ას-36-486-06 26 ივლისი, 2006 წ., ქ. თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ნ. კვანტალიანი,

მ. ცისკაძე

დავის საგანი: ზიანის ანაზღაურება.

აღწერილობითი ნაწილი:

2004წ. 11 თებერვალს ზ. ქ-ძემ სარჩელით მიმართა ჭიათურის რაიონულ სასამართლოს სს „ჭ-ის“ მიმართ და აღნიშნა, რომ სს «ჭ-ის“ სამთო სამუშაოების შედეგად დაზიანდა მისი მეუღლის _ მ. ქ-ძის საცხოვრებელი სახლი და დამხმარე ნაგებობები, მდებარე ჭიათურის რაიონის სოფ. ... 1987წ. 20 თებერვალს საწარმოო გაერთიანება „ჭმ-ის“ ზარალის შემფასებელმა კომისიამ დაზიანებული საცხოვრებელი სახლი და დამხმარე ნაგებობები შეაფასა და ზარალმა შეადგინა 22254,17 მანეთი. აღნიშნული თანხის ნახევარი, სულ 11127 მანეთი მოსარჩელეს აუნაზღაურდა 1987წ. სექტემბერში. მოსარჩელის განმარტებით, ამის შემდეგ სს „ჭ-ი“ თავს არიდებდა თანხის მეორე ნახევრის გადახდას უფინანსობის გამო, ხოლო როდესაც 2002წ. 7 აგვისტოს ზ. ქ-ძემ მოითხოვა თანხის გადაანგარიშება, სს „ჭ-მა“ საერთოდ უარი განაცხადა ზარალის ანაზღაურებაზე და მოსარჩელეს აცნობეს, რომ 1991წ. მიწისძვრის შემდეგ მის სახლზე ათვისებულია 33527 მანეთი.

მოსარჩელის განმარტებით, მართალია, მიწისძვრის შედეგად განხორციელდა სახლის შეკეთება, მაგრამ სახლის დაზიანება მოხდა სს „ჭ-ის“ ბრალით, რაც ისევ გრძელდება და სახლს უჩნდება ბზარები. ზ. ქ-ძემ ასევე მიუთითა, რომ თანახმად საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1978წ. 23 ოქტომბრის ¹1359 „გ“ განკარგულებისა, მის ოჯახს არ გამოყოფია სამოსახლო ადგილი უსაფრთხო ადგილას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მოსარჩელემ მოითხოვა მიუღებელი ზარალის _ 11127 მანეთის შესაბამისი 11127 დოლარის დაკისრება მის სასარგებლოდ მოპასუხისათვის. ასევე მოითხოვა მოპასუხისათვის ადვოკატის მომსახურების ხარჯების _ 600 აშშ დოლარის დაკისრება.

მოპასუხე სს „ჭ-ის“ რეაბილიტაციის მმართველმა გ. ნიკოლაძემ სარჩელი არ ცნო და მიუთითა, რომ ზ. ქ-ძის და მისი მეუღლის სახლი მდებარეობს დარკვეთის მაღაროს მიერ 1985 წელში დამუშავებული ველის ჩამოქცევის ზოლში. გადამხურავი ქანის სიმაღლე არის 122 მეტრი, მოსარჩელის ოჯახის მიმართ ზარალის აქტი შენობა-ნაგებობაზე შედგენილია 1987 წელს. თანახმად საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1987წ. 23 ოქტომბრის ¹1359 განკარგულების პირველი პუნქტისა, საწარმოს ნება ეძლეოდა 2 წლით ადრე შეედგინა მოსალოდნელი ზარალის აქტი და მიეცა მოსახლისათვის თანხის პირველი ნახევარი, რაც საწარმომ გააკეთა კიდეც და მოსარჩელეს გადაუხადა 11127 მანეთი და მიენიჭა მე-2 კატეგორია. მოპასუხის განმარტებით, საცხოვრებელი სახლის მდგომარეობა დამაკმაყოფილებელი იყო, რის გამოც 2002 წელს გაუქმებულ იქნა სს „ჭ-ის“ მიერ შედგენილი ზ. ქ-ძის მოსალოდნელი ზარალის აქტი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, რადგან ურთიერთობები წარმოშობილია 1987 წელს, სს „ჭ-მა“ 1964წ. სკ-ის 75-ე მუხლზე მითითებით სარჩელი უსაფუძვლოდ და ხანდაზმულად მიიჩნია.

ჭიათურის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 15 აპრილის გადაწყვეტილებით ზ. ქ-ძის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ზ. ქ-ძემ და მოითხოვა ამ საქმეზე პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმება და მისი სარჩელის დაკმაყოფილება.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2005წ. 16 ნოემბრის გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ზ. ქ-ძის სააპელაციო საჩივარი. გაუქმდა ჭიათურის რაიონული სასამართლოს 2004წ. 15 აპრილის გადაწყვეტილება და მიღებული ახალი გადაწყვეტილებით ზ. ქ-ძის სარჩელი დაკმაყოფილდა. სს «ჭ-ს» დაეკისრა ზ. ქ-ძის სასარგებლოდ ზიანის თანხის _ 11 127 აშშ დოლარის გადახდა.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ სკ-ის 1507-ე მუხლის თანახმად, სკ-ის ამოქმედების გამო ძალადაკარგული ნორმატიული აქტების საფუძველზე წარმოშობილი ურთიერთობების მიმართ გამოიყენება ეს ნორმატიული აქტები, გარდა იმ შემთხვევებისა, როცა ურთიერთობის მონაწილეებს სურთ ერთმანეთს შორის ურთიერთობა ამ კოდექსით მოაწესრიგონ, ან თუ სამოქალაქო კოდექსი უძრავი ნივთების შესახებ ახალ წესებს ითვალისწინებს.

იმის გათვალისწინებით, რომ სს „ჭ-სა“ და მ. ქ-ძეს შორის დელიქტური ურთიერთობა წარმოიშვა 1987 წელს, ამასთან, სს „ჭ-მა“ დავის გადაწყვეტისათვის მიუთითა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ. რედაქციით) 75-ე მუხლზე, პალატამ მიიჩნია, რომ მოცემული საქმის განხილვის დროს უნდა გამოეყენებინა 1964წ. რედაქციის სამოქალაქო კოდექსი, რომლის 75-ე, 80-ე, 83-ე მუხლის მეორე და მესამე ნაწილის შესაბამისად, საერთო ვადა უფლების დაცვისა იმ პირის სარჩელით, რომლის უფლებაც დარღვეულია, განისაზღვრებოდა სამი წლით; სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა იწყებოდა სარჩელის უფლების წარმოშობის დღიდან; სარჩელის უფლება წარმოიშობოდა იმ დღეს, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო თავისი უფლების დარღვევა. გამონაკლისი იყო შემდეგი: სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის მიმდინარეობა წყდებოდა დადგენილი წესით სარჩელის აღძვრით. როცა ერთი ან ორივე მოდავე მხარე მოქალაქეებია, სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის მიმდინარეობა წყდებოდა აგრეთვე ვალდებული პირის ისეთი მოქმედების გამო, რაც მოვალეობის აღიარებას ადასტურებდა. შეწყვეტის შემდეგ სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადის მიმდინარეობა ხელახლა იწყებოდა. შეწყვეტამდე გასული დრო ახალ ვადაში არ ითვლებოდა.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ რადგან 1987წ. ზარალის აქტით გათვალისწინებული არ ყოფილა თანხის გადახდის ვადა, ამასთან სს „ჭ-ის“ 1997წ. 4 ნოემბრის დირექტორთა გამგეობის სხდომის გადაწყვეტილებით დადგენილ იქნა, რომ მანგანუმის ფენის დამუშავების გამო მოსახლეობაზე მიყენებული ზარალის ანაზღაურება მომხდარიყო 1980-1983 წლებში მანეთსა და დოლარს შორის თანაფარდობით 1:1-ზე, სს „ჭ-ი“ ჯერ კიდევ 1997წ.ათვის, ზარალის აქტის ვადის გასვლიდან 10 წლის შემდეგაც მიიჩნევდა თავს აღნიშნული აქტის საფუძველზე დაკისრებული თანხების გადახდაზე უფლებამოსილ პირად და მხოლოდ 2002წ. 7 აგვისტოს ოქმით განაცხადა უარი მ. ქ-ძის წინაშე ზარალის თანხის გადახდაზე, სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ. რედაქციით) 83-ე მუხლის თანახმად უნდა ჩაითვალოს მის მიერ ამ დრომდე მოვალეობის აღიარებად. პალატის მოსაზრებით, სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ. რედაქციით) 75-ე და 80-ე მუხლების შესაბამისად, მ. ქ-ძის უფლებამონაცვლის ზ. ქ-ძის მიერ სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადა გაშვებულად არ ითვლება. ზ. ქ-ძის უფლებამონაცვლეობის საკითხი მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ და იგი დადგენილად ცნო სააპელაციო პალატამ.

პალატამ ასევე მიუთითა სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ. რედაქციით) 475-ე მუხლზე, რომლის თანახმად მოქალაქის, პიროვნების ან ქონებისათვის მიყენებული ზიანი, ასევე ორგანიზაციისათვის მიყენებული ზიანი უნდა აანაზღაუროს ზიანის მიმყენებელმა. იმის გათვალისწინებით, რომ მხარეებს სადავოდ არ გაუხდიათ ის ფაქტი, რომ მათ შორის ურთიერთობა მიეკუთვნებოდა დელიქტურ ურთიერთობას და რომ მ. ქ-ძეს ზარალის თანხის მხოლოდ ნაწილი ჰქონდა მიღებული, პალატამ მიიჩნია, რომ ზ. ქ-ძის მოთხოვნა მიუღებელი თანხის ანაზღაურებაზე საფუძვლიანია და უნდა დაკმაყოფილდეს.

სააპელაციო პალატის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა სს „ჭ-მა“, რომელმაც მოითხოვა ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2005წ. 16 ნოემბრის გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმის არსებითად განხილვა.

კასატორის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დარღვეულია სამართლის ნორმები, კერძოდ, საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ. რედაქციით) მე-80 მუხლი, ვინაიდან ზ. ქ-ძეს მოთხოვნის უფლება წარმოეშვა იმ დღიდან, როცა სს „ჭ-ის“ ზარალის შემფასებელმა კომისიამ გააუქმა ზარალის აქტი, ე.ი. 2002 წელს.

სს „ჭ-ის“ განმარტებით, ასევე დარღვეულია საქართველოს სამოქალაქო სამართლის კოდექსის (1964წ. რედაქციით) 75-ე მუხლი, რომლის თანახმად, საერთო ვადა უფლების დაცვისა იმ პირის სარჩელით, რომლის უფლებაც დარღვეულია, განისაზღვრება სამი წლით. კასატორის მითითებით, სააპელაციო პალატას არ გაურკვევია 1987წ. შემდეგ სამი წლის განმავლობაში რატომ არ მოითხოვა ზ. ქ-ძემ სს „ჭ-ისგან“ ზარალის დარჩენილი თანხის ანაზღაურება.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ განიხილა საქმის მასალები, გაეცნო საკასაციო საჩივარს და თვლის, რომ იგი ნაწილობრივ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია, რომ ჭიათურის რაიონის სოფ. ...ში მდებარე მ. ქ-ძის შენობა-ნაგებობები დაზიანდა მარგანეცის ფენის მიწისქვეშა წესით დამუშავების შედეგად დიმიტროვის სახელობის მაღაროთა ¹5 სამმართველოს საწარმოო უბნის მიერ. აღნიშნული დასტურდება საწარმოო გაერთიანება „ჭმ-ის“ სამთო სამუშაოების წარმოების შედეგად მოსახლეობაზე მიყენებული ზარალის შემფასებელი კომისიის 1987წ. 20 თებერვლის აქტითა და ჭიათურის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასრულებელი კომიტეტის 1987წ. 28 აგვისტოს ¹268\34 გადაწყვეტილებით.

საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს 1978წ. 23 ოქტომბრის ¹1359 „გ“ განკარგულების შესაბამისად, ჭიათურის მანგანუმის სამთომადნო კომბინატს ნება დაერთო, მანგანუმის ფენის დამუშავების ზონაში მცხოვრები მოქალაქეებისათვის მათი სახლების აღება-დანგრევის დაწყებამდე ორი წლით ადრე გამოეყო სამოსახლო მიწის ნაკვეთი, წინასწარ უზრუნველეყო ახლად გამოყოფილი სამოსახლო მიწის ნაკვეთები წყალგაყვანილობით, ელექტროენერგიითა და მისასვლელი გზით, ხოლო ჭიათურის სახალხო დეპუტატთა საქალაქო საბჭოს აღმასკომს დაევალა დაზარალებული მოსახლეობის ზარალის აქტების გაფორმებისას განესაზღვრა გასათავისუფლებელი ტერიტორიიდან შენობა-ნაგებობათა აღების ვადა და უზრუნველეყო მისი შესრულება.

საქმეზე წარმოდგენილი 1987წ. 20 თებერვლის ზარალის აქტითა და მხარეთა განმარტებებით ირკვევა, რომ სახალხო დეპურატთა ჭიათურის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის გადაწყვეტილებით მ. ქ-ძეს უსაფრთხო ადგილზე გადასვლის მიზნით მოეცვალა სამოსახლო მიწის ნაკვეთი, რომელიც ჭ-ის კომბინატის მიერ ვერ იქნა უზრუნველყოფილი წყალგაყვანილობით, ელექტროენერგიითა და მისასვლელი გზით და შესაბამისად მ. ქ-ძე და შემდგომში მისი მემკვიდრეები მათგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო უსაფრთხო ადგილზე არ გადასულან.

სს „ჭ-ის“ დირექტორთა გამგეობის სხდომის 1997წ. 4 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შეტანილ იქნა ცვლილება სს „ჭ-ის“ მარგანეცის ფენის დამუშავების შედეგად მოსახლეობაზე მიყენებული ზარალის ანაზღაურების მიზნით დამტკიცებულ დებულებაში და საქართველოს რესპუბლიკის პრემიერ მინისტრის 1995წ. 20 ივლისის ¹76 განკარგულებისა და ჭიათურის სასამართლოს 1997წ. 2 ოქტომბრის ¹2\42 გადაწყვეტილების შესაბამისად დადგენილ იქნა, რომ მანგანუმის ფენის დამუშავების შედეგად მოსახლეობაზე მიყენებული ზარალის ანაზღაურება მომხდარიყო 1980-1983 წლებში მანეთსა და დოლარს შორის თანაფართობით 1:1.

როგორც სს „ჭ-ის“ ზარალის შემფასებელი კომისიის 2002წ. 7 აგვისტოს სხდომის ¹23 ოქმით ირკვევა, კომისიამ 2002წ. 5 ივლისს ადგილზე მისვლით შეისწავლა სოფ. ...ში მცხოვრები მ. ქ-ძის შენობა-ნაგებობების ზარალის თანხის მყარ ვალუტაში გადაანგარიშების საკითხი და დაადგინა, რომ საცხოვრებელი სახლი მდებარეობდა დარკვეთის მაღაროთა მიერ 1985 წელში დამუშავებული ველის ჩამოქცევის ზოლში, სადაც გადამხურავი ქანის სიმაღლე არის 122 მ. შენობა-ნაგებობებზე ზარალის აქტი შედგენილი იყო 1987 წელში თანხით 22252 მანეთი, საიდანაც მ. ქ-ძეს 1987წ. სექტემბერში მიღებული ჰქონდა ზარალის თანხის პირველი ნახევარი 11127 მანეთი. 1991წ. მიწისძვრით სახლზე ათვისებული იყო 33527 მანეთი, მინიჭებული ჰქონდა მე-2 კატეგორია და საცხოვრებელი სახლის ფიზიკური მდგომარეობა _ დამაკმაყოფილებელი, ეზო კი საინჟინრო-გეოლოგიური თვალსაზრისით სტაბილური იყო.

აღნიშნულზე დაყრდნობით კომისიამ გადაწყვიტა, უარი ეთქვა მ. ქ-ძის ზარალის თანხის მე-2 ნახევრის მყარ ვალუტაში გადაანგარიშებასა და ანაზღაურებაზე და გააუქმა მ. ქ-ძის შენობა-ნაგებობების 1987წ. ზარალის აქტი თანხით 22272 მანეთი.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ დადასტურებულად მიიჩნია ის გარემოება, რომ 1987 წელს საწარმოო გაერთიანება «ჭმ-ის» სამთო სამუშაოების წარმოების შედეგად დაზიანდა სოფ. ...ში მ. ქ-ძის საცხოვრებელი სახლი და ზარალის თანხამ შეადგინა 22252 მანეთი, რომლის ნახევარი, დაახლოებით 11127 მანეთი, მ. ქ-ძემ მიიღო 1991წ. სექტემბერში, ხოლო თანხის სრულად ანაზღაურების ვადა ზარალის აქტით განსაზღვრული არ ყოფილა.

დადგენილია და მხარეები სადავოდ არ ხდიან, რომ მ. ქ-ძის მემკვიდრეს და უფლებამონაცვლეს წარმოადგენს ზ. ქ-ძე.

სსკ-ის 105-ე მუხლის თანახმად, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არ აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს სასამართლო სხდომაზე მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შემდეგაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმეში არსებული მტკიცებულებები შეფასებულია აღნიშნული ნორმის დარღვევით, კერძოდ, 1987წ. 20 თებერვლის ზარალის აქტში მითითებულია, რომ მ. ქ-ძეს სამოსახლო მიწის ნაკვეთი მოეცვალა უსაფრთხო ადგილას და გამოტანილია სახალხო დეპუტატის ჭიათურის საქალაქო საბჭოს აღმასკომის გადაწყვეტილება მისი ასახლებისა და უსაფრთხო ადგილზე გადასვლის შესახებ იმ პირობით, რომ ამ პირობიდან გადახვევისას განმეორებით ნგრევის შემთხვევაში კომისია აქტს აღარ შეადგენდა და საზღაურის მეორედ გადახდა მას აღარ დაევალებოდა. ამავე დროს რაიმე ავარიის შემთხვევაში პასუხისმგებლობა ეკისრებოდა მ. ქ-ძეს.

სააპელაციო პალატამ შეფასება არ მისცა იმ გარემოებას, რომ ზარალის აქტით შეფასდა მ. ქ-ძის საცხოვრებელი სახლისა და დამხმარე ნაგებობის მთლიანი ღირებულება, რამაც შეადგინა 22254,17 მანეთი ანუ სწორედ მისი საცხოვრებელი სახლის ღირებულებით განისაზღვრა სახალხო დეპუტატთა საბჭოს აღმასკომის გადაწყვეტილებით დაკისრებული ზარალის ოდენობა.

როგორც სააპელაციო სასამართლოს მიერვე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან ირკვევა, მ. ქ-ძე უსაფრთხო ადგილას გამოყოფილი მიწის ნაკვეთზე აღარ გადასულა, რადგან ჭ-ის კომბინატის მიერ ვერ იქნა უზრუნველყოფილი მიწის ნაკვეთი წყალგაყვანილობით, ელექტროენერგიითა და მისასვლელი გზით. ასეთ შემთხვევაში მ. ქ-ძეს შეეძლო მოეთხოვა მიწის ნაკვეთის სათანადო მდგომარეობაში მისთვის გადაცემა, რაც მას არ განუხორციელებია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს უნდა შეეფასებინა, შესრულდა თუ არა ზარალის აქტში მითითებული პირობა მხარეთა მიერ. ამასთან, სასამართლოს უნდა გამოერკვია, თუ რისთვის იქნა გადახდილი თანხა მ. ქ-ძისათვის ჭ-ის კომბინატის მიერ და იმ პირობებში, როდესაც მ. ქ-ძის მიერ მიწის ნაკვეთის მოცვლის პირობა არ შესრულებულა, შესაძლებელი იყო თუ არა მ. ქ-ძეს წარმოშობოდა უფლება, დაეყენებინა სს „ჭ-ის“ მიერ მის მიმართ ვალდებულების სრულად შესრულების საკითხი.

საგულისხმოა ის გარემოებაც, რომ სახლის დაზიანების ფაქტი ზარალის აქტის გაცემის დროისათვის უარყოფილი არ არის. ამასთან, დადასტურებულია მ. ქ-ძისათვის თანხის ნაწილის გადახდის ფაქტიც. აღნიშნული თანხა კი წარმოადგენდა მისი საცხოვრებელი სახლის ღირებულების ნახევარს, რასაც თავისთავად შეეძლო აღმოეფხვრა ზიანის ნაწილი მაინც.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არასათანადოდ შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები და არ დაადგინა მთელი რიგი ფაქტობრივი გარემოებები. კერძოდ, პალატას უნდა ემსჯელა, თუ რა უფლებები და ვალდებულებები წარმოეშვათ მხარეებს საქმეში არსებული მტკიცებულების შესაბამისად და შესრულდა თუ არა მათ მიერ ეს ვალდებულებები, ხოლო ამ ვალდებულებათა დარღვევის შემთხვევაში რა უფლებები წარმოეშვათ მხარეებს. მხოლოდ აღნიშნული გარემოებების დადგენის შემთხვევაშია შესაძლებელია საქმეზე სწორი გადაწყვეტილების მიღება.

სსკ-ის 393-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საპროცესო სამართლის ნორმის დარღვევა მხოლოდ მაშინ შეიძლება გახდეს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძველი, თუ ამ დარღვევის შედეგად საქმეზე არასწორი გადაწყვეტილება იქნა გამოტანილი. პალატა თვლის, რომ სახეზეა სსკ-ის 105-ე მუხლის დარღვევა, რასაც მოჰყვა არასწორი გადაწყვეტილების მიღება.

აღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატა მიიჩნევს, რომ დავა ხელახლა უნდა იქნეს განხილული სააპელაციო სასამართლოს მიერ.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო პალატამ იხელმძღვანელა სსკ-ის 412-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

სს „ჭ-ის“ საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ.

გაუქმდეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2005წ. 16 ნოემბრის გადაწყვეტილება და საქმე ხელახალი განხილვისათვის დაუბრუნდეს იმავე პალატას.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.