№ბს-1288(კ-23) 21 მარტი, 2024 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თავმჯდომარე მაია ვაჩაძე (მომხსენებელი)

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე

ბიძინა სტურუა

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა გ.მ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 13 სექტემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე (მოწინააღმდეგე მხარეები: ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2019 წლის 29 ოქტომბერს გ.მ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ.

მოსარჩელემ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 15 ივლისის №45889979 გადაწყვეტილების და ქ. თბილისის მერიის სსიპ არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანების ძალადაკარგულად გამოცხადების შესახებ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 15 ივლისის №ბ60.01191961 ბრძანების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, მას საკუთრებაში აქვს 142 კვ.მ არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობა, მდებარე ქალაქი თბილისი, ..., მიკრორაიონი II, კვარტალი III, კორპუსი №4-ის მიმდებარედ. ზემოაღნიშნული ქონება მოსარჩელემ შეიძინა 2010 წელს სახელმწიფოს მიერ ქონების პრივატიზების მიზნით გამართულ საჯარო აუქციონზე. შეძენის დროს და დღევანდელი მდგომარეობითაც მიწის ნაკვეთზე სრულად განთავსებული იყო და არის არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა, რომლის საერთო ფართია 117,6 კვ.მ ანუ მიწის ნაკვეთი სრულად (100%) განაშენიანებულია.

ქალაქ თბილისის მერის 2012 წლის 20 აგვისტოს №2414 განკარგულებით მიწის ნაკვეთზე გაიცა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება და განაშენიანების კოეფიციენტი განისაზღვრა კ1=1.0, ხოლო, განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი განისაზღვრა კ2=3.6. ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ ქალაქ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანებით ამავე მიწის ნაკვეთზე შეთანხმდა არსებული შენობის რეკონსტრუქციის (დაშენება) არქიტექტურული პროექტი და გაიცა მშენებლობის ნებართვა. მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2012 წლის 12 ნოემბრიდან 2013 წლის 2 ნოემბრის ჩათვლით. ამავე სამსახურის 2014 წლის 19 მარტის №1177280 ბრძანებით მშენებლობის ნებართვის ვადის გასვლის გამო, გაიცა ახალი ნებართვა და მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2014 წლის 19 მარტიდან 2015 წლის 19 მარტის ჩათვლით. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 2 მარტის №1756622 ბრძანებით ცვლილება შევიდა 2014 წლის 19 მარტის №1177280 ბრძანებაში და მშენებლობის ვადა გაგრძელდა, მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2016 წლის 3 მარტის ჩათვლით. ხოლო, სამსახურის 2016 წლის 4 მარტის №2458605 ბრძანებით მშენებლობის ვადა გაგრძელდა 2017 წლის 4 მარტის ჩათვლით. აღნიშნული პერიოდის განმავლობაში ფინანსური რესურსის არარსებობის გამო მშენებლობის წარმოება ვერ განხორციელდა.

მოსარჩელის განმარტებით, 2019 წლის 8 ივლისს №AR1692692 განცხადებით მიმართა სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურს და მშენებლობის ნებართვის ვადის გასვლის გამო მოითხოვა ახალი ნებართვა. მოსარჩელემ განცხადებას თან დაურთო მოქმედი კანონმდებლობით განსაზღვრული ყველა დოკუმენტი და ინფორმაცია. აღნიშნული განცხადების პასუხად კი ადმინისტრაციულმა ორგანომ 2019 წლის 15 ივლისს მიიღო №4589979 გადაწყვეტილება, სადაც აღნიშნულია, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 15 ივლისის №ბ60.01191961 ბრძანებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ ქალაქ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანება. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სამსახური მოკლებული იყო 2019 წლის 8 ივლისის №AR1692692 განაცხადის დაკმაყოფილების შესაძლებლობას. არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 15 ივლისის №ბ60.01191961 ბრძანება და №4589979 გადაწყვეტილება მოსარჩელის მიერ 2019 წლის 14 აგვისტოს გასაჩივრებულ იქნა ქალაქ თბილისის მერიაში, თუმცა მერიის 2020 წლის 12 მარტის №342 ბრძანებით ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 29 ივლისის გადაწყვეტილებით გ.მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 29 ივლისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ.მ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 13 სექტემბრის განჩინებით გ.მ-ის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2020 წლის 29 ივლისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა სადავო პერიოდში მოქმედ ,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ’’ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 54-ე მუხლის მე-8 პუნქტზე, რომლის თანახმად, თუ მშენებლობის ნებართვას გაუვიდა ვადა ისე, რომ მშენებლობა არ არის ნაწარმოები და ამ ხნის განმავლობაში მოხდა სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ან/და სამშენებლოდ მიწის ნაკვეთის გამოყენების პირობების არსებითი მახასიათებლების (მაგ.: განაშენიანების რეგულირების კოეფიციენტების, შენობათა მაქსიმალურად დასაშვები სიმაღლეების და სხვ.) ისეთი ცვლილება, რაც იწვევს ქალაქთმშენებლობითი პირობების, არქიტექტურული პროექტის, კონსტრუქციული ან/და ტექნოლოგიური სქემის შეცვლას, ასეთ შემთხვევაში, სამშენებლოდ მიწის ნაკვეთის გამოყენების პირობები და არქიტექტურული პროექტის, კონსტრუქციული ან/და ტექნოლოგიური სქემის შეთანხმება ცხადდება ძალადაკარგულად.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია, რომ ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანებით ქ. თბილისში, ...ზე, II მ/რ, III კვ. კორპ. №4-ის მიმდებარედ, მოქ. გ.მ-ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე (ს/კ: №...) შეთანხმდა არსებული მრავალფუნქციური შენობის რეკონსტრუქციის (დაშენების) არქიტექტურული პროექტი, გაიცა მშენებლობის ნებართვა და სანებართვო მოწმობა. მშენებლობის ვადა კი განისაზღვრა 2012 წლის 2 ნოემბრიდან 2013 წლის 2 ნოემბრის ჩათვლით.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მოსარჩელის მიერ, 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანებით შეთანხმებული მრავალფუნქციური შენობის რეკონსტრუქციის (დაშენება) პროექტის საფუძველზე, მშენებლობა განხორციელებული არ იყო, რაც დასტურდებოდა, როგორც თავად მოსარჩელის განმარტებით (ამ ფაქტს მოსარჩელე ფინანსური რესურსების არ არსებობას უკავშირებს), ისე 2019 წლის 8 ივლისის №AR1692692 განცხადებაზე დართული ფოტოსურათებით.

ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ გ.მ-ის მიერ ახალი ნებართვის მოპოვების თაობაზე განცხადების წარდგენის დროისათვის განხორციელებული იყო სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ცვლილება, კერძოდ, ძალაში შევიდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესები’’, რომლის მე-2 მუხლის თანახმად, ძალადაკარგულად გამოცხადდა არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანების გამოცემის დროისათვის მოქმედი, ,,ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების დამტკიცების შესახებ’’ ქ. თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილება. დასახელებული გადაწყვეტილებისგან განსხვავებით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილების მე- 16 მუხლის თანახმად, მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარების წინაპირობად განისაზღვრა კონკრეტული ფუნქციური ზონების რეგლამენტები, მათ შორის, მიწის ნაკვეთის ფართობი და ზომები, რომელთა დაკმაყოფილება სავალდებულოა საპროექტო ნაკვეთისთვის, რათა შემდგომში მოხდეს მისი სამშენებლოდ განვითარება.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ არქიტექტურის სამსახურის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე (www.tas.ge) განთავსებული ინტერაქტიული რუკის საფუძველზე დადგენილია, რომ საპროექტო ტერიტორია მდებარეობს საცხოვრებელ ზონა 6-ში (სზ-6) და სარეკრეაციო ზონა 2-ში (რზ- 2). ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების’’ მე-16 მუხლის პირველი პუნქტის ,,დ’’ და ,,ო’’ ქვეპუნქტების თანახმად, მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარების მიზნებისთვის რზ-2-ში მიწის ნაკვეთის მინიმალური ფართობი უნდა შეადგენდეს 1000 კვ.მ-ს, ხოლო სზ-6-ში მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარებისთვის აუცილებელია, რომ საპროექტო ნაკვეთის მინიმალური ფართობი შეადგენდეს 600 კვ.მ-ს. სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ იმ პირობებში, როდესაც ქ. თბილისში, ...ზე, II მ/რ, III კვ. კორპ. №4-ის მიმდებარედ, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის ფართობი შეადგენს 142.00 კვ.მ-ს, აღნიშნული გარემოება გამორიცხავდა მისი შემდგომში სამშენებლოდ განვითარების შესაძლებლობას. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ მიიჩნია, რომ არ არსებობდა გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძვლები.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 13 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა გ.მ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

კასატორი აცხადებს, რომ საკუთრებაში აქვს 142 კვ.მ. არასასოფლო სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი და მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობა, მდებარე ქალაქი თბილისი, ფერდობი - ..., მიკრორაიონი II, კვარტალი III, კორპუსი №4-ის მიმდებარედ. აღნიშნული ქონება შეიძინა 2010 წელს სახელმწიფოს მიერ ქონების პრივატიზების მიზნით გამართულ საჯარო აუქციონზე. შეძენის დროს და დღევანდელი მდგომარეობითაც მიწის ნაკვეთზე სრულად განთავსებული იყო და არის არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა, რომლის საერთო ფართია 117,6 კვ.მ. ანუ მიწის ნაკვეთი სრულად (100%) განაშენიანებულია. ქალაქ თბილისის მერის 2012 წლის 20 აგვისტოს №2414 განკარგულებით მიწის ნაკვეთზე გაიცა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება და განაშენიანების კოეფიციენტი განისაზღვრა კ1=1.0, ხოლო, განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი განისაზღვრა კ2=3.6. ზემოაღნიშნული განკარგულება ძალაშია და პროექტის შეთანხმებისთვის წარმოადგენს უფლებააღმჭურველ აქტს. გასაჩივრებულ განჩინებაში მითითებულია, რომ არქიტექტურის სამსახური სადავო გადაწყვეტილების მიღებისას მოქმედებდა კანონმდებლობით მინიჭებული დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში, თუმცა საჯარო ინტერესების უპირატესობა მოსარჩელის კერძო ინტერესთან შედარებით გამოკვეთილი არ არის.

კასატორი აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში მის მიერ მოთხოვნილია არსებული შენობის რეკონსტრუქცია დაშენებით, არ შეიცვლება განაშენიანების ფართობი და რომც მოინდომოს აღნიშნული შეუძლებელია, ვინაიდან არსებული შენობა ფარავს რეგისტრირებულ ზედაპირს, ანუ კ1=1.0. მნიშვნელოვანია, რომ როდესაც ხდება შენობის რეკონსტრუქცია დაშენებით, მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები არ გაიცემა, განსახილველ შემთხვევაშიც ასეა და ობიექტის რეკონსტრუქციის (დაშენების) მიზნით გაცემული სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება უფლებააღმჭურველი აქტია. კასატორი აღნიშნავს, რომ არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებისა და მშენებლობის ნებართვის გაცემის შემდგომ განხორციელდა სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის არსებითი ცვლილება, რაც ვერ დაედება საფუძვლად შეთანხმებული პროექტის ძალადაკარგულად გამოცხადებას. კასატორი მიიჩნევს, რომ სადავო აქტი ეფუძნება "მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ" საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 54-ე მუხლის მე-8 პუნქტს, თუმცა გასაჩივრებული აქტი დასაბუთებული არაა.

კასატორი აღნიშნავს, რომ სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებულ განჩინებაში სასამართლომ უსაფუძვლოდ გაიზიარა ადმინისტრაციული ორგანოს პოზიცია მასზედ, რომ მიწის ნაკვეთი ვერ აკმაყოფილებდა კანონმდებლობით დადგენილ მინიმალურ მოთხოვნებს. კასატორი აღნიშნავს, რომ საპროექტო ობიექტი თავიდანვე ვერ აკმაყოფილებდა კანონმდებლობით დადგენილ სტანდარტებს სწორედ ამიტომ მერის 2012 წლის 20 აგვისტოს №21414 განკარგულებით გაიცა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება, რომელიც არავის გაუბათილებია და არც ძალადაკარგულად გამოუცხადებია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, მოწინააღმდეგე მხარის პოზიცია, რომ ნებართვის გაცემის დროს მიწის ნაკვეთი ვეღარ აკმაყოფილებდა კანონის მინიმალურ მოთხოვნებს დაუსაბუთებელია.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 29 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული გ.მ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ გ.მ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, #7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა და მიუთითებს, რომ განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 15 ივლისის №45889979 გადაწყვეტილების და ქ. თბილისის მერიის სსიპ არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანების ძალადაკარგულად გამოცხადების შესახებ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 15 ივლისის №ბ60.01191961 ბრძანების ბათილად ცნობა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ქ. თბილისში, ...ზე, II მ/რ, III კვ. კორპ. №4-ის მიმდებარედ არსებული უძრავი ქონება, საკადასტრო კოდით: №..., 2010 წლის 30 დეკემბრიდან საკუთრების უფლებით აღრიცხულია გ.მ-ის სახელზე (ნაკვეთის საკუთრების ტიპი - საკუთრება, ნაკვეთის ფუნქცია - არასასოფლო-სამეურნეო, დაზუსტებული ფართობი: 142.00კვ.მ., ნაკვეთის წინა ნომერი: 01, შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი: შენობა-ნაგებობა №1, შენობა-ნაგებობ(ებ)ის საერთო ფართი: 117.60).

ქალაქ თბილისის მერის 2012 წლის 20 აგვისტოს №2414 განკარგულებით ქ. თბილისში, ...ზე, II მ/რ, III კვ. კორპ. №4 ის მიმდებარედ არსებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალფუნქციური შენობის განსათავსებლად, განაშენიანების კოეფიციენტისა და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ-2) გადამეტების მიზნით, გაიცა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება და ქალაქმშენებლობითი პარამეტრები განისაზღვრა კ-1=1,0; კ-2=3,6.

ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანებით ქ. თბილისში, ...ზე, II მ/რ, III კვ. კორპ. №4-ის მიმდებარედ, მოქ. გ.მ-ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე (ს/კ: №...) შეთანხმდა არსებული მრავალფუნქციური შენობის რეკონსტრუქციის (დაშენების) არქიტექტურული პროექტი, გაიცა მშენებლობის ნებართვა და სანებართვო მოწმობა. მშენებლობის ვადა კი განისაზღვრა 2012 წლის 2 ნოემბრიდან 2013 წლის 2 ნოემბრის ჩათვლით.

ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის 19 მარტის №1177280 ბრძანებით ქ. თბილისში, ...ზე, II მ/რ, III კვ.კორპ. №4-ის მიმდებარედ, მოქ. გ.მ-ის კუთვნილ მიწის ნაკვეთზე (ს/კ: №...) არსებული შენობის რეკოსნტრუქციის (დაშენება) 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანებით გაცემული მშენებლობის ნებართვის მოქმედების ვადის გასვლის გამო, გაიცა ახალი მშენებლობის ნებართვა და სანებართვო მოწმობა. მშენებლობის ვადა კი განისაზღვრა 2014 წლის 19 მარტიდან 2015 წლის 19 მარტის ჩათვლით.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2015 წლის 2 მარტის №1756622 ბრძანებით ცვლილება შევიდა ამავე სამსახურის 2014 წლის 19 მარტის №1177280 ბრძანებაში, კერძოდ, აღნიშნული ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტი ჩამოყალიბდა შემდეგნაირად: ,,მშენებლობის ვადა განისაზღვროს 2016 წლის 3 მარტის ჩათვლით’’.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2016 წლის 4 მარტის №2458605 ბრძანებით ცვლილება შევიდა ამავე სამსახურის 2014 წლის 19 მარტის №1177280 ბრძანებაში, კერძოდ, აღნიშნული ბრძანების სარეზოლუციო ნაწილის მე-2 პუნქტი შეიცვალა ჩანაწერით: ,,მშენებლობის ვადა განისაზღვროს 2017 წლის 4 მარტის ჩათვლით’’.

2019 წლის 8 ივლისს რ.ტ-ემ №AR1692692 განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს და მოითხოვა ქ. თბილისში, ...ზე, II მ/რ, III კვ. კორპ. №4-ის მიმდებარედ, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე ახალი მშენებლობის ნებართვის გაცემა. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 15 ივლისის №ბ60.01191961 ბრძანებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანება.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 15 ივლისის №4589979 გადაწყვეტილებით, რ.ტ-ის 2019 წლის 8 ივლისის №AR1692692 განაცხადება არ დაკმაყოფილდა იმ საფუძვლით, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 15 ივლისის №ბ60.01191961 ბრძანებით ძალადაკარგულად გამოცხადდა ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანება და სამსახური მოკლებული იყო შესაძლებლობას დაეკმაყოფილებინა განმცხადებლის მოთხოვნა.

2019 წლის 14 აგვისტოს გ.მ-ის წარმომადგენელმა გ.ქ-მა ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და მოითხოვა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 15 ივლისის №ბ60.01191961 ბრძანებისა და ამავე სამსახურის 2019 წლის 15 ივლისის №4589979 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 12 მარტის №342 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა გ.მ-ის წარმომადგენლის გ.ქ-ის 2019 წლის 14 აგვისტოს ადმინისტრაციული საჩივარი.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედ ,,მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ’’ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების მე-3 მუხლის 43-ე პუნქტზე, რომლის თანახმად, მშენებლობის ნებართვა არის განსაკუთრებული იერარქიის ნებართვა, რომელიც როგორც წესი, იყოფა სამ ურთიერთდამოკიდებულ, მაგრამ ადმინისტრაციული წარმოების თვალსაზრისით დამოუკიდებელ სტადიად: I სტადია – ქალაქთმშენებლობითი პირობების დადგენა (მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცება); II სტადია – არქიტექტურულ-სამშენებლო პროექტის შეთანხმება (არქიტექტურული პროექტის, კონსტრუქციული ან/და ტექნოლოგიური სქემის შეთანხმება); III სტადია – მშენებლობის ნებართვის გაცემა. ამავე დადგენილების მე-19 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად კი, ამ დადგენილების მიზნებისათვის შენობა-ნაგებობები და სამშენებლო სამუშაოები მშენებლობის ნებართვის გაცემისა და ექსპლუატაციაში მიღებისათვის იყოფა 5 კლასად: ა) I კლასი – შენობა-ნაგებობები, რომლებიც მშენებლობის ნებართვას არ საჭიროებს; ბ) II კლასი – შენობა-ნაგებობები რისკის დაბალი ფაქტორით; გ) III კლასი – შენობა- ნაგებობები რისკის საშუალო ფაქტორით; დ) IV კლასი – შენობა-ნაგებობები რისკის მაღალი ფაქტორით; ე) V კლასი – შენობა-ნაგებობები რისკის მომეტებული ფაქტორით (განსაკუთრებული მნიშვნელობის შენობა-ნაგებობები).

ამავე დადგენილების 36-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მშენებლობის განხორციელების სამართლებრივი საფუძველია კანონმდებლობით, მათ შორის ამ დადგენილებით, განსაზღვრულ შემთხვევებში სათანადო წესით მიღებული მშენებლობის ნებართვა. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად კი, მშენებლობის ნებართვა გაიცემა: ა)ახალ მშენებლობაზე (მათ შორის მონტაჟზე); ბ) არსებული შენობა-ნაგებობის რეკონსტრუქციაზე; გ) არსებული შენობა-ნაგებობის დემონტაჟზე; დ) სამშენებლო დოკუმენტის ისეთ ცვლილებაზე, რომელიც საჭიროებს ახალ ნებართვას.

ამავე დადგენილების 54-ე მუხლის მე-8 პუნქტის თანახმად, თუ მშენებლობის ნებართვას გაუვიდა ვადა ისე, რომ მშენებლობა არ არის ნაწარმოები და ამ ხნის განმავლობაში მოხდა სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის ან/და სამშენებლოდ მიწის ნაკვეთის გამოყენების პირობების არსებითი მახასიათებლების (მაგ.: განაშენიანების რეგულირების კოეფიციენტების, შენობათა მაქსიმალურად დასაშვები სიმაღლეების და სხვ.) ისეთი ცვლილება, რაც იწვევს ქალაქთმშენებლობითი პირობების, არქიტექტურული პროექტის, კონსტრუქციული ან/და ტექნოლოგიური სქემის შეცვლას, ასეთ შემთხვევაში, სამშენებლოდ მიწის ნაკვეთის გამოყენების პირობები და არქიტექტურული პროექტის, კონსტრუქციული ან/და ტექნოლოგიური სქემის შეთანხმება ცხადდება ძალადაკარგულად. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემული ნორმის შესაბამისად გაცემული არქიტექტურული პროექტი, კონსტრუქციული ან/და ტექნოლოგიური სქემის შეთანხმება ცხადდება ძალადაკარგულად შემდეგი ორი პირობის კუმულაციულარად არსებობის პირობებში: 1. მშენებლობის ნებართვის ვადის გასვლის მიუხედავად მშენებლობა არ უნდა იყოს ნაწარმოები და 2. სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული საკანონმდებლო ცვლილებები უნდა იყოს არსებითი, კერძოდ ისეთი, რაც იწვევს ქალაქთმშენებლობითი პირობების, არქიტექტურული პროექტის, კონსტრუქციული ან/და ტექნოლოგიური სქემის შეცვლას.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 61.1 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ძალადაკარგულად გამოცხადების უფლება აქვს ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამომცემ ადმინისტრაციულ ორგანოს. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრულია, რომ ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილი არ არის ძალადაკარგულად გამოაცხადოს კანონის შესაბამისად გამოცემული აღმჭურველი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, გარდა იმ შემთხვევისა თუ ა) ეს პირდაპირ არის მითითებული კანონში ან მის საფუძველზე გამოცემული ზემდგომი ორგანოს კანონქვემდებარე აქტში; ბ) კანონმდებლობის შესაბამისად ეს პირდაპირ არის მითითებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში; გ) დაინტერესებულმა მხარემ არ შეასრულა ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით დადგენილი ვალდებულება, რომლის შეუსრულებლობაც კანონმდებლობის შესაბამისად შეიძლება გახდეს ადმინისტრაციულ-სამართლბრივი აქტის ძალადაკარგულად გამოცხადების საფუძველი; დ) გაუქმდა ან შეიცვალა შესაბამისი ნორმატიული აქტი, რაც ადმინისტრაციულ ორგანოს ართმევს შესაძლებლობას გამოსცეს ასეთი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და ადმინისტრაციული აქტის მოქმედებამ შეიძლება ზიანი მნიშვნელოვანი მიაყენოს სახელმწიფო ან საზოგადოებრივ ინტერესებს; ე) არსებობს ახლად აღმოჩენილი ან ახლად გამოვლენილი გარემოება, რაც ადმინისტრაციულ ორგანოს ართმევს შესაძლებლობას გამოსცეს ასეთი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი და ადმინისტრაციული აქტის მოქმედებამ შეიძლება მნიშვნელოვანი ზიანი მიაყენოს სახელმწიფო ან საზოგადოებრივ ინტერესებს.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელე არცერთ ეტაპზე სადავოდ არ ხდის იმ გარემოებას, რომ მას 2012 წლიდან ( მშენებლობის ნებართვის მიღებიდან) სამშენებლო სამუშაოები არ უწარმოებია.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების’’ მე-2 მუხლის თანახმად, ძალადაკარგულად გამოცხადდა არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანების გამოცემის დროისათვის მოქმედი, ,,ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების დამტკიცების შესახებ’’ ქ. თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილება.

არქიტექტურის სამსახურის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე (www.tas.ge) განთავსებული ინტერაქტიული რუკის საფუძველზე დადგენილია, რომ საპროექტო ტერიტორია მდებარეობს საცხოვრებელ ზონა 6-ში (სზ-6) და სარეკრეაციო ზონა 2-ში (რზ- 2).

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოსარჩელეზე გაცემული არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებისა და მშენებლობის ნებართვის გაცემის შემდგომ განხორციელდა კანონმდებლობის არსებითი ცვლილება სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებით. კერძოდ, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების მე-16 მუხლით განისაზღვრა კონკრეტული ფუნქციური ზონის რეგლამენტები, მათ შორის, მიწის ნაკვეთის ფართობი და ზომები, რომელთა დაკმაყოფილება სავალდებულოა საპროექტო ნაკვეთისთვის, რათა შემდგომში მოხდეს მისი სამშენებლოდ განვითარება. ზემოაღნიშნული წესების მე-16 მუხლის პირველი პუნქტის ,,დ’’ და ,,ო’’ ქვეპუნქტების თანახმად, მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარების მიზნებისთვის რზ-2-ში მიწის ნაკვეთის მინიმალური ფართობი უნდა შეადგენდეს 1000 კვ.მ-ს, ხოლო სზ-6-ში მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარებისთვის აუცილებელია, რომ საპროექტო ნაკვეთის მინიმალური ფართობი შეადგენდეს 600 კვ.მ-ს. ამდენად იმ პირობებში, როდესაც მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის ფართობი შეადგენს 142.00 კვ.მ-ს, აღნიშნული გარემოება გამორიცხავს მისი შემდგომში სამშენებლოდ განვითარების შესაძლებლობას.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ,,ქ. თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების დამტკიცების შესახებ’’ ქ. თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილების 25.1 მუხლის თანახმად, სპეციალური ზონალური შეთანხმება ითვალისწინებს კონკრეტული მიწის ნაკვეთებისათვის განაშენიანებისა (კ-1) და განაშენიანების ინტენსიურობის (კ-2) კოეფიციენტების მაჩვენებლების გაზრდას, აგრეთვე გამოყენების ისეთი სახეობის დაშვებას, რომელნიც ამ წესების მოთხოვნებით საჭიროებენ სპეციალურ ზონალურ შეთანხმებას. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მიუხედავად იმ გარემოებისა, რომ მოსარჩელის სახელზე გაცემული ქალაქ თბილისის მერის 2012 წლის 20 აგვისტოს №2414 განკარგულებით დამტკიცებული სპეციალური ზონალური შეთანხმება არ გაუქმებულა, არსებობდა მოსარჩელის სახელზე გაცემული ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2012 წლის 1 ნოემბრის №415254 ბრძანებით დამტკიცებული სამშენებლო ნებართვის ძალადაკარგულად ცნობის წინაპირობები "მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ’’ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 24 მარტის №57 დადგენილების 54-ე მუხლის მე-8 ნაწილის შესაბამისად.

ყოველივე აღნიშნულის გათვალისწინებით, ადმინისტრაციულმა ორგანომ თავისი დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში გამოსცა შესაბამისი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები. ამასთან, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების ურთიერთშეჯერების საფუძველზე ვერ დგინდება, რომ განსახილველ შემთხვევაში, დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელების პროცესში, ადმინისტრაციული ორგანო გასცდა დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებს და სადავო აქტები გამოსცა საჯარო და კერძო ინტერესების ბალანსის დარღვევით ან კანონით დადგენილი შესაბამისი სამართლებრივი საფუძვლების გარეშე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს _ წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან გ.მ-ის საკასაციო საჩივარზე გ.ქ-ს 11.08.2023წ. №... საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი - 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, გ.ქ-ს (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი _ 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი N300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. გ.მ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 13 სექტემბრის განჩინება;

3. გ.ქ-ს (პ/ნ...) დაუბრუნდეს გ.მ-ის საკასაციო საჩივარზე 11.08.2023წ. №... საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა