საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-457(2კ-23) 23 აპრილი, 2024 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბიძინა სტურუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, გოჩა აბუსერიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები - 1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია (მოპასუხე); 2. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო (მესამე პირი)

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - მ. ლ-ე

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

მ. ლ-ემ 2021 წლის 23 მარტს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს მიმართ. მოსარჩელემ სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემის თაობაზე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს 2021 წლის 1 მარტის №დ16.012106013 დასკვნისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2021 წლის 1 მარტის №ბ01.01210609 ბრძანების ბათილად ცნობა, ასევე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისათვის სპეციალური ზონალური შეთანხმების გაცემის თაობაზე ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება მოითხოვა.

მოსარჩელის განმარტებით, მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი მოქცეულია სარეკრეაციო ზონაში. აღნიშნულის გამო მოსარჩელე ვერ ახერხებს ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლის აგებას მიწის ნაკვეთზე. მომიჯნავე ნაკვეთებზე აშენებულია საცხოვრებელი სახლები. მოსარჩელემ მიიჩნია, რომ შესაძლებელია მის საკუთრებაში არსებული ქონების სამშენებლო განვითარება, რის გამოც სპეციალური ზონალური შეთანხმების გაცემაზე მოთხოვნით მიმართა ქალაქის მერიას. მერიის სადავო აქტით მოსარჩელეს უარი ეთქვა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე იმ საფუძვლით, რომ მიწის ნაკვეთზე შენობის განთავსება შეამცირებს სარეკრეაციო ზონას. მ. ლ-ის მოსაზრებით, მიწის ნაკვეთზე არსებულ ნარგავებს არანაირი სარეკრეაციო ფუნქცია არ გააჩნია, ვინაიდან ნარგავების უმეტესობა გამხმარია.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 30 ივნისის განჩინებით მ. ლ-ის სარჩელზე მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს მიმართ არსებული მოთხოვნის - სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემის თაობაზე 2021 წლის 1 მარტის №დ16.012106013 დასკვნის ბათილად ცნობის ნაწილში შეწყდა საქმის წარმოება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილებით მ. ლ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. საქალაქო სასამართლომ მიუთითა, რომ დედაქალაქის ეკოლოგიური მდგომარეობის გაუმჯობესების მიზნით სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია ტყეების და სატყეო ტერიტორიების შენარჩუნება, რაც ხელს შეუწყობს ჯანსაღი გარემოს შექმნას. შესაბამისად ნებისმიერ ადამიანის ვალდებულებაა იზრუნოს გარემოზე, გამოიყენოს მის ხელთ არსებული ყველა საშუალება და დაიცვას ის. სასამართლომ განმარტა, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთზე გავრცელებული სარეკრეაციო ზონა 2 (რზ-2) წარმოადგენს ერთიანი ფუნქციური ზონის ნაწილს და ცალკეულად ზონის ცვლილება გამოიწვევს სტრუქტურის რღვევას და შექმნის პრეცედენტს მიმდებარედ არსებული მიწის ნაკვეთებისთვის. ტერიტორია წარმოადგენს გამწვანებულ ტერიტორიას, რეკრეაციული მახასიათებლების მქონე სივრცეებს, ბუნებრივი ლანდშაფტის ნაწილს, რომელიც ხასიათდება მკვეთრად გამოხატული სარეკრეაციო მაჩვენებლებით. საქალაქო სასამართლოს გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მ. ლ-ემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ. ლ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 28 ივლისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც მ. ლ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 01.03.2021წ. №ბ01.01210609 ბრძანება და მოპასუხე - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, კანონმდებლობით დადგენილი წესითა და ვადაში, სადავო საკითხთან დაკავშირებით ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მოპასუხე მხარეს არ დაუდგენია ნაკვეთის რეალური მდგომარეობა, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ფორმალურად იმ გარემოებაზე მითითება, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთი მდებარეობდა სარეკრეაციო ზონა 2-ში (რზ-2), სხვა გარემოებების შეფასების გარეშე, იმ ვითარებაში, როდესაც მოსარჩელეს ეზღუდებოდა საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთით სათანადოდ სარგებლობის უფლება და ერთმეოდა შესაძლებლობა მიწის ნაკვეთი გამოეყენებინა სამშენებლოდ, ვერ ჩაითვლება სათანადო ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარებად.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტომ. კასატორებმა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის განმარტებით, სააპელაციო სასამართლომ არასწორად შეაფასა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები და შესაბამისად, არასწორი სამართლებრივი შეფასება მისცა განსახილველ საკითხს, სასამართლოს მიერ არასწორად იქნა განმარტებული კანონი და საქმეზე მიღებულ იქნა გადაწყვეტილება, რომელიც იურიდიულად საკმარისად არ არის დასაბუთებული. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის გარემოს დაცვის საქალაქო სამსახურის პოზიციის გათვალისწინებით, ქალაქგეგმარებითი თვალსაზრისით, მერიამ მიზანშეწონილად არ მიიჩნია, მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარების მიზნით, სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემა.

კასატორის - სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ გაითვალისწინა, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთზე გავრცელებული სარეკრეაციო ზონა 2 (რზ-2) წარმოადგენს ერთიანი ფუნქციური ზონის ნაწილს და ცალკეულად ზონის ცვლილება გამოიწვევს სტრუქტურის რღვევას. ამასთან, საპროექტო ტერიტორია წარმოადგენს გამწვანებულ ტერიტორიას, რეკრეაციული მახასიათებლების მქონე სივრცეს, ბუნებრივი ლანდშაფტის ნაწილს, რომელიც ხასიათდება მკვეთრად გამოხატული სარეკრეაციო მაჩვენებლებით: ადგილმდებარეობა, ხე-ნარგავები, ხედვითი არეალი. კასატორი აღნიშნავს, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთი წარმოადგენს გაუნაშენიანებელ ტერიტორიასა და მოუწესრიგებელი გეგმარებითი ერთეულის ნაწილს, იგი ხასიათდება ქანობიანი რელიეფით. ამასთან, ტერიტორიულ-სტრუქტურული ზონირების თანახმად, საპროექტო მიწის ნაკვეთზე ვრცელდება ტერიტორიების ათვისების დაბალი ხარისხის ნიშნით გამოყოფილი ტერიტორიული ელემენტი, დედაქალაქის პერიფერიული ნაწილი (პზ). კანონმდებლობის თანახმად, გაუნაშენიანებელი ტერიტორიების ათვისება დაიშვება მხოლოდ განაშენიანებული ტერიტორიების ქალაქგანვითარების პოტენციალის ამოწურვის ან/და საზოგადოებრივი ინტერესებიდან გამომდინარე, საქართველოს კანონმდებლობითა და განაშენიანების რეგულირების წესებით განსაზღვრული პროცედურებით მიღებული ქალაქთმშენებლობითი დოკუმენტებით.

ამდენად, კასატორების მითითებით, ზემომითითებული გარემოებები წარმოადგენს გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების საფუძველს.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 4 მაისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

განსახილველ შემთხვევაში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს მ. ლ-ისთვის კერძო საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემაზე უარის თქმის კანონიერება განაშენიანებისა და გამონაკლისის დაშვების არარსებობის საფუძვლით.

საკასაციო პალატა მიუთითებს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებულ „ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესებზე“, რომლის მიზანია დედაქალაქის ტერიტორიაზე უძრავი ნივთების განვითარების, გამოყენების და მათში ცვლილებების შეტანის პროცესების რეგულირება, ასევე სამშენებლო საქმიანობისათვის ტერიტორიებისა და მიწის ნაკვეთ(ებ)ის გამოყენების სპეციფიკური პირობების დადგენა. აღნიშნული წესების მე-15 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, უფლებრივი ზონირების განხორციელების მიზნით, დედაქალაქის ტერიტორია იყოფა მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის გადაწყვეტების შესაბამის ზოგად ფუნქციურ ზონებად და განაშენიანების რეგულირების გეგმების გადაწყვეტების შესაბამის კონკრეტულ ფუნქციურ ზონებად (ქვეზონებად). ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის შესაბამისად, თბილისის ტერიტორიაზე ერთ-ერთი ფუნქციური ზონაა სარეკრეაციო ზონა (რზ), რომელიც მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ გამწვანებულ ან/და გასართობ-დასასვენებელ ტერიტორიებს, ხოლო მე-16 მუხლის პირველი პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სარეკრეაციო ზონა 2-ში (რზ-2) დაუშვებელია ყოველგვარი მშენებლობა, გარდა ამ წესების №1 დანართით განსაზღვრული ძირითადი და სპეციალური (ზონალური) შეთანხმებით დაშვებული სახეობებისა. ამ სახეობათაგან ერთ-ერთ საგამონაკლისო სახეობას განეკუთვნება ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლი, რომელიც საჭიროებს სპეციალურ ზონალურ შეთანხმებას.

ზემოხსენებული „წესების“ 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის თანახმად, სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება წარმოადგენს ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საგამონაკლისო წესს და მისი გაცემა დასაშვებია მხოლოდ ამ წესებით განსაზღვრულ შემთხვევებში, ამ მუხლით დადგენილი მოთხოვნების შესაბამისად. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად კი, სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება გაიცემა კონკრეტული მიწის ნაკვეთისათვის, გამოყენების ისეთი სახეობის დაშვებაზე, რაც განაშენიანების რეგულირების წესების მოთხოვნებით საჭიროებს სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებას. უძრავი ობიექტის სპეციალური (ზონალური) შეთანხმებით ნებადართულ სახეობაზე სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემა დასაშვებია, თუ დასაბუთდება, რომ გამონაკლისი საჭიროა ტერიტორიის რაციონალური/ეფექტური გამოყენებისთვის და არ იცვლება მიმდებარე ტერიტორიის საერთო ქალაქგეგმარებითი ხასიათი. სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებაზე გადაწყვეტილებას იღებს თბილისის მუნიციპალიტეტის მერი, ადმინისტრაციულ წარმოებაში ჩართული სტრუქტურული ერთეულების დასკვნის საფუძველზე (22.3 მუხ.).

განსახილველ შემთხვევაში, დადგენილია, რომ მ. ლ-ემ მოითხოვა თანხმობის გაცემა საგამონაკლისოდ, ინდივიდუალური სააგარაკე საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის განხორციელებისთვის. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს მიერ 01.03.2021წ. მიღებული №დ16.012106013 დასკვნის თანახმად, ვინაიდან დაინტერესებაში არსებული გეგმარებითი ერთეული წარმოადგენდა გაუნაშენიანებელ, გამწვანებულ სივრცეს, ამასთან, საპროექტო წინადადებით ვერ საბუთდებოდა გამონაკლისის დაშვების აუცილებლობა, მიზანშეუწონელი იყო ზოგადად აღნიშნული მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ განვითარების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემა. აღნიშნულ დასკვნაზე დაყრდნობით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ 01.03.2021წ. მიღებულ იქნა ბრძანება №ბ01.01210609, რომლითაც მ. ლ-ეს უარი ეთქვა ქ. თბილისში, ...ი, „... უბანში“ მდებარე მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი ...) ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემაზე.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ საკითხზე მსჯელობისას ადმინისტრაციულ ორგანოს დეტალურად არ შეუსწავლია და არ შეუფასებია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებები. მართალია, სადავო აქტი გამოცემულია ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს დასკვნის საფუძველზე, თუმცა იგი არ შეიცავს სათანადო დასაბუთებას, დასკვნაში მხოლოდ მითითებულია, რომ დაინტერესებაში არსებული მიწის ნაკვეთი წარმოადგენს გაუნაშენიანებელ, გამწვანებულ სივრცეს და საპროექტო წინადადებით ვერ საბუთდება გამონაკლისის დაშვების აუცილებლობა.

საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მსჯელობას მასზედ, რომ მოპასუხე მხარეს არ დაუდგენია ნაკვეთის რეალური მდგომარეობა, აღნიშნულის გამოკვლევას და შეფასებას ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა იმ პირობებში, როდესაც საქმეში წარმოდგენილია 2020 წლის 28 ნოემბრის დასკვნა მიწის ნაკვეთზე არსებული მწვანე ნარგავების სახეობრივი მდგომარეობის და ხარისხობრივი შეფასების შესახებ.

საკასაციო სასამართლო მხარის ყურადღებას მიაქცევს საქმეზე წარმოდგენილ ფოტოსურათებზე, მოსარჩელის დაინტერესებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ და მეზობლად მდებარე მიწის ნაკვეთებზე აშენებულია ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლები და ასევე, მიმდინარეობს ახალი საცხოვრებელი სახლების მშენებლობა მაშინ, როდესაც განცხადების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის საფუძვლად აღნიშნულია, რომ დაინტერესებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მიმდებარედ არაა მოცემული განაშენიანება, ამასთან, საპროექტო წინადადებით ვერ საბუთდება გამონაკლისის დაშვების აუცილებლობა. საგულისხმოა, რომ აღნიშნული ტერიტორიის რეკრეაციული დანიშნულებით გამოყენება ამ ეტაპზე საერთოდ არ ხდება და მიმდებარე ტერიტორიები განაშენიანებულია ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლებით. ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ფორმალურად იმ გარემოებაზე მითითება, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთი მდებარეობდა სარეკრეაციო ზონა 2-ში (რზ-2), სხვა გარემოებების შეფასების გარეშე, იმ ვითარებაში, როდესაც მოსარჩელეს ეზღუდებოდა მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთით სათანადოდ სარგებლობის უფლება და ერთმეოდა შესაძლებლობა მიწის ნაკვეთი გამოეყენებინა სამშენებლოდ, ვერ ჩაითვლება სათანადო ადმინისტრაციული წარმოების ჩატარებად.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საჯარო და კერძო ინტერესების შეწონასწორებისა და ბალანსის უზრუნველყოფის ვალდებულება ემსახურება საქართველოს კონსტიტუციის მე-19 მუხლით გარანტირებული საკუთრების უფლების დაცვას. შეზღუდვა არ უნდა იყოს ისეთი ხარისხის, რომ გამოიწვიოს საკუთრების უფლების არსის დარღვევა, შეზღუდვა საკუთრების უფლებას არ უნდა უკარგავდეს არსს და ეჭვქვეშ არ უნდა აყენებდეს საკუთრების უფლების შინაარსს. მოცემულ შემთხვევაში კი, საჯარო და კერძო ინტერესების შეწონასწორების გათვალისწინებით, მოპასუხის მიერ არ არის სათანადოდ დასაბუთებული მიწის ნაკვეთის მხოლოდ სარეკრეაციო მიზნებისთვის გამოყენების აუცილებლობა.

ზემოაღნიშნულ ნორმათა შინაარსის, ასევე საქმის მასალების ფაქტობრივი გარემოებების სამართლებრივი შეფასების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას სადავო აქტის ბათილად ცნობასა და სადავო საკითხთან დაკავშირებით მოპასუხე - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისათვის საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალებასთან მიმართებაში.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 28 თებერვლის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: ბ. სტურუა

მ. ვაჩაძე

გ. აბუსერიძე