საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-426(2კ-23) 5 ოქტომბერი, 2023 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები (მოპასუხეები) - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექცია

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - გ. გ-ი

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

გ. გ-მა 2017 წლის 28 დეკემბერს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 25 ოქტომბრის N1-2365 ბრძანებისა და ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2017 წლის 20 თებერვლის N001478 დადგენილების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 10 ოქტომბრის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის უფლებამონაცვლედ ჩაერთო ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექცია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილებით გ. გ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. გ-მა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილებით გ. გ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; გ. გ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტად ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2017 წლის 20 თებერვლის №001478 დადგენილება - დემონტაჟის დავალების ნაწილში და თბილისის მუნიციპალიტეტის მუნიციპალურ ინსპექციას დაევალა კანონით დადგენილ ვადაში, საქმის გარემოებების ხელახალი გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 25 ოქტომბრის №1-2365 ბრძანება ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე დემონტაჟის დავალების ნაწილში.

აღნიშნული გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალურმა ინსპექციამ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორი - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა განსახილველ საკითხს.

კასატორს უსაფუძვლოდ მიაჩნია სასამართლოების მითითება, რომ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ ადმინისტრაციული საჩივრის განხილვისას სრულად არ გამოიკვლია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები.

კასატორი მიიჩნევს, რომ გ. გ-ის მიმართ განსაზღვრული ვალდებულება ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანასთან დაკავშირებით საფუძვლიანია, ვინაიდან, გ. გ-ი წარმოადგენს სადავო უძრავი ქონების მესაკუთრეს, ხოლო მესაკუთრის ნების გამოვლენის გარეშე, მხოლოდ მწარმოებელი პირი ვერ მოახდენს ობიექტის პირვანდელ მდგომარეობაში მოყვანას. ასეთ შემთხვევაში, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მხრიდან სამართალდარღვევის აღმოფხვრის მიზნით, გაცემული მითითება დარჩება აღუსრულებელი.

კასატორის მითითებით, სწორედ აღნიშნული მიზნის განხორციელებისათვის კანონმდებლობა მესაკუთრის პასუხისმგებლობის ნაწილში აწესებს განსხვავებულ საკანონმდებლო რეგულაციას. კერძოდ, პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 26-ე მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად, „მიწის ნაკვეთის გასხვისების შემთხვევაში დაჯარიმების შესახებ დადგენილება აღსრულდება „სააღსრულებო წარმოებათა შესახებ“ საქართველოს კანონით დადგენილი წესით, ხოლო დარღვევის გამოსწორების ვალდებულება ეკისრება ახალ მესაკუთრეს“. მოცემული ნორმის ანალიზი ცხადჰყოფს, რომ კანონმდებლის მიზანს წარმოადგენს საკანონმდებლო დონეზე განისაზღვროს ზოგადად მესაკუთრის პასუხისმგებლობის შემთხვევები, რათა მიღწეულ იქნეს სამშენებლო საქმიანობის სფეროში სახელმწიფო ზედამხედველობის დაწესების ძირითადი მიზანი - არსებული სამართალდარღვევის აღმოფხვრა.

იმ ფაქტობრივ გარემოებასთან დაკავშირებით, რომ თბილისის მუნიციპალიტეტის თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ მოსარჩელის საკუთრებად აღიარებულ იქნა 17 კვ.მ ფართის მიწის ნაკვეთი და აღნიშნული გათვალისწინებული უნდა იქნას სადავო დადგენილების კანონიერების შემოწმების დროს, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ განმარტა, რომ სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმეზე, საკუთრების უფლების წარმოშობა იმ მიწის ნაკვეთზე, რომელზეც განხორციელებულია უნებართვო მშენებლობა, არ წარმოშობს სამართალდარღვევის აღმოფხვრის ვალდებულებისაგან გათავისუფლების საფუძველს, რამეთუ მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლებით აღრიცხვა თავისთავად არ გულისხმობს მასზე უნებართვოდ აშენებული შენობა-ნაგებობის სამართლებრივ ჩარჩოებში მოქცევას. ამასთანავე, სადავო ობიექტის ლეგალიზების აქტი საქმეში წარმოდგენილი არ არის.

ამდენად, კასატორის მოსაზრებით, ყოველივე ზემოაღნიშნული ცხადყოფს, რომ სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები, შესაბამისად, არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა განსახილველ საკითხს, სასამართლოს მიერ არასწორად იქნა განმარტებული კანონი და საქმეზე მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება.

კასატორი-ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექცია მიუთითებს, რომ საკუთრების უფლების წარმოშობა იმ მიწის ნაკვეთზე, რომელზეც განხორციელებულია უნებართვო მშენებლობა არ წარმოადგენს სამართალდარღვევის აღმოფხვრის ვალდებულებისაგან გათავისუფლების საფუძველს, ასეთ შემთხვევაში, დემონტაჟის დავალება წარმოადგენს კანონით დადგენილ იმპერატიულ დანაწესს და კანონი არ გვთავაზობს უფრო მსუბუქ ალტერნატიულ სამართლებრივ ბერკეტს, რაც უზრუნველყოფდა სამართალდარღვევის აღმოფხვრას. ამიტომ, კასატორის მოსაზრებით, არ არსებობს აღნიშნული საკითხის ხელახალი გამოკვლევის საჭიროება.

კასატორი აღსანიშნავს, რომ სასკ-ის 32.4 მუხლით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც სამართალწარმოების ფარგლებში ვერ ხერხდება სადავო ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება, რაც, თავის მხრივ, შეუძლებელს ხდის სადავო ადმინისტრაციული აქტის კანონიერებაზე მსჯელობას. მოცემულ შემთხვევაში კი, კასატორი მიიჩნევს, რომ საქმეში დაცული მტკიცებულებები იძლეოდა სადავო საკითხის არსებითად გადაწყვეტის შესაძლებლობას.

ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, კასატორი ითხოვს, გაუქმდეს სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილება (საქმე N3ბ/1241-20) და დაკმაყოდილდეს წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 2 მაისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის საკასაციო საჩივრები.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის მოთხოვნებს, რაც გამორიცხავს განსახილველი საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები, ვინაიდან:

- არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი;

- არ არსებობს სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების საფუძველი;

- სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს;

- საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით;

- კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით და საკასაციო საჩივარში მითითებული პოზიცია ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების წინაპირობა. ამასთან, საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემული დავა არსებითად სწორად არის გადაწყვეტილი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

დადგენილია, რომ გ. გ-მა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა N66 2-3-ში მდებარე N... ს/კ, 130.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და 52.40 კვ.მ შენობა-ნაგებობაზე საკუთრების უფლება 1995 წლის 20 სექტემბრის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე მოიპოვა (ტ. 1, ს.ფ. 120-121; ტ. 1, ს.ფ. 151, 162-163, 164).

გ. გ-მა 2016 წლის 25 მარტს სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს NAR1389655 განცხადებით მიმართა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა N66 2-3-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე უნებართვოდ აშენებული შენობა- ნაგებობის ლეგალიზების მოთხოვნით (ტომი 1, ს.ფ. 136-138).

გ. გ-ის მიერ 2016 წლის 25 მარტს სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურში წარდგენილი NAR1389655 განცხადების საფუძველზე, 2016 წლის 19 მაისის N001478 მითითებით განსაზღვრული ვადის დინება შეჩერდა უნებართვოდ ან/და პროექტის დარღვევით აშენებული ობიექტების ან მათი ნაწილების ლეგალიზების შესახებ წარმოების დაწყებიდან გადაწყვეტილების მიღებამდე. (ს.ფ. 197-200).

2016 წლის 19 მაისს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის მიერ შ. გ-ის მიმართ შედგა N001478 მითითება, რომლის თანახმად, ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა N66-ში მდებარე, ს/კ: ...-ით რეგისტრირებულ ობიექტზე ნაწარმოები იყო უნებართვო სამშენებლო სამუშაოები-რეკონსტრუქცია, კერძოდ: შეცვლილი იყო სახლში შესასვლელის გაბარიტი, მიშენებული იყო სველი წერტილი და სათავსო, რომელიც გადადიოდა სახელმწიფოს კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე. ამავე მითითებით შ. გ-ს 30 დღის ვადა მიეცა ობიექტზე განხორციელებული სარეკონსტრუქციო სამშენებლო სამუშაოების სანებართვო დოკუმენტაციის წარსადგენად ან უნებართვო ფართის დემონტაჟისათვის (ტომი 1, ს.ფ. 140-141; ტომი 1, ს.ფ. 142).

სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 23 ივნისის N2596159 ბრძანებით გ. გ-ის მოთხოვნა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა N66 2-3-ში მდებარე, N... ს/კ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ ინდივიდუალურ საცხოვრებელ სახლზე უნებართვოდ მიშენებული ფართის ლეგალიზების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა (ტ. 1, ს.ფ. 136-138).

გ. გ-მა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა N66 2-3-ში მდებარე უნებართვო ნაგებობის ლეგალიზების მოთხოვნით კვლავ მიმართა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს 2016 წლის 22 ივლისის NAR1425419 და 2016 წლის 22 აგვისტოს NAR1433888 განცხადებებით. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 17 აგვისტოს N2742062 და 2016 წლის 15 სექტემბრის N2800144 ბრძანებებით გ. გ-ს NAR1425419 და NAR1433888 განცხადებების განხილვაზე უარი ეთქვა იმაზე მითითებით, რომ აღნიშნულ საკითხზე უკვე არსებობდა გადაწყვეტილება (N2596159 ბრძანება) (ტომი 1, ს.ფ. 133-135, 130-132).

2016 წლის 20 ოქტომბერს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის სპეციალისტის მიერ შედგა N001478 შემოწმების აქტი, რომლითაც 2016 წლის 19 მაისის N001478 მითითების მოთხოვნათა შეუსრულებლობის ფაქტი დაფიქსირდა (ტომი 1, ს.ფ. 125-126; ტომი 1, ს.ფ. 127-129).

2016 წლის 24 ნოემბერს ქალაქ თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურში გაიმართა ზეპირი სხდომა, სადაც გამოცხადდა ობიექტის მესაკუთრის გ. გ-ის წარმომადგენელი - ქ. ა-ი, მან დაადასტურა მითითებისა და შემოწმების აქტის ჩაბარება და განაცხადა, რომ მითითებით გათვალისწინებული ფართი მიშენებულია 2015 წელს აუცილებლობის გამო - მასში მოწყობილია სველი წერტილი, ვინაიდან, შ. გ-ი არის მწოლიარე და ვერ გადაადგილდება და აღნიშნული ფართის დემონტაჟით გაუსაძლისი გახდება მისი ყოფა (ტომი 1, ს.ფ. 118).

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის უფროსის 2016 წლის 20 დეკემბრის N4-3/259-გ/16 ბრძანებით 2016 წლის 19 მაისის N001478 მითითებით დაწყებული სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის განხილვის ვადა 2 თვით გაგრძელდა (ტომი 1, ს.ფ. 117).

2017 წლის 16 თებერვალს ქალაქ თბილისის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურში კვლავ გაიმართა სხდომა, სადაც გამოცხადდა გ. გ-ის წარმომადგენელი - ქ. ა-ი და განმარტა, რომ შ. გ-ი ვერ განახორციელებდა მის მიერ 2015 წელს აღდგენილი მიშენების (სველი წერტილი) დემონტაჟს, ხოლო სათავსო, რომელიც მიშენებული იყო სახლის უკანა ფასადის მხარეს, ააშენა შ. გ-მა 2007 წლამდე და მისი ლეგალიზების თაობაზე მიმდინარეობდა წარმოება საკრებულოში (ტომი 1, ს.ფ. 110-111).

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2017 წლის 20 თებერვლის N001478 დადგენილებით შ. გ-ი დაჯარიმდა 10 000 (ათი ათასი) ლარით, ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა N66 2-3-ში (საკადასტრო კოდი N ...) შესაბამისი სანებართვო დოკუმენტაციის გარეშე საცხოვრებელი სახლის რეკონსტრუქციის განხორციელებისათვის (სახლში შესასვლელის გაბარიტის შეცვლა, სველი წერტილისათვის ფართისა და სათავსოს მიშენება, რომელიც გადადიოდა სახელმწიფოს კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე). ამავე დადგენილებით ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა N66 2-3-ში, N... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს უნებართვოდ განხორციელებული სამშენებლო სამუშაოების დემონტაჟი დაევალა (ტომი 1, ს.ფ. 99- 102).

2017 წლის 6 მარტს შ. გ-ის წარმომადგენელმა - ქ. ა-მა N19/01170653651-01 ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და მოითხოვა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2017 წლის 20 თებერვლის N001478 დადგენილების ბათილად ცნობა.

2017 წლის 19 აპრილს გ. გ-ის წარმომადგენელმა-ი. მ-ემ N19/01171091092-01 ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურს, 2017 წლის 20 თებერვლის N001478 დადგენილების ბათილად ცნობის მოთხოვნით. ადმინისტრაციული საჩივრის თანახმად, გ. გ-მა სადავო დადგენილებით გათვალისწინებული ობიექტი შეიძინა არსებული მდგომარეობით, კერძოდ, მას ჰქონდა საპირფარეშო და სათავსო უკანა ფასადის მხარეს. ამასთან, გ. გ-ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე არსებული ნაგებობების მოქცევა მიწის ნაკვეთის საზღვრებს გარეთ წარმოადგენდა ტექნიკურ ხარვეზს და მის გამოსასწორებლად მიმდინარეობდა წარმოება თბილისის საკრებულოში მიწის ნაკვეთის საკუთრების უფლების აღიარების საკითხზე (ტომი 1, ს.ფ. 69, 73, 77).

დადგენილია, რომ 2017 წლის 14 აგვისტოს უნებართვო სამშენებლო სამუშაოების მწარმოებელი პირი-შ. გ-ი გარდაიცვალა.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 25 ოქტომბრის N1-2365 ბრძანებით შ. გ-ის წარმომადგენლების მიერ შეტანილი ადმინისტრაციული საჩივრები განუხილველი დარჩა იმ საფუძვლით, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოში არ იყო წარდგენილი შ. გ-ის მიერ გაცემული წარმომადგენლობითი უფლებამოსილების დამადასტურებელი დოკუმენტი, ხოლო გ. გ-ის ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა და ძალაში დარჩა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2017 წლის 20 თებერვლის №001478 დადგენილება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, სადავო პერიოდში მოქმედ „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილებაზე (ძალადაკარგულია საქართველოს მთავრობის 2020 წლის 2 მარტის №139 დადგენილებით), რომელიც არეგულირებდა საქართველოს ტერიტორიაზე მშენებლობის ნებართვასთან დაკავშირებულ საჯარო სამართლებრივ ურთიერთობებს. დადგენილების 36-ე მუხლის მიხედვით, მშენებლობის განხორციელების სამართლებრივი საფუძველია კანონმდებლობით, მათ შორის, ამ დადგენილებით განსაზღვრულ შემთხვევებში სათანადო წესით მიღებული მშენებლობის ნებართვა, რომელიც გაიცემა: ა) ახალ მშენებლობაზე (მათ შორის მონტაჟზე), ბ) არსებული შენობა-ნაგებობის რეკონსტრუქციაზე, გ) არსებული შენობა- ნაგებობის დემონტაჟზე, დ) სამშენებლო დოკუმენტის ისეთ ცვლილებაზე, რომელიც საჭიროებს ახალ ნებართვას. ამასთან, მითითებული დადგენილების მე-3 მუხლის 74-ე პუნქტის თანახმად, მშენებლობის ნებართვას დაქვემდებარებული შენობა- ნაგებობების მშენებლობა მშენებლობის ნებართვის გარეშე, ან/და დროებითი შენობა- ნაგებობის განთავსება სანებართვო მოწმობით განსაზღვრული გამოყენების პერიოდის გასვლის შემდეგ წარმოადგენს უნებართვო მშენებლობას. პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის მე-4 თავი არეგულირებს სამშენებლო სამართალდარღვევებს, მათი დადგენისა და სამართალდარღვევისათვის სანქციის დაკისრების ნორმებს; დასახელებული კოდექსის მე-14 მუხლის მე-2 ნაწილით დადგენილია, რომ ამ ნორმების მოქმედება ვრცელდება: ა) პირების, აგრეთვე ამხანაგობების საქმიანობაზე, რომლის დროსაც ხორციელდება შენობა-ნაგებობის, მისი ელემენტების, კონსტრუქციული სისტემების ან კვანძების მშენებლობა, მონტაჟი, დემონტაჟი და სხვა სამშენებლო სამუშაოები; ბ) დამკვეთზე, რომლის ქმედებამაც გამოიწვია დარღვევები სამშენებლო საქმიანობაში; გ) სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეზე ან მოსარგებლეზე, თუ დაუდგენელია მშენებლობის მწარმოებელი პირი; დ) შენობა-ნაგებობის მესაკუთრეზე ან მოსარგებლეზე, თუ დაუდგენელია მრავალბინიანი სახლის მშენებლობის მწარმოებელი პირი; ე) მესაკუთრეზე, რომლის სარეკონსტრუქციო ან სადემონტაჟო ავარიული შენობა-ნაგებობის ავარიულობის ხარისხი უშუალო საფრთხეს უქმნის ადამიანის სიცოცხლეს ან/და ჯანმრთელობას „პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის მე-5 მუხლის ,,რ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, სამშენებლო სამართალდარღვევას წარმოადგენს საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი შესაბამისი მოთხოვნების დარღვევა ან/და შეუსრულებლობა, რისთვისაც პასუხისმგებლობა განსაზღვრულია ამ თავით.

პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის 44-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, უნებართვო მშენებლობის ან/და რეკონსტრუქციის წარმოება მშენებლობის განხორციელების სპეციალური რეჟიმის ზონაში, სადაც დადგენილია მშენებლობის განხორციელების განსაკუთრებული რეჟიმი, ტყის ფონდისა და „წყლის შესახებ“ საქართველოს კანონით განსაზღვრულ ტერიტორიებზე, კულტურული მემკვიდრეობის დამცავ ზონებსა და საკურორტო-სარეკრეაციო ზონებში და ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე, რომელიც იწვევს შენობა-ნაგებობის გაბარიტების ცვლილებას, გამოიწვევს დაჯარიმებას: ა) სახელმწიფოს ან თვითმმართველი ერთეულის საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე – 10 000 ლარით; ბ) კერძო საკუთრებაში არსებულ უძრავ ქონებაზე – 8 000 ლარით.

ამავე კოდექსის 25-ე მუხლის თანახმად, სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო სამართალდარღვევის საქმის წარმოებას იწყებს დამრღვევის მიმართ მითითების გაცემით, გარდა ამ მუხლის 23-ე ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევებისა (სამშენებლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების შემოწმების აქტის შედგენით დაწყების შემთხვევები) (მე-2 ნაწილი). მითითებით განსაზღვრული ვადის გასვლის შემდეგ სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო ამოწმებს დამრღვევს, რაზედაც დგება შემოწმების აქტი. შემოწმების აქტში აისახება მშენებარე ობიექტის ფაქტობრივი მდგომარეობა მითითების პირობებთან მიმართებით, კერძოდ: ა) მითითება შესრულდა, ბ) მითითება არ შესრულდა, გ) მითითება არადროულად სრულდება (მე-5 ნაწილი). თუ მითითება დროულად არ შესრულდა, მაგრამ სამართალდარღვევა გამოსწორდა დადგენილების მიღებამდე, დამრღვევი თავისუფლდება პასუხისმგებლობისაგან, ხოლო სამართალდარღვევის საქმის წარმოება წყდება (მე-7 ნაწილი). თუ შემოწმების აქტში დაფიქსირებულია დარღვევა, აქტის საფუძველზე სამშენებლო საქმიანობაზე სახელმწიფო ზედამხედველობის ორგანო იღებს დადგენილებას: ა) დამრღვევის დაჯარიმების შესახებ, ბ)დამრღვევის დაჯარიმებისა და საქართველოს კანონმდებლობის დარღვევით მიმდინარე უნებართვო მშენებლობისა და უნებართვო დემონტაჟის შეჩერების შესახებ, გ)დამრღვევის დაჯარიმებისა და საქართველოს კანონმდებლობის დარღვევით აშენებული შენობა-ნაგებობების მთლიანად ან ნაწილობრივ დემონტაჟის, მშენებარე შენობა-ნაგებობების მშენებლობის მთლიანად ან ნაწილობრივ შეჩერებისა და დემონტაჟის შესახებ. კანონით გათვალისწინებულ ვადაში (შემოწმების აქტის შედგენიდან 2 თვის ვადაში, რომელიც შეიძლება გაგრძელდეს არა უმეტეს 2 თვით) დადგენილების მიუღებლობის შემთხვევაში დამრღვევი თავისუფლდება ამ კოდექსით გათვალისწინებული ჯარიმის გადახდის ვალდებულებისაგან (მე-13 და მე-14 ნაწილები).

საკასაციო პალატის მითითებით, საქმეში წარმოდგენილი მასალების შესაბამისად, უდავოა, რომ უნებართვო მშენებლობა განახორციელა მოსარჩელის მეუღლემ - შ. გ-მა, თუმცა ვინაიდან, მშენებლობის მწარმოებელი პირი-შ. გ-ი გარდაიცვალა 2017 წლის 14 აგვისტოს (ტომი 1, ს.ფ. 23), ხოლო საქართველოს ადმინისტრაციულ სამართალდარღვევათა კოდექსის 232-ე მუხლის „ი“ ქვეპუნქტი იმპერატიულად ადგენს პირის გარდაცვალების შემდეგ საქმის წარმოების შეწყვეტის აუცილებლობას, და შესაბამისად, უფლებამონაცვლეობის დაუშვებლობას, აღნიშნულ ნაწილში სადავო აქტების ბათილად ცნობის ინტერესი მოსარჩელეს არ გააჩნია.

ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში, მთავარ სადავო საკითხის წარმოადგენს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ზედამხედველობის საქალაქო სამსახურის 2017 წლის 20 თებერვლის N001478 დადგენილებისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2017 წლის 25 ოქტომბრის N1-2365 ბრძანების კანონიერება. მითითებული აქტებით მოსარჩელე გ. გ-ს დაევალა უნებართვოდ ნაწარმოები სამშენებლო სამუშაოების დემონტაჟი.

პროდუქტის უსაფრთხოებისა და თავისუფალი მიმოქცევის კოდექსის მე-14 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სამშენებლო საქმიანობაზე ზედამხედველობის სფეროში ამ თავის მოქმედება ვრცელდება: ა) პირების, აგრეთვე ამხანაგობების საქმიანობაზე, რომლის დროსაც ხორციელდება შენობა-ნაგებობის, მისი ელემენტების, კონსტრუქციული სისტემების ან კვანძების მშენებლობა, მონტაჟი, დემონტაჟი და სხვა სამშენებლო სამუშაოები; ბ) დამკვეთზე, რომლის ქმედებამაც გამოიწვია დარღვევები სამშენებლო საქმიანობაში; გ) სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეზე ან მოსარგებლეზე, თუ დაუდგენელია მშენებლობის მწარმოებელი პირი; დ) შენობა-ნაგებობის მესაკუთრეზე ან მოსარგებლეზე, თუ დაუდგენელია მრავალბინიანი სახლის მშენებლობის მწარმოებელი პირი; ე) მესაკუთრეზე, რომლის სარეკონსტრუქციო ან სადემონტაჟო ავარიული შენობა-ნაგებობის ავარიულობის ხარისხი უშუალო საფრთხეს უქმნის ადამიანის სიცოცხლეს ან/და ჯანმრთელობას. ხსენებული მუხლის დანაწესიდან გამომდინარე, სამშენებლო სამართალდარღვევის ჩადენისათვის პასუხისმგებლობა ეკისრება უშუალოდ იმ პირს, ვინც აწარმოვა უნებართვო მშენებლობა, ხოლო ასეთი პირის დაუდგენლობის შემთხვევაში, პასუხისმგებლობა ეკისრება სამშენებლო მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეს ან მოსარგებლეს.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ უნებართვო მშენებლობა თავისი ბუნებით მიეკუთვნება დენად სამართალდარღვევათა რიცხვს. სანქციის შეფარდების დრო მოიცავს არამხოლოდ ორგანოს მიერ მისი გამოყენების მომენტს, არამედ, აგრეთვე ზემდგომი ორგანოების ან სასამართლოს მიერ სანქციის გამოყენების კანონიერების შემოწმების პერიოდს. ამდენად, იგი უწყვეტად გრძელდება დროში და ითვლება დენადად მანამ, სანამ არ მოხდება მისი აღმოფხვრა.

განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მოსარჩელე - გ. გ-ს დაევალა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა №66 2-3-ში უნებართვოდ ნაწარმოები სამშენებლო სამუშაოების-სახლში შესასვლელი გაბარიტის, მიშენებული სველი წერტილისა და სათავსოს დემონტაჟი, რომელიც გადადიოდა სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებულ მიწაზე, თუმცა დადგენილია, რომ მოგვიანებით (საქმის სასამართლოში განხილვის დროისათვის), მოსარჩელემ მიმართა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნით და ამავე კომისიის 2017 წლის 19 სექტემბრის №1512 განკარგულების საფუძველზე გ. გ-ის საკუთრებაში აღირიცხა ქალაქ თბილისში, ...ის ქუჩა N66, 2-3-ის მიმდებარედ არსებული 17.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთი.

ზემოაღნიშნული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს სამართლებრივ შეფასებას და მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების წინაპირობები. საკასაციო პალატის მითითებით, მართალია, სასამართლოს აქვს შესაძლებლობა ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილად გამოკვლევის მიზნით შეაგროვოს დამატებითი მტკიცებულებები, თუმცა აღნიშნული უზრუნველყოფს ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში დაშვებული ხარვეზის აღმოფხვრას და არა ორგანოში განსახორციელებელი წარმოების ჩანაცვლებას. განსახილველ შემთხვევაში, შეცვლილია და გამოკვლევას საჭიროებს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები, კერძოდ, შეცვლილია სადავო ქონების სამართლებრივი სტატუსი, აღნიშნულის გათვალისწინებით, მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა გამოიკვლიოს დღევანდელი მდგომარეობით გადადის თუ არა სადავო უძრავი ქონების რაიმე ნაწილი სახელმწიფოს ტერიტორიაზე და აღნიშნულ პირობებში არსებობს თუ არა საჭიროება განხორციელდეს მოსარჩელისათვის სასიცოცხლოდ აუცილებელი სველი წერტილის დემონტაჟი. ამასთან, საკითხის ხელახლა შესწავლისას გამოსარკვევია, ხომ არ განხორციელებულა სადავო შენობა-ნაგებობების ლეგალიზება, რაც დაკისრებული სანქციისგან გათავისუფლების საფუძველია.

საკასაციო სასამართლო საკუთრებაში მყოფი შენობა-ნაგებობის დემონტაჟის შესახებ მისაღებ გადაწყვეტილებასთან დაკავშირებით დამატებით მიუთითებს, რომ საკუთრების უფლების შეზღუდვის საზომი პროპორციულობის პრინციპია, რომლის თანახმად რეგულირება უნდა წარმოადგენდეს ღირებული, ლეგიტიმური მიზნის მიღწევის გამოსადეგ და აუცილებელ საშუალებას, ამასთანავე, უფლების შეზღუდვის ინტენსივობა მისაღწევი საჯარო მიზნის პროპორციული, მისი თანაზომიერი უნდა იყოს. დაუშვებელია ლეგიტიმური მიზნის მიღწევა უფლების მომეტებული შეზღუდვის ხარჯზე, შეზღუდვა უნდა იყოს კანონით პირდაპირ გათვალისწინებული, უნდა ემსახურებოდეს ლეგიტიმურ მიზანს - აუცილებელ საზოგადოებრივ საჭიროებას და უნდა იყოს პროპორციული. ლეგიტიმური მიზნის არსებობა თავისთავად არ ნიშნავს, რომ უფლებაში ჩარევა გამართლებულია. საჯარო და კერძო ინტერესების ბალანსის დაცვის შემოწმების ერთ-ერთი ეტაპი არის აუცილებლობა. მმართველობითი ღონისძიება აუცილებელია მაშინ, როდესაც არ არსებობს მიზნის მიღწევის სხვა ისეთი საშუალება, რომელიც უფრო ნაკლებ ზიანს მიაყენებს კერძო ინტერესს (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 26 იანვრის გადაწყვეტილება, საქმე №ბს-1112(კ-18)) .

ამასთან, საგულისხმოა, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს გადაწყვეტილების მიღებისას არ უმსჯელია, შშმ პირების-მოსარჩელის აწ გარდაცვლილი მეუღლის-შ. გ-ისა და მათი შვილის ინტერესზე, სანიტარული და ჰიგიენური პირობის-სველი წერტილის საჭიროების კუთხით, მაშინ როდესაც, როგორც შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირთა უფლებების დაცვის კონვენციით (ძალაშია 2014 წლის 12 აპრილიდან), ასევე შეზღუდული შესაძლებლობების მქონე პირთა უფლებების შესახებ საქართველოს კანონით, აღიარებულია სახელმწიფოს ვალდებულება, უზრუნველყოს შშმ პირთა ცხოვრების ადეკვატური სტანდარტი და სოციალური დაცვა. ცხოვრების ადეკვატური სტანდარტის შინაარსის განმარტებას შეიცავს საქართველოს მიერ 1994 წლის 3 მაისს რატიფიცირებული ეკონომიკური, სოციალური და კულტურული უფლებების პაქტის გენერალური კომენტარი. შეზღუდული შესაძლებლობის მქონე პირებთან მიმართებით, იმისათვის, რომ საცხოვრებელი ჩაითვალოს ადეკვატურად, აუცილებელია იგი აკმაყოფილებდეს შემდეგ კრიტერიუმებს: „შშმ პირებთან დაკავშირებით განსაკუთრებით აქტუალურია შემდეგი ასპექტები: (b) სერვისების, მასალების, საშუალებებისა და ინფრასტრუქტურის ხელმისაწვდომობა - ადეკვატური საცხოვრებლის უფლების ყველა ბენეფიციარს უნდა ჰქონდეს ურღვევი წვდომა საერთო და ბუნებრივ რესურსებზე: უსაფრთხო სასმელი წყალი; ენერგია სამზარეულოსთვის, გათბობისთვის და განათებისთვის; სანიტარული და სარეცხი საშუალებები; საკვების შენახვის საშუალებები; (d) საცხოვრებლად ვარგისიანობა - ადეკვატური საცხოვრებელი უნდა იყოს საცხოვრებლად ვარგისი, რათა მაცხოვრებელი უზრუნველყოს ადეკვატური სივრცით და დაიცვას იგი სიცივის, ნესტის, სიცხის, წვიმის, ქარისა ან ჯანმრთელობისათვის საფრთხის შემცველი სხვა პირობებისგან, ასევე ჩამონგრევის საფრთხისა და დაავადებათა გადადებისაგან“ (ეკონომიკურ, სოციალურ და კულტურულ უფლებათა პაქტის ზოგადი კომენტარი №4, პუნქტი 8.); ამდენად, მართალია, ადმინისტრაციული ორგანო თავისი ნორმატიულად განსაზღვრული მიზნებისა და ფუნქციების შესასრულებლად მოქმედებს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში და გადაწყვეტილების მიღებისას გარდა კანონიერებისა, ითვალისწინებს აგრეთვე მიზანშეწონილობის ასპექტებსაც, თუმცა დისკრეციული უფლებამოსილება არ გულისხმობს მოქმედების სრულ თავისუფლებას, არამედ დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელებისას, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-6 და მე-7 მუხლებიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციულმა ორგანომ, ერთი მხრივ, უნდა უზრუნველყოს ასეთი უფლებამოსილების მინიჭების მიზნის დადგენა და მიღწევა, მეორე მხრივ კი, უნდა დაიცვას საჯარო და კერძო ინტერესთა პროპორციულობის პრინციპი. საკასაციო პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში გადაწყვეტილების მიღება არ გამორიცხავს საქმის გარემოებათა ყოველმხრივ გამოკვლევისა და მიღებული გადაწყვეტილების სათანადოდ დასაბუთების ვალდებულებას. ადმინისტრაციული სახდელის გამოყენების მთავარ მიზანს წარმოადგენს არა სუბიექტის დასჯა, არამედ მართლსაწინააღმდეგო ქმედების ჩადენით გამოწვეული უარყოფითი შედეგების აღმოფხვრა/გამოსწორება, პრევენციული და აღმზრდელობითი ღონისძიებების განხორციელება, რათა შემდგომში თავიდან იქნეს აცილებული მსგავსი გადაცდომა. ყოველი კონკრეტული საქმის განხილვის პროცესში, საქმის განმხილველმა ორგანომ უნდა გამოიკვლიოს და გაითვალისწინოს დავის გადაწყვეტის დროს არსებული ვითარება, გადაცდომის ჩამდენი სუბიექტის პიროვნება, მის მიერ წარსულში მსგავს გადაცდომათა ჩადენის ფაქტი, გადაცდომის ჩადენის წინარე ქმედებები, გადაცდომის ხასიათი და სახდელის შეფარდების პროცესში იხელმძღვანელოს თანაზომიერების პრინციპით, რაც გამოიხატება კანონით დაცულ ინტერესებს შორის ბალანსის დადგენაში (სუსგ საქმეზე №ბს-320(2კ-21)).

ამრიგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სადავო აქტი გამოცემულია საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლებით გათვალისწინებული, საქმის ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილად დადგენის, შესწავლისა და შეფასების ვალდებულების დარღვევით. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სადავო საკითხის გადაწყვეტა, შენობა-ნაგებობის დემონტაჟის შესახებ, საჭიროებს, არსებულ საკითხთან დაკავშირებული ფაქტობრივი გარემოებების დამატებით კვლევას, რაც სცდება სასამართლოს კომპეტენციას და წარმოადგენს მშენებლობის საჯარო ზედამხედველობის ორგანოს უფლებამოსილებას მიკუთვნებულ საკითხს. სწორედ ამიტომ, ქვედა ინსტანციის სასამართლომ მართებულად გამოიყენა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილი, ვინაიდან სადავო საკითხი საჭიროებს დამატებით შესწავლას, მტკიცებულებების მოკვლევასა და შეფასებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სასამართლოების მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დაადგინა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 13 მაისის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: ქ. ცინცაძე

ნ. სხირტლაძე