საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-288(კ-23) 10 ივნისი, 2024 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბიძინა სტურუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, გოჩა აბუსერიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები (მოსარჩელეები) - ს.ა-ი, რ.ა-ი, რა.ა-ა, ს.გ-ი, ე.ბ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტო

მესამე პირი - ა.ო-ი

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 19 სექტემბრის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2019 წლის 7 აგვისტოს ს.ა-მა, რ.ა-მა, რა.ა-ამ, ს.გ-მა და ე.ბ-მა სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2019 წლის 22 ივლისის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობისა და ამავე სააგენტოსთვის მოსარჩელეების: ს.ა-ის, რ.ა-ის, რა.ა-ას, ს.გ-ისა და ე.ბ-ის სახელზე ქ. თბილისში, ...ის ჩიხი №4-ში მდებარე (ს/კ ...) უძრავი ქონების საკუთრების უფლებით რეგისტრაციის შესახებ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების მოთხოვნით.

მოსარჩელეთა განმარტებით, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს სადავო გადაწყვეტილებით, განახლდა ... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მონაცემების მოქმედება. რაც გულისხმობს ა.ო-ის საკუთრების უფლების აღდგენას იმ ქონებაზე, რომელიც სასამართლომ საკუთრებაში გადასცა ს.გ-სა და ს.ა-ს, რითაც დაირღვა კანონმდებლობის მოთხოვნები. ასევე, ადმინისტრაციულმა ორგანომ მიღებული გადაწყვეტილებით ხელყო მოსარჩელეების - რ.ა-ის, რა.ა-ას და ე.ბ-ის საკუთრების უფლება, ვინაიდან ისინი ქონების კეთილსინდისიერი შემძენები არიან.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 2 დეკემბრის გადაწყვეტილებით ს.ა-ის, რ.ა-ის, რა.ა-ას, ს.გ-ისა და ე.ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება მოსარჩელეებმა სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 19 სექტემბრის განჩინებით სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 2 დეკემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ სრულად გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების მნიშვნელობაზე და მიუთითა, რომ მისი არსებობის პირობებში, ადმინისტრაციული ორგანო არათუ უფლებამოსილი, არამედ ვალდებულია აღასრულოს სასამართლო აქტი გადაწყვეტილებაში მითითებულ ფარგლებში.

სააპელაციო სასამართლოს 2022 წლის 19 სექტემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ს.ა-მა, რ.ა-მა, რა.ა-ამ, ს.გ-მა და ე.ბ-მა, რომელთაც სააპელაციო პალატის გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვეს.

კასატორების - ს.ა-ის, რ.ა-ის, რა.ა-ას, ს.გ-ისა და ე.ბ-ის განმარტებით, „საცხოვრებელი სადგომით სარგებლობისას წარმოშობილი ურთიერთობების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, საცხოვრებელ სადგომს წარმოადგენს საცხოვრებელი სახლი ან მისი ნაწილი, მოსარგებლის მიერ განხორციელებული მიშენება-დაშენების ჩათვლით, იმ მიწის ნაკვეთთან ერთად, რომლის არსებითი შემადგენელი ნაწილიც ის არის. თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილებით, უძრავ ქონებას, რომელიც მოსარჩელეების, როგორც მოსარგებლეების საკუთრებაში უნდა აღრიცხულიყო, მიეკუთვნა არა მხოლოდ 1945 წელს არსებული უძრავი ქონების ფართი, არამედ კანონის ზემოაღნიშნული ჩანაწერის შესაბამისად, საქმეში არსებული ერთადერთი მტკიცებულების - 2016 წლის 19 თებერვლის საინჟინრო აუდიტორული დასკვნით გათვალისწინებული ფართები: შენობის პირველი სართული - 77.42 კვ.მ; მეორე სართული - 72.32 კვ.მ; მანსარდა - 26.91 კვ.მ და სარდაფი - 47.55 კვ.მ. ამასვე ადასტურებს თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 10 ივნისის განჩინება, რომლითაც ა.ო-ს, რომელმაც მოითხოვა გადაწყვეტილება განმარტებულიყო იმგვარად, რომ გადაწყვეტილებით მოხდა მხოლოდ 98.24 კვ.მ-ის გადაცემა და არა ზემოაღნიშნული ფართების - 146.04 კვ.მ-ის, ასევე მანსარდისა და სარდაფის გადაცემა, უარი ეთქვა იმ საფუძვლით, რომ გადაწყვეტილების შინაარსი არ იყო ბუნდოვანი და გადაწყვეტილებით როგორც ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად ცნობა მოხდა, ასევე, დადგენილ იქნა უძრავი ქონების მოსარჩელეთა საკუთრებაში აღრიცხვა. ამდენად, საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2019 წლის 22 ივლისის №... გადაწყვეტილებას კასატორები მიიჩნევენ უკანონოდ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 11 მაისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ს.ა-ის, რ.ა-ის, რა.ა-ას, ს.გ-ისა და ე.ბ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ს.ა-ის, რ.ა-ის, რა.ა-ას, ს.გ-ისა და ე.ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში სადავო საკითხს წარმოადგენს სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს გადაწყვეტილების კანონიერება, რომლითაც მარეგისტრირებელმა ორგანომ, როგორც ზემდგომმა ადმინისტრაციულმა ორგანომ, ადმინისტრაციული საჩივრის საფუძველზე დაწყებული წარმოების ფარგლებში ბათილად ცნო საკუთრების უფლების რეგისტრაციის შესახებ მიღებული გადაწყვეტილებები.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონი განსაზღვრავს საჯარო რეესტრის წარმოების ორგანიზაციულ-სამართლებრივ საფუძვლებს, საჯარო რეესტრის მწარმოებელი ორგანოს – საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მმართველობის სფეროში მოქმედი საჯარო სამართლის იურიდიული პირის – საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს (შემდგომ – სააგენტო) უფლება-მოვალეობებს. დასახელებული კანონის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის მე–2 მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის თანახმად, რეგისტრაცია არის ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე ამ კანონით განსაზღვრული უფლების, საჯარო-სამართლებრივი შეზღუდვის და საგადასახადო გირავნობის/იპოთეკის, უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლებასთან დაკავშირებული ვალდებულების წარმოშობის, მათში ცვლილებისა და მათი შეწყვეტის, უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების მიტოვების, მიწის მიზნობრივი დანიშნულების და სასოფლო- სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის კატეგორიის შეცვლის, ტყის ფონდის საზღვრის დადგენის და მასში ცვლილების, გეოგრაფიული ობიექტების ნუმერაციისა და მისამართების შესახებ მონაცემების, ნივთსა და არამატერიალურ ქონებრივ სიკეთეზე უფლების სუბიექტისა და ობიექტის საიდენტიფიკაციო მონაცემების, მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონითა და საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით განსაზღვრული სავალდებულო სარეგისტრაციო მონაცემების, მათში ცვლილებისა და მათი შეწყვეტის, შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოებისა და კომანდიტური საზოგადოების პარტნიორთა წილებზე საკუთრების უფლების შეზღუდვასთან დაკავშირებული ვალდებულებების წარმოშობის, მათში ცვლილებისა და მათი შეწყვეტის, ეკონომიკურ საქმიანობათა, მათში ცვლილებისა და მათი შეწყვეტის შესახებ მონაცემების შესაბამის რეესტრში აღრიცხვა რეგისტრაციის თაობაზე გადაწყვეტილების მიღებით.

„საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სარეგისტრაციო წარმოების დაწყების საფუძველია განცხადება ან უფლებამოსილი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილება. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად კი, განცხადებას უნდა ერთოდეს ინსტრუქციით განსაზღვრული სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია და ინფორმაცია. ამავე კანონის მე-9 მუხლის თანახმად, რეგისტრაცია წარმოებს როგორც უშუალოდ სარეგისტრაციო თუ სხვა დოკუმენტების, აგრეთვე ამ დოკუმენტაციის სათანადო წესით შექმნილი ელექტრონული ასლების საფუძველზე.

სასამართლო მიუთითებს, რომ უძრავ ქონებაზე როგორც რეგისტრაცია, ასევე მათში ცვლილება წარმოებს კანონმდებლობით დადგენილი შესაბამისი უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტის, საკადასტრო მონაცემების და სხვა დოკუმენტაციის საფუძველზე. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონი განსაზღვრავს სარეგისტრაციო დოკუმენტის დეფინიციას, კერძოდ, კანონის მე-2 მუხლის „კ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, სარეგისტრაციო დოკუმენტი არის სამართლებრივი აქტი, რომელიც უშუალოდ წარმოშობს ამ კანონით განსაზღვრული რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლებას, ხოლო „ლ“ ქვეპუნქტის თანახმად კი, სარეგისტრაციო დოკუმენტაცია არის რეგისტრაციის მიზნით მარეგისტრირებელ ორგანოში წარსადგენი სარეგისტრაციო და სხვა დოკუმენტები. ამავე კანონის მე-3 მუხლის მე-6 პუნქტით დადგენილია, რომ მარეგისტრირებელი ორგანო და მისი თანამშრომელი პასუხს არ აგებენ წარდგენილი სარეგისტრაციო დოკუმენტაციის ნამდვილობაზე. ისინი პასუხისმგებელი არიან მხოლოდ რეგისტრირებული მონაცემებისა და მათთან დაცული სარეგისტრაციო თუ სხვა დოკუმენტაციის ურთიერთშესაბამისობასა და უსაფრთხოებაზე. თუმცა აღსანიშნავია, რომ მარეგისტრირებელმა ორგანომ უნდა შეაფასოს დაინტერესებული პირის მიერ წარდგენილი, ასევე, მარეგისტრირებელ ორგანოში დაცული სარეგისტრაციო დოკუმენტი არის თუ არა ამ კანონით განსაზღვრული შესაბამისი რეგისტრაციის მოთხოვნის უფლების წარმოშობის საფუძველი. კანონი არ განსაზღვრავს სარეგისტრაციოდ წარდგენილი დოკუმენტაციის კონკრეტულ ჩამონათვალს. შესაბამისად, რეგისტრაციის მიზნით მარეგისტრირებელ ორგანოში წარსადგენი სარეგისტრაციო თუ სხვა დოკუმენტები, ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში, თავისი შინაარსის გათვალისწინებით უნდა უქმნიდეს ადმინისტრაციულ ორგანოს შესაბამისი რეგისტრაციის განხორციელების წინაპირობის არსებობის შესახებ დასკვნის გაკეთების შესაძლებლობას.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2019 წლის 17 აპრილს, ს.ა-მა მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს ქონების რეგისტრაციის დეპარტამენტის ცენტრალიზებული რეგისტრაციის სამსახურს და ქ. თბილისში, ...ის ჩიხი №4-ში მდებარე უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია მოითხოვა. განცხადებას ერთოდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 27 ივნისის №2/21868-16 კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, უძრავი ქონების პირველი და მე-2 სართულების, მანსარდისა და სარდაფის შიდა აზომვითი ნახაზები, პირადობის მოწმობის ასლები. სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2019 წლის 2 მაისის №... გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა განმცხადებლის მოთხოვნა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 27 ივნისის №2/21868-16 გადაწყვეტილების საფუძველზე, ქ. თბილისში, ...ის ჩიხი №4-ში მდებარე, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ უძრავ ნივთზე (146.04 კვ.მ ფართი, 26.91 კვ.მ მანსარდა და 47.55 კვ.მ სარდაფი) დარეგისტრირდა ს.ა-ისა და ს.გ-ის საკუთრების უფლება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 27 ივნისის №2/21868-16 გადაწყვეტილებით დადებულად იქნა ცნობილი მყიდველ გ.უ.ა-სა და გამყიდველ მ.ო-ს შორის 1945 წლის 31 ივნისს გაფორმებული, ქ. თბილისში, ...ის ჩიხის №4-ში არსებული უძრავი ნივთის - 98,24 კვ.მ ფართის ნასყიდობის ხელშეკრულება და უძრავი ქონება აღირიცხა ს.გ-ისა და ს.ა-ის საკუთრებაში.

ამდენად, ცალსახაა, რომ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2019 წლის 2 მაისის №... გადაწყვეტილებით 146.04 კვ.მ ფართი, 26.91 კვ.მ მანსარდა და 47.55 კვ.მ სარდაფი მოსარჩელეთა სახელზე თანასაკუთრების უფლებით დარეგისტრირდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 27 ივნისის №2/21868-16 გადაწყვეტილების საფუძველზე, სადაც სასარჩელო მოთხოვნას წარმოადგენდა 98.24 კვ.მ ფართის მქონე უძრავ ნივთზე საკუთრების უფლების მოპოვება. ნიშანდობლივია, რომ ზემომითითებული სასამართლო გადაწყვეტილებით დაინტერესებულ პირებს უფლება დაუდასტურდათ სახლთმფლობელობის მხოლოდ ნაწილზე, რამდენადაც სასამართლო გადაწყვეტილებით სადავო ქონების მოსარჩელეთა სახელზე განკარგვის დროს ა.ო-ს დაზუსტებული ჰქონდა უძრავი ნივთის ფართები. აღსანიშნავია, რომ სამოქალაქო სამართალწარმოების ფარგლებში, მხოლოდ 98,24 კვ.მ ფართი იყო სადავოდ გამხდარი ს.ა-ისა და ს.გ-ის მხრიდან, კერძოდ, სასარჩელო მოთხოვნა შემდეგნაირად იყო ჩამოყალიბებული: „დადებულად იქნეს ცნობილი მყიდველ კ.უ.ა-სა და გამყიდველ მ.ო-ს შორის 1945 წლის 31 ივნისს დადებული, ქ. თბილისში, ...ის ჩიხის №4-ში არსებული უძრავი ნივთის - 98,24 კვ.მ ფართის ნასყიდობის ხელშეკრულება და უძრავი ქონება აღირიცხო ს.გ-ისა და ს.ა-ის საკუთრებაში“. შესაბამისად, სასამართლომაც მხოლოდ სასარჩელო მოთხოვნის ფარგლებში იმსჯელა და მიიღო გადაწყვეტილება.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქართველოს კონსტიტუციის 62-ე მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, სასამართლოს აქტები შესასრულებლად სავალდებულოა. სასამართლოს გადაწყვეტილებების შეუსრულებლობა ან მისი შესრულებისათვის ხელის შეშლა ისჯება კანონით. ანალოგიურ მოწესრიგებას ითვალისწინებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის მე-10 მუხლი, რომლის თანახმად, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლოს გადაწყვეტილებები (განჩინებები, დადგენილებები), აგრეთვე თავისი უფლებამოსილების განსახორციელებლად სასამართლოს მიერ აღძრული მოთხოვნები და განკარგულებები სავალდებულოა საქართველოს მთელ ტერიტორიაზე ყველა სახელმწიფო, საზოგადოებრივი თუ კერძო საწარმოსათვის, დაწესებულებისათვის, ორგანიზაციისათვის, თანამდებობის პირისა და მოქალაქისათვის და ისინი უნდა შესრულდეს. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-5 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ ორგანოს უფლება არა აქვს კანონმდებლობის მოთხოვნების საწინააღმდეგოდ განახორციელოს რაიმე ქმედება. ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მითითებას მარეგისტრირებელი ორგანოს ვალდებულებაზე სასამართლო აქტის აღსრულების შესახებ, რაც სადავო შემთხვევაში განხორციელდა.

საკასაციო პალატა დამატებით მიუთითებს, რომ „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის 6¹ პუნქტის თანახმად, მარეგისტრირებელი ორგანო უფლებამოსილია საქართველოს კანონმდებლობის მოთხოვნათა დაცვით დააზუსტოს, შეცვალოს, ძალადაკარგულად გამოაცხადოს ან ბათილად ცნოს უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრში რეგისტრირებული მცდარი ან ურთიერთშეუსაბამო მონაცემები და უზრუნველყოს ამ მიზნით დაწყებულ ადმინისტრაციულ წარმოებაში ყველა დაინტერესებული პირის ჩართვა. ამდენად, საკასაციო პალატა ასევე იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას მასზედ, რომ მარეგისტრირებელმა ორგანომ მართებულად მიიღო გადაწყვეტილება რეგისტრაციის შესახებ 2019 წლის 2 მაისის №..., ასევე, 2019 წლის 17 მაისის №... გადაწყვეტილების ბათილად ცნობის თაობაზე.

აღსანიშნავია, „საჯარო რეესტრის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-8 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, მარეგისტრირებელი ორგანო უფლებამოსილია კონკრეტულ შემთხვევაში დამატებით მოითხოვოს სარეგისტრაციო წარმოებასთან დაკავშირებული ნებისმიერი დოკუმენტის ან ინფორმაციის წარმოდგენა, რომელიც აუცილებელია განცხადებით მოთხოვნილ საკითხზე გადაწყვეტილების მისაღებად. განსახილველ შემთხვევაში, ვინაიდან კონკრეტული უძრავი ნივთის რეგისტრაციის განხორციელების მიზნით დაინტერესებული პირის მიერ მარეგისტრირებელ ორგანოში წარდგენილი სარეგისტრაციო დოკუმენტაციით, მათ შორის, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 27 ივნისის გადაწყვეტილებით, ვერ დგინდებოდა სარეგისტრაციო ობიექტის მაიდენტიფიცირებელი მონაცემები, ასევე მართებულია სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2019 წლის 22 ივლისის №... სადავო აქტი დაინტერესებული პირისათვის სასამართლო გადაწყვეტილებით მიკუთვნებული ფართის შესაბამისი შიდა აზომვითი ნახაზ(ებ)ის წარდგენის დავალების ნაწილში.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან პ.ხ-ას ს.ა-ის, რ.ა-ის, რა.ა-ას, ს.გ-ისა და ე.ბ-ის საკასაციო საჩივარზე 03.05.2023წ. №... საგადასახადო დავალებით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, პ.ხ-ას (პ/ნ ...) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ს.ა-ის, რ.ა-ის, რა.ა-ას, ს.გ-ისა და ე.ბ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 19 სექტემბრის განჩინება;

3. პ.ხ-ას (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს ს.ა-ის, რ.ა-ის, რა.ა-ას, ს.გ-ისა და ე.ბ-ის საკასაციო საჩივარზე 03.05.2023წ. №... საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: ბ. სტურუა

მ. ვაჩაძე

გ. აბუსერიძე