ას-378-683-05 3 მაისი, 2005 წ., ქ.თბილისი

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა პალატა

შემადგენლობა: მ. სულხანიშვილი (თავმჯდომარე),

მ. ახალაძე (მომხსენებელი),

ნ. კვანტალიანი

დავის საგანი: სამუშაოზე აღდგენა.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

კ. ტ-ემ სარჩელით მიმართა თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონულ სასამართლოს მოპასუხე „ს.-კ.-პ. ი. ლ.” მიმართ და მოითხოვა სამუშაოზე აღდგენა განუსაზღვრელი ვადით და 2003 წლის 2 დეკემბრიდან თვეში 367 ლარის და 36 თეთრის მოპასუხისათვის დაკისრება; მოსარჩელის განმარტებით, მან 2003 წლის 2 დეკემბერს მოპასუხე მხარესთან დადო შრომითი ხელშეკრულება ერთი თვის ვადით. ხელშეკრულების თანახმად, მას უნდა დაეწყო მუშაობა მძიმე ტექნიკის მძღოლ-ასესორად. ანაზღაურება შეადგენდა ფიქსირებული განაკვეთით საათში 2,24 ლარს, ხოლო მინიმალური სამუშაო დრო დღეში _ 7 სამუშაო საათს, კვირაში კი 41 საათს. მიუხედავად ხელშეკრულების ძალაში შესვლისა, მას არ მიეცა შესაძლებლობა, შედგომოდა ვალდებულების შესრულებას და არც შრომის ხელშეკრულება ყოფილა შეწყვეტილი;

ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილებით კ. ტ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა;

გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა კ. ტ-ემ. თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; თბილისის ვაკე-საბურთალოს რაიონული სასამართლოს 2004 წლის 14 ივლისის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი.

სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ რადგან კ. ტ-ე სამუშაოზე მიღებული არ იყო კანონით დადგენილი წესით, მასზე ვერ გავრცელდება საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 31-ე მუხლით დადგენილი წესი ვადიანი შრომის ხელშეკრულების მოქმედების გაგრძელების შესახებ, რადგან შრომითი ურთიერთობა არც დაწყებულა;

კ. ტ-ემ საკასაციო საჩივარი შეიტანა სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილებაზე და მოითხოვა მისი გაუქმება შემდეგი საფუძვლებით; სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა, რომ ანაზღაურებული უნდა იქნეს მხოლოდ რეალურად შესრულებული სამუშაო, მაშინ როცა ხელშეკრულების არცერთი პუნქტი არ მიუთითებს აღნიშნულზე; კ.ტ-ემ შრომის ხელშეკრულების დადების შემდეგ გაიარა მოსამზადებელი კურსები და უსაფრთხოების წესების კურსები. ვინაიდან კ.ტეფნაძემ გაიარა შრომის დაცვის წესების ტრეინინგი, შრომის კანონთა კოდექსის მე-19 მუხლის თანახმად, ითვლება, რომ იგი შეუდგა თავისი მოვალეობების შესრულებას; სააპელაციო სასამართლომ არასწორად განმარტა კანონი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო პალატამ განიხილა საქმის მასალები, საკასაციო საჩივარი, შეამოწმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების სამართლებრივი დასაბუთებულობა, თვლის, რომ საკასაციო საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილია ფაქტობრივი გარემოებები, რომ კ. ტეფნაძესა და კომპანია „ს.-კ.-პ. ი. ლ.” შორის გაფორმებულ იქნა შრომითი ხელშეკრულება ერთი თვის ვადით, მაგრამ ტეფნაძის სამუშაოზე მიღების შესახებ ადმინისტრაციის მიერ ბრძანება დაშვებული არ ყოფილა, ის არც ფაქტიურად შედგომია მუშაობას; ხელშეკრულების პირობების თანახმად, კ.ტეფნაძეს ანაზღაურება უნდა მიეღო გამომუშავებული საათების მიხედვით, მას დამქირავებლის დაკვეთით არანაირი სამუშაო არ შეუსრულებია.

სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცეულად ცნობილ ფაქტობრივი გარემოებების მიმართ კასატორს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 407-ე მუხლის მეორე ნაწილის შესაბამისად დამატებითი და დასაბუთებუბლი საკასაციო პრეტენზია არა აქვს წამოყენებული.

საკასაციო პალატა ვერ გაიზიარებს კასატორის მოსაზრებას, რომ, ვინაიდან მან გაიარა შრომის დაცვის წესების ტრეინინგი, ითვლება, რომ იგი შეუდგა თავისი მოვალეობის შესრულებას; მხარეებს შორის გაფორმებული იყო ხელშეკრულება ერთი თვის ვადით; ხელშეკრულებით განსაზღვრულია ხელშეკრულების შეწყვეტის პირობები; მოცემულ შემთხვევაში ხელშეკრულების შეწყვეტას, ისევე როგორც ამოქმედებას ადგილი არ ჰქონია, ვინაიდან მხარეთა შორის ხელშეკრულების ფორმალურად გაფორმების გარდა ფაქტობრივი ურთიერთობა არ დაწყებულა;

საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოტივაციას, რომ, ვინაიდან კ.ტეფნაძე სამუშაოზე მიღებული არ იყო კანონით დადგენილი წესით, მასზე ვერ გავრცელდება საქართველოს შრომის კანონთა კოდექსის 31-ე მუხლით დადგენილი წესი ვადიანი შრომის ხელშეკრულების მოქმედების გაგრძელების შესახებ, რადგან შრომითი ურთიერთობა არც დაწყებულა. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ, ვინაიდან სააპელაციო სასამართლომ უცვლელად დატოვა რაიონული სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და გაიზიარა მისი მოტივაცია მას უნდა მიეღო განჩინება და არა გადაწყვეტილება, მაგრამ აღნიშნულ საპროცესო დარღვევას არ გამოუწვევია არასწორი გადაწყვეტილების მიღება, რასაც საქმეზე არ შეიძლება სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 393-ე მუხლის მესამე ნაწილის თანახმად სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება მოჰყვეს.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლის თანახმად საკასაციო სასამართლო არ დააკმაყოფილებს საკასაციო საჩივარს, თუ გასაჩივრებულ განჩინებას საფუძვლად არ უდევს კანონის დარღვევა, მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო საჩივარში მითითებული კანონის დარღვევები არ დასტურდება.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება კანონიერია, ხოლო საკასაციო საჩივარი სამართლებრივად დაუსაბუთებელი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

პალატამ იხელმძღვანელა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 410-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

კ. ტ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს.

თბილისის საოლქო სასამართლოს სამოქალაქო, სამეწარმეო და გაკოტრების საქმეთა სააპელაციო პალატის 2004 წლის 24 დეკემბრის გადაწყვეტილება დარჩეს უცვლელად.

განჩინება საბოლოოა და არ გასაჩივრდება.