის 10%-ის ოდენობით.

განსახილველ შემთხვევაში, გასაჩივრებულ აქტში მითითებული 116 შემთხვევიდან მოსარჩელემ სადავო გახადა მხოლოდ 42 შემთხვევა, რომელიც შეეხება 2016 წლის 7 ივლისიდან პერიოდს, როდესაც გამოიცა საქართველოს მთავრობის #317 დადგენილება, რომელიც ამოქმედდა 2016 წლის 1 სექტემბრიდან. მოსარჩელე დაეთანხმა იმ გარემოებას, რომ სამედიცინო დაწესებულება ვერ აკმაყოფილებდა კანონის მოთხოვნებს და სადავო აქტის მე-9 პუნქტით გამოვლენილი 116 შემთხვევიდან გაასაჩივრა მხოლოდ 42 შემთხვევა, რომლებზეც უნდა გავრცელებულიყო საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 7 ივლისის #317 დადგენილებით დაწესებული ნორმები.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ვინაიდან გასაჩივრებული 42 შემთხვევიდან 13 სამედიცინო შემთხვევაზე (2016 წლის 7 ივლისიდან 1 სექტემბრამდე) არ ვრცელდება საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 7 ივლისის #317 დადგენილების მოქმედება, რადგან ის ამოქმედდა 2016 წლის 1 სექტემბერს, ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა მართებულად მიიჩნიეს, რომ ამ შემთხვევებთან მიმართებით, არ არსებობდა მოსარჩელის მოთხოვნის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი. ამ ნაწილში პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილება არ გასაჩივრებულა.

დანარჩენ 29 შემთხვევასთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 7 ივლისის #317 დადგენილებით დამტკიცებული „სამედიცინო დასხივების სფეროში რადიაციული უსაფრთხოების მოთხოვნების“ მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, „ნორმატიული აქტების შესახებ“ საქართველოს კანონის 25-ე მუხლის შესაბამისად, ძალადაკარგულად გამოცხადდა „ტექნიკური რეგლამენტის – „სამედიცინო რენტგენო-რადიოლოგიური დიაგნოსტიკური პროცედურებისა და მკურნალობის დროს რადიაციული დაცვის უზრუნველყოფის ნორმები“ დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 16 იანვრის #83 დადგენილება.

ამავე დადგენილების მე-3 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, დადგენილება ამოქმედდა 2016 წლის 1 სექტემბრიდან, გარდა დადგენილებით დამტკიცებული ტექნიკური რეგლამენტის მე-8 მუხლის მე-4 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის, დანართი 3-ის მე-5 თავის მე-2 პუნქტისა და მე-6 თავის პირველი და მე-2 პუნქტებისა. მე-3 პუნქტი კი ადგენს, რომ ტექნიკური რეგლამენტის მე-8 მუხლის მე-4 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტი ამოქმედდა 2018 წლის 1 სექტემბრიდან.

ამასთან, ამავე დადგენილებით დამტკიცებული რეგლამენტის მე-8 მუხლის მე-4 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, რენტგენოლოგიური გამოკვლევებისათვის განკუთვნილი დანადგარების გამოყენების აუცილებელი პირობაა: დანადგარების აღჭურვა გამოსახულების მიღების გამაძლიერებლით (რენტგენოსკოპიის რეჟიმში მომუშავე დანადგარი) და პაციენტის დასხივების დოზის განსაზღვრის უზრუნველყოფა (დასხივების დოზის ფართობზე ნამრავლის გამზომი მოწყობილობით (DAP) ან სხვა).

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „ბირთვული და რადიაციული უსაფრთხოების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-11 პუნქტზე, რომლის თანახმად, დასაშვები დოზური ზღვარი არის ინდივიდის მიერ პრაქტიკული საქმიანობის განხორციელების შედეგად მაიონებელი გამოსხივების მიღებული დოზის ზღვრული მნიშვნელობა, რომელიც არ უნდა იყოს გადამეტებული. ამავე მუხლის 39-ე პუნქტის თანახმად კი, სამედიცინო დასხივება არის დასხივება, რომელსაც იღებს: პაციენტი სამედიცინო დიაგნოსტიკის ან მკურნალობის დროს; პირი, რომელიც გამიზნულად და ნებაყოფლობით ეხმარება პაციენტს კომფორტული პირობების შექმნაში (გარდა პროფესიული დასხივების ქვეშ მყოფი პირისა); სტუდენტი და მოხალისე, რომლებიც სწავლების ფარგლებში ჩართული არიან სამედიცინო-ბიოლოგიურ პროგრამებში.

ამავე კანონის მე-14 მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, სამედიცინო დასხივებისადმი მოთხოვნები, დასხივების რეკომენდებული დონეები, დასხივების ხარისხის გარანტიები, მოთხოვნები მუშაკთა სპეციალური პროფესიული განათლებისადმი განისაზღვრება ამ კანონის მე-11 მუხლის პირველ პუნქტში მითითებული კანონქვემდებარე ნორმატიული აქტით.

საკასაციო პალატა, ასევე, მიუთითებს საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 7 ივლისის #317 დადგენილებით დამტკიცებული ტექნიკური რეგლამენტის მე-3 მუხლის 33-ე პუნქტზე, რომლის თანახმად, რეფერენტული დონე არის ბირთვულ მედიცინაში ტიპიური მოზრდილი პაციენტისათვის (რეპრეზენტაციული პირის) სამედიცინო დასხივების სტანდარტული პროცედურების ჩატარებისას, დოზის, დოზის სიმძლავრის ან აქტივობის რეკომენდებული მნიშვნელობა, რომლის გადაჭარბების შემთხვევაში სავალდებულოა ჩატარდეს შემოწმება გადაჭარბების გამომწვევი კონკრეტული მიზეზების გამოკვლევის მიზნით. რეგლამენტის მე-4 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, სამედიცინო რენტგენოლოგიური გამოკვლევის ჩატარებისას პერსონალისათვის ნორმირების პრინციპის განხორციელება ხდება გამოსხივების დასაშვები დოზური ზღვრების დადგენით, ხოლო პაციენტების სამედიცინო დასხივებისას (რენტგენოლოგიური პროცედურების ჩატარების დროს) ნორმირების პრინციპი არ გამოიყენება. პაციენტის სამედიცინო დასხივებისთვის დიაგნოსტიკური რეფერენტული დონეები განსაზღვრულია „ტექნიკური რეგლამენტის – „მაიონებელი გამოსხივების წყაროებთან მოპყრობისადმი რადიაციული უსაფრთხოების ნორმებისა და ძირითადი მოთხოვნების“ დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2015 წლის 27 აგვისტოს #450 დადგენილებით.

საკასაციო სასამართლო, ასევე, მიუთითებს #450 დადგენილებით დამტკიცებული ტექნიკური რეგლამენტის მე-3 მუხლის 39-ე პუნქტზე, რომლის თანახმად, რეფერენტული დონე არის დოზის, რისკის ან რადიონუკლიდების ხვედრითი აქტივობის დონე, რომლის გადაჭარბების შემთხვევაში სიტუაცია აღარ წარმოადგენს დაგეგმილი დასხივების სიტუაციას. იმ შემთხვევაში, თუ რეფერენტული დონე ნაკლებია დასხივების დოზაზე, უნდა განხორციელდეს დაცვისა და უსაფრთხოების ოპტიმიზაცია. რეფერენტული დონის არჩეული სიდიდე დამოკიდებულია დასხივების სიტუაციაში წარმოქმნილ პირობებზე. ავარიული და არსებული დასხივების სიტუაციებში ოპტიმიზაცია უნდა გამოიყენებოდეს იმ შემთხვევაშიც კი, თუ დასაწყისში მიღებული დოზები ნაკლებია რეფერენტულ დონეზე. ამავე რეგლამენტის მე-3 მუხლის მე-18 პუნქტის თანახმად, დოზაა ენერგიის ზომა, რომელიც მაიონებელი გამოსხივების მეშვეობით გადაეცემა სამიზნეს, მათ შორის, შთანთქმული დოზა, მოსალოდნელი ეკვივალენტური დოზა, მოსალოდნელი ეფექტური დოზა, ეფექტური დოზა, ეკვივალენტური დოზა ან დოზა ადამიანის ორგანოზე მახასიათებლის შესაბამისად. ამავე მუხლის მე-19 და 21-ე პუნქტების თანახმად კი, განსაზღვრულია შესაბამისი გამოთვლის ფორმულები.

ამასთან, „სამედიცინო დასხივების სფეროში რადიაციული უსაფრთხოების მოთხოვნების დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 7 ივლისის #317 დადგენილებით დამტკიცებული ტექნიკური რეგლამენტის მე-10 მუხლის მე-9 პუნქტის მიხედვით, პაციენტთა დოზების რეგისტრაცია წარმოებს შესაბამისი ცხრილის/ფორმის შევსებით ავადმყოფობის ისტორიებსა და ამბულატორიულ რუკებში (ცხრილი 1) (იხ. თანდართული ცხრილი #1 - პაციენტის დოზების რეგისტრაციის ფორმა). ამავე მუხლის მე-10 პუნქტის თანახმად კი, სამედიცინო დაწესებულება რენტგენოლოგიური პროცედურების შედეგად მიღებულ დოზას აფიქსირებს პაციენტის დოზების აღრიცხვის ბარათში, რომელსაც პაციენტი წარადგენს საჭიროებისამებრ ნებისმიერ სამკურნალო დაწესებულებაში (იხ. თანდართული ცხრილი #2 - პაციენტის დოზების აღრიცხვის ბარათი).

ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ სასამართლომ მართებულად არ გაიზიარა მოსარჩელე მხარის მოსაზრება გასაჩივრებული აქტის მე-9 პუნქტის გაუქმების საფუძვლებთან დაკავშირებით. კერძოდ, მოსარჩელე უთითებდა, რომ #317 დადგენილებით არ არის განსაზღვრული პაციენტის დასხივების ეფექტური დოზის გამოთვლის ფორმულა, შესაბამისად, აღნიშნული დადგენილების გამოცემის დღიდან მათ არ ევალებოდათ დასხივების დოზის გამოთვლა და რენტგენოდიაგნოსტიკურ კაბინეტში ჩატარებული გამოკვლევების რეჟიმის აღრიცხვის ჟურნალსაც აწარმოებდნენ საკუთარი ინიციატივით, გამოყენებითი ბირთვული ფიზიკის სპეციალისტის რეკომენდაციის საფუძველზე და რომ, ამავე რეგლამენტის მე-8 მუხლის მე-4 პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, რენტგენოლოგიური გამოკვლევებისათვის განკუთვნილი დანადგარების გამოყენების აუცილებელი პირობაა დანადგარების აღჭურვა გამოსახულების მიღების გამაძლიერებლით (რენტგენოსკოპიის რეჟიმში მომუშავე დანადგარი) და პაციენტის დასხივების დოზის განსაზღვრის უზრუნველყოფა (დასხივების დოზის ფართობზე ნამრავლის გამზომი მოწყობილობით (DAP) ან სხვა), რომელიც ამოქმედდა 2018 წლის 1 სექტემბრიდან. სასამართლო სხდომაზე მოსარჩელე მხარის წარმომადგენლის მიერ დადასტურებულ იქნა, რომ #317 დადგენილებით განსაზღვრულია პაციენტის დოზების რეგისტრაციის ფორმა და პაციენტის დოზების აღრიცხვის ბარათი, თუმცა მათ წარმოებას აზრი არ აქვს, რადგან დადგენილებით განსაზღვრული არ არის დასხივების დოზის გამოთვლის ფორმულა, რაც არ შეესაბამება სინამდვილეს, ვინაიდან შესაბამისი გამოთვლის ფორმულებიც მოცემულია #450 დადგენილებით დამტკიცებული ტექნიკური რეგლამენტით.

ამ თვალსაზრისით, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა პოზიციას, რომლებმაც არ გაიზიარეს მოწმე ლ.მ-ის (გამოყენებითი ბირთვული ფიზიკის სპეციალისტი) განმარტება. მისი აღნიშვნით, საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 7 ივლისის #317 დადგენილებით დამტკიცებულ რეგლამენტში მითითებული არ არის ფორმულა დასხივების დოზის გამოთვლაზე. ზოგადად, დასხივების დოზების განსაზღვრის ცნება არსებობდა ყოველთვის. ...ის მედპერსონალის მიერ მომსახურება ჩატარებულია რენტგენის აპარატით, მისი ერთჯერადად გამოყენებით პაციენტი საზიანო დოზას ვერ მიიღებს. 2018 წლის პირველი სექტემბრიდან მოითხოვეს დოზების განსაზღვრა, მანამდე ზოგადად იყო ნახსენები, თუმცა მისი რჩევით ეს ორგანიზაციები აწარმოებენ ჟურნალს, რამე რომ მომხდარიყო, შესაძლებელი ყოფილიყო დასხივების დოზის დათვლა. დასხივების ეფექტური დოზა ითვლება, არ იზომება. სხვადასხვა ორგანოს სხვადასხვანაირი აღქმის უნარი აქვს, შეუძლებელია ეფექტური დოზის გაზომვა. აღნიშნული პრობლემა ყოველთვის არსებობდა, თუმცა მარეგულირებელი სამედიცინო დაწესებულებებს არ აჯარიმებდა, მხოლოდ აფრთხილებდა.

შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას, რომ ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებიდან და დადგენილი გარემოებებიდან გამომდინარე, სადავო 29 შემთხვევის საკითხის გადასაწყვეტად არსებითია დადგინდეს კვლევის ჩატარების პერიოდი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარიარ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნულ სააგენტოს (ს/კ 200294519) 01.05.2023წ. #12957 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნულ სააგენტოს (ს/კ 200294519) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნული სააგენტოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 30 ივნისის განჩინება;

3. სსიპ ჯანმრთელობის ეროვნულ სააგენტოს (ს/კ 200294519) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 01.05.2023წ. #12957 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის #200122900, სახაზინო კოდი #300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა