საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

Nბს-99(კ-22) 1 თებერვალი, 2024 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თამარ ოქროპირიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს ,,ა...ს“ (მოსარჩელე) საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 28 აპრილის განჩინებაზე (მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - სსიპ შემოსავლების სამსახური, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2017 წლის 20 თებერვალს შპს ,,ა...მა“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურის და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ. მოსარჩელემ მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 9 დეკემბრის №50927 ბრძანებისა და №... საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 11 მარტის №7375 ბრძანების, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 2 ივლისის №23711 ბრძანებისა და 2015 წლის 3 ივლისის №... საგადასახადო მოთხოვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 17 სექტემბრის №34929 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილების (საჩივარი №11306/2/15) ბათილად ცნობა. ასევე, საგადასახადო მოთხოვნასთან დაკავშირებით, სსიპ შემოსავლების სამსახურისთვის ახალი, კორექტირებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 22 თებერვლის განჩინებით, შპს ,,ა...ს” სარჩელი, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობისა და ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების თაობაზე, განსჯადობით განსახილველად გადაეგზავნა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს.

ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით, შპს ,,ა...ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელე მხარემ.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 28 აპრილის განჩინებით, შპს ,,ა...ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელი დარჩა ქუთაისის საქალაქო სასამართლოს 2020 წლის 16 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და დასკვნები საქმის ფაქტობრივ და სამართლებრივ საკითხებთან დაკავშირებით და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 51-ე მუხლზე მითითებით განმარტა, რომ კანონმდებელი საგადასახადო ორგანოთა ვალდებულებებს უპირისპირებს საგადასახადო ვალდებულებას. საგადასახადო კანონმდებლობა ცალკე თავს უთმობს საგადასახადო ვალდებულებას და მისი შესრულების წესებს, გამომდინარე იქედან, რომ საგადასახადო ვალდებულება და მისი შესრულება გადასახადის გადამხდელის ძირითადი და მნიშვნელოვანი იურიდიული ვალდებულებაა. პირს საგადასახადო ვალდებულება ეკისრება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ იმ გარემოებათა წარმოქმნის მომენტიდან, რომლებიც ითვალისწინებს გადასახადის გადახდას. საგადასახადო ვალდებულება და მისი შესრულება გულისხმობს პირის მოქმედებას ან მოქმედებათა ერთობლიობას, რომელიც მიმართულია გამოანგარიშებასთან და გადახდასთან. საგადასახადო ვალდებულების კონკრეტული შინაარსი საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის მომენტიდან იწყება და ბიუჯეტში გადასახადის გადახდის მომენტში მთავრდება. შესაბამისად, საგადასახადო ვალდებულება ორი დამოუკიდებელი, მაგრამ ამავდროულად თანამიმდევრული და ურთიერთდაკავშირებული სტადიისაგან შედგება: გადასახადის გამოანგარიშება და გადასახადის გადახდა. გადასახადის გამოანგარიშება გულისხმობს პირის მოქმედებას ან მოქმედებათა ერთობლიობას, რომელიც დაკავშირებულია გადასახადის თანხის დაანგარიშებასთან, ხოლო გადასახადის გადახდა დაკავშირებულია გადასახადის თანხის ბიუჯეტში გადახდასთან.

სააპელაციო პალატამ ასევე მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 136-ე მუხლზე და აღნიშნა, რომ საწარმოს ფინანსური მდგომარეობა უტყუარად მაშინ შეიძლება ჩაითვალოს, როცა ფინანსურ ანგარიშგებაში საანგარიშო პერიოდის ყველა რეალური შემოსავალი და ხარჯია ასახული. ცალსახაა, რომ საწარმოს გამართული საქმიანობისათვის აუცილებელია სწორი აღრიცხვა, რომელიც ფინანსური ინფორმაციის სისტემატურ რეგისტრაციასა და ინფორმაციის მომხმარებლამდე დაყვანას ემსახურება. არსებობს აღრიცხვის საკასო და დარიცხვის მეთოდები და იგი ბუღალტრული აღრიცხვის საერთაშორისო სტანდარტების მიხედვით, ფინანსური ანგარიშგების მომზადების ერთ-ერთ საწყის წინაპირობად და უმნიშვნელოვანეს დაშვებად ითვლება. ბუღალტრული აღრიცხვა წარმოადგენს საწარმოს ეკონომიკური რესურსებისა და მათი ფორმირების წყაროების, სამეურნეო ფაქტების ცვლილებების შესახებ ინფორმაციას, გამოხატულს ფულად ერთეულში. ბუღალტრული აღრიცხვა საშუალებას იძლევა განისაზღვროს სამეურნეო სუბიექტის ქონება, მთლიანი კაპიტალი, შემოსავლები, ხარჯები და საბოლოო ფინანსური შედეგი. ბუღალტრული აღრიცხვისათვის დამახასიათებელია საწარმოს დაარსებიდან მიმდინარე პერიოდამდე მასში მომხდარი ოპერაციების განუწყვეტელი აღრიცხვა ქრონოლოგიური თანმიმდევრობით, სათანადოდ გაფორმებული დოკუმენტების საფუძველზე. ბუღალტრული აღრიცხვა საერთაშორისო სტანდარტების (ბასს) შესაბამისად რელევანტურია საგადასახადო ვალდებულის განსაზღვრისათვის, სხვა შემთხვევაში კი როდესაც ბასს-ი არ არის დაცული ან საერთოდ ბუღალტერია არ არის ნაწარმოები ან/და ობიექტური მიზეზის გამო განადგურებულია, საგადასახადო ორგანოს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში უფლება აქვს მიიღოს გადაწყვეტილება მეწარმის საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრისათვის პირდაპირი თუ არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენების თაობაზე, თუმცა პალატა აქვე მიუთითებს, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს დისკრეცია არ ნიშნავს თანაზომიერებისა და კანონიერების პრინციპის უგულებელყოფას. სამართლის ნორმა, რომელიც ადმინისტრაციულ ორგანოს აძლევს შესაძლებლობას რამდენიმე სასურველი გადაწყვეტილებიდან მიიღოს ერთ-ერთი, როგორც ქცევის ზოგადი წესი, განსაზღვრავს ადმინისტრაციული ორგანოს უფლებას განსაზღვრული ურთიერთობა დაარეგულიროს თანასწორობის პრინციპის დაცვით, რაც ნიშნავს იმას, რომ ერთი პირის სამართლებრივი მდგომარეობა არ შეიძლება გადაწყდეს მეორე პირის სამართლებრივი მდგომარეობისაგან განსხვავებულად იმ ვითარებაში, როდესაც მათ შორის არსებული განსხვავება ვერ ამართლებს დადგენილ უთანასწორობას. ერთი და იგივე ნორმა სხვადასხვა პირთან მიმართებაში სხვადასხვაგვარად შეიძლება იქნეს გამოყენებული მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ არსებული განსხვავება იძლევა ამ უთანასწორობის დასაბუთების შესაძლებლობას.

პალატამ სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-5 ნაწილის საფუძველზე განმარტა, რომ აღნიშნული ნორმა ეხება ყველა სახის გადასახადის განსაზღვრას. ხსენებული ნორმით საგადასახადო ორგანოს უფლება ეძლევა მხოლოდ ამ ნაწილითა და საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ სხვა შემთხვევებში გადამხდელს გადასახადი დაარიცხოს მის ხელთ არსებული მასალების/სანდო ინფორმაციის ანალიტიკური დამუშავების მეშვეობით. ეს მასალები ან ინფორმაცია შეიძლება არსებობდეს თვით გადამხდელთან, მაგრამ არასრული სახით ან საგადასახადო ორგანოში და ეხებოდეს მსგავსი საქმიანობით დაკავებულ სხვა პირს. ამ მასალების გამოყენებისას საგადასახადო ორგანომ, შესაბამისი კორექტივები უნდა შეიტანოს გადამხდელთან დაკავშირებული ფაქტებისა და გარემოებების შესაბამისად. მიზანი კი არის ის, რომ სამართლიანად, გონივრული განსჯის საფუძველზე უნდა დადგინდეს საგადასახადო ვალდებულებები. ამდენად, სავარაუდო საგადასახადო ვალდებულების ფორმირებაში მონაწილეობა უნდა მიიღოს არა მარტო შესაძლო შემოსავლებმა, არამედ - შესაძლო გამოქვითვებმა, ხარჯებმაც. მე-5 ნაწილით გათვალისწინებულ უფლებას საგადასახადო ორგანო მოიპოვებს მხოლოდ მაშინ, როდესაც ამ ნაწილის ორი პუნქტის პირობა მაინც იქნება დაკმაყოფილებული.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, აპელანტი სადავოდ ხდის ფასნამატის პროცენტული მაჩვენებლის მე-3 პირებისგან გამოთხოვას და მის გავრცელებას საცალო რეალიზაციაზე, რადგან მისივე განმარტებით, საქონლის ძირითადი ნაწილი შეძენილი აქვს 2008 წლამდე, მორალურად გაცვეთილია და ვერ ახერხებს მის რეალიზაციას. ფასნამატის დადგენა მის მიერ წარდგენილი დოკუმენტების საფუძველზე იყო შესაძლებელი. მიაჩნია, რომ დანაკლისი არ უნდა ჩაითვალოს მიწოდებად და გამოვლენილ დანაკლისზე უნდა გავრცელდეს 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილით განსაზღვრული (50%) ჯარიმა.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, პალატამ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-18 მუხლზე, ,,საგადასახადო ორგანოების მოთხოვნით სასაქონლო მატერიალური ფასეულობათა ინვენტარიზაციის ჩატარების წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2007 წლის 11 აპრილის N337 ბრძანების 1-ლი მუხლის მე-3 პუნქტზე და აღნიშნა, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 5 იანვრის N11306/2/15 გადაწყვეტილებით, მომჩივანს მიეცა წინადადება აუდიტის დეპარტამენტისთვის წარედგინა მის ხელთ არსებული დოკუმენტაცია. თავის მხრივ, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა, გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაციის შესწავლა, 2010 და 2013 წლების საანგარიშო პერიოდში სმფ-ების ბუღალტრულ (მათ შორის დეკლარირებულ) და შემოწმებით დადგენილ ნაშთებს შორის გამოვლენილი სხვაობიდან (რომელიც ჩაითვალა მიწოდებად) იმ საქონელზე, რომელზეც შესაძლებელია შესაბამისობის დადგენა (იდენტიფიცირება), რეალიზაციის თაობაზე არსებულ დოკუმენტებში დაფიქსირებული ფასნამატის გავრცელება, ხოლო ასეთის შეუძლებლობის შემთხვევაში, ანალოგიური საქმიანობის განმახორციელებელი მე-3 პირებისგან გამოთხოვილი ფასნამატის პროცენტული მაჩვენებლების გავრცელება და ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, შემოწმებით დარიცხული თანხების კორექტირება.

ამდენად, საქმის ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით პალატამ მიიჩნია, რომ სააპელაციო საჩივრის ავტორმა ვერ დაძლია მტკიცების ტვირთი და შესაბამისი მტკიცებულებით ვერ დაასაბუთა აღძრული სარჩელის საფუძვლიანობა. ამასთან, ვერც ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ფორმალურ-მატერიალური კანონიერების თვალსაზრისითაც წარმოადგინა რაიმე არგუმენტირებული დასაბუთება, რაც სააპელაციო საჩივრის უარყოფის საფუძველია.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 28 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს ,,ა...მა“.

კასატორი საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე მითითებით აღნიშნავს, რომ 2010 წლის იანვარში და 2014 წლის მარტში ინვენტარიზაციით გამოვლენილ დანაკლისზე უნდა გავრცელებულიყო შემოწმების დროს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილი, რაც გულისხმობს დანაკლისზე 50%-იანი ჯარიმის გავრცელებას. კასატორის განმარტებით, დანაკლისის მიწოდებად განხილვამ დაამძიმა შპს ,,ა...ს“ საგადასახადო ტვირთი, ვინაიდან შესაძლოა დადგეს სისხლისსამართლებრივი პასუხისმგებლობის საკითხი, თუმცა აღნიშნულ საკითხზე მსჯელობას გასაჩივრებული განჩინება არ შეიცავს. ამასთან, კასატორი სადავოდ ხდის 2008-2012 წლებში ერთობლივი შემოსავლების გაზრდის საკითხსაც.

კასატორი აქვე აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლო არასწორად მიიჩნევს, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან ადგილი არ აქვს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის დარღვევას, მაშინ, როდესაც დადგენილია, რომ ადმინისტრაციულმა ორგანომ რამდენჯერმე განიხილა მოსარჩელის საჩივარი და ყოველ ჯერზე ნაწილობრივ აკმაყოფილებდა მას. ამასთან, კასატორი არ ეთანხმება მესამე პირებისგან ფასნამატის გამოთხოვის საკითხს, რადგანაც შპს ,,ა...ს“ საქონელი შეძენილი ჰქონდა 2008 წლამდე და შეუძლებელი იყო მისი ფასნამატით გაყიდვა, რასაც ადასტურებს საქონლის დოკუმენტური რეალიზაცია. კასატორის განმარტებით, საქონლის რეალიზაცია ხდებოდა საქონლის უნიკალური კოდით (არტიკული), დასახელებით და შესაბამისად, ფასნამატის დადგენა მარტივად იყო შესაძლებელი. ფასნამატის ცხრილები გადამხდელის მიერ წარდგენილი იქნა აუდიტორებისათვის, რაც მათ არ გაითვალისწინეს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 31 იანვრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს ,,ა...ს“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საქმის მასალების შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ შპს ,,ა...ს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 30 მაისის N28128 ბრძანების საფუძველზე, ჩატარდა შპს „ა...ს“ გასვლითი საგადასახადო შემოწმება, ხოლო შემოწმების შედეგებზე 2014 წლის 8 დეკემბერს შედგენილი იქნა საგადასახადო შემოწმების აქტი. აღნიშნული შემოწმების აქტის საფუძველზე, 2014 წლის 9 დეკემბერს გამოიცა N50927 ბრძანება და გადამხდელს წარედგინა N... საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც შპს ,,ა...ს“ გადასახდელად დაერიცხა სულ 1 583 674.13 ლარი.

აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა გასაჩივრდა შპს ,,ა...ს“ მიერ. მომჩივანი მიუთითებდა შემდეგ სადავო საკითხებზე: 1) ითხოვდა შემოწმებით გამოვლენილი სხვაობის - 2008 წელს შეძენილი 729 173 ლარის ღირებულების სმფ-ების გამოქვითვებში გათვალისწინებას; 2) ითხოვდა 2008-2011 წლებში საპროცენტო ხარჯების გამოქვითვებიდან ამოღებას; 3) ითხოვდა 2008 წელს სხვა ხარჯების სახით გამოქვითული ხარჯების შემცირებას; 4) არ ეთანხმებოდა 2008-2012 წლებში ერთობლივი შემოსავლის გაზრდას; 5) განმარტავდა, რომ 2010 და 2013 წლის შემოსავალი გაზრდილია 761 677 ლარით და არა 850 248 ლარით. არ ეთანხმებოდა საქონლის ჩამოწერას ინვენტარიზაციის მასალების მიხედვით დადგენილი ფასნამატით და ითხოვდა 2013 წლის დანაკლისზე 50%-იანი ჯარიმის გავრცელებას.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 11 მარტის N7375 ბრძანებით, შპს ,,ა...ს“ საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გადასახადის გადამხდელს მიეცა რეკომენდაცია ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 10 სამუშაო დღის ვადაში აუდიტის დეპარტამენტისთვის წარედგინა 1-4 სადავო საკითხებთან დაკავშირებული დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები, რომელთა შესწავლის/შეფასების შედეგებზე დაყრდნობით აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა გადამხდელის მონაწილეობით აღნიშნული სადავო საკითხების დამატებით შესწავლა, გადამხდელის არგუმენტაციის გათვალისწინებით შესაბამისი პერიოდის ერთობლივი შემოსავლის, გამოსაქვითი ხარჯის და დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვის ოდენობის დაზუსტება და შესაბამისი საფუძვლის არსებობის შემთხვევაში, აღნიშნულ ნაწილებში გადამხდელის მიმართ საგადასახადო შემოწმებით განხორციელებული დარიცხვების შესაბამისი კორექტირება (შემცირება). ასევე, მე-5 სადავო საკითხთან დაკავშირებით, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა დანაკლისის სახით გამოვლენილი და შემდგომ რეალიზებულად განხილული საქონლის საბაზრო ფასის განსაზღვრა ანალოგიური საქმიანობის განმახორციელებელი პირების საგადასახადო შემოწმებისას, აღნიშნულ საქონელზე შემოწმებით დადგენილი ფასნამატის გათვალისწინებით, ხოლო აღნიშნულის არარსებობის შემთხვევაში მესამე პირებისგან გამოთხოვილი ფასნამატის პროცენტული მაჩვენებლის მიხედვით. დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 11 მარტის N7375 ბრძანების საფუძველზე, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ განხორციელდა სადავო საკითხების დამატებით შესწავლა და 2015 წლის 23 ივნისს შედგა დასკვნა. აღნიშნული დასკვნის საფუძველზე, აუდიტის დეპარტამენტის მიერ 2015 წლის 2 ივლისს გამოცემული იქნა N23711 ბრძანება, ხოლო 2015 წლის 3 ივლისს გადამხდელს წარედგინა N... საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც შპს ,,ა...ს“ შეუმცირდა გადასახადი, სულ 435 240 ლარი.

აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა გასაჩივრდა შპს ,,ა...ს“ მიერ. მომჩივანი არ ეთანხმებოდა: 1) 2008-2012 წლებში ერთობლივი შემოსავლის გაზრდას; 2) 2010 და 2013 წელს რეალიზებულად განხილულ საქონელზე საბაზრო ფასის გავრცელებას და აღნიშნული საბაზრო ფასის განსაზღვრის პრინციპებს; 3) 2010 და 2013 წლების რეალიზაციებზე ინვენტარიზაციით გამოვლენილი ფასნამატის (36.22%) გავრცელებას.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 17 სექტემბრის N34929 ბრძანებით, შპს ,,ა...ს“ საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა დამატებით შეესწავლა ფასნამატის 2008-2012 წლების საანგარიშო პერიოდში პირველადი საგადასახადო დოკუმენტებით (სასაქონლო ზედნადებებით და საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით) რეალიზებულ პროდუქციაზე გავრცელების საკითხი და აღნიშნული ფაქტის დადასტურების შემთხვევაში, განეხორციელებინა ამ საფუძვლით დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება); ასევე, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა 2010 და 2013 წლების საანგარიშო პერიოდში სმფ-ების ბუღალტრულ (მათ შორის, დეკლარირებულ) და შემოწმებით დადგენილ ნაშთებს შორის გამოვლენილ სხვაობაზე, რომელიც ჩაითვალა მიწოდებად (სსკ-ის 298-ე მუხლის მოთხოვნათა გათვალისწინებით), ანალოგიური საქმიანობის განმახორციელებელი მესამე პირებისგან გამოთხოვილი ფასნამატის პროცენტული მაჩვენებლების გავრცელება და აღნიშნულის გათვალისწინებით, შემოწმებით დარიცხული თანხების შემცირება; დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

ასევე დადგენილია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2015 წლის 3 ივლისის N... საგადასახადო მოთხოვნა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 17 სექტემბრის N34929 ბრძანება გასაჩივრდა შპს ,,ა...ს“ მიერ. მომჩივანი სადავოდ ხდიდა შემდეგ საკითხებს: 1) საცალო რეალიზაციაში ხელმეორედ ჩართული ჩეკების, შეცდომით ამორტყმული ჩეკების თაობაზე შესაბამისი აქტების გაუთვალისწინებლობით გაზრდილი 2008-2009წწ. ერთობლივი შემოსავლები, შედეგად მოგების და დღგ-ს კუთხით განხორციელებული დარიცხვები; 2) 2010 და 2013 წლების საანგარიშო პერიოდში მიწოდებად ჩათვლილ საქონელზე ანალოგიური საქმიანობის განმახორციელებელი მესამე პირებიდან გამოთხოვილი ფასნამატის გავრცელების თაობაზე მიღებული გადაწყვეტილების მართლზომიერება.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილებით (საჩივარი №11306/2/15), შპს ,,ა...ს“ საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; ნაწილობრივ გაუქმდა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 17 სექტემბრის N34929 ბრძანება; პირველ სადავო საკითხთან დაკავშირებით, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა სადავო საკითხის დამატებით განხილვა გადამხდელთან ერთად და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, შესაბამისი კორექტირების განხორციელება; მეორე სადავო საკითხთან დაკავშირებით, მომჩივანს მიეცა წინადადება აუდიტის დეპარტამენტისთვის წარედგინა მის ხელთ არსებული დოკუმენტაცია. თავის მხრივ, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაციის შესწავლა, 2010 და 2013 წლების საანგარიშო პერიოდში სმფ-ების ბუღალტრულ (მათ შორის, დეკლარირებულ) და შემოწმებით დადგენილ ნაშთებს შორის გამოვლენილი სხვაობიდან (რომელიც ჩაითვალა მიწოდებად) იმ საქონელზე, რომელზეც შესაძლებელია შესაბამისობის დადგენა (იდენტიფიცირება), რეალიზაციის თაობაზე არსებულ დოკუმენტებში დაფიქსირებული ფასნამატის გავრცელება, ხოლო ასეთის შეუძლებლობის შემთხვევაში, ანალოგიური საქმიანობის განმახორციელებელი მესამე პირებისგან გამოთხოვილი ფასნამატის პროცენტული მაჩვენებლების გავრცელება და ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, შემოწმებით დარიცხული თანხების კორექტირება. დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

განსახილველ შემთხვევაში კასატორი გასაჩივრებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებთან მიმართებით, ერთ-ერთ სადავო საკითხად მიუთითებს იმ გარემოებას, რომ მისივე განმარტებით, 2010 წლის იანვარში და 2014 წლის მარტში ინვენტარიზაციით გამოვლენილ დანაკლისზე უნდა გავრცელებულიყო შემოწმების დროს მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილი, რაც გულისხმობს დანაკლისზე 50%-იანი ჯარიმის გავრცელებას. დანაკლისის მიწოდებად განხილვამ კი დაამძიმა შპს ,,ა...ს“ საგადასახადო ტვირთი. ამასთან, აღსანიშნავია, რომ დანაკლისის არსებობის ფაქტი სადავო გარემოებას არ წარმოადგენს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ 2010 წლის იანვარში ჩატარებული ინვენტარიზაციის დროს მოქმედებდა 2011 წლის 1 იანვრამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსი, რომლის 143-ე მუხლის მე-4 ნაწილის (ინვენტარიზაციის პერიოდში მოქმედი რედაქცია) თანახმად, საქონლის დანაკლისი განიხილება მისი აღმოჩენის მომენტში საბაზრო ფასებით (აქციზისა და დღგ-ის გარეშე) განხორციელებულ მიწოდებად და გადასახადებით დაიბეგრება ამ კოდექსით დადგენილი წესით.

ამდენად, მითითებული ნორმა არ ითვალისწინებდა საქონლის დანაკლისის აღმოჩენის შემთხვევაში, გადასახადის გადამხდელის მიმართ საჯარიმო სანქციის გამოყენების შესაძლებლობას. დანაკლისი განიხილებოდა მიწოდებად და ექვემდებარებოდა დაბეგვრას.

ამასთან, რაც შეეხება 2014 წლის მარტში ჩატარებულ ინვენტარიზაციას, როგორც აღნიშნული ინვენტარიზაციის ჩატარების, ასევე, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 9 დეკემბრის საგადასახადო შემოწმების აქტის შედგენის დროს, მოქმედებდა ამჟამად მოქმედი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილის შემდეგი რედაქცია: ,,საგადასახადო ორგანოს მიერ გადასახადის გადამხდელთან: ა) ამ კოდექსით განსაზღვრული ინვენტარიზაციის შედეგად სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისის გამოვლენა − იწვევს პირის დაჯარიმებას გამოვლენის მომენტში ამ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების საბაზრო ღირებულების 50 პროცენტის ოდენობით (მათზე გაწეული ხარჯის და დღგ-ის ჩათვლის გაუქმების გარეშე), ამასთანავე, სამართალდამრღვევს გამოვლენილ დანაკლისთან დაკავშირებით შემდგომ პერიოდში საგადასახადო ვალდებულება აღარ დაეკისრება; ბ) ამ კოდექსით განსაზღვრული დანაკლისის გამოვლენა, გარდა ამ ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევისა, განიხილება მისი აღმოჩენის მომენტში საბაზრო ფასით განხორციელებულ მიწოდებად და გადასახადებით დაიბეგრება ამ კოდექსით დადგენილი წესით.”

ამდენად, მითითებული ნორმა განასხვავებდა პასუხისმგებლობას იმის მიხედვით, სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისი ინვენტარიზაციის შედეგად გამოვლინდებოდა თუ არა. გადამხდელს საჯარიმო სანქცია ეკისრებოდა მხოლოდ ინვენტარიზაციის შედეგად გამოვლენილი დანაკლისის დროს, სხვა შემთხვევაში დანაკლისი განიხილებოდა მისი აღმოჩენის მომენტში საბაზრო ფასით განხორციელებულ მიწოდებად და ექვემდებარებოდა დაბეგვრას. ამასთან, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილის 2015 წლის 1 მაისიდან მოქმედი რედაქციის მიხედვით, ,,გადასახადის გადამხდელთან ამ კოდექსით გათვალისწინებული დანაკლისის გამოვლენა ითვლება მისი აღმოჩენის მომენტში საბაზრო ფასით განხორციელებულ მიწოდებად. ამასთანავე, თუ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისი საგადასახადო ორგანოს მიერ ინვენტარიზაციის შედეგად გამოვლინდა, პირი დამატებით ჯარიმდება ამ სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების საბაზრო ღირებულების 10 პროცენტის ოდენობით.“

აღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის ზემოაღნიშნული ნორმების ანალიზის საფუძველზე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ კანონმდებელი განასხვავებს სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისის აღმოჩენისა და გამოვლენის მომენტს (შესაძლებელია დანაკლისის აღმოჩენისა და გამოვლენის მომენტები არ ემთხვეოდეს ერთმანეთს), რაც გადამწყვეტია გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო პასუხისმგებლობის ფორმის განსაზღვრისათვის.

დადგენილია, რომ შპს ,,ა...ში“ 2010 წლის იანვარსა და 2014 წლის მარტში ჩატარებული სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების ინვენტარიზაციის შედეგად აღმოჩნდა სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისი, რომელიც გამოვლენილი იქნა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2014 წლის 30 მაისის N28128 ბრძანების საფუძველზე ჩატარებული საგადასახადო შემოწმების შედეგად. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 286-ე მუხლის მე-9 ნაწილის შესაბამისად, შპს ,,ა...ს“ მიმართ საჯარიმო სანქციის გამოყენების საფუძველი, ვინაიდან დანაკლისი გამოვლენილი იქნა არა ინვენტარიზაციის, არამედ გადამხდელის საგადასახადო შემოწმების დროს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ კასატორი ასევე არ ეთანხმება სასაქონლო-მატერიალური ფასეულობების დანაკლისის მიწოდებად განხილვის შემდგომ, ამ მიწოდებაზე დადგენილი ფასნამატის განსაზღვრის მეთოდს, კერძოდ, მესამე პირებისგან ფასნამატის პროცენტული მაჩვენებლის გამოთხოვის საკითხს. კასატორის განმარტებით, შპს ,,ა...ს“ საქონელი შეძენილი ჰქონდა 2008 წლამდე და შეუძლებელი იყო მისი ფასნამატით გაყიდვა, რასაც ადასტურებს საქონლის დოკუმენტური რეალიზაცია. ამასთან, კასატორი მიუთითებს, რომ საქონლის რეალიზაცია ხდებოდა საქონლის უნიკალური კოდით (არტიკული), დასახელებით და შესაბამისად, ფასნამატის დადგენა მარტივად იყო შესაძლებელი. ფასნამატის ცხრილები გადამხდელის მიერ წარდგენილი იქნა აუდიტორებისათვის, რაც მათ არ გაითვალისწინეს. ამასთან, კასატორი სადავოდ ხდის 2008-2012 წლებში ერთობლივი შემოსავლების გაზრდის საკითხსაც.

აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ შპს ,,ა...ს“ საჩივარზე ზემდგომი ადმინისტრაციული ორგანოს - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს (დავების განხილვის საბჭოს) მიერ 2017 წლის 5 იანვარს მიღებული სადავო გადაწყვეტილების (საჩივარი №11306/2/15) თანახმად, შპს ,,ა...ს“ საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; მითითებულ პირველ სადავო საკითხთან (ფასნამატის განსაზღვრა) დაკავშირებით, მომჩივანს მიეცა წინადადება აუდიტის დეპარტამენტისთვის წარედგინა მის ხელთ არსებული დოკუმენტაცია. თავის მხრივ, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაციის შესწავლა, 2010 და 2013 წლების საანგარიშო პერიოდში სმფ-ების ბუღალტრულ (მათ შორის, დეკლარირებულ) და შემოწმებით დადგენილ ნაშთებს შორის გამოვლენილი სხვაობიდან (რომელიც ჩაითვალა მიწოდებად) იმ საქონელზე, რომელზეც შესაძლებელია შესაბამისობის დადგენა (იდენტიფიცირება), რეალიზაციის თაობაზე არსებულ დოკუმენტებში დაფიქსირებული ფასნამატის გავრცელება, ხოლო ასეთის შეუძლებლობის შემთხვევაში, ანალოგიური საქმიანობის განმახორციელებელი მესამე პირებისგან გამოთხოვილი ფასნამატის პროცენტული მაჩვენებლების გავრცელება და ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, შემოწმებით დარიცხული თანხების კორექტირება.

ამასთან, მეორე სადავო საკითხთან (2008-2012 წლებში ერთობლივი შემოსავლების გაზრდა) დაკავშირებით, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ შპს ,,ა...“ ადმინისტრაციული წარმოების ეტაპზე, შემოსავლების სამსახურში წარდგენილი საჩივრით ასაჩივრებდა 2008-2012 წლებში ერთობლივი შემოსავლების სხვადასხვა მიზეზით გაზრდას, რაზეც სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ 2015 წლის 11 მარტს მიღებული N7375 ბრძანებით, გადამხდელს მიეცა რეკომენდაცია აუდიტის დეპარტამენტისთვის წარედგინა სადავო საკითხთან დაკავშირებული დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები, რომელთა შესწავლის/შეფასების შედეგებზე დაყრდნობითაც აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა გადამხდელის მონაწილეობით აღნიშნული სადავო საკითხების დამატებით შესწავლა, გადამხდელის არგუმენტაციის გათვალისწინებით შესაბამისი პერიოდის ერთობლივი შემოსავლის, გამოსაქვითი ხარჯის და დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვის ოდენობის დაზუსტება და შესაბამისი საფუძვლის არსებობის შემთხვევაში, აღნიშნულ ნაწილებში გადამხდელის მიმართ საგადასახადო შემოწმებით განხორციელებული დარიცხვების შესაბამისი კორექტირება (შემცირება). ამასთან, სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ 2015 წლის 11 მარტს მიღებული N7375 ბრძანების აღსრულების მიზნით, სადავო საკითხის დამატებით შესწავლის შედეგად, აუდიტის დეპარტამენტის მიერ შედგენილ დასკვნაში მითითებულია, რომ რეალური შემოსავლების დადგენის მიზნით, შემოწმების მიერ განხორციელდა როგორც დოკუმენტით, ისე მხოლოდ საკონტროლო-სალარო აპარატით დაფიქსირებული შემოსავლების დათვლა. ამასთან, შემოსავლების გაორმაგების აღმოსაფხვრელად ჩეკების სრულ ჯამს დააკლდა იმ ჩეკების ჯამი, რომლებიც თანდართული იყო ამა თუ იმ რეალიზაციის დოკუმენტზე. გადაანგარიშების პროცესში ორგანიზაციის წარმომადგენლის უშუალო მონაწილეობით დამატებით იქნა გამოვლენილი იმ ჩეკების გარკვეული რაოდენობა, რომლებიც თანხვედრაში მოვიდა სხვა რეალიზაციის დოკუმენტებთან. ამდენად, შემოწმების მიერ შესაბამისი თანხებით შემცირდა აქტით დარიცხული სხვაობები. გარდა ამისა, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 17 სექტემბრის N34929 ბრძანებით, მითითებულ სადავო საკითხთან (2008-2012 წლებში ერთობლივი შემოსავლების გაზრდა) დაკავშირებით, პირველადი საგადასახადო დოკუმენტებით (სასაქონლო ზედნადებებით და საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებით) რეალიზებულ სმფ-ებზე ფასნამატის გავრცელება არ იქნა მიჩნეული მართებულად. ამდენად, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა სადავო საკითხის დამატებით განხილვა გადამხდელთან ერთად და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, შესაბამისი კორექტირების განხორციელება. აღსანიშნავია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოსთვის წარდგენილ საჩივარში შპს ,,ა...“ კვლავ მიუთითებდა, რომ საკითხის დამატებითი შესწავლისას, საზოგადოების მიერ შეცდომით ამორტყმული რამდენიმე ჩეკი მაინც გამორჩენილი იყო და ითხოვდა მათი საცალო რეალიზაციიდან ამოღებას, რასთან დაკავშირებითაც საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 5 იანვრის გადაწყვეტილებით (საჩივარი №11306/2/15), აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა სადავო საკითხის დამატებით განხილვა გადამხდელთან ერთად და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, შესაბამისი კორექტირების განხორციელება.

ამდენად, ზემდგომი ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილებით, ზემოაღნიშნულ სადავო საკითხებთან დაკავშირებით, გადასახადის გადამხდელს მიეცა დამატებითი დოკუმენტაციის წარდგენის საშუალება, ხოლო აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა მათი შესწავლა და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, შემოწმებით დარიცხული თანხების კორექტირება.

პალატა აქვე ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ საქმის მასალების თანახმად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2017 წლის 5 იანვრის სადავო გადაწყვეტილების (საჩივარი №11306/2/15) საფუძველზე (სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2015 წლის 17 სექტემბრის N34929 ბრძანების გათვალისწინებით), სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ გამოცემულია 2017 წლის 20 ივნისის დასკვნა საგადასახადო შემოწმების შედეგების გადაანგარიშებაზე, 2017 წლის 4 ივლისის N18028 ბრძანება და 5 ივლისის N... საგადასახადო მოთხოვნა. ასევე, აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნის გასაჩივრების შედეგად, გამოცემულია სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2017 წლის 18 აგვისტოს N21954 ბრძანება, მისი აღსრულების მიზნით კი - სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 6 სექტემბრის დასკვნა საგადასახადო შემოწმების შედეგების გადაანგარიშებაზე, 2018 წლის 12 სექტემბრის N25169 ბრძანება და 2018 წლის 27 სექტემბრის N... საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც შპს ,,ა...ს“ გადასახდელად ერიცხება სულ 365 819.04 ლარი.

ამდენად, გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის შემდგომ, მათი აღსრულების მიზნით, საგადასახადო ორგანოს მიერ არაერთხელ არის გადაანგარიშებული შპს ,,ა...სთვის“ დარიცხული თანხები და შეცვლილია ფასნამატის განსაზღვრის მეთოდები, თუმცა მითითებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები მოცემული დავის ფარგლებში სადავოდ არ არის გამხდარი და მათი გასაჩივრების თაობაზე, არც კასატორი მიუთითებდა. ამასთან, ის გარემოება, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების თანახმად, შპს ,,ა...ს“ საჩივრები ყველა ჯერზე ნაწილობრივ კმაყოფილდებოდა და ხდებოდა სადავო საკითხების დამატებით შესწავლა, ამ აქტების ბათილად ცნობის საფუძველს არ წარმოადგენს.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, შპს ,,ა...ს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად მიჩნევის პირობებში, შპს ,,ა...ს“ (ს/კ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივართან დაკავშირებით მ. მ-ეის მიერ 2021 წლის 26 ოქტომბერს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 8 000 ლარის 70% - 5 600 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს ,,ა...ს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 28 აპრილის განჩინება;

3. შპს ,,ა...ს“ (ს/კ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივართან დაკავშირებით მ. მ-ეის მიერ 2021 წლის 26 ოქტომბერს N0 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 8 000 ლარის 70% - 5 600 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: თამარ ოქროპირიძე

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე

ბიძინა სტურუა