საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-76(კ-23) 5 ოქტომბერი, 2023 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „...“

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - სსიპ შემოსავლების სამსახური, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა

გასაჩივრებული განჩინება - ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 7 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

შპს „...-მ“ 2019 წლის 4 ნოემბერს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 28 დეკემბრის №39369 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 28 დეკემბრის №021-159 საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2019 წლის 22 მარტის №6901 ბრძანებისა და მოსარჩელისათვის საშემოსავლო გადასახადის - 55979 ლარის, ჯარიმის და საურავის დაკისრების ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 4 ოქტომბრის №8061/2/2019 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

სარჩელში აღნიშნულია, რომ, შპს „...“ შეიქმნა 2010 წელს კონკრეტული მიზნით, კერძოდ, ქალაქ ...ში, ...ს №42-ში საცხოვრებელი კორპუსის აშენებისა და ბინების რეალიზაციისთვის, თუმცა კომპანიამ აშენებული საცხოვრებელი კორპუსი გადააკეთა სასტუმროდ - „...“, რომელიც ექსპლუატაციაში შევიდა 2015 წლის ივნისიდან. კომპანიის კამერალური შემოწმების შედეგად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა გამოსცა საგადასახადო შემოწმების შუალედური აქტი, რომლის თანახმად, კომპანიას დამატებით დაერიცხა გადასახადი იმ გარემოების გამო, რომ ანგარიშვალდებულ პირს საქვეანგარიშოდ გატანილი ჰქონდა თანხა, რომლის უკან დაბრუნება არ ფიქსირდებოდა. აუდიტის დეპარტამენტმა მითითებული თანხა ჩათვალა ხელფასის სახით გაცემულად და მას დაარიცხა დამატებითი გადასახადი და ჯარიმა. აუდიტის დეპარტამენტმა შუალედური აქტის საფუძველზე გამოსცა №39369 ბრძანება და №021-159 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის თანახმადაც შპს „...-ს“ ბიუჯეტში გადასახდელად დამატებით დაერიცხა 99593,7 ლარი, მათ შორის, ძირითადი გადასახადი 56550 ლარი, ჯარიმა - 28517 ლარი, საურავი - 14526,7 ლარი.

სარჩელის მიხედვით, სასტუმროს მშენებლობა დასრულდა 2015 წელს და დაიწყო ფუნქციონირება. ანგარიშვალდებულმა პირმა იმ პერიოდში შეძლო მშენებლობის პროცესში მის მიერ დახარჯული თანხის უკან დაბრუნება. ამდენად, ამ თანხის უკან დაბრუნებაზე არ უნდა დარიცხულიყო საშემოსავლო გადასახადი და შუალედურ საგადასახადო შემოწმების აქტით, საქვეანგარიშოდ წაღებული თანხების ხელფასად ჩათვლის გამო, დარიცხული გადასახადების და მასზე გაანგარიშებული საჯარიმო სანქცია უნდა გაუქმებულიყო, ვინაიდან ანგარიშვალდებულ პირს გაცილებით მეტი თანხა ჰქონდა დახარჯული საკუთარი სახსრებიდან საზოგადოების სასარგებლოდ მშენებლობის პროცესში, ვიდრე მას 2015 წლის განმავლობაში აქვს აღებული. გახარჯული თანხის სინამდვილეს, პირველ რიგში, ადასტურებს თვითონ მშენებლობის შედეგად მიღებული აქტივი, რომლის ღირებულებაც შეფასებულია 2 მილიონ დოლარზე მეტად, ეს იმ პირობებში, როდესაც მშენებლობაზე ბანკს ჯამში გაცემული აქვს 1 250 000 დოლარი, შესაბამისად, სხვაობა გახარჯულ და ბანკის მიერ გაცემულ თანხას შორის, დაფარულია დამფუძნებლის მხრიდან. ამიტომ, მას სრული უფლება ჰქონდა და დღესაც აქვს, გაიტანოს თანხა მის მიერ გახარჯული ფულის ფარგლებში. ამასთანავე, არც მას და არც საზოგადოებას არ აქვს ვალდებულება ამ თანხის დაბეგვრისა.

მოსარჩელემ სადავო აქტები ადმინისტრაციული საჩივრებით გაასაჩივრა ზემდგომ ადმინისტრაციულ ორგანოში, თუმცა ისინი არ დაკმაყოფილდა. სწორედ ამიტომ, მან სასარჩელო წესით მოითხოვა ამავე აქტების ბათილად ცნობა და სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 6 ნოემბრის განჩინებით შპს „...-ს“ სარჩელი განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „...-ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება კომპანიამ სააპელაციო წესით გაასაჩივრა.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 7 ნოემბრის განჩინებით შპს „...-ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 10 მარტის გადაწყვეტილება. აღნიშნული განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...-მ“, რომელმაც სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლზე მითითებით, აღნიშნავს, რომ დასახელებულ ნორმაში ნათლად არის ჩამოთვლილი ის ოპერაციები, რომელიც ექვემდებარება საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრას. შესაბამისად, დამფუძნებელს სრული უფლება ჰქონდა გამოეტანა ის თანხა, რაც შენატანის სახით თავადვე ჰქონდა განხორციელებული. დახარჯული თანხების სინამდვილეს, პირველ რიგში, ადასტურებს თავად მშენებლობის შედეგად მიღებული აქტივი, რომლის ღირებულებაც სს „ბანკი ქ...“ მიერ შეფასებულია 2 000 000 აშშ დოლარზე მეტ თანხად, იმ პირობებში, როდესაც ბანკს სასტუმროს მშენებლობისათვის ჯამში გაცემული აქვს 1 250 000 აშშ დოლარი კრედიტის სახით. შესაბამისად, დანარჩენი თანხა დახარჯულია დამფუძნებლის მიერ, რომელმაც ისარგებლა კანონით მინიჭებული უფლებამოსილებით - გაეტანა დახარჯული თანხის მცირედი ნაწილი დაბეგვრის გარეშე. კასატორის მოსაზრებით, არ აქვს მნიშვნელობა თანხა რა პერიოდშია დახარჯული და ეს პერიოდი არის თუ არა ხანდაზმული, ხანდაზმულობა ეხება მხოლოდ გადასახადებს.

კასატორი მიუთითებს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭომ უსაფუძვლოდ არ გაითვალისწინეს მოსარჩელის მიერ წარდგენილი ... ბანკის ამონაწერი ანგარიშიდან, საიდანაც დასტურდება, რომ დამფუძნებელს - მ. მ-ს თავისი პირადი ანგარიშებიდან კომპანიის ანგარიშზე გადარიცხული აქვს თანხა შპს „ქ...ის“ მიერ გაწეული მომსახურების დავალიანების - 62 200 ლარის დაფარვის მიზნით და ზედნადებები, რომელთა მიხედვით, შპს „...-ს“ დამფუძნებელს თანხა შპს „ქ...ისთვის“ ნაღდი ანგარიშსწორებით ჰქონდა გადახდილი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებასა და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებას მოითხოვს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 24 მარტის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „...-ს“ საკასაციო საჩივარი. ამავე განჩინებით კასატორს გადაუვადდა სახელმწიფო ბაჟის გადახდა განსახილველი დავის გადაწყვეტამდე.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად ასკვნის, რომ შპს „...-ს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს ანგარიშვალდებულ პირზე გაცემული თანხის ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ ხელფასად განხილვისა და საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის კანონიერება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 61-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია პირს დაარიცხოს გადასახადი მის ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე, თუ პირი მას არ წარუდგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას. დასახელებული კოდექსის კოდექსის 73-ე მუხლის მე-4 შესაბამისად, განსაზღვრულია, რომ თუ რაიმე თანხა გამოიყენება კონკრეტული პირის ინტერესებისათვის, ჩაითვლება, რომ ეს თანხა მიღებული აქვს ამ პირს. ამავე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით კი, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ სამეურნეო ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-100 მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ერთობლივ შემოსავალს განეკუთვნება ნებისმიერი ფორმით ან/და საქმიანობით მიღებული შემოსავალი, კერძოდ: ა) ხელფასის სახით მიღებული შემოსავლები; ბ) ეკონომიკური საქმიანობით მიღებული შემოსავლები, რომლებიც დაკავშირებული არ არის დაქირავებით მუშაობასთან; გ) სხვა შემოსავლები, რომლებიც დაკავშირებული არ არის დაქირავებით მუშაობასთან და ეკონომიკურ საქმიანობასთან. ამავე კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, კერძოდ, პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს. ამავე კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა, იწვევს პირის დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 %-ის ოდენობით.

დასახელებულ ნორმათა ანალიზის შედეგად, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საგადასახადო ორგანოს შეუძლია გადასახადის გადამხდელს დაარიცხოს გადასახადი ხელთ არსებული ინფორმაციის საფუძველზე მაშინ, როდესაც პირი მას არ წარუდგენს გადასახადის დასარიცხად საჭირო ინფორმაციას. საგადასახადო ორგანოს ასევე უფლება აქვს, სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით, შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ სამეურნეო ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს. ამასთანავე, ზემოთ მითითებული ნორმებით განმარტებულია, თუ რა შემოსავალი ითვლება ერთობლივ შემოსავლად და რა თანხა შეიძლება ჩაითვალოს ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლად.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტმა ჩაატარა შპს „...-ს“ საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგების საფუძველზე, 2018 წლის 26 დეკემბერს, გამოიცა საგადასახადო შემოწმების შუალედური აქტი. შუალედური აქტის საფუძველზე კი - №39369 ბრძანება და №021-159 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლებითაც გადამხდელს გადასახდელად დაერიცხა 99 593.7 ლარი, მათ შორის, ძირითადი - 56550 ლარი, ჯარიმა - 28517 ლარი, საურავი - 14526.7 ლარი. საგადასახადო შემოწმების აქტში აღინიშნა, რომ საწარმომ შემოწმებისას წარმოადგინა ინფორმაცია სხვადასხვა საბუღალტრო მონაცემების, მათ შორის, კრედიტორული/დებიტორული დავალიანებების, ასევე ნაღდი ფულის ნაშთების შესახებ 2015 წლის საწყისი და ბოლო მომენტებისათვის. აუდიტის დეპარტამენტის მიერ შემოწმებისას შესწავლილ იქნა ფულადი შემოსულობების და განაცემების მოძრაობა გადამხდელის მიერ წარმოდგენილი და საგადასახადო ორგანოს ხელთ არსებული სხვადასხვა მონაცემების ანალიზის საფუძველზე. დადგინდა, რომ თანხა (279897,44 ლ.), რომელიც ამ ანგარიშის მიხედვით, უნდა არსებულიყო სალაროში შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოსთვის, ჩაითვალა 2015 წლის დეკემბრის თვეში გაცემულ ხელფასად, აღნიშნული განაცემები კი საჭიროებდა დაკავებას გადახდის წყაროსთან. შესაბამისად, საწარმოს ძირითადი გადასახადის გარდა, დაერიცხა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მიხედვით.

საქმის მასალებით ასევე დასტურდება, რომ გადასახადის გადამხდელს არც შემოწმების პროცესში, არც საჩივრის განხილვის რომელიმე ეტაპზე და არც სასამართლოში საქმის წარმოებისას არ წარუდგენია დამატებით დოკუმენტაცია/ მტკიცებულებები, რაც, შესაძლოა, შემოწმებისას დარიცხული სადავო თანხების გადაანგარიშების საფუძველი გამხდარიყო. ანგარიშვალდებული პირების მიერ თანხის საწარმოსთვის დაბრუნება არ დასტურდება. ამდენად, საკასაციო პალატა, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და მათი მომწესრიგებელი სამართლებრივი ნორმების ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას, რომ სადავო თანხა, მისი შინაარსის გათვალისწინებით, წარმოადგენდა საწარმოს პასუხისმგებელ პირზე გაცემულ ხელფასს. კასატორის მიერ მითითებული გარემოება, რომ კომპანიის დამფუძნებელმა გაწია ხარჯი, რომელმაც ისარგებლა კანონით მინიჭებული უფლებამოსილებით და გაიტანა თანხის მცირედი ნაწილი დაბეგვრის გარეშე, არ წარმოადგენს დასაბეგრი ბაზის ცვლილებისა და შემოწმებით დარიცხული თანხების კანონშეუსაბამობის დამადასტურებელ გარემოებას და არ იძლევა საკმარის საფუძველს საქმეზე სხვა გადაწყვეტილების მისაღებად. ამასთან, მითითებული არგუმენტები და დოკუმენტები ვერ გახდება დარიცხული თანხის გადაანგარიშების საფუძველი. რადგანაც, იგი არ ეხება განსახილველ პერიოდს. წარმოდგენილი დოკუმენტები მოიცავს 2013-2014 წლების (ხანდაზმული პერიოდის) მონაცემებს და მისი განხილვა შესაძლებელია მოხდეს კომპლექსურად, ამავე პერიოდის შემოსავლების, ხარჯების და ფულადი ნაკადების მოძრაობის სრულფასოვანი შესწავლის შედეგად.

რაც შეეხება შემოწმებით დარიცხულ სანქციას, უნდა აღინიშნოს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის. თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, საურავის დარიცხვა ხორციელდება თითოეული ვადაგადაცილებული დღისათვის, გადასახადის გადახდის ვადის ამოწურვის დღის მომდევნო დღიდან. ზემოაღნიშნულ სამართლებრივ საფუძვლებზე დაყრდნობით, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, გადასახადის გადამხდელისათვის ჯარიმისა და საურავის დაკისრების ფაქტობრივ-სამართლებრივ წინაპირობას ქმნის საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილი წესით ან/და ამავე კანონმდებლობით განსაზღვრულ ვადებში საგადასახადო ვალდებულების შეუსრულებლობა. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ შპს „...-სთვის“ ჯარიმისა და საურავის დარიცხვის საფუძვლიანობის შემოწმება ძირითადი გადასახადის გადაუხდელობაზე იყო დამოკიდებული.

ამასთან, საკასაციო სასამართლოს მითითებით, ვინაიდან, შპს „...-ს“ სახელმწიფო ბაჟის გადახდა გადაუვადდა მოცემულ საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე, კასატორს უნდა დაეკისროს გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის - 4951.14 ლარის 30%-ის - 1485.34 ლარის გადახდა.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დაადგინა:

1. შპს „...-ს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 7 ნოემბრის განჩინება;

3. შპს „...-ს“ (ს/კ ...) დაეკისროს საკასაციო საჩივარზე გადავადებული სახელმწიფო ბაჟის - 4951.14 ლარის 30%-ის - 1485.34 ლარის გადახდა;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე