საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-38(კ-23) 30 ოქტომბერი, 2023 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია

მოწინააღმდეგე მხარეები (მოსარჩელეები) - შ. მ-ე, ვ. მ-ე

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 16 ნოემბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

შ. და ვ. მ-ეებმა 2022 წლის 19 აპრილს სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ და მოითხოვეს ამავე კომისიის 2022 წლის 15 მარტის №356 განკარგულების ბათილად ცნობა, ასევე მოპასუხის დავალდებულება - გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ვ. მ-ისა და შ. მ-ის საკუთრების უფლების აღიარების თაობაზე, აზომვითი ნახაზით მოცემულ ფარგლებში და მოცემული ფართობით.

მოსარჩელეებმა ამავე სარჩელით იშუამდგომლეს სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების თაობაზე, კერძოდ, ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. №61-ში (ყოფილი ...ის №39), ...ის ქუჩის მიმდებარედ არსებულ 1570 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ მოპასუხისათვის ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის აკრძალვის თაობაზე, სასამართლოს მიერ შ. და ვ. მ-ეების სარჩელზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე.

სარჩელის მიხედვით, მ-ეების მიერ მოთხოვნილია 1570 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება. მოსარჩელეთა მოსაზრებით, თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე დასტურდება მათ მიერ ამავე მიწის ნაკვეთის ფლობისა და სარგებლობის ფაქტი კანონის ამოქმედებამდე, რასაც ამტკიცებს 2007 წლამდე აშენებული, მასზე განთავსებული №01/1 და №02/1 შენობები, შემოსაზღვრული მიწის ნაკვეთი ერთიანი ხანდაზმული ღობით, ასევე ხანდაზმული ჭა და ნარგავები. მიუხედავად ამისა, სადავო აქტით მოსარჩელეებს უარი ეთქვათ მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე, რასაც ვ. და შ. მ-ეები არ დაეთანხმნენ და სასარჩელო წესით მოითხოვეს მოთხოვნის დაკმაყოფილება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 18 აპრილის განჩინებით მოსარჩელეთა შუამდგომლობა სარჩელის უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ არ დაკმაყოფილდა უსაფუძვლობის გამო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილებით შ. და ვ. მ-ეების სარჩელი დაკმაყოფილდა: ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2022 წლის 15 მარტის №356 განკარგულება; მოპასუხეს, შ. და ვ. მ-ეების საკუთრების უფლების აღიარების თაობაზე, აზომვითი ნახაზით მოცემულ ფარგლებში და მოცემული ფართობით - 1570 კვ. მეტრით, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ საქმეზე დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

- ვ. მ-ემ 2019 წლის 11 დეკემბერს, ხოლო ვ. მ-ემ შ. მ-ესთან ერთად 2020 წლის 10 იანვარს განცხადებით მიმართეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას და ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. №61-ში (ყოფილი ...ის №39) მდებარე მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება მოითხოვეს;

- ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2022 წლის 21 თებერვლის №9 საოქმო გადაწყვეტილებით (დღის წესრიგის №23 საკითხი) ვ. და შ. მ-ეებს უარი ეთქვათ მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე. 2022 წლის 15 მარტს კი, აღნიშნული საოქმო გადაწყვეტილების საფუძველზე, ამავე კომისიის მიერ მიღებულ იქნა №356 განკარგულება, რომლითაც ვ. და შ. მ-ეებს უარი ეთქვათ ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის მიმდებარედ არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საერთო ფართობი - 1696.2 კვ.მ) საკუთრების უფლების აღიარებაზე. განკარგულებიდან ირკვევა, რომ ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში დაინტერესებული პირების მიერ წარდგენილი დოკუმენტაციის, მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის ადგილზე დათვალიერების, ორთოფოტოებისა და საქმის გარემოებათა გამოკვლევის შედეგად არ დადასტურდა განმცხადებელთა მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ფლობის ფაქტი. კერძოდ, 2005 წლის ორთოფოტოების მიხედვით, მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შენობის კონფიგურაცია არ ემთხვეოდა მიმდინარე ადმინისტრაციული საქმის წარმოების ფარგლებში წარდგენილი მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აგეგმვით/აზომვით ნახაზზე დატანილ №02/1 შენობის კონფიგურაციას. ამასთანავე, კომისიის მიერ მიწის ნაკვეთის ადგილზე დათვალიერებით და ორთოფოტოებით დადგინდა, რომ საკადასტრო აგეგმვით/აზომვით ნახაზზე დატანილი №01/1 შენობა საკუთრების უფლებაასაღიარებელ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული იყო კანონის ამოქმედების - 2007 წლის შემდეგ. გარდა ამისა, ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში განმცხადებლის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაციითა და საქმის გარემოებათა გამოკვლევის შედეგად, დგინდებოდა, რომ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის ნაწილი, განხილვის მომენტისთვის დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით, მოქცეული იყო სატრანსპორტო ზონაში, რაც „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ასევე გამორიცხავდა მიწის ნაკვეთზე, როგორც თვითნებურად დაკავებულზე საკუთრების უფლების აღიარებას;

- საქმეში წარმოდგენილი ინდივიდუალური აუდიტორის - თ. კ-ის 2020 წლის 8 იანვრის №... აუდიტორული დასკვნის თანახმად, დასტურდება, რომ ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. №61-ში (ყოფილი ...ის №39-ის მიმდებარედ) მდებარე 1570 კვ.მ მიწის ნაკვეთი/ეზო შემოღობილია ხანდაზმული ღობით. ეზოში განთავსებული კაპიტალური, მიწასთან მყარად დამაგრებული შენობა-ნაგებობები, წყლის ჭა და მრავალწლიანი ხანდაზმული ნარგავები ორთოფოტოზე ფიქსირდება 2005 წლიდან;

- საქმეში წარმოდგენილია ასევე მოსარჩელეთა მეზობლების - რ. რ-ის, ი. და გ. ძ-ების ნოტარიულად დამოწმებული განცხადებები, რომლებითაც ადასტურებენ, რომ ვ. მ-ეს 1985 წლიდან ჰქონდა დაკავებული ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. №39-ის მიმდებარედ არსებული 1570 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რომელზეც ააშენა კაპიტალური საცხოვრებელი შენობა-ნაგებობა. 2006 წელს კი, ძმასთან - შ. მ-ესთან ერთად, აღნიშნულ ნაკვეთზე ააშენა მეორე შენობა-ნაგებობა. მეზობლებმა დაადასტურეს, რომ ვ. მ-ე და შ. მ-ე ნამდვილად ფლობდნენ და სარგებლობდნენ აღნიშნული მიწის ნაკვეთით და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობებით 2007 წლამდე.

დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების მიზნით, საქალაქო სასამართლომ მიუთითა „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონითა და „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესისა და საკუთრების უფლების მოწმობის ფორმის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 28 ივლისის №376 დადგენილებით განსაზღვრულ საკითხის მომწესრიგებელ შესაბამის ნორმებზე, მხედველობაში მიიღო მეზობელთა ნოტარიულად დამოწმებული განმარტებები, რომლებიც მოპასუხეს სადავოდ არ გაუხდია, ასევე ინდივიდუალური აუდიტორის - თ. კ-ის 2020 წლის 8 იანვრის №... აუდიტორული დასკვნა და ცალსახად დადასტურებულად მიიჩნია მოსარჩელეების მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ფლობის ფაქტი 1985 წლიდან. საქალაქო სასამართლომ ასევე მიუთითა შპს „ს...ის“ მიერ შესრულებული მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აზომვით ნახაზზე, რომლის თანახმად, ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. №39-ის მიმდებარედ არსებული ასაღიარებელი მიწის ნაკვეთის ფართობი შეადგენდა არა 1696.2 კვ.მ-ს, როგორც ეს მითითებული იყო განკარგულებაში, არამედ 1570 კვ.მ-ს და მასში არ შედიოდა მიწის ის ნაწილი, რომელიც მოექცა სატრანსპორტო ზონაში. აღსანიშნავია, რომ დასახელებული გარემოება მიჩნეული იქნა კომისიის მიერ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებასთან დაკავშირებული გადაწყვეტილების მიღებისთვის ერთ-ერთ ხელის შემშლელ გარემოებად.

ამდენად, საქალაქო სასამართლომ, საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებების გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად მიიჩნია, რომ სადავო №356 განკარგულება ექვემდებარებოდა ბათილად ცნობას, რადგან ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არასწორად იქნა დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები მოსარჩელეების მიერ სადავო მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობების 2007 წლამდე ფლობისა და სარგებლობის ფაქტის დაუდასტურებლობის თაობაზე. შესაბამისად, მოპასუხეს უნდა დავალებოდა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა ვ. და შ. მ-ეების საკუთრების უფლების აღიარების საკითხთან დაკავშირებით.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულმა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილების მიღების შედეგად, სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 16 ნოემბრის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 5 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, მათი სამართლებრივი შეფასება, მიუთითა ვ. და შ. მ-ეების განცხადებაზე თანდართულ დოკუმენტებზე - მიწის აზომვითი ნახაზზე, ფოტოსურათებზე, მეზობლების ნოტარიულად დამოწმებულ განცხადებებზე, კომუნალური გადახდის დამადასტურებელ ქვითრებსა და საქმეში წარმოდგენილ ინდივიდუალური აუდიტორის დასკვნაზე და მათი შეფასების გათვალისწინებით, მიიჩნია, რომ შ. მ-ისა და ვ. მ-ის სასარჩელო მოთხოვნები საფუძვლიანი იყო და ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ უსაფუძვლოდ ეთქვათ უარი მათ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 16 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულმა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ, რომელმაც ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირის მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტზე მითითებით აღნიშნავს, რომ ამ კანონის მიზნებისთვის, თვითნებურად დაკავებული მიწის ცნების ქვეშ მოიაზრება ორგვარი კატეგორიის მიწა: 1) მიწის ნაკვეთი, რომელზეც კანონის ამოქმედებამდე და საკითხის განხილვის დროისთვის განთავსებულია კაპიტალური საცხოვრებელი სახლი (აშენებული ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების კაპიტალური შენობა (აშენებული); 2) საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე მიწის ნაკვეთი (შენობით ან მის გარეშე). ამასთან, კანონი თავადვე განმარტავს, რა სახის შენობის არსებობის შემთხვევაში შეიძლება გავრცელდეს ამ კანონის მოქმედება. კერძოდ, დასახელებული კანონის მე-2 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის თანახმად, შენობა არის სამშენებლო მასალებისა და ნაკეთობებისგან შექმნილი კონსტრუქციული სისტემა, რომელიც გრუნტთან უძრავად არის დაკავშირებული, ქმნის გადახურულ სივრცეს და შემოსაზღვრულია კედლებით, კოლონებით ან/და სხვა შემომზღუდავი კონსტრუქციებით (მათ შორის, ხის კონსტრუქციით), გარდა დროებითი შენობისა. ამავე კანონის მე-2 მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად კი, დროებითი შენობა არის ანაკრები ელემენტებისაგან შედგენილი, ასაწყობ-დასაშლელი ან/და მობილური სისტემა, რომელიც მიწასთან დაკავშირებულია საკუთარი წონით ან/და მშრალი არამონოლითური ჩამაგრებით და რომელსაც არ გააჩნია მიწისქვეშა სათავსები. ამდენად, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთის კატეგორია არ ენიჭება და საკუთრების უფლებით აღიარებას არ ექვემდებარება ის მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განთავსებულია დროებითი ნაგებობა ან/და მსუბუქი კონსტრუქცია (მათ შორის, ხის კონსტრუქცია), რომელიც მყარად არ არის დაკავშირებული მიწის ნაკვეთთან. გარდა ამისა, საკუთრების უფლებით აღიარებას ექვემდებარება ასევე ის თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი, რომელიც დაინტერესებული პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ მდებარეობს (შენობით ან მის გარეშე) და მათი ჯამური ფართობი ბარში არ აღემატება 1.25 ჰექტარს.

კასატორი აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციული წარმოებისას საქმის გარემოებების გამოკვლევის შედეგად, არ დადასტურდა განმცხადებელთა მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ფლობის ფაქტი. კერძოდ, 2005 წლის ორთოფოტოებით დგინდება, რომ მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შენობის კონფიგურაცია არ ემთხვევა მიმდინარე ადმინისტრაციული საქმისწარმოების ფარგლებში წარმოდგენილი მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აგეგმვით/აზომვით ნახაზზე დატანილი №02/1 შენობის კონფიგურაციას. რაც შეეხება განმცხადებლების მიერ წარმოდგენილ ინდივიდუალური აუდიტორის - თ. კ-ის 2020 წლის 8 იანვრის საექსპერტო დასკვნას, კომისია მიიჩნევს, რომ აღნიშნული დასკვნა ვერ გახდება მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების საფუძველი, რამდენადაც იგი ეხება მხოლოდ შენობის ხანდაზმულობას და ექსპერტის კვლევის საგანი არ ყოფილა კანონის ამოქმედებამდე მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შენობის მახასიათებლები. ამასთანავე, კომისიის მიერ მიწის ნაკვეთის ადგილზე დათვალიერებით და ორთოფოტოებით (აეროფოტოგადაღებით) დადგინდა, რომ საკადასტრო აგეგმვით/აზომვით ნახაზზე დატანილი №01/1 შენობა საკუთრების უფლებაასაღიარებელ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულია კანონის ამოქმედების შემდგომ. ამასთან, კომისიის მიერ, დადგენილ იქნა, რომ აღნიშნული მიწის ნაკვეთი არ წარმოადგენს დაინტერესებული პირების საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთს. მითითებული გარემოებები კი, ზემოხსენებული კანონის მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, წარმოადგენდა განსახილველი განცხადების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის სამართლებრივ საფუძველს.

კასატორი ასევე მიუთითებს, რომ მიმდინარე ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში განმცხადებლის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტაციისა და საქმის გარემოებების გამოკვლევის შედეგად, დადგინდა, რომ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის ნაწილი, დღევანდელი მდგომარეობით დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით, მოქცეული იყო სატრანსპორტო ზონაში (ტზ-1), რაც, „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ასევე გამორიცხავდა მიწის ნაკვეთზე, როგორც თვითნებურად დაკავებულზე, საკუთრების უფლების აღიარებას.

კასატორის მოსაზრებით, ყოველივე ზემოაღნიშნული ცხადყოფს, რომ სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და შესაბამისად, არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა განსახილველ საკითხს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 30 იანვრის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 16 ოქტომბრის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნა მიჩნეული. ამასთანავე, მხარეებს განემარტათ, რომ საკასაციო საჩივარი არსებითად განხილული იქნებოდა მათი დასწრების გარეშე.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო, საქმის მასალებისა და საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლის შედეგად, მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და საქმე ხელახლა განხილვისთვის დაუბრუნდეს სააპელაციო სასამართლოს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს შ. და ვ. მ-ეებისათვის საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის კანონიერება, მოსარჩელის მიერ აღიარებამოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ფლობისა დაუდასტურებლობის საფუძვლით. გარდა ამისა, საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის დამატებით საფუძვლად მიეთითა იმ გარემოებაზე, რომ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის ნაწილი, განცხადების განხილვის მომენტისთვის, დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით, მოქცეული იყო სატრანსპორტო ზონაში, რაც ასევე გამორიცხავდა მიწის ნაკვეთზე, როგორც თვითნებურად დაკავებულზე, საკუთრების უფლების აღიარებას.

განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2022 წლის 21 თებერვლის №9 საოქმო გადაწყვეტილებით ვ. და შ. მ-ეებს უარი ეთქვათ მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე. 2022 წლის 15 მარტს კი, დასახელებული საოქმო გადაწყვეტილების საფუძველზე, ამავე კომისიის მიერ მიღებულ იქნა №356 განკარგულება, რომლითაც ვ. და შ. მ-ეებს უარი ეთქვათ ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩის მიმდებარედ არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საერთო ფართობი - 1696.2 კვ.მ) საკუთრების უფლების აღიარებაზე. ადმინისტრაციულმა ორგანომ მოსარჩელეთა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის მართლზომიერება დააფუძნა იმ გარემოებებზე, რომ ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში დაინტერესებული პირების მიერ წარდგენილი დოკუმენტაციის, მიწის ნაკვეთის ადგილზე დათვალიერების, ორთოფოტოებისა და საქმის გარემოებათა გამოკვლევის შედეგად, არ დადასტურდა განმცხადებელთა მიერ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ფლობის ფაქტი. კერძოდ, 2005 წლის ორთოფოტოების მიხედვით, აღიარებამოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შენობის კონფიგურაცია არ ემთხვეოდა მიმდინარე ადმინისტრაციული საქმის წარმოების ფარგლებში წარდგენილი მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აგეგმვით/აზომვით ნახაზზე დატანილ №02/1 შენობის კონფიგურაციას. ამასთანავე, კომისიის მიერ მიწის ნაკვეთის ადგილზე დათვალიერებით და ორთოფოტოებით დადგინდა, რომ საკადასტრო აგეგმვით/აზომვით ნახაზზე დატანილი №01/1 შენობა საკუთრების უფლებაასაღიარებელ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული იყო კანონის ამოქმედების - 2007 წლის შემდეგ. გარდა ამისა, ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში განმცხადებლის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაციითა და საქმის გარემოებათა გამოკვლევის შედეგად, დასტურდებოდა, რომ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის ნაწილი, განხილვის მომენტისთვის, დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით, მოქცეული იყო სატრანსპორტო ზონაში, რაც „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ასევე გამორიცხავდა მიწის ნაკვეთზე, როგორც თვითნებურად დაკავებულზე, საკუთრების უფლების აღიარებას.

საქმეში წარმოდგენილია ინდივიდუალური აუდიტორის - თ. კ-ის 2020 წლის 8 იანვრის №... აუდიტორული დასკვნა, რომლის თანახმად, ირკვევა, რომ ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. №61-ში (ყოფილი ...ის №39-ის მიმდებარედ) მდებარე 1570 კვ.მ მიწის ნაკვეთი/ეზო შემოღობილია ხანდაზმული ღობით, ხოლო ეზოში განთავსებული ხანდაზმული შენობა-ნაგებობები, წყლის ჭა და მრავალწლიანი ნარგავები ორთოფოტოზე ფიქსირდება 2005 წლიდან.

საქმეში წარმოდგენილია ასევე მოსარჩელეთა მეზობლების - რ. რ-ის, ი. და გ. ძ-ების ნოტარიულად დამოწმებული განცხადებები, რომლებითაც ისინი ადასტურებენ, რომ ვ. მ-ეს 1985 წლიდან ჰქონდა დაკავებული ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. №39-ის მიმდებარედ არსებული 1570 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, რომელზეც ააშენა კაპიტალური საცხოვრებელი შენობა-ნაგებობა. 2006 წელს კი, ძმასთან - შ. მ-ესთან ერთად, აღნიშნულ ნაკვეთზე ააშენა მეორე შენობა-ნაგებობა. მეზობლებმა დაადასტურეს, რომ ვ. მ-ე და შ. მ-ე ნამდვილად ფლობდნენ და სარგებლობდნენ აღნიშნული მიწის ნაკვეთით და მასზე განლაგებული შენობა-ნაგებობებით 2007 წლამდე.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონზე, რომელიც თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების ძირითად პირობებს განსაზღვრავს. ამავე კანონის მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის თანახმად, თვითნებურად დაკავებულ მიწას წარმოადგენს ამ კანონის ამოქმედებამდე ფიზიკური პირის მიერ თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული), ასევე, დაინტერესებული ფიზიკური პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი (შენობით ან მის გარეშე), რომელთა ჯამური ფართობი ბარში არ აღემატება 1.25 ჰექტარს, ხოლო „მაღალმთიანი რეგიონების განვითარების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად განსაზღვრულ მაღალმთიან დასახლებაში - 5 ჰექტარს. ამრიგად, თუკი დაინტერესებული პირი, მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების ფაქტიდან გამომდინარე, საკუთრების უფლების აღიარებას ითხოვს მიწის ნაკვეთზე საცხოვრებელი სახლით ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობით და საკითხი არ ეხება მომიჯნავე მიწის ნაკვეთს, მან უნდა დაამტკიცოს, რომ დასახელებული კანონის ამოქმედებამდე (2007წ.) აღიარებამოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული იყო საცხოვრებელი სახლი (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) და საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის მომენტისთვის ამ მიწის ნაკვეთზე არსებული შენობა (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) ისევ არის განთავსებული. ამასთან, მნიშვნელოვანია, რომ კანონი თავად განმარტავს, ამ კანონის მოქმედება მიწის ნაკვეთზე, რა სახის შენობის არსებობის შემთხვევაში შეიძლება გავრცელდეს. კერძოდ, ზემოთ დასახელებული კანონის მე-2 მუხლის „ვ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, შენობა ეს არის სამშენებლო მასალებისა და ნაკეთობებისგან შექმნილი კონსტრუქციული სისტემა, რომელიც გრუნტთან უძრავად არის დაკავშირებული, ქმნის გადახურულ სივრცეს და შემოსაზღვრულია კედლებით, კოლონებით ან/და სხვა შემომზღუდავი კონსტრუქციებით (მათ შორის, ხის კონსტრუქციით), გარდა დროებითი შენობისა. ამავე მუხლის „ზ“ ქვეპუნქტის თანახმად კი, დროებითი შენობა არის ანაკრები ელემენტებისაგან შედგენილი, ასაწყობ-დასაშლელი ან/და მობილური სისტემა, რომელიც მიწასთან დაკავშირებულია საკუთარი წონით ან/და მშრალი არამონოლითური ჩამაგრებით და რომელსაც არ გააჩნია მიწისქვეშა სათავსები. ამრიგად, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთის კატეგორია არ ენიჭება და საკუთრების უფლებით აღიარებას არ ექვემდებარება ის მიწის ნაკვეთი, რომელზეც განთავსებულია დროებითი ნაგებობა ან/და მსუბუქი კონსტრუქცია (მათ შორის, ხის კონსტრუქცია), რომელიც მყარად არ არის დაკავშირებული მიწასთან.

განსახილველ შემთხვევაში, როგორც ზემოთ აღინიშნა, სადავო აქტით საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის ერთ-ერთ მიზეზად მიწის ნაკვეთის კანონის მოქმედებამდე ფლობისა და სარგებლობის დაუდასტურებლობა დასახელდა. კერძოდ, ადმინისტრაციულმა ორგანომ დაადგინა, რომ აღიარებამოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული შენობის კონფიგურაცია არ ემთხვეოდა მიმდინარე ადმინისტრაციული საქმის წარმოების ფარგლებში წარდგენილი მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აგეგმვით/აზომვით ნახაზზე დატანილ №02/1 შენობის კონფიგურაციას. ამასთანავე, საკადასტრო აგეგმვით/აზომვით ნახაზზე დატანილი №01/1 შენობა საკუთრების უფლებაასაღიარებელ მიწის ნაკვეთზე განთავსებული იყო კანონის ამოქმედების - 2007 წლის შემდეგ. საკასაციო პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს განჩინების მიღებისას შენობების კონფიგურაციის საკითხი არ გამოუკვლევია და მასზე არ უმსჯელია. ასევე არ დაუდგენია მისი მდებარეობისა და ორთოფოტოზე აღბეჭდილი ნაგებობის იდენტურობის საკითხი. სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილებისას კი დაეყრდნო მხოლოდ საქმეში წარმოდგენილ ინდივიდუალური აუდიტორის - თ. კ-ის 2020 წლის 8 იანვრის №... აუდიტორულ დასკვნას, რომლის თანახმად, ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. №61-ში (ყოფილი ...ის №39 მიმდებარედ) მდებარე შენობა-ნაგებობა ფიქსირდება 2005 წლიდან, ასევე მიწის ნაკვეთი/ეზო - 1570 კვ.მ შემოღობილია ხანდაზმული ერთიანი ღობით, ასევე ეზოში არის ხანდაზმული შენობა-ნაგებობა, წყლის ჭა და ნარგავები. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ დასახელებული დასკვნის თანახმად, სპეციალისტისთვის დასმულ კითხვებს წარმოადგენდა შენობა-ნაგებობებისა და ნარგავების ხანდაზმულობის დადგენა და უძრავის ნივთის ერთიან ღობეში მოქცევის დადასტურება. ექსპერტის კვლევის საგანი არ ყოფილა შენობების მახასიათებლები, კერძოდ, წარმოადგენდნენ ისინი მიწასთან მყარად დაკავშირებულ თუ დროებით ნაგებობებს. განსახილველ შემთხვევაში კი, მოცემულ საკითხს არსებითი მნიშვნელობა ენიჭებოდა მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებისთვის, ვინაიდან აღიარება მოთხოვნილია არა როგორც მომიჯნავე მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავების, არამედ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე შენობის არსებობის საფუძვლით. სწორედ ამიტომ, შენობების მახასიათებლებს არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა საკითხის გადასაწყვეტად.

გარდა ამისა, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მოსარჩელეთათვის საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის საფუძველი გახდა ის გარემოება, რომ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთის ნაწილი, განხილვის მომენტისთვის დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით, მოქცეული იყო სატრანსპორტო ზონაში, რაც „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ‘’ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის „ზ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ასევე გამორიცხავდა მიწის ნაკვეთზე, როგორც თვითნებურად დაკავებულზე, საკუთრების უფლების აღიარებას. სააპელაციო პალატამ ამასთან დაკავშირებით აღნიშნა, რომ გასაჩივრებულ აქტში ადმინისტრაციული ორგანო მსჯელობდა 1696.2 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე ვ. და შ. მ-ეების საკუთრების უფლების აღიარების შეუძლებლობასთან დაკავშირებით, თუმცა მოსარჩელეები/განმცხადებლები მოითხოვდნენ 1570 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაციას. სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მან გაითვალისწინა საქმეში წარმოდგენილი მნიშვნელოვანი მტკიცებულებები, რომლებიც ადასტურებდნენ 1570 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მოსარჩელეთა მიერ კანონის ამოქმედებამდე ფლობის და სარგებლობის ფაქტს. ამდენად, მოსარჩელეთა იურიდიული მიზანი იყო 1570 კვ.მ მიწის ნაკვეთის საკუთრებაში რეგისტრაცია. საკასაციო პალატა კი, არ იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით, რამეთუ სასამართლოს განჩინება თუ გადაწყვეტილება უნდა ეფუძნებოდეს უტყუარ მტკიცებულებებს, საქმის გარემოებების ყოველმხრივ გამოკვლევასა და დასაბუთებას, რასაც მოცემულ შემთხვევაში ადგილი არ აქვს. სააპელაციო პალატამ სრულიად დაუსაბუთებლად და საქმის გარემოებების გამოკვლევის გარეშე დაადგინა, რომ აღიარებამოთხოვნილი მიწის ნაწილი არ გადადიოდა სატრანსპორტო ზონაში.

საკასაციო სასამართლო დამატებით მიუთითებს საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 28 ივლისის №376 დადგენილებით დამტკიცებული „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესზე“, რომელიც არეგულირებს მართლზომიერ მფლობელობაში ან სარგებლობაში არსებულ, აგრეთვე თვითნებურად დაკავებულ სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან/და არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწაზე ფიზიკური, კერძო სამართლის იურიდიული პირის ან კანონით გათვალისწინებული სხვა ორგანიზაციული წარმონაქმნის საკუთრების უფლების აღიარების პროცედურებსა და პირობებს, განსაზღვრავს საკუთრების უფლების აღიარების უფლებამოსილების მქონე ორგანოს სამართლებრივ სტატუსს, კომპეტენციასა და სამართლებრივ საფუძვლებს, აგრეთვე საკუთრების უფლების აღიარების პროცესში მონაწილე მხარეთა უფლება-მოვალეობებს. მითითებული წესის მე-2 მუხლი განსაზღვრავს უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის, მიწის თვითნებურად დაკავების დამადასტურებელი დოკუმენტისა და მოწმის ჩვენების, როგორც მითითებულ წესში გამოყენებულ ტერმინთა, მნიშვნელობას. კერძოდ, ხსენებული წესის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“, „ე“ და „თ“ ქვეპუნქტებით განსაზღვრულია, რომ უფლების დამადასტურებელ დოკუმენტს წარმოადგენს მიწის მართლზომიერი მფლობელობის (სარგებლობის) ან/და თვითნებურად დაკავების დამადასტურებელი დოკუმენტი. ამასთან, მიწის თვითნებურად დაკავების დამადასტურებელი დოკუმენტი არის ცნობა-დახასიათება უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის გარეშე, სასამართლოს აქტი, ორთოფოტო (აეროფოტოგადაღება), აბონენტად აყვანის დოკუმენტი, გადახდის ქვითარი ან/და სხვა დოკუმენტი, ხოლო მოწმის ჩვენება კი - მიწის თვითნებურად დაკავების ფაქტის თაობაზე მოწმის ნოტარიულად დამოწმებული განცხადება. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ, მართალია, საქმეში წარმოდგენილია ფოტოსურათები (ორთოფოტოები), მეზობლების ნოტარიულად დამოწმებულ განცხადებები, კომუნალური გადასახადების გადახდის ქვითრები, თუმცა მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებისთვის ერთობლივად უნდა არსებობდეს კანონით დადგენილი კუმულაციური პირობები, მათ შორის, გამოკვლეული უნდა იყოს აღიარებამოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე არსებული შენობა-ნაგებობების მახასიათებლები, რაც განსახილველ შემთხვევაში სახეზე არაა.

ზემოხსენებულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატას მიაჩნია, რომ სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა საპროცესო და მატერიალური სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რამაც არსებითად იმოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ არის დასაბუთებული, სასამართლომ არასრულყოფილად განსაზღვრა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, კერძოდ, არ გამოიკვლია უფლებაასაღიარებელ მიწის ნაკვეთზე არსებული შენობების მდებარეობისა და კონფიგურაციის საკითხი, არასწორად შეაფასა აუდიტორის დასკვნა მასში დასმული გამოსაკვლევი საკითხების გათვალისწინებით, ასევე არ იმსჯელა სადავო მიწის ნაკვეთის სატრანსპორტო ზონაში მოქცევის საკითხზე, კერძოდ, აღნიშნული ნაკვეთის სატრანსპორტო ზონაში მოქცევის შემთხვევაში, რა ნაწილში ექცევა იგი მითითებულ ზონაში. საკასციო პალატა ასკვნის, რომ სააპელაციო პალატის მიერ სწორედ დასახელებული გარემოებების გამოკვლევის შედეგად უნდა იქნეს მიღებული გადაწყვეტილება. ამრიგად, პალატა მიიჩნევს, რომ განჩინება მოკლებულია სათანადო სამართლებრივ და ფაქტობრივ წანამძღვრებს, გადაწყვეტილების დასაბუთება იმდენად არასრულია, რომ მისი სამართლებრივი საფუძვლიანობის შემოწმება შეუძლებელია, რაც საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე მუხლის ,,ე¹“ ქვეპუნქტის თანახმად, საკასაციო საჩივრის აბსოლუტურ საფუძველს ქმნის, აღნიშნული, თავის მხრივ, გასაჩივრებული განჩინების გაუქმებისა და სსკ-ის 412-ე მუხლის საფუძველზე ხელახალი განხილვისათვის დაბრუნების წინაპირობაა. საქმის ხელახალი განხილვისას სასამართლომ სრულყოფილად უნდა გამოიკვლიოს საქმის ფაქტობრივი გარემოებები, საქმეზე შეკრებილი მტკიცებულებები და მისცეს მათ სწორი სამართლებრივი შეფასება.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე, 412-ე მუხლებით და

დაადგინა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 16 ნოემბრის განჩინება და საქმე ხელახლა განხილვისთვის დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. სასამართლო ხარჯები განაწილდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე