საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

№ბს-1006 (კ-23) 01 თებერვალი, 2024 წელი თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თამარ ოქროპირიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გენადი მაკარიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 19 ივნისის განჩინებაზე (მოწინააღმდეგე მხარეები - ლ. ბ-ე, დ. ჭ-ე, მესამე პირი - ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა „ს...“).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2021 წლის 11 მარტს ლ. ბ-ემ და დ. ჭ-ემ სარჩელით მიმართეს ზესტაფონის რაიონულ სასამართლოს, მოპასუხე ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ და დაზუსტებული სარჩელის ფარგლებში მოითხოვეს ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 24 დეკემბრის №22222035930, 2021 წლის 05 მარტის №22222106423 და 2022 წლის 05 მაისის №22222212593 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა. ასევე მოითხოვეს ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიას დაევალოს ქ. ზესტაფონში, ...ს ქ.№...-ში მდებარე, თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (ს/კ ...), კომერციული ფუნქციის ობიექტის მშენებლობის განხორციელების ნებართვის (თანხმობის) თაობაზე ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

2021 წლის 8 აპრილის განჩინებით საქმეში ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე ჩაბმულ იქნა ამხანაგობა „ს...“.

ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2023 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილებით, ლ. ბ-ეისა და დ. ჭ-ეის სარჩელი დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 24 დეკემბრის (№22-222035930), 2021 წლის 05 მარტის (№22222106423) და 2022 წლის 05 მაისის (№22-222212593) ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტები. მოპასუხე ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიას დაევალა ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტი გამოცემა ქ. ზესტაფონში, ...ს №...-ში, მოსარჩელეების თანასაკუთრებაში არსებულ სასოფლო - სამეურნეო მიწის ნაკვეთზე (ს/კ ...) კომერციული ფუნქციის ობიექტის მშენებლობის ნებართვის გაცემის თაობაზე.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 19 ივნისის განჩინებით, სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს 2023 წლის 20 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა „საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის“ 94-ე მუხლის პირველი ნაწილი და საქმის მასალებით დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელეებმა ადმინისტრაციულ ორგანოს განმეორებით წარუდგინეს მშენებლობის შეტყობინება I კლასის შენობა - ნაგებობის მშენებლობის თაობაზე თანდართული პროექტით, რომლითაც გათვალისწინებული და აღმოფხვრილი იყო ყველა ის ნაკლოვანება, რაზედაც ადმინისტრაციული ორგანო მიუთითებდა არსებული თანხმობის შეწყვეტის და მშენებლობის წარმოების ვადის გაგრძელების მოთხოვნაზე უარის თქმის შესახებ გადაწყვეტილების მიღებისას. სასამართლომ ასევე მნიშვნელოვნად მიიჩნია ადმინისტრაციული ორგანოს წარმომადგენლის მიერ, სასამართლო სხდომაზე დაფიქსირებული ის განმარტება, რომ მოსარჩელეთა მიერ წარდგენილი საპროექტო დოკუმენტაცია, ფორმალურად აკმაყოფილებდა ყველა სამშენებლო პირობას და მერიის უარი, მოთხოვნილი მშენებლობის განხორციელებაზე თანხმობის გაცემაზე, გამოწვეული იყო მხოლოდ საჯარო ინტერესების გათვალისწინებით. საჯარო ინტერესი კი, მოსახლეობის წინააღმდეგობაში და უკმაყოფილებაში გამოიხატებოდა. სააპელაციო სასამართლოში ადმინისტრაციული ორგანოს წარმომადგენლის მიერ განიმარტა, რომ მოსარჩელეებს არათუ ბინათმესაკუთრეთა თანხმობა, მოთხოვნილი მშენებლობის განსახორციელებლად მერიის ნებართვაც არ ესაჭიროებათ.

პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი: ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომელსაც წარედგინა კორექტირებული სამშენებლო პროექტი არ ჩაუთვლია, რომ შეტყობინებით გათვალისწინებული მშენებლობა არ შეესაბამებოდა საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს და დასაბუთებული უარყოფითი გადაწყვეტილების ნაცვლად, ადმინისტრაციულმა ორგანომ უბრალოდ თავი შეიკავა მშენებლობის თანხმობის გაცემაზე. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ თუ ადმინისტრაციულ ორგანოს კანონმდებლობით მინიჭებული აქვს რაიმე საკითხის გადაწყვეტის კომპეტენცია, როგორც განსახილველ შემთხვევაში მშენებლობის შეტყობინების შეთანხმების უფლებამოსილება, ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან გადაწყვეტილების მიღებისგან თავის შეკავება წარმოადგენს უარს საკუთარი ვალდებულებების განხორციელებაზე. იმ ფაქტობრივი გარემოებების არსებობის პირობებში, როდესაც დ. ჭ-ეისა და ლ. ბ-ეის მიერ, ზესტაფონის მერიაში წარდგენილი განცხადება და განცხადებაზე დართული პროექტი, სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს №00186622 დასკვნის გათვალისწინებით, სრულ შესაბამისობაშია „ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულების დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 15 იანვრის №59 დადგენილების, ,,ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2019 წლის 03 ივნისის №261 დადგენილების და "საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის" მოთხოვნებთან და ადმინისტრაციული ორგანო უარს აცხადებს მშენებლობის მარტივი შეტყობინების მიღებაზე მხოლოდ იმ არგუმენტით, რომ განსახორციელებელი მშენებლობის წინააღმდეგია მიმდებარე კორპუსის მოსახლეობა, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლო, მოპასუხე ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიის 2022 წლის 05 მაისის №22222212593 ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ - სამართლებრივ აქტს მხოლოდ აღნიშნული არგუმენტით მიიჩნევს დაუსაბუთებლად.

ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 19 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ.

კასატორი მიუთითებს დავის ფაქტობრივ გარემოებებზე, ყურადღებას ამახვილებს „საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის“ 46-ე მუხლის მე-3 ნაწილის "დ" ქვეპუნქტზე რომლის თანახმად, ძირითადი დებულებები ადგენს მიჯნის ზონების რეგულაციებს და ანგარიშის წესებს. მისივე განმარტებით, ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე არ მოქმედებს „საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსი“ და იმ მიწის ნაკვეთზე, რომელიც განაშენიანების ჩამოყალიბებულ სისტემაში მდებარეობს და რომელზეც არ ვრცელდება განაშენიანების დეტალური გეგმა, მშენებლობის ნებართვა შეიძლება გაიცეს მოქმედი ქალაქთმშენებლობითი გეგმის (არსებობის შემთხვევაში) და ძირითადი დებულებების მოთხოვნათა საფუძველზე, თუ გამოყენების სახეობის, განაშენიანების პარამეტრების, განაშენიანების სახეობის და მიწის ნაკვეთზე შენობა - ნაგებობის განთავსების თვალსაზრისით შეესაბამება განაშენიანების არსებულ გარემოს და არ ეწინააღმდეგება სამეზობლო ინტერესებს.

კასატორი აპელირებს „ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2019 წლის 3 ივნისის N261-ე დადგენილების 41-ე მუხლზე და განმარტავს, რომ მიჯნის ზონა არის ორი სახის: საზოგადოებრივი და სამეზობლო. სამეზობლოა მიჯნის ზონა, რომელიც მიმართულია სამეზობლო საზღვრის მხარეს. სამეზობლო მიჯნის ზონა შეიძლება ვრცელდებოდეს მიწის ნაკვეთის სამეზობლო საზღვრებამდე ან/და ამავე მიწის ნაკვეთზე განთავსებული მეორე შენობის სამეზობლო მიჯნის ზონამდე. მიუთითებს 41-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტზე და განმარტავს, რომ მიჯნის ზონის მინიმალური სიღრმე ტოლია 3 მეტრის. ამავე დებულების 43-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე მითითებით განმარტავს, რომ მიწის ნაკვეთის მიჯნის ზონაში განთავსებულად ითვლება შენობა ან მისი ნაწილი, რომელიც სამეზობლო საზღვრიდან 3.0 მეტრზე ნაკლები მანძილით არის დაშორებული.

საკასაციო საჩივარში წარმომადგენელი მიუთითებს, რომ ქ.ზესტაფონში, ...ს ქუჩა N ...-ში მდებარე მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ამხანაგობა "ს..."-ის წევრთა საერთო ქონებაში შემავალი 1435 კვ.მ მიწის ნაკვეთის (ს/კ ...) საზღვრები განისაზღვრა 2008 წელს, დამოწმებული იქნა ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიის უფლებამოსილი სამსახურის მიერ და რეგისტრირებული იქნა საჯარო რეესტრში „მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლებისათვის მიწის ნაკვეთების საზღვრების დადგენის წესის” დამტკიცების შესახებ საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2002 წლის 3 ოქტომბრის N49 ბრძანების მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტით განსაზღვრული წესის (ფორმულის) საფუძველზე. ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის დაკვეთით 2008 წელს შედგენილი საკადასტრო აზომვითი ნახაზის თანახმად, აღნიშნული მიწის ნაკვეთის საზღვარი, ...ს ქუჩის მხარეს ემიჯნებოდა მიმდინარე პერიოდისათვის დ. ჭ-ეისა და ლ. ბ-ეის თანასაკუთრებაში არსებულ (ქ. ზესტაფონი, ...ს ქუჩა N..., ს/კ ...) მიწის ნაკვეთის საზღვარს. მიუთითებს, რომ მიმდინარე პერიოდისათვის მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ამხანაგობების წევრთა საერთო ქონებაში შემავალი მიწის ნაკვეთების საზღვრების დადგენა ხორციელდებოდა „ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში შემავალი მიწის ნაკვეთების საზღვრების დადგენის წესის დამტკიცების თაობაზე” საქართველოს მთავრობის 2010 წლის 25 აგვისტოს N261-ე დადგენილებით განსაზღვრული ანალოგიური წესის (ფორმულის) საფუძველზე (მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტი). აღნიშნული გარემოებების გათვალისწინებით, კასატორი მიიჩნევს, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოსა და ზესტაფონის რაიონული სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსასრულებლად, ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერის მიერ გაცემული მშენებლობის ნებართვის საფუძველზე, ს/კ ... მიწის ნაკვეთზე კომერციული ფუნქციის ობიექტის მშენებლობის განხორციელების შემთხვევაში, დარღვეული იქნება სამეზობლო მიჯნის ზონების განსაზღვრასთან დაკავშირებული ნორმები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში, მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს ქ.ზესტაფონში, ...ს ქ. №...-ში (ს/კ ...) მდებარე მიწის ნაკვეთზე, კომერციული ფუნქციის ობიექტის მშენებლობის განხორციელების ნებართვის (თანხმობის) თაობაზე ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიისთვის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება. შესაბამისად, მოსარჩელეთა ყველა სხვა მოთხოვნა (24.12.2020 წლის №22-222035930; 05.03.2021 წლის №22222106423 და 05.05.2022 2022 წლის №22-222212593 აქტების ბათილად ცნობა) სწორედ აღნიშნული ინტერესის დაკმაყოფილებისკენ არის მიმართული.

საქმეზე დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: 2020 წლის 25 აგვისტოს უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულების საფუძველზე, დ. ჭ-ეისა და ლ. ბ-ეის თანასაკუთრებად დარეგისტრირდა ს/კ ... უძრავი ქონება, დაზუსტებული ფართობი 45 კვ.მ., მდებარე: ზესტაფონის მუნიციპალიტეტი, ქალაქი ზესტაფონი, ...ს ქუჩა №.... დადგენილია, რომ ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიამ 2020 წლის 25 ნოემბრის N22-222033023 წერილით, დ. ჭ-ეს და ლ. ბ-ეს შეტყობინების პასუხად აცნობა, რომ მერიას შესაძლებლად მიაჩნდა ...ს ქუჩა №...-ში, მათ თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (ს/კ ...) I კლასის კომერციული (სავაჭრო) ფუნქციის შენობის მშენებლობა, განცხადებაზე თანდართული არქიტექტორულ - სამშენებლო პროექტის შესაბამისად. დადგენილია, რომ ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიას 2020 წლის 14 დეკემბერს განცხადებით მიმართეს ...ს ქუჩის №...-ში მდებარე მრავალსართულიანი კორპუსის მობინადრეებმა და მოითხოვეს ...ს ქუჩის №...-ში მშენებლობის უფლების გაუქმება და კორპუსის ირგვლივ არსებული მიდამოსათვის რეკრეაციული ზონის სტატუსის მინიჭება.

დადგენილია, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს 2020 წლის 18 დეკემბერს წარედგინა განცხადება (№...) მიწის ნაკვეთზე, მდებარე: ქ. ზესტაფონი, ...ს ქუჩა №..., ბინა №3, სპორადული რეგისტრაციის მოთხოვნით. ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიამ 2020 წლის 24 დეკემბრის წერილით, ამხანაგობის წევრთა საერთო საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის საზღვრების დაზუსტებამდე, ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ სხვა ფაქტობრივი გარემოებების შესწავლამდე და შესაბამისი გადაწყვეტილების მიღებამდე, მოსარჩელეებს მოსთხოვა მშენებლობის შეწყვეტა. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზესტაფონის სარეგისტრაციო სამსახურის 2021 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილებით, სარეგისტრაციო წარმოება შეწყდა, ვინაიდან, სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ვადაში არ იქნა წარდგენილი ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული ბრძანება და შეთანხმებული პროექტი მიწის ნაკვეთის საზღვრების დადგენის შესახებ.

დადგენილია, რომ 2021 წლის 05 მარტს არ დაკმაყოფილდა დ. ჭ-ეის და ლ. ბ-ეის მოთხოვნა მშენებლობის ნებართვის გაგრძელების თაობაზე და განემარტათ, რომ შენობის აშენების შემთხვევაში ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობა ,,ს...“ის წევრთა საერთო ქონებაში შემავალ მიწის ნაკვეთთან მიმართებით დაირღვეოდა სამეზობლო მიჯნის ზონის დაცვასთან დაკავშირებით, ,,ტერიტორიების გამოყენების და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2019 წლის 3 ივნისის №261 დადგენილებით განსაზღვრული ნორმები.

სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 28.03.2022 წლის №001866622 ექსპერტიზის დასკვნით დადგენილია, რომ ქ. ზესტაფონში, ...ს ქ. №...-ში სავაჭრო ობიექტის მშენებლობაზე მითითებული, სან.კვანძის ფანჯრის ღიობის განლაგება არ აკმაყოფილებს დღეისთვის მოქმედი ,,ტექნიკური რეგლამენტის - დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულების დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 15 იანვრის №59 დადგენილების 26-ე მუხლის (სამშენებლო მიწის ნაკვეთზე შენობათა განთავსება) 15¹ პუნქტის მოთხოვნებს. აღნიშნული პუნქტის მიხედვით, ნაკვეთების საზღვრიდან 3.0 მეტრზე ნაკლებ მანძილზე, მეზობლის მხარეს შეიძლება მოწყობილ იქნეს ღიობები, თუ ამაზე მიღებული იქნება საჯარო რეესტრში რეგისტრირებული მეზობელი მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის სანოტარო წესით დამოწმებული თანხმობა. ასევე, ექსპერტიზისთვის წარდგენილ პროექტში არ იყო გათვალისწინებული დღეისთვის მოქმედი ,,ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2019 წლის 03 ივნისის №261 დადგენილების 47-ე მუხლის (მიწის ნაკვეთის საზღვრებს გარეთ ატმოსფერული ნალექების და გადაყვანისა და ძირითად საინჟინრო კომუნიკაციების სისტემებთან დაერთების წესი) პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის მოთხოვნები, რომლის მიხედვითაც, სამშენებლო მიწის ნაკვეთზე მშენებლობა ისე უნდა განხორციელდეს, რომ მეზობლის ნაკვეთში არ მოხვდეს წყალი ან/ და ატმოსფერული ნალექი.

დადგენილია, რომ 2022 წლის 1 აპრილს დ. ჭ-ემ და ლ. ბ-ემ განცხადებით მიმართეს ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიას, წარუდგინეს კორექტირებული პროექტი და მოითხოვეს მათ თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე, მდებარე: ქალაქი ზესტაფონი, ...ს ქუჩა №...-ში, პირველი კლასის კომერციული (სავაჭრო) ფუნქციის შენობის მშენებლობის ნებართვის გაცემა. ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიამ, 2022 წლის 05 მაისს დ. ჭ-ეს და ლ. ბ-ეს აცნობა, რომ მითითებულ განცხადებაზე თანდართული პროექტის შესაბამისად და სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს №001866622 დასკვნის გათვალისწინებით, თავს იკავებდა ქალაქ ზესტაფონში, ...ს ქუჩა №...-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე I კლასის კომერციული (სავაჭრო) ფუნქციის შენობის მშენებლობაზე თანხმობის გაცემაზე. აღნიშნული თანხმობა გაიცემოდა სასამართლოს მიერ განმცხადებლების სასარგებლოდ მიღებული დადებითი გადაწყვეტილების შემთხვევაში და აღნიშნულ გადაწყვეტილების კანონიერ ძალში შესვლის შემდეგ.

ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილია და კასატორის მიერ სადავოს არ წარმოადგენს ის გარემოება, რომ 2022 წლის 01 აპრილს, ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიისთვის წარდგენილი კორექტირებული პროექტით აღმოფხვრილი იქნა სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს №001866622 დასკვნით გამოვლენილი ხარვეზები. კორექტირებული პროექტი შეესაბამება ექსპერტიზის №001866622 დასკვნას და სამშენებლო საქმიანობის სამართლებრივი მოწესრიგების ნორმებსა და წესებს. საკასაციო საჩივარში, კასატორი მოთხოვნას ასაბუთებს „ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2019 წლის 3 ივნისის N261-ე დადგენილებაზე მითითებით და მიიჩნევს, რომ სასამართლოს გადაწყვეტილების აღსასრულებლად, ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერის მიერ გაცემული მშენებლობის ნებართვის საფუძველზე, ს/კ ... მიწის ნაკვეთზე კომერციული ფუნქციის ობიექტის მშენებლობის განხორციელების შემთხვევაში, დარღვეული იქნება მითითებული დადგენილებით დარეგულირებული სამეზობლო მიჯნის ზონების განსაზღვრასთან დაკავშირებული ნორმები. დავის საგნისა და საკასაციო საჩივარში მითითებული იმ მთავარი არგუმენტის გათვალისწინებით, რომ ს/კ ... მიწის ნაკვეთზე კომერციული ფუნქციის ობიექტის მშენებლობის განხორციელების შემთხვევაში, დარღვეული იქნება სამეზობლო მიჯნის ზონის დაცვასთან დაკავშირებით კანონმდებლობით განსაზღვრული ნორმები, საკასაციო პალატა განმარტავს შემდეგს:

მშენებლობის ნებართვის გაცემის, მათ შორის, გამარტივებულად გაცემის წესი და პირობები განისაზღვრება „საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის“ შესაბამისად. კანონის 93-ე მუხლის თანახმად, შენობა - ნაგებობის მშენებლობის განხორციელების სამართლებრივი საფუძველია მშენებლობის შეტყობინება ან მშენებლობის ნებართვა, გარდა ამ მუხლის მე-3 და მე-6 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა. მშენებლობა, რომელიც ექვემდებარება შეტყობინებას, მაგრამ მის გარეშე დაიწყო, უნებართვო მშენებლობაა. უნებართვო მშენებლობად მიიჩნევა აგრეთვე მშენებლობის შეტყობინების დარღვევით განხორციელებული მშენებლობა, რომელიც სცდება შეტყობინების ვალდებულებისთვის განსაზღვრული კლასის შენობა - ნაგებობის მახასიათებლებს. მშენებლობის ნებართვის გაცემასთან დაკავშირებული გამარტივებული წესით წარმოების საკითხი წესრიგდება საქართველოს მთავრობის დადგენილებით.

ამავე კოდექსის 94-ე მუხლის თანახმად, I კლასის შენობა - ნაგებობის მშენებლობა, ამ კოდექსით გათვალისწინებული შემთხვევების გარდა, ექვემდებარება მშენებლობის მარტივ შეტყობინებას. მუნიციპალიტეტის ადმინისტრაციულ საზღვრებში ან მის ნაწილში I კლასის შენობა - ნაგებობის მშენებლობისთვის ამ მუნიციპალიტეტის საკრებულოს უფლება აქვს, მშენებლობის მარტივი შეტყობინების ვალდებულების ნაცვლად, დაადგინოს მშენებლობის დეტალური შეტყობინების ან მშენებლობის ნებართვის მიღების ვალდებულება. განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ კონკრეტულ მიწის ნაკვეთთან დაკავშირებით, რომელზეც უნდა განხორციელებულიყო მოთხოვნილი მშენებლობა, I კლასის შენობა - ნაგებობის მშენებლობისთვის მშენებლობის მარტივი შეტყობინების ვალდებულების ნაცვლად სხვა რაიმე ვალდებულება ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს არ დაუდგენია. შესაბამისად, დ. ჭ-ეისა და ლ. ბ-ეის მიერ დაგეგმილი მშენებლობა ექვემდებარებოდა მშენებლობის მარტივ შეტყობინებას.

საკასაციო პალატა მიუთითებს „საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის“ 95-ე მუხლზე (მშენებლობის შეტყობინების ზოგადი წესი) სადაც კანონმდებელმა განმარტა შემდეგი: 1. მშენებლობის მარტივი შეტყობინებისა და მშენებლობის დეტალური შეტყობინებისთვის თანდართული დოკუმენტაციის ნუსხა, მისი შინაარსი და მშენებლობის შეთანხმების წესი განისაზღვრება საქართველოს მთავრობის დადგენილებით. 2. თუ მშენებლობის შეტყობინებით გათვალისწინებული მშენებლობა არ შეესაბამება საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს, შესაბამისი ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია მიიღოს უარყოფითი გადაწყვეტილება. 3. მშენებლობის შეტყობინების თაობაზე პასუხის დადგენილ ვადაში გაუცემლობის შემთხვევაში განმცხადებელი უფლებამოსილია დაიწყოს მშენებლობის შეტყობინებით გათვალისწინებული მშენებლობა. დადგენილი ვადის გასვლის შემდეგ, მშენებლობის ნებართვის მაძიებლის მოთხოვნის შემთხვევაში შესაბამისი ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია გასცეს წერილობითი თანხმობა მოთხოვნიდან 3 სამუშაო დღის ვადაში. 4. ამ მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრულ შემთხვევაში მშენებლობის შეტყობინებით გათვალისწინებული მშენებლობა უნდა წარიმართოს წარდგენილი დოკუმენტაციისა და მოქმედი ტექნიკური რეგლამენტების შესაბამისად. წარდგენილი დოკუმენტაცია უნდა შეესაბამებოდეს საქართველოს კანონმდებლობას. 5. მშენებლობის ნებართვის მაძიებელი უფლებამოსილია, მშენებლობის მარტივი შეტყობინების ან მშენებლობის დეტალური შეტყობინების ნაცვლად, მოითხოვოს მშენებლობის ნებართვის მიღება. ამ შემთხვევაში მშენებლობის ნებართვის მაძიებელი ვალდებულია შესაბამის ადმინისტრაციულ ორგანოს წარუდგინოს ამ კოდექსის 106-ე მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრული დოკუმენტაცია. 6. მშენებლობის შეტყობინების მოქმედების ვადაა ამ შეტყობინების ჩაბარებიდან 1 წელი.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომელსაც წარედგინა კორექტირებული სამშენებლო პროექტი, არ ჩაუთვლია, რომ მშენებლობის შეტყობინებით გათვალისწინებული მშენებლობა არ შეესაბამებოდა საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილ მოთხოვნებს და დასაბუთებული უარყოფითი გადაწყვეტილების ნაცვლად, ადმინისტრაციულმა ორგანომ მხოლოდ თავის შეკავება დააფიქსირა მშენებლობის თანხმობის გაცემაზე. ადმინისტრაციული ორგანო უარს აცხადებს მშენებლობის მარტივი შეტყობინების მიღებაზე იმ დასაბუთებით, რომ მიმდებარე კორპუსის მოსახლეობა წინააღმდეგია განსახორციელებელი მშენებლობის და 2022 წლის 05 მაისის აქტში აღნიშნავს, რომ მშენებლობაზე თანხმობას გასცემს სასამართლოს მიერ განმცხადებლების სასარგებლო გადაწყვეტილების მიღების და შესაბამისად, გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლის შემდეგ.

საკასაციო პალატა მიუთითებს კასატორის მიერ ყურადღებაგამახვილებულ საკანონმდებლო რეგულაციაზე, კერძოდ, საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის 46-ე, 67-ე მუხლებზე, ,,ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2019 წლის 03 ივნისის №261 დადგენილების 41-ე, 43-ე მუხლებზე, ბინათმესაკუთრეთა ამხანაგობის წევრთა საერთო ქონებაში შემავალი მიწის ნაკვეთების საზღვრების დადგენის წესის დამტკიცების თაობაზე საქართველოს მთავრობის 2010 წლის 25 აგვისტოს N261 დადგენილების მე-3 მუხლის მე-2 ნაწილზე, ასევე „მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლებისათვის მიწის ნაკვეთების საზღვრების დადგენის წესის“ დამტკიცების შესახებ საქართველოს ურბანიზაციისა და მშენებლობის მინისტრის 2002 წლის 3 ოქტომბრის N49 ბრძანებაზე და იმ პირობებში როდესაც წარდგენილი საპროექტო დოკუმენტაცია, ფორმალურად აკმაყოფილებდა ყველა სამშენებლო პირობას, დაუსაბუთებელია მოთხოვნილი მშენებლობის განხორციელებისათვის თანხმობის გაცემაზე უარი მხოლოდ იმ არგუმენტით, რომ განსახორციელებელი მშენებლობის წინააღმდეგია მიმდებარე კორპუსის მოსახლეობა. საკასაციო პალატა კიდევ ერთხელ გაამახვილებს ყურადღებას იმ ფაქტობრივ გარემოებაზე, რომ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში 2020 წლის 18 დეკემბერს წარდგენილი იქნა №... განცხადება მიწის ნაკვეთზე (მდებარე: ქ. ზესტაფონი, ...ს ქუჩა №..., ბინა №3) სპორადული რეგისტრაციის მოთხოვნით. საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ზესტაფონის სარეგისტრაციო სამსახურის 2021 წლის 21 იანვრის გადაწყვეტილებით, სარეგისტრაციო წარმოება შეწყდა სარეგისტრაციო წარმოების შეჩერების ვადაში, ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული ბრძანების და მიწის ნაკვეთის საზღვრების დადგენის შესახებ შეთანხმებული პროექტის წარუდგენლობის საფუძვლით. საკასაციო პალატა იზიარებს, ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს იმ მსჯელობას, რომ ადმინისტრაციული ორგანოსთვის საკითხის გადასაწყვეტად მინიჭებული დისკრეციული უფლებამოსილების არსებობა, უპირობოდ არ განაპირობებს მისი გამოყენებით მიღებული გადაწყვეტილების მართლზომიერებას და სწორედ სასამართლოს კონსტიტუციურ ვალდებულებას წარმოადგენს გააკონტროლოს ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ განხორციელებული დისკრეციული უფლებამოსილების კანონიერება, კერძოდ, სასამართლომ უნდა შეამოწმოს, ხომ არ დასტურდება ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან დისკრეციული უფლებამოსილების კანონით დადგენილ ფარგლებს გადაცილებით და კანონის მიზნის უგულებელყოფით განხორციელება. საკასაციო პალატა, ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მსგავსად, მხედველობაში ვერ მიიღებს ადმინისტრაციული ორგანოს არგუმენტს, მესაკუთრისთვის საკუთარი ქონების კანონის მოთხოვნებთან შესაბამისობაში გამოყენებისათვის ხელშეშლის და კერძო პირთა ინტერესებთან შედარებით იმგვარი ინტერესებისათვის უპირატესობის მინიჭების შესახებ, რაც არ ექცევა საჯარო ინტერესის იმ ლეგიტიმურ დეფინიციაში, რაც კერძო ინტერესებთან შესაპირისპირებელ საჯარო ინტერესში მოიაზრება. საჯარო ინტერესი საერთო კეთილდღეობას გულისხმობს და იგი არ შეიძლება დაყვანილ იქნეს იმგვარ განსაზღვრებამდე, რაც მოსახლეობის განაწყენებისგან თავის არიდებაში გამოიხატება.

საკასაციო პალატა კიდევ ერთხელ განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული ორგანო თავისი ნორმატიულად განსაზღვრული მიზნებისა და ფუნქციების შესასრულებლად მოქმედებს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში და გადაწყვეტილების მიღებისა,ს გარდა კანონიერებისა, ითვალისწინებს აგრეთვე მიზანშეწონილობის ასპექტებსაც, თუმცა დისკრეციული უფლებამოსილება არ გულისხმობს მოქმედების სრულ თავისუფლებას, არამედ დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელებისას, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-6 და მე-7 მუხლებიდან გამომდინარე, ადმინისტრაციულმა ორგანომ, ერთი მხრივ, უნდა უზრუნველყოს ასეთი უფლებამოსილების მინიჭების მიზნის დადგენა და მიღწევა, მეორე მხრივ კი, უნდა დაიცვას საჯარო და კერძო ინტერესთა პროპორციულობის პრინციპი. დავის საგნის გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა აქვე მიუთითებს საქართველოს კონსტიტუციის მე-19 მუხლზე, რომლის თანახმად, საკუთრებისა და მემკვიდრეობის უფლება აღიარებული და უზრუნველყოფილია. საკონსტიტუციო სასამართლოს განმარტებით, „აღნიშნული კონსტიტუციური დებულებით აღიარებულია საკუთრების ინსტიტუტის, როგორც დემოკრატიული საზოგადოების ერთ - ერთ საფუძვლად არსებული ღირებულების კონსტიტუციური მნიშვნელობა, რომელიც ინდივიდის პიროვნული თავისუფლებისა და ინდივიდუალური თვითრეალიზების ერთ - ერთ უმნიშვნელოვანეს კომპონენტს წარმოადგენს. საკუთრების უფლება ადამიანის არა მარტო არსებობის ელემენტარული საფუძველია, არამედ უზრუნველყოფს მის თავისუფლებას, მისი უნარისა და შესაძლებლობების ადეკვატურ რეალიზაციას, ცხოვრების საკუთარი პასუხისმგებლობით წარმართვას. ყოველივე ეს კანონზომიერად განაპირობებს ინდივიდის კერძო ინიციატივებს ეკონომიკურ სფეროში, რაც ხელს უწყობს ეკონომიკური ურთიერთობების, თავისუფალი მეწარმეობის, საბაზრო ეკონომიკის განვითარებას, ნორმალურ, სტაბილურ სამოქალაქო ბრუნვას“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2007 წლის 2 ივლისის №1/2/384 გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს მოქალაქეები – დავით ჯიმშელეიშვილი, ტარიელ გვეტაძე და ნელი დალალიშვილი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-5).

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა ამტკიცოს გარემოებები, რომლებზედაც ამყარებს თავის მოთხოვნასა და შესაგებელს. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად, უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. მხარეები თავად განსაზღვრავენ, თუ რომელი ფაქტები უნდა დაედოს საფუძვლად მათ მოთხოვნებს ან რომელი მტკიცებულებებით უნდა იქნეს დადასტურებული ეს ფაქტები. ასევე, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მოსარჩელე ვალდებულია დაასაბუთოს თავისი სარჩელი და წარადგინოს შესაბამისი მტკიცებულებები. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტის არარა აქტად აღიარების, ბათილად ცნობის ან ძალადაკარგულად გამოცხადების შესახებ სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში მტკიცების ტვირთი ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომელმაც გამოსცა ეს აქტი. საქმეში არსებული გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან, ვერ იქნა დაძლეული მასზე კანონით დაკისრებული მტკიცების ტვირთი. ადმინისტრაციულ ორგანოს რაიმე არგუმენტი ან მტკიცებულება, რომელიც საქმეში მითითებული მტკიცებულებებით დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს გააქარწყლებდა, არ წარმოუდგენია.

საკასაციო სასამართლო სრულად იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს, რომელიც, თავის მხრივ, არსებითად ეყრდნობა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ ქუთაისის სააპელაციო სასამართლომ სწორად გადაწყვიტა დავა. ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ზესტაფონის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად.

2. უცვლელად დარჩეს ქუთაისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 19 ივნისის განჩინება.

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: თამარ ოქროპირიძე

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე

გენადი მაკარიძე