საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-554(2კ-22) 19 სექტემბერი, 2023 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია, ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები (მოპასუხეები) - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური

პროცესუალური მოწინააღმდეგე (მოსარჩელე) - შპს „ს...“

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 202 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „ს...მ“ 2017 წლის 10 აპრილს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა

სამინისტროს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ. მოთხოვნათა დაზუსტების შემდეგ საბოლოოდ მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ შპს ,,ს...-ს“ საქმიანობის 10.12.2015 წლის საგადასახადო შემოწმების შუალედური აქტის, შპს ,,ს...-ზე“ გადასახადების და საგადასახადო სანქციების დარიცხვის შესახებ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 11.12.2015 წლის №47724 ბრძანების, 1041989.79 ლარზე სსიპ შემოსავლების სამსახურის 11.12.2015 წლის №... ,,საგადასახადო მოთხოვნის“, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის10.12.2015 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტის (პროექტი), შპს ,,ს...-ს“ პრეტენზიის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ აუდიტის დეპარტამენტის სათათბირო საბჭოს 25.12.2015 წლის №6 სხდომის ოქმის, შპს ,,ს...-ზე“ გადასახადების და საგადასახადო სანქციების დარიცხვის შესახებ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 29.12.2015 წლის №... ბრძანების, 443 942.86 ლარზე სსიპ შემოსავლების სამსახურის 29.12.2015 წლის №... ,,საგადასახადო მოთხოვნის“, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 04.04.2016 წლის №8920 ბრძანების, შპს ,,ს...-ზე“ დამატებით დარიცხული დარიცხული თანხების შემცირებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 18.05.2016 წლის №13489 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების მე-2 სამმართველოს აუდიტორების 11.05.2016 წლის დასკვნის, 443 942,86 ლარზე სსიპ შემოსავლების სამსახურის 19.05.2016 წლის №007-151 ,,საგადასახადო მოთხოვნის“, შპს ,,ს...-ს“ საჩივრის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 05.07.2016 წლის №... ბრძანების, 20.04.2016წლის და 22.07.2016 წლის საჩივრების ნაწილობრივ დაკმაყოფილების შესახებ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 08.05.2017 წლის №12252 და 08.05.2017 წლის №12253 ბრძანებების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის გასვლითი საგადასახადო შემოწმების მთავარი სამმართველოს აუდიტორების ,,საგადასახადო შემოწმების შედეგების გადაანგარიშებაზე“ 02.05.2017 წლის №817, №818 დასკვნების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 10.05.2017 წლის №007-206 თანხაზე 1 041 989,79 და 10.05.2017 წლის №007-207, თანხაზე 443 942.86 ,,საგადასახადო მოთხოვნების“, შპს ,,ს...-ს“ საჩივრის არ დაკმაყოფილების შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 22.06.2017 წლის №16910 და №16911 ბრძანებების ბათილად ცნობა (დაზუსტებული სარჩელი - ს. ფ. 63-89; ტ-II).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 9 აგვისტოს გადაწყვეტილებით შპს ,,ს...-ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს ,,ს...ს“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 09 აგვისტოს გადაწყვეტილება და საქმეზე მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; შპს ,,ს...ს“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 11 დეკემბრის №47724 და 2015 წლის 29 დეკემბრის №... ბრძანებები, ასევე სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 11 დეკემბრის №... და 2015 წლის 29 დეკემბრის №... ,,საგადასახადო მოთხოვნები“ და მოპასუხეს - სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალა ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, კანონმდებლობით დადგენილი წესითა და ვადაში; ბათილად იქნა ცნობილი აუდიტის დეპარტამენტის სათათბირო საბჭოს 2015 წლის 25 დეკემბრის №6 სხდომის ოქმი, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 აპრილის №8920 ბრძანება შპს ,,ს...ს“ 08.01.2016წ. და 25.01.2016წ. საჩივრების დაუკმაყოფილებელ ნაწილში, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 18 მაისის №13489 ბრძანება, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 19 მაისის №007-151 ,,საგადასახადო მოთხოვნა“, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 5 ივლისის №... ბრძანება შპს ,,ს...ს“ საჩივრის დაუკმაყოფილებელ ნაწილში, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 14 მარტის გადაწყვეტილება შპს ,,ს...ს“ 20.04.2016 წლის და 22.07.2016 წლის საჩივრების დაუკმაყოფილებელ ნაწილში, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 8 მაისის №12252 და №12253 ბრძანებები, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 10 მაისის №007-206 და №007-207 ,,საგადასახადო მოთხოვნები“, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 22 ივნისის №16910 და №16911 ბრძანებები; დანარჩენ ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომელთაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის უარყოფა მოითხოვეს.

კასატორის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარში აღნიშნულია, რომ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 17 ნოემბრის №43317 ბრძანების საფუძველზე, ჩატარდა შპს „ს...ს“ საქმიანობის საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგებზე 2015 წლის 10 დეკემბერს შედგა საგადასახადო შემოწმების შუალედური აქტი, რომლის საფუძველზეც გამოიცა 2015 წლის 11 დეკემბრის №47724 ბრძანება და გადამხდელს წარედგინა №... ,,საგადასახადო მოთხოვნა“. გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება დამატებით განისაზღვრა სულ 1041989.79 ლარით, მათ შორის: გადასახადი - 417881 ლარი, ჯარიმა - 180174 ლარი, ხოლო საურავი - 443934.79 ლარი.

შემოწმების შედეგებზე 2015 წლის 28 დეკემბერს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რის საფუძველზეც გამოიცა 2015 წლის 29 დეკემბრის №... ბრძანება და გადამხდელს წარედგინა №... ,,საგადასახადო მოთხოვნა“. გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება დამატებით განისაზღვრა სულ 443942.86 ლარით, მათ შორის: გადასახადი - 234156 ლარი, ჯარიმა - 105160 ლარი, ხოლო საურავი - 104626.86 ლარი.

მითითებული ,,საგადასახადო მოთხოვნები“ გასაჩივრდა ჯერ შემოსავლების სამსახურში, ხოლო შემდგომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოში. საბჭოს გადაწყვეტილებით შპს „ს...ს“ საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა, გადასახადის გადამხდელის მონაწილეობით, საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის საკითხის დამატებით შესწავლა და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, დარიცხული თანხების კორექტირება, ხოლო არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენება ჩაითვალა მართლზომიერად.

კასატორი არ იზიარებს სააპელაციო პალატის შეფასებას, რომ შემოსავლების სამსახურმა გადასახადის გადამხდელისთვის თანხების დარიცხვის შესახებ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები გამოსცა საქმის გარემოებების ობიექტურად გამოკვლევის გარეშე და 2015 წლებში ჩატარებულ საკითხის გადასაწყვეტად დაეყრდნო მხოლოდ 2010 ინვენტარიზაციის შედეგებს, რომელიც 2015 წელთან მიმართებაში საკასაციო სასამართლოს მიერ არ იქნა გაზიარებული. ასევე 2010 წელს ჩატარებული ინვენტარიზაციით გამოვლენილი დანაკლისისა და აღურიცხველი საქონლის არსებობა მიიჩნია უტყუარად ისე, რომ არ გაითვალისწინა გადასახადის გადამხდელის მიერ აუდიტის დეპარტამენტში წარდგენილი რეალიზებული საქონლის საშუალო ფასნამატის შესახებ ინფორმაცია და საქონლის რეალიზაციის დოკუმენტები, სასაქონლო ზედნადებები და ანგარიშ-ფაქტურები.

კასატორის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების მართლზომიერება, რამეთუ მხოლოდ სალარო აპარატის ერთ ჩეკში და ერთ სასაქონლო ზედნადებში ღირებულების შემცირება ავტომატურად არ უნდა გულისხმობდეს სხვა სასაქონლო ზედნადებების გამოკვლევაზე უარის თქმას.

სსიპ შემოსავლების სამსახური, არ ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებას და განმარტავს, რომ საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მიხედვით, არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებას აქვს 2 წინაპირობა: პირველი ეს არის, თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა; მეორე - ერთზე მეტი ნებისმიერი შემდეგი პირობის არსებობისას: ა) ადგილი აქვს პირის აქტივების დაუსაბუთებელ ზრდას; ბ) პირის მიერ ეკონომიკური საქმიანობისათვის ან/და პირადი მოხმარებისათვის გაწეული ხარჯი აჭარბებს დეკლარირებულ შემოსავალს; გ) მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად საგადასახადო შემოწმების დაწყების შესახებ საგადასახადო ორგანოს შესაბამისი აქტით განსაზღვრულ შესამოწმებელ პერიოდში გამოვლენილია პირის მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის ორი ან მეტი შემთხვევა; დ) გამოვლენილია არსებითი სხვაობა პირის მიერ საგადასახადო ორგანოსათვის წარდგენილ/დეკლარირებულ დაბეგვრასთან დაკავშირებულ მონაცემებსა და მიმდინარე საგადასახადო კონტროლის ღონისძიებების შედეგად ფაქტობრივად დაფიქსირებულ მონაცემებს შორის.

ზემოთ მოყვანილი ორი წინაპირობიდან, თითოეულის არსებობა ცალ-ცალკე საკმარისია იმისათვის, რომ საგადასახადო ორგანომ პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდით.

განსახილველ შემთხვევაში სახეზე იყო ორივე წინაპირობა ერთდროულად და იმ შემთხვევაშიც კი, თუ მეორე წინაპირობის რომელიმე კომპონენტზე სხვა დავის ფარგლებში სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით დადგინდა საგადასახადო ორგანოს მიერ დადგენილი გარემოებებისგან განსხვავებული გარემოება, ეს ვერ გამორიცხავს არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების პირველ წინაპირობას.

საგადასახადო ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში, გარდა სააღრიცხვო დოკუმენტაციით დაბეგვრის ობიექტის დადგენის შეუძლებლობისა, დადგენილია შემდეგი:

1. შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 10 იანვრის №... სამართალდარღვევის ოქმის საფუძველზე, გადამხდელის სახელზე გამოწერილია სსკ-ის 270-ე მუხლის მე-7 ნაწილით განსაზღვრული გაფრთხილება საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობაზე.

2. მკვეთრად განსხვავდება მეწარმის მიერ დეკლარირებული ფასნამატი (2010 წელი 16,15%, 2011 წელი 43,82%, 2012 წელი 25,25%, 2013 წელი 33,69%, 2014 წელი 26,04%).

3. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის 2015 წლის 23 ოქტომბრის №8098/15-04-03/4 წერილით გადმოგზავნილია ინფორმაცია შპს „ს...ს“ კუთვნილ სავაჭრო ობიექტზე ჩატარებული საკონტროლო შესყიდვის შესახებ. აღნიშნული ინფორმაციის თანახმად, შპს „ს...ს“ მიერ მოხდა ყალბი სასაქონლო ზედნადების გამოწერა, კერძოდ „მყიდველების“ მიერ გადახდილი 202 ლარის ნაცვლად, გამყიდველის მიერ მითითებულ იქნა საქონლის ღირებულება 147.5 ლარი. აღნიშნულ თანხაზე ამოიბეჭდა საკონტროლო-სალარო აპარატიდან ჩეკი.

4. 2010 წლის 8 სექტემბერს ჩატარებული სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ინვენტარიზაციის საფუძველზე, საზოგადოებას გამოუვლინდა სმფ-ების დანაკლისი 122 453.2 ლარის ოდენობით, ხოლო აღურიცხველი საქონელი - 15 727.2 ლარის ოდენობით.

ზემოთ ჩამოთვლილი ფაქტები დამატებით ამყარებდა საგადასახადო ორგანოს მიერ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების მართლზომიერებას, რამეთუ ის დოკუმენტაცია, რომელიც ნაწარმოები ჰქონდა გადასახადის გადამხდელს, არ იყო სანდო, თუმცა ეს არ გამხდარა მთავარი მიზეზი არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებისათვის. კანონის დარღვევით წარმოებული სააღრიცხვო დოკუმენტაციაც კი, მხოლოდ მცირე ნაწილი იყო საერთო ბრუნვებში, ამდენად სააღრიცხვო დოკუმენტაციის არარსებობისა და არსებული სააღრიცხვო დოკუმენტაციის კანონის დარღვევით წარმოების პირობებში, საგადასახადო ორგანოს მიერ არაპირდაპირი მეთოდით საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრა მოხდა მართლზომიერად. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, კასატორი ითხოვს სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრის დაკმაყოფილებას.

კასატორის - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრის მიხედვით, სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინება უკანონო, იურიდიულად დაუსაბუთებელია და უნდა გაუქმდეს, რადგან შესამოწმებელ პერიოდში (2010-2015წწ.) გამოვლენილ იქნა შპს „ს...ს“ (რომლის საქმიანობის საგანს წარმოადგენს პლასტმასის ნაწარმით ვაჭრობა) მიერ საგადასახადო სამართალდარღვევის ჩადენის არაერთი შემთხვევა; კერძოდ, საკონტროლო-სალარო აპარატის ჩეკის ამოურტყმელობაზე მიცემული გაფრთხილების გამო გამოცემულია შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 10 იანვრის №... სამართალდარღვევის ოქმი; გადამხდელის მიერ დეკლარირებული ფასნამატი მკვეთრად განსხვავდება მთელ შესამოწმებელ პერიოდში (2010 წელი 16,15%, 2011 წელი 43,82%, 2012 წელი 25,25%, 2013 წელი 33,69%, 2014 წელი 26,04%); საგამოძიებო სამსახურის მიერ აუდიტის დეპარტამენტისათვის წარდგენილი ინფორმაციით (2015 წლის 23 ოქტომბრის №8098/15- 04-03/4 წერილი) საზოგადოების კუთვნილ სავაჭრო ობიექტზე ჩატარდა საკონტროლო შესყიდვა და გამოიწერა ყალბი სასაქონლო ზედნადები - გადახდილი 202 ლარის ნაცვლად სასაქონლო ზედნადებში გადამხდელის მიერ დაფიქსირებული იქნა საქონლის ღირებულება 147.5 ლარი და აღნიშნულზე ამოიბეჭდა საკონტროლო სალარო აპარატის ჩეკი; 2010 წლის 8 სექტემბერს ჩატარებული ინვენტარიზაციით გადამხდელს გამოუვლინდა დანაკლისი (საბაზრო ღირებულებით დღგ-ის ჩათვლით 122 453.2 ლარი) და აღურიცხავი საქონელი (საბაზრო ღირებულებით დღგ-ის ჩათვლით 15 727.2 ლარი), რაზეც შედგა სამართალდარღვევის ოქმები და განისაზღვრა ჯარიმები. ამდენად, დადასტურებულია, რომ გადამხდელი საქონლის რეალიზაციას ახდენდა როგორც დოკუმენტებით, ასევე დოკუმენტების გარეშე (საკონტროლო სალარო აპარატის საშუალებით), არ ახორციელებდა ბუღალტრულ აღრიცხვას კანონით დადგენილი წესით, ხოლო, არსებული დოკუმენტებით შეუძლებელი იყო დაბეგვრის ობიექტის დადგენა. აქედან გამომდინარე, გადამხდელის რეალური შემოსავლების და სწორი საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის მიზნით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, საზოგადოების შემოსავლები გაანგარიშდა არაპირდაპირი მეთოდით, კერძოდ, 2010-2011 წლებთან მიმართებით გამოყენებულ იქნა ინვენტარიზაციით დადგენილი საქონლის ფასნამატი 118.15%, ხოლო 2012-2015 წლებში 43.31%. შესაბამისი წლების მიხედვით რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება ჩაითვალა დადგენილი ფასნამატით რეალიზებულად, რომელიც დაემატა შესაბამისი წლის ერთობლივ შემოსავალს. დღგ-ის მიზნებისათვის დასაბეგრი ბრუნვა გაანგარიშდა შემდეგნაირად: წლიური რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულების შესაბამისი შემოსავალი გადანაწილდა გადამხდელის მიერ დეკლარირებული ბრუნვის ხვედრითი წილის პროპორციულად წლიურ მთლიან ბრუნვაში. ხოლო, 2015 წელს დღგ-ის მიზნებისათვის გაანგარიშდა რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება (რპთ) ინვენტარიზაციის თარიღისათვის არსებული სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ნაშთის გათვალისწინებით. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საწარმოს დაერიცხა ძირითადი გადასახადი და ჯარიმა სსკ-ის 275-ე მუხლის შესაბამისად. კასატორის მოსაზრებით, მითითებული გარემოებებიდან გამომდინარე, სადავო აქტები მართლზომიერია და არ არსებობს სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილების წინაპირობები, შესაბამისად, ითხოვს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობასა და მის დაკმაყოფილებას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 20 მაისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით. შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრების განსახილველად დაშვების წინაპირობა. საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 267-ე მუხლზე, რომლის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, საგადასახადო შემოწმების შედეგების შესახებ დგება აქტი, რომელშიც უნდა მიეთითოს: ყველა ის ფაქტობრივი გარემოება, მტკიცებულება და არგუმენტი, რომელსაც არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრისას. თუ შემოწმება ექსპერტის დასკვნას დაეყრდნო, აქტში მიეთითება ამ დასკვნის შინაარსი. ამავე კოდექსის 268-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით კი, საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირი იღებს საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადების ან/და სანქციების დარიცხვის ან არდარიცხვის შესახებ გადაწყვეტილებას, რომლის ასლი წარედგინება გადასახადის გადამხდელს შესაბამის საგადასახადო მოთხოვნასთან ერთად.

ამრიგად, საგადასახადო შემოწმების აქტი არის დოკუმენტი, სადაც შესაბამის მტკიცებულებებზე და არგუმენტებზე დაყრდნობით დეტალურად უნდა მიეთითოს გადასახადის დარიცხვის ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები, ასევე - საგადასახადო ვალდებულებების წარმოშობის ზუსტი თარიღი, გადასახადისა და ჯარიმის გაანგარიშება.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილი ითვალისწინებს შემთხვევათა იმ ჩამონათვალს, რომლის არსებობისას საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების, პირის შესახებ ინფორმაციის მისი საქმიანობის სხვა საგადასახადო პერიოდთან ან სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელის შესახებ მონაცემების შედარების, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე); კერძოდ, მითითებული მუხლის ,,ა“ ქვეპუნქტის თანახმად (სადავო აქტების გამოცემისას მოქმედი რედაქციით), საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, პირის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით თუ პირს არ აქვს სააღრიცხვო დოკუმენტაცია ან სააღრიცხვო დოკუმენტაციით შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის დადგენა. ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ განსახილველ საქმეზე საგადასახადო შემოწმების პერიოდი ასევე მოიცავდა 2010 წლის პირველი იანვრიდან არსებულ პერიოდს, საკასაციო პალატა დამატებით მიუთითებს 2011 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 104-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, რომელიც ასევე ადგენდა, რომ თუ გადასახადის გადამხდელი არ ახორციელებს ბუღალტრულ აღრიცხვას კანონმდებლობით გათვალისწინებული ფორმითა და წესით ან არ ახორციელებს მას საერთოდ, ან სააღრიცხვო დოკუმენტაცია დაკარგული ან/და განადგურებულია, რის გამოც შეუძლებელია დაბეგვრის ობიექტის, დაბეგვრასთან დაკავშირებული ობიექტისა და საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრა, მაშინ საგადასახადო ორგანოს გადასახადის ოდენობის დადგენის მიზნით უფლება აქვს გადასახადის გადამხდელს გადასახადი დაარიცხოს არსებული მასალების საფუძველზე შესაბამისი ფაქტებისა და გარემოებების გათვალისწინებით, პირდაპირი და არაპირდაპირი მეთოდების გამოყენებით (აქტივების სიდიდის, საოპერაციო შემოსავლებისა და ხარჯების გათვალისწინებით, აგრეთვე სხვა მსგავსი ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე).

საკასაციო პალატას განმარტავს, რომ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების შესახებ საკანონმდებლო დანაწესის მიზანია სამართლიანად, გონივრული განსჯის საფუძველზე დადგინდეს გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები. საგადასახადო ორგანოს უფლება - გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება განსაზღვროს არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით, არ გულისხმობს საგადასახადო ორგანოსთვის თვითნებური შეფასებების უფლებამოსილების მინიჭებას. არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის შესახებ გადაწყვეტილება უნდა იყოს გონივრული და შესაბამისად დასაბუთებული ფაქტობრივი გარემოებების და მტკიცებულებების საფუძველზე. საგადასახადო ორგანო ვალდებულია საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრისას იხელმძღვანელოს მის ხელთ არსებული ნებისმიერი ოფიციალური ინფორმაციით/დოკუმენტაციით, მტკიცებულებებით და ჯეროვანი ანალიზისა და შესაბამისი დასაბუთების საფუძველზე, განახორციელოს მათი გათვალისწინება გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრისას.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 17 ნოემბრის №43317 ბრძანების საფუძველზე დანიშნული შპს „ს...ს“ საქმიანობის გასვლითი საგადასახადო შემოწმებისას, საგადასახადო ორგანომ, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ბუღალტრულ აღრიცხვის კანონით დადგენილი წესით განუხორციელებლობისა და არსებული დოკუმენტებით დაბეგვრის ობიექტის დადგენის შეუძლებლობის მოტივით, არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით განსაზღვრა საგადასახადო ვალდებულები; კერძოდ, დაბეგვრის ობიექტის დადგენა შეუძლებლად იქნა მიჩნეული შემდეგი გარემოებების გამო: შემოსავლების სამსახურის 2014 წლის 10 იანვრის №... სამართალდარღვევის ოქმით გადასახადის გადამხდელს შეფარდებული ჰქონდა გაფრთხილება საკონტროლო-სალარო აპარატის გამოუყენებლობის გამო; არსებობდა მკვეთრი განსხვავება მეწარმის მიერ დეკლარირებულ ფასნამატებს შორის (2010 წელი 16,15%, 2011 წელი 43,82%, 2012 წელი 25,25%, 2013 წელი 33,69%, 2014 წელი 26,04%); ადგილი ჰქონდა ყალბი სასაქონლო ზედნადების გამოწერას, კერძოდ, მყიდველების მიერ გადახდილი 202 ლარის ნაცვლად, გამყიდველის მიერ მითითებული იყო საქონლის ღირებულება 147.5 ლარი; 2010 წლის 8 სექტემბერს ჩატარებული ინვენტარიზაციით გადამხდელთან გამოვლენილი იყო დანაკლისი (საბაზრო ღირებულებით დღგ-ის ჩათვლით 122 453.2 ლარი) და აღურიცხავი საქონელი (საბაზრო ღირებულებით დღგ-ის ჩათვლით 15 727.2 ლარი), რაზეც შედგენილი იყო №... და №... სამართალდარღვევის ოქმები. შედეგად, 11.12.2015 წელს გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის №47724 ბრძანება და №... „საგადასახადო მოთხოვნა“. გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება განისაზღვრა სულ 1041989.79 ლარით (ძირითადი 417881 ლარი, ჯარიმა 180174 ლარი, საურავი 443934.79 ლარი). ამასთან 28.12.2015 წელს შედგა ამავე დეპარტამენტის შპს ,,ს...-ს“ საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის საფუძველზეც 29.12.2015 წელს გამოიცა №... ბრძანება და №... ,,საგადასახადო მოთხოვნა“. შპს ,,ს...-ს“ გადასახდელად დაერიცხა სულ 443942.86 ლარი (ძირითადი 234 156; ჯარიმა 105160, 28 საურავი 104 626.86), შემოწმების შედეგებს არ დაეთანხმა გადასახადის გადამხდელი და დაიწყო დავა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში, დარიცხული თანხების გაუქმების მოთხოვნით.

საქმის მასალებით ირკვევა, რომ დარიცხული თანხების კორექტირების მიზნით ადმინისტრაციული წესით საქმის განხილვისას შპს „ს...ს“ მიეცა წინადადება აუდიტის დეპარტამენტისთვის წარედგინა სათანადო მტკიცებულებები (ინფორმაცია/დოკუმენტაცია) ფასნამატის გაანგარიშების შესახებ.

საქმეზე წარმოდგენილი საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 21.01.21წ. №ბს-846(2კ-20) განჩინებით, რომელიც შეეხება 2015 წელს განხორციელებულ შპს „ს...ს“ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობებისა და ძირითადი საშუალებების ინვენტარიზაციას, ირკვევა, რომ შპს „ს...ს“ წარმომადგენელმა განცხადებით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურის საგადასახადო მონიტორინგის დეპარტამენტის უფროსს და წარუდგინა შპს „ს...ს“ სასაქონლო - მატერიალური ფასეულობების ბუღალტრული ნაშთი, კერძოდ, „მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო-მატერიალურ ფასეულობათა ჩამოწერის, აღიარებული საგადასახადო დავალიანების დაფარვის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმისწარმოების წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №994 ბრძანების 30-ე მუხლის შესაბამისად №19 დანართით გათვალისწინებული „სააღრიცხვო დოკუმენტებში აღრიცხული სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ნაშთის შესახებ“ ოქმის პირველი და მეორე ცხრილები, ასევე, აღნიშნული ოქმის დანართი. შპს „ს...მ“ საგადასახადო ორგანოს წარუდგინა ასევე საზოგადოების ბალანსზე რიცხული ძირითადი საშუალებების ჩამონათვალი. გადასახადის გადამხდელის მიერ შექმნილი საინვენტარიზაციო კომისიის მიერ წარდგენილი სმფ-ების სააღრიცხვო (ბუღალტრული) ნაშთი საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირების მიერ ჩაითვალა არასრულ შევსებულად, რის საფუძველზეც საგადასახადო ორგანოს მიერ მოხდა №19 დანართის პირველი და მეორე ცხრილების შევსება, საგადასახადო ორგანოში გადასახადის გადამხდელის შესახებ არსებული და დამატებით მოძიებული მონაცემების საფუძველზე.“ ამავე განჩინებით საკასაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საგადასახადო ორგანო ვალდებული იყო დანაკლისის განსაზღვრისას ეხელმძღვანელა საინვენტარიზაციო კომისიის მიერ მიწოდებული №19 დანართის მიხედვით, რადგან განსახილველ შემთხვევაში ადგილი არ ჰქონდა „მიმდინარე კონტროლის პროცედურების ჩატარების, სასაქონლო - მატერიალურ ფასეულობათა ჩამოწერის, აღიარებული საგადასახადო დავალიანების დაფარვის, საგადასახადო დავალიანების გადახდევინების უზრუნველყოფის ღონისძიებების განხორციელების, სამართალდარღვევათა საქმისწარმოების წესის დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2010 წლის 31 დეკემბრის №994 ბრძანების 30-ე მუხლის მე-9 პუნქტით გათვალისწინებულ №19 დანართის არასრულ შევსების ფაქტს. საკასაციო პალატის დასკვნით, საგადასახადო ორგანოს მიერ არ მომხდარა №19 დანართის შევსება და ფასნამატის განსაზღვრა ინვენტარიზაციის მარეგულირებელი სამართლებრივი ნორმების შესაბამისად.

მიუხედავად სასამართლოს გადაწყვეტილების არსებობისა, საბოლოოდ საგადასახადო შემოწმების აქტით დარიცხული თანხები არ დაექვემდებარა კორექტირებას და შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭომ, საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის მიზნით სსკ-ის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის თანახმად, არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენება მიიჩნია კანონშესაბამისად.

საგულისხმოა, რომ განსახილველ შემთხვევაში სადავოა საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრისას არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენება და განსაზღვრული ფასნამატი. გასათვალისწინებელია ისიც, რომ 2011 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსი (104-ე მუხლის მე-2 ნაწილი) ადგენდა გადასახადის დარიცხვის არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების განსხვავებულ წინაპირობებს. იმის გათვალისწინებით, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, გადასახადებით დაბეგვრისათვის გამოიყენება საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის დღისათვის მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობა და არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით 2010 წელს განხორციელებული დარიცხვა არის სადავო, საჭიროების შემთხვევაში, არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების თვალსაზრისით, გადამხდელისათვის უფრო შეღავათიანი საკანონმდებლო რეგულაციების გამოყენება უნდა მომხდარიყო, რასთან დაკავშირებით სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები რაიმე სახის დასაბუთებას არ შეიცავს.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ სავაჭრო ფასნამატი არის პროდუქტის შესყიდულ ღირებულებასა და მის გასაყიდ ფასს შორის სხვაობა. ამდენად ცალსახაა, რომ რაც უფრო მაღალია ფასნამატი, მით უფრო იზრდება საბოლოო მოხმარებისათვის გამიზნული საქონლის ფასი და შესაბამისად საწარმოს მოგება. მოცემულ შემთხვევაში საქმეში წარმოდგენილია საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 21.01.21წ. №ბს-846(2კ-20) განჩინების არსებობის პირობებში, მართებულია სააპელაციო პალატის მსჯელობა, რომ ადმინისტრაციული ორგანო საკითხის გადაწყვეტისას დაეყრდნო მხოლოდ 2010 და 2015 წლებში ჩატარებულ ინვენტარიზაციის შედეგებს, რომელიც 2015 წელთან მიმართებით, როგორც აღინიშნა, საკასაციო პალატის მიერ გაზიარებული არ იქნა და ამ მიმართებით დავა არ დასრულებულა. ამრიგად, შპს ,,ს...სთვის“ სადავო დარიცხვები განხორციელდა ისეთ პირობებში, როდესაც ადმინისტრაციულმა ორგანომ არ გამოიკვლია კომპანიის მიერ წარდგენილი მტკიცებულებები რამდენად ქმნიდა დაბეგვრის ობიექტის დადგენის შესაძლებლობას, რა გარემოებებიც ამომწურავად მიეთითა სააპელაციო სასამართლოს მიერ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში.

საკასაციო პალატა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილზე მითითებით აღნიშნავს, რომ მართალია ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გამოცემული აქტის კანონიერების მტკიცების ტვირთის ამავე ორგანოსათვის დაკისრება არ ათავისუფლებს მოსარჩელეს სარჩელის დასაბუთების, თავისი მოთხოვნის საფუძვლიანობის დამდგენი ფაქტობრივი გარემოებების მითითებისა და მათი დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარდგენის ვალდებულებისაგან, თუმცა აქტის კანონიერების შეფასებისას ორგანომ სათანადო მტკიცებულებაზე დაყრდნობით უნდა დაასაბუთოს გამოცემული აქტის სამართლებრივი საფუძვლიანობა. სადავო შემთხვევაში გასაჩივრებული აქტების კანონიერების დამადასტურებელი მტკიცებულებების ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არ არის საქმეზე წარმოდგენილი, გარდა ამისა, სადავო გადაწყვეტილებები შესაფასებელ საკითხში არ ემყარება საქმის გარემოებათა ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ გამოკვლევას, ამდენად, დასტურდება, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ სრულყოფილად ვერ განახორციელა მისთვის საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე და 96-ე მუხლებით დაკისრებული ვალდებულება - გადაწყვეტილებები სადავო ნაწილში გამოიცა სრულყოფილი ადმინისტრაციული წარმოების და საქმის მასალების გამოკვლევისა და სათანადო შეფასების გარეშე, შედეგად, ადმინისტრაციულმა ორგანოებმა მიიღეს დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილებები, რაც მოცემულ შემთხვევაში ადასტურებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების საჭიროებას.

ზემოაღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საფუძველს, საკასაციო საჩივრები უპერსპექტივოა, მოცემული საქმე სასამართლო პრაქტიკისთვის არ არის პრინციპული მნიშვნელობის და სახეზე არ არის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებულ არც ერთი საფუძველი, რაც გამორიცხავს საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 16 ივლისის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა