საქმე №ბს-1060(2კ-23) 15 თებერვალი, 2024 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 7 თებერვლის განჩინების გაუქმების თაობაზე.

აღწერილობითი ნაწილი:

2019 წლის 20 ივნისს შპს „...მა“ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ.

სარჩელში აღნიშნულია, რომ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 19.05.2017წ. №13282 ბრძანებით დანიშნული შპს „...ის“ კამერალური საგადასახადო შემოწმების შედეგად 13.12.2017წ. შედგენილი №3049 საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა 18.12.2017 წლის №34244 ბრძანება და 18.12.2017წ. №002-310 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადასახადის გადამხდელს გადასახდელად დაერიცხა 602 039,45 ლარი, მათ შორის, გადასახადები - 282 108 ლარი, ჯარიმები - 198 786 ლარი და საურავები - 121 145,45 ლარი. შემოწმების შედეგად გამოცემულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებზე მოსარჩელის მიერ შეტანილ იქნა საჩივარი, რომლითაც გადასახადის გადამხდელმა სხვა საკითხებთან ერთად პრეტენზია წარადგინა 170 086 ლარის/170 292 ლარის ერთობლივ შემოსავალში/დასაბეგრ ბრუნვაში ჩართვასთან, გატანილი თანხების სახელფასო განაცემებად კვალიფიკაციასთან (მათ შორის, დივიდენდად არგანხილვასთან) და გამოსაქვითი სხვა თანხების შემცირებასთან დაკავშირებით. შემოსავლების სამსახურის 06.06.2018წ. №14040 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რის გამოც მოსარჩელემ შემოსავლების სამსახურის იმავე გადაწყვეტილებასა და შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემულ ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებზე საჩივარი შეიტანა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში. დავების განხილვის საბჭოს 22.05.2019წ. გადაწყვეტილებით გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნები არ დაკმაყოფილდა.

მოსარჩელის მითითებით, საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრის არაპირდაპირი მეთოდის შერჩევა, ასევე, საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრისას სამეურნეო ოპერაციის კვალიფიკაციის შეცვლა, არ უნდა იქნეს გამოყენებული გადასახადის გადამხდელის დამსჯელ მექანიზმად. მიუხედავად იმისა, გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება დგინდება პირდაპირი თუ არაპირდაპირი მეთოდით (მათ შორის, სამეურნეო ოპერაციის კვალიფიკაციის შეცვლით), აღნიშნული ვალდებულება უნდა განისაზღვროს კუთვნილი მოცულობით. სამეურნეო ოპერაციის კვალიფიკაციის შეცვლით კი კუთვნილი საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრისას, უნდა შეირჩეს სამეურნეო ოპერაციის ისეთი კვალიფიკაცია, რომელიც მხარის ნებას და ურთიერთობის არსს შეესაბამება. ამასთან, ვინაიდან კვალიფიკაციის შეცვლა საგადასახადო ორგანოს დისკრეციულ უფლებამოსილებას განეკუთვნება და მისი გამოყენების შედეგები ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტებში აისახება, მოცემული აქტები უნდა გამოიცეს როგორც ზოგადი დანაწესებისა და პრინციპების დაცვით, ისე მათში უნდა აისახოს ამა თუ იმ კვალიფიკაციის და შესაბამისი საინფორმაციო ბაზის გამოყენების დასაბუთება.

ამდენად, მოსარჩელემ მოგების გადასახადისა (საკითხი №4) და გადასახადის წყაროსთან დაკავებული გადასახდისა (საკითხი №1) ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 13 დეკემბრის №3049 საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემული სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 18 დეკემბრის №34244 ბრძანებისა და 2017 წლის 18 დეკემბრის №002-310 საგადასახადო მოთხოვნის სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნობა და ადმინისტრაციული ორგანოსთვის საქმისთვის მნიშვნელოვანი გარემოებების გამოკვლევის შემდეგ ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, ასევე მე-3 დავის საგანთან დაკავშირებით საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 6 ივნისის №14040 ბრძანების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, მე-6 დავის საგანთან დაკავშირებით საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ნაწილობრივ, კერძოდ, მოგების გადასახადისა და გადახდის წყაროსთან დაკავებული გადასახადის ნაწილში სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 13 დეკემბრის №3049 საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემული 2017 წლის 18 დეკემბრის №34244 ბრძანება და 2017 წლის 18 დეკემბრის №002-310 საგადასახადო მოთხოვნა და ადმინისტრაციულ ორგანოს, საქმისათვის მნიშვნელოვანი გარემოებების გამოკვლევის შემდეგ ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა დაევალა; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 6 ივნისის №14040 ბრძანება კერძოდ, მე-3 დავის საგანთან დაკავშირებით საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში; ნაწილობრივ ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება №6122/2/2018 საჩივარზე მე-6 დავის საგანთან დაკავშირებით საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 19.05.2017წ. №13281 ბრძანებით ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების კუთხით დაინიშნა შპს „...ის“ საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელი პერიოდი განისაზღვრა 2014 წლის 1 იანვრიდან 2017 წლის 1 აპრილამდე, კერძოდ, წლიური მოგებისა და ქონების გადასახადის მიზნებისათვის 2014-2016 წლების საანგარიშო პერიოდი, ხოლო 2017 წლის მოგების გადასახადის მიზნებისათვის შემოწმებას დაექვემდებარა 2017 წლის 1 იანვრიდან 2017 წლის 1 აპრილამდე საანგარიშო პერიოდი. შემოწმების შედეგებზე გამოიცა 13.12.2017წ. საგადასახადო შემოწმების №3049 აქტი და გადამხდელს წარედგინა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 18.12.2017წ. №34244 ბრძანება და №002-310 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც შპს „...ს“ დამატებით დაერიცხა, სულ 602 039.45 ლარი, მათ შორის: ძირითადი გადასახადი - 282 108 ლარი, ჯარიმა -198 786 ლარი და საურავი - 121 145.45 ლარი.

შპს „...მა“ საჩივრით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 18 დეკემბრის №002-310 საგადასახადო მოთხოვნის ნაწილობრივ გაუქმება მოითხოვა. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 6 ივნისის №14040 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

შპს „...მა“ საჩივრით მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს და მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 6 ივნისის №14040 ბრძანების გაუქმება. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ: გადაწყვეტილებაში განიმარტა, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 18.12.2017 წლის №002-310 საგადასახადო მოთხოვნაში ასახულ სანქციებთან დაკავშირებით, საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის 2¹ ნაწილის შინაარსისა და „საქართველოს საგადასახადო კოდექსში ცვლილებების შეტანის შესახებ“ 27.12.2018წ. კანონის მიხედვით საგადასახადო კოდექსის 272-ე და 275-ე მუხლებში განხორციელებული ცვლილებების გათვალისწინებით, ვინაიდან ამ ცვლილებებით, სანქციები, ამავე ნორმებში მითითებული პირობების არსებობისას, შემსუბუქდა, საბჭომ მიზანშეწონილად მიიჩნია, აუდიტის დეპარტამენტს დავალებოდა, შეესწავლა შეფარდებული სანქციების სსკ-ის 272-ე და 275-ე მუხლებში 2018 წლის 27 დეკემბრის №4225-რს კანონით განხორციელებული ცვლილებებთან შესაბამისობის საკითხი და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განეხორციელებინა საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციების კორექტირება.

საქალაქო სასამართლომ სადავო საკითხთან დაკავშირებით, რომელიც საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხების ხელფასის სახით განაცემად ჩათვლასა და აღნიშნული თანხით ხარჯის გაზრდის საკითხებს უკავშირდება, მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით, საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს.

საქალაქო სასამართლოს განმარტებით, განსახილველ შემთხვევაში საგადასახადო ორგანოს მიერ საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხების ხელფასად დაკვალიფიცირების მართლზომიერების შესამოწმებლად, პირველ რიგში, უნდა განმარტებულიყო ხელფასისა და დივიდენდის სამართლებრივი ბუნება. საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან. ამავე კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, კერძოდ პირი, რომელიც დაქირავებულს უხდის ხელფასს. ამავე კოდექსის მე-8 მუხლის მე-12 ნაწილის თანახმად, დივიდენდი არის აქციონერის/მოწილის მიერ აქციებიდან ან უფლებებიდან (წილებიდან) მიღებული (მათ შორის, პრივილეგირებული აქციებიდან პროცენტის სახით მიღებული) ნებისმიერი შემოსავალი, რომელიც მიიღება მოგების განაწილების შედეგად და რომელსაც იურიდიული პირი უნაწილებს აქციონერებს/მოწილეებს, კაპიტალში მათი კუთვნილი აქციების/უფლებების პროპორციულად ან პროპორციის დაცვის გარეშე.

სასამართლოს მოსაზრებით, განსახილველ შემთხვევაში სადავო არ იყო ის გარემოება, რომ გადამხდელს საგადასახადო ორგანოსთვის არ წარუდგენია ინფორმაცია მასთან დასაქმებული პირების შესახებ, მას ასევე არ წარუდგენია ინფორმაცია პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილების შესახებ დივიდენდის განაწილებასთან დაკავშირებით. იმისათვის, რომ საგადასახადო ორგანოს განესაზღვრა საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხების სამართლებრივი სტატუსი დაბეგვრის მიზნებისათვის, საგადასახადო ორგანოს უნდა ეხელმძღვანელა სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის მიერ დამტკიცებული მითითებებით, რომელიც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-3 მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, გამოცემულია საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის აღსრულების მიზნით და ემსახურება საგადასახადო ორგანოების მიერ საგადასახადო კანონმდებლობის ერთგვაროვანი გამოყენების უზრუნველყოფას. საქმეში ასევე არ არის წარმოდგენილი მტკიცებულებები და სასამართლო სხდომაზე მოპასუხეთა წარმომადგენლებმაც (შემმოწმებლებმა) დაადასტურეს, რომ გადასახადის გადამხდელისათვის დამატებით არ მომხდარა შეტყობინება - საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხების, დაბეგვრის მიზნებისათვის, კვალიფიკაციის განსაზღვრის შესახებ. ამდენად, იმ პირობებში, რომ გადამხდელს არ მიეცა შესაძლებლობა, წარედგინა ახსნა-განმარტება საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხების დანიშნულების შესახებ, ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ გადამხდელს საგადასახადო ორგანოში არ წარუდგენია ინფორმაცია კომპანიაში დასაქმებული პირების და გადახდის წყაროსთან დაკავებული ხელფასის შესახებ ინფორმაცია, საგადასახადო ორგანოს არ ჰქონდა უფლებამოსილება, საქვეანგარიშო თანხები მიეჩნია გაცემულ ხელფასად, დაებეგრა საშემოსავლო გადასახადით და აღნიშნული თანხით გაეზარდა მოგების გადასახადიდან გამოსაქვითი ხარჯი.

დასახელებულ გარემოებებზე მითითებით საქალაქო სასამართლო მიიჩნია, რომ საკითხი საჭიროებდა ხელახლა გამოკვლევას, რაც დავის ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოსთვის განსახილველად დაბრუნების საჭიროებას ქმნიდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმებისა და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 7 თებერვლის განჩინებით საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა. შესაბამისად, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 25 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, მათი სამართლებრივი შეფასება და მიიჩნია, რომ დავა არსებითად სწორად იყო გადაწყვეტილი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 7 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ და სსიპ შემოსავლების სამსახურმა, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორები - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო და სსიპ შემოსავლების სამსახური მიუთითებენ იმავე ფაქტობრივ და სამართლებრივ გარემოებებზე, რაზეც აპელირებდნენ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებში, კერძოდ, აღნიშნავენ, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 19 მაისის №13281 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა შპს „...ის“ კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგებზე კი 2017 წლის 13 დეკემბერს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი. შემოწმების აქტის საფუძველზე აუდიტის დეპარტამენტმა 2017 წლის 18 დეკემბერს გამოსცა №34244 ბრძანება და №002-310 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლის მიხედვითაც გადასახადის გადამხდელს დამატებით ბიუჯეტში გადასახდელად დაერიცხა, სულ - 602 039 ლარი, მათ შორის: გადასახადი - 282 108 ლარი, ჯარიმა - 198 786ლარი, საურავი - 121 145 ლარი.

კასატორების მითითებით, მოსარჩელემ სადავო გახადა საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხების კვალიფიკაცია, რადგან იგი არ ეთანხმებოდა საგადასახადო ორგანოს მიერ აღნიშნული თანხების ხელფასად განხილვას და ითხოვდა დაკვალიფიცირებულიყო, როგორც დივიდენდი. კასატორების მითითებით, შპს „...ს“ შესამოწმებელ პერიოდში არ წარმოუდგენია საშემოსავლო გადასახადის დეკლარაციები და არ უფიქსირდებოდა ხელფასის სახით განაცემები და გამოქვითვები. წარმოდგენილი დოკუმენტაციის და შემოსავლების სამსახურის ერთიანი ელექტრონული ბაზების დამუშავების შედეგად კი გამოვლინდა, რომ გადამხდელს მიღებული ჰქონდა შემოსავლები (ბანკი, სალარო), რომლის გახარჯვაც (ეკონომიკურ საქმიანობის ფარგლებში გაწეული ხარჯები) სრულად არ ფიქსირდებოდა, ამასთანავე, საბანკო ანგარიშიდან საქვეანგარიშოდ გაცემული იყო თანხები. დივიდენდის გაცემა არ ფიქსირდება. საზოგადოება საქმიანობას აღარ ახორციელებს 2016 წლის მაისიდან. საბანკო ამონაწერში შესამოწმებელი პერიოდის ბოლოს ნაშთი არ უფიქსირდება. შემოწმების შედეგად და სსკ-ს 73-ე მუხლისა და სსკ-ს 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის გათვალისწინებით, განხორციელდა ფულადი ნაკადების მოძრაობის დათვლა, რის შედეგადაც დადგინდა, რომ გადამხდელს ნაშთად რჩებოდა თანხები, რომლის გახარჯვაც არ ფიქსირდება. ამრიგად, თუკი ფიქსირდება საწარმოდან საქვეანგარიშოდ გატანილი თანხა, რომელიც საწარმოში არაა დაბრუნებული არც ფულადი ფორმით და არც პროდუქცია შეძენილა აღნიშნული თანხით, ბუნებრივია, ითვლება, რომ თანხა წარმოადგენს დაქირავებულ პირზე გაცემულ ხელფასს. იმ პირობებში, როდესაც საწარმოს მიერ დეკლარირებული შემოსავალი შეადგენს 4 440 272 ლარს, შეუძლებელია გაცემული ხელფასი იყოს 0 ლარი. საწარმო დაქირავებული პირების მეშვეობით ახდენს საკუთარი საქმიანობის რეალიზებას და შემოსავლების/მოგების გენერირებას. შესაბამისად, აღნიშნული თანხები სსკ-ის 101-ე მუხლის გათვალისწინებით, ჩაითვალა ხელფასის სახით გაცემულად და დაიბეგრა გადახდის წყაროსთან.

განსახილველ შემთხვევაში სააპელაციო სასამართლომ არ გამოიყენა საგადასახადო კოდექსის ნორმები და იხელმძღვანელა შემოსავლების სამსახურის სიტუაციური სახელმძღვანელოებით, რომელიც არ ესადაგება განსახილველ დავას. ამდენად, კასატორებს მიაჩნიათ, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა განმარტებები არასწორია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 27 ოქტომბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის გამოყენების წინაპირობები.

საქმის მასალებით დგინდება, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 19.05.2017წ. №13281 ბრძანებით, ბიუჯეტთან ანგარიშსწორების მიზნით, დაინიშნა შპს „...ის“ საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შესამოწმებელი პერიოდი განისაზღვრა 2014 წლის 1 იანვრიდან 2017 წლის 1 აპრილამდე, კერძოდ, წლიური მოგებისა და ქონების გადასახადის მიზნებისათვის 2014-2016 წლების საანგარიშო პერიოდი, ხოლო 2017 წლის მოგების გადასახადის მიზნებისათვის შემოწმებას დაექვემდებარა 2017 წლის 1 იანვრიდან 2017 წლის 1 აპრილამდე საანგარიშო პერიოდი. შემოწმების შედეგებზე გამოიცა 13.12.2017წ. საგადასახადო შემოწმების №3049 აქტი და გადამხდელს წარედგინა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 18.12.2017წ. №34244 ბრძანება და №002-310 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც შპს „...ს“ დამატებით დაერიცხა, სულ 602 039.45 ლარი, მათ შორის: ძირითად გადასახადი - 282 108 ლარი, ჯარიმა -198 786 ლარი და საურავი - 121 145.45 ლარი. შპს „...მა“ საჩივრით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 18 დეკემბრის №002-310 საგადასახადო მოთხოვნის ნაწილობრივ გაუქმება მოითხოვა. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 6 ივნისის №14040 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

შპს „...მა“ საჩივრით მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 6 ივნისის №14040 ბრძანების გაუქმება მოითხოვა. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გადაწყვეტილებაში განიმარტა, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 18.12.2017 წლის №002-310 საგადასახადო მოთხოვნაში ასახულ სანქციებთან დაკავშირებით, საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის 2¹ ნაწილის შინაარსისა და „საქართველოს საგადასახადო კოდექსში ცვლილებების შეტანის შესახებ“ 27.12.2018წ. კანონის მიხედვით საგადასახადო კოდექსის 272-ე და 275-ე მუხლებში განხორციელებული ცვლილებების გათვალისწინებით, ვინაიდან ამ ცვლილებებით, სანქციები, ამავე ნორმებში მითითებული პირობების არსებობისას, შემსუბუქდა, საბჭომ მიზანშეწონილად მიიჩნია აუდიტის დეპარტამენტს დავალებოდა, შეესწავლა შეფარდებული სანქციების სსკ-ის 272-ე და 275-ე მუხლებში 2018 წლის 27 დეკემბრის №4225-რს კანონით განხორციელებული ცვლილებებთან შესაბამისობის საკითხი და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განეხორციელებინა საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციების კორექტირება.

განსახილველ შემთხვევაში, მოსარჩელე სადავოდ ხდის ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხების ხელფასის სახით განაცემად ჩათვლას და აღნიშნული თანხით ხარჯის გაზრდის საკითხებს. კომპანიის მოსაზრებით, შემოწმებამ ფულად შემოსავლებსა და ფულის დოკუმენტურ ხარჯებს შორის სხვაობის თანხის სრულად ხელფასად დაკვალიფიცირებით დეკლარირებული მოგებაც (მათ შორის, ამ მოგების საგადასახადო ნაწილი - მოგების გადასახადი) ხელფასად დააკვალიფიცირა და საწარმო შესამოწმებელ პერიოდში ხელოვნურად გაიყვანა ზარალზე. შედეგად, საწარმოს შეუმცირდა მოგების გადასახადი, მაგრამ დაერიცხა თითქმის გაორმაგებული საშემოსავლო გადასახადი, ასევე შესაბამისი სანქციები. აღსანიშნავია, რომ მოსარჩელის წარმომადგენელს სადავოდ არ გაუხდია ის ფაქტი, რომ საწარმოს მიღებულ ფულად შემოსავლებსა და ფულად გასავლებს შორის ფიქსირდება სხვაობა - გაუხარჯავი ფულადი ნაშთი, რომელიც არც ფიზიკურად და არც საბანკო ანგარიშზე არ არის სახეზე. ამდენად, შესაფასებელია რამდენად სწორად განხორციელდა ამ ფულის ნაშთის ხარჯვის ოპერაციის კვალიფიკაცია, კერძოდ, შემოწმების აქტით ხელფასად დაკვალიფიცირებული თანხები უნდა მიეკუთვნოს დასაბეგრ მოგებას და დაიბეგროს მოგების გადასახადით, თუ განხილულ იქნეს დივიდენდად და ეს დივიდენდი დაიბეგროს საშემოსავლო გადასახადით.

საკასაციო სასამართლო თავდაპირველად მიუთითებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 49-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, საგადასახადო ორგანოები უფლებამოსილნი არიან თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში და საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით, დამოუკიდებლად განსაზღვრონ გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულების მოცულობა საგადასახადო ორგანოში არსებული ინფორმაციით (მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის დანახარჯების შესახებ) ან შედარების მეთოდით – სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელების შესახებ ინფორმაციის ანალიზის საფუძველზე, თუ გადასახადის გადამხდელი არ წარადგენს საგადასახადო კონტროლის განსახორციელებლად საჭირო სააღრიცხვო დოკუმენტაციას ან დადგენილი წესის დარღვევით აწარმოებს ბუღალტერიას, აგრეთვე ამ კოდექსით გათვალისწინებულ სხვა შემთხვევებში. ამავე კოდექსის 51-ე მუხლის პირველი ნაწილი ითვალისწინებს საგადასახადო ორგანოების ვალდებულებას, დაიცვან საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობა, იმოქმედონ ამ კოდექსისა და საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის სხვა აქტების მოთხოვნათა შესაბამისად და მონაწილეობა მიიღონ სახელმწიფო საგადასახადო პოლიტიკის განხორციელებაში; დაიცვან გადასახადის გადამხდელთა უფლებები და სახელმწიფოს ინტერესები; გააკონტროლონ გადასახადების გამოანგარიშების სისწორე და სისრულე და მათი დროულად გადახდა, ჩაატარონ საგადასახადო შემოწმებები ამ კოდექსით დადგენილი წესით და ამ შემოწმებათა ჩატარებისას გააცნონ გადასახადის გადამხდელს თავისი უფლებები და ვალდებულებები.

ამასთანავე, მითითებული კოდექსის 73-ე მუხლის მე-9 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ვალდებულების განსაზღვრის მიზნით საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს სამეურნეო ოპერაციის ფორმისა და შინაარსის გათვალისწინებით შეცვალოს მისი კვალიფიკაცია, თუ ოპერაციის ფორმა არ შეესაბამება მის შინაარსს.

საკასაციო სასამართლო მართებულად მიიჩნევს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას, რომ განსახილველ შემთხვევაში საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხების საგადასახადო ორგანოს მიერ ხელფასად დაკვალიფიცირების მართლზომიერების შესამოწმებლად, პირველ რიგში, უნდა განიმარტოს ხელფასისა და დივიდენდის სამართლებრივი ბუნება. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ხელფასის სახით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება ფიზიკური პირის მიერ დაქირავებით მუშაობის შედეგად მიღებული ნებისმიერი საზღაური ან სარგებელი, მათ შორის, წინა სამუშაო ადგილიდან პენსიის ან სხვა სახით მიღებული შემოსავალი, ან შემოსავალი მომავალი სამუშაო ადგილიდან. ამდენად, დასაქმებულის მიერ შრომის ანაზღაურების მიღების უფლება მჭიდროდ არის დაკავშირებული მის მიერ სამსახურებრივი უფლებამოსილების შესრულებასთან. საგადასახადო კოდექსის მე-8 მუხლის მე-12 ნაწილის თანახმად კი, დივიდენდი არის აქციონერის/მოწილის მიერ აქციებიდან ან უფლებებიდან (წილებიდან) მიღებული (მათ შორის, პრივილეგირებული აქციებიდან პროცენტის სახით მიღებული) ნებისმიერი შემოსავალი, რომელიც მიიღება მოგების განაწილების შედეგად და რომელსაც იურიდიული პირი უნაწილებს აქციონერებს/მოწილეებს, კაპიტალში მათი კუთვნილი აქციების/უფლებების პროპორციულად ან პროპორციის დაცვის გარეშე. მოცემულ შემთხვევაში სადავო არ არის ის გარემოება, რომ გადასახადის გადამხდელს საგადასახადო ორგანოსთვის არ წარუდგენია ინფორმაცია მასთან დასაქმებული პირების შესახებ, ამასთან, მას ასევე არ წარუდგენია ინფორმაცია პარტნიორთა კრების გადაწყვეტილების შესახებ დივიდენდის განაწილებასთან დაკავშირებით. იმისათვის, რომ საგადასახადო ორგანოს განესაზღვრა საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხების სამართლებრივი სტატუსი დაბეგვრის მიზნებისათვის, საგადასახადო ორგანოს უნდა ეხელმძღვანელა სსიპ შემოსავლების სამსახურის უფროსის მიერ დამტკიცებული მეთოდური მითითებებით, რომელიც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, გამოცემულია საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის აღსრულების მიზნით და ემსახურება საგადასახადო ორგანოების მიერ საგადასახადო კანონმდებლობის ერთგვაროვანი გამოყენების უზრუნველყოფას.

საკასაციო პალატა დამატებით მიუთითებს შემოსავლების სამსახურის 2019 წლის 8 ივლისის №22708 ბრძანებით დამტკიცებულ „ანგარიშვალდებულ პირზე დაფიქსირებული ნაშთის დაბეგვრის შესახებ“ მეთოდურ მითითებაზე (დანართი №4), რომლითაც განსაზღვრულია მოგებისა და საშემოსავლო გადასახადებით დაბეგვრის საკითხები. შემოსავლების სამსახურის 2019 წლის 8 ივლისის №22708 ბრძანებით დამტკიცებული „სააღრიცხვო დოკუმენტაციის არარსებობისას, შემოწმების არაპირდაპირი მეთოდით გამოანგარიშებული განკარგვადი თანხების დაბეგვრის შესახებ“ მეთოდური მითითებით (დანართი №7) ასევე განსაზღვრულია მოგებისა და საშემოსავლო გადასახადებით დაბეგვრის საკითხები. დასახელებული მეთოდური მითითებების გათვალისწინებით, საგადასახადო ორგანოს მიერ საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხები საგადასახადო ორგანოს მიერ შეიძლება, დაკვალიფიცირდეს: ა) პროცენტიან ან უპროცენტო სესხად; ბ) დივიდენდად ან/და გ) ხელფასად. ამასთან, მოცემული მეთოდური მითითებები ითვალისწინებს საქვეანგარიშო თანხების შესაძლო დაბეგვრის მიზნებისათვის, შესაძლო კვალიფიცირების შედეგების შესახებ გადამხდელის ინფორმირებას, რომელსაც ენიჭება უფლებამოსილება საგადასახადო ორგანოში წარადგინოს ხსენებული თანხების განკარგვასთან დაკავშირებით თავისი ახსნა-განმარტება ან/და შესაბამისი მტკიცებულები. სწორედ გადამხდელის ინფორმირების შემდეგ ეძლევა საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილება თავად განსაზღვროს საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხების კვალიფიკაცია საგადასახადო მიზნებისათვის.

მითითებული ფაქტობრივი გარემოებებისა და მათი მომწესრიგებელი სამართლებრივი ნორმების მხედველობაში მიღების შედეგად, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას, რომ განსახილველ შემთხვევაში საქმეში არ არის წარმოდგენილი მტკიცებულებები და ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა სხდომებზეც მოპასუხეთა წარმომადგენლებმაც (შემმოწმებლებმა) დაადასტურეს, რომ გადამხდელისათვის დამატებით არ მომხდარა შეტყობინება საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხების, დაბეგვრის მიზნებისათვის, კვალიფიკაციის განსაზღვრის შესახებ. ამდენად, იმ პირობებში, რომ გადამხდელს არ მიეცა შესაძლებლობა, წარედგინა ახსნა-განმარტება საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხების დანიშნულების შესახებ, ამასთან, იმის გათვალისწინებით, რომ გადამხდელს საგადასახადო ორგანოში არ წარუდგენია ინფორმაცია კომპანიაში დასაქმებული პირების და გადახდის წყაროსთან დაკავებული ხელფასის შესახებ ინფორმაცია, საგადასახადო ორგანოს არ ჰქონდა უფლებამოსილება, საქვეანგარიშო თანხები მიეჩნია გაცემულ ხელფასად, დაებეგრა საშემოსავლო გადასახადით და აღნიშნული თანხით გაეზარდა მოგების გადასახადიდან გამოსაქვითი ხარჯი. საყურადღებოა, რომ გადამხდელის მიერ წარდგენილი მოგების გადასახადების დეკლარაციებით 2014-2016 წლებში საზოგადოებამ ფუნქციონირება დაამთავრა მოგებით, რაც შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოების პარტნიორს ანიჭებდა უფლებამოსილებას, განესაზღვრა დივიდენდის მიღების საკითხი. ამასთან, მოსარჩელის განმარტებით, დამფუძნებლები თავად უზრუნველყოფდნენ კომპანიის ფუნქციონირებას და მათ არ ჰყავდათ დასაქმებული პირები. საბანკო ანგარიშებიდან თანხის გატანა ხდებოდა სამი პირის მიერ, რომელთაგან ერთი წარმოადგენდა საზოგადოების 50%-იანი წილის მფლობელსა და დირექტორს, მეორე - საზოგადოების 50%-იანი წილის მფლობელს, ხოლო მესამე პირი მოქმედებდა დირექტორის მიერ გაცემული მინდობილობის საფუძველზე. ამასთან, საბანკო ანგარიშებიდან თანხების გატანისას დანიშნულებად მითითებულ იქნა: სხვადასხვა, სხვადასხვა გაცემები, სხვადასხვა მინდობილობით, სალაროს ნაშთი, ნავაჭრი ამონაგებიდან, შემოსავლები უცხოური ვალუტის გაყიდვის გზით, თანხის გატანა მიმდინარე ანგარიშიდან.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, წარმოდგენილი მტკიცებულებები არ იძლეოდა შესაძლებლობას, საქვეანგარიშოდ გაცემული თანხის სრული ოდენობა ცალსახად მიჩნეულიყო ხელფასად, ვინაიდან აღნიშნულ შემთხვევაში კომპანია გავიდოდა ზარალზე, რაც, თავის მხრივ, გამორიცხავს მოგების მიღებაზე ორიენტირებული საზოგადოების ფუნქციონირების ეფექტიანობას მაშინ, როდესაც თავად გადამხდელი, მის მიერ წარდგენილი დეკლარაციების საფუძველზე, ადასტურებდა მოგების მიღებას. აღნიშნული გარემოებები კი, პალატის მოსაზრებით, დავის ადმინისტრაციულ ორგანოში ხელახლა გამოსაკვლევად დაბრუნების საფუძველს ქმნიდა, ვინაიდან საგადასახადო ორგანოა უფლებამოსილი, შეცვალოს სამეურნეო ოპერაციის კვალიფიკაცია, რამეთუ სწორედ საგადასახადო ორგანო უზრუნველყოფს გადასახადების ადმინისტრირებას, მათი ჯეროვნად და დროულად გადახდის კონტროლს. ამგვარი უფლებამოსილების განხორციელება გამორიცხავს, ერთი მხრივ, კონკრეტული სამართლებრივი ფორმის გამოყენების შედეგად გადასახადის გადამხდელის მიერ გადასახადის გადახდისაგან თავის არიდებას, ხოლო, მეორე მხრივ, შეცდომის დაშვებისას იცავს გადასახადის გადამხდელის ინტერესებს, რათა არ მოხდეს მისთვის გადასახადების გაუმართლებელი ან ზედმეტი ოდენობით დარიცხვა. სწორედ ამიტომ, საგადასახადო ორგანომ გადასახადის გადამხდელისაგან მიღებული ახსნა-განმარტების, საბანკო ანგარიშზე თანხის მოძრაობის, საწარმოს ფინანსური მოგების გამოკვლევის შემდეგ უნდა მიიღოს გადაწყვეტილება საშემოსავლო გადასახადში დამატებითი თანხების დარიცხვა/არ დარიცხვისა და მოგების გადასახადის მიზნებისათვის გამოსაქვითი ხარჯის გაზრდა/არ გაზრდის შესახებ.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო პალატამ მართებულად გადაწყვიტა დავა ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლის გამოყენებით და სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნო სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 13 დეკემბრის №3049 საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემული 2017 წლის 18 დეკემბრის №34244 ბრძანება და 2017 წლის 18 დეკემბრის №002-310 საგადასახადო მოთხოვნა (მოგების გადასახადის და გადახდის წყაროსთან დაკავებული გადასახადის ნაწილში), ასევე ბათილად ცნო სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 6 ივნისის №14040 ბრძანება (მე-3 დავის საგანთან დაკავშირებით საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში) და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 22 მაისის გადაწყვეტილება (საჩივარი №6122/2/2018) მე-6 დავის საგანთან დაკავშირებით საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში).

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დაადგინა:

1. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 7 თებერვლის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა