საქმე №ბს-330(2კ-24) 25 ივლისი, 2024 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია

კასატორი (ასკ-ის 16.2) - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) - გ. პ-ი

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინიტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2019 წლის 16 დეკემბერს გ. პ-იმა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, 2019 წლის 17 სექტემბერს ქ. თბილისის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურში წარადგინა განცხადება, რომლითაც მოითხოვა მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდით: ... და ...) სპეციალური ზონალური შეთანხმების გაცემა სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების სამსახურის 14.11.2019წ. დასკვნის მიხედვით ზემოაღნიშნული განცხადება არ დაკმაყოფილდა. მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ ერთმევა საკუთარი უძრავი ქონების ეფექტიანი გამოყენებისა და სარგებლობის უფლება, რადგან ეზღუდება მიწის ნაკვეთების თავისუფლად განკარგვის შესაძლებლობა.

მოსარჩელემ დაზუსტებული სარჩელით მოითხოვა ქალაქ თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი: №...) სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემაზე უარის თქმის თაობაზე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2019 წლის 14 ნოემბრის №ბ01.011931818 ბრძანების ბათილად ცნობა, ქალაქ თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი: №...) სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემაზე თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ფაქტობრივი უარის ბათილად ცნობა და მოპასუხისთვის მითითებულ მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №... და №...) საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური ზონალური შეთანხმების გაცემის თაობაზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 22 სექტემბრის განჩინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის წარმომადგენლის შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა და საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საჯარო სამართლის იურიდიული პირი - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 15 აპრილის გადაწყვეტილებით გ. პ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი №...) სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით, სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემაზე უარის თქმის თაობაზე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2019 წლის 14 ნოემბრის №ბ01.011931818 ბრძანება და ქალაქ თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი №...) სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემაზე თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ფაქტობრივი უარი და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას დაევალა, კანონით დადგენილ ვადაში, გ. პ-ის მოთხოვნასთან მიმართებით საქმის გარემოებების სრულყოფილი გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა სამსახურის 2019 წლის 14 ნოემბრის №დ67.01193184 დასკვნაზე, რომლის თანახმად, ვინაიდან მოცემულ (საკადასტრო კოდი: №...) და მიმდებარე ტერიტორიაზე უსისტემოდ მიმდინარეობს მიწის ნაკვეთების დაყოფა შეუსაბამო კონფიგურაციის საკადასტრო ერთეულებად, რაც შემდგომში იწვევს მისასვლელი გზების და ქალაქის შესაბამისი ინფრასტრუქტურის არ მქონე მიწის ნაკვეთების ჩამოყალიბებას და მათ უსისტემო განაშენიანებას, ამასთან, ტერიტორია მდებარეობს განაშენიანების კონტურს გარეთ და წარმოადგენს გაუნაშენიანებელი ტერიტორიის ნაწილს, სამსახურმა დასაშვებად არ მიიჩნია სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემა. ამავე დასკვნაში აღნიშნულია, რომ მიზანშეწონილია ტერიტორიის ერთიანი კონცეფციის ფარგლებში განვითარება.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებით დამტკიცებულ „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის ტექსტური ნაწილის“ პირველი მუხლის მე-17, მე-18 მუხლებზე. სასამართლომ მიიჩნია, რომ არც გასაჩივრებული აქტით იყო დასაბუთებული და ვერც სასამართლო სხდომაზე დაასაბუთა მოპასუხე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ, თუ რატომ ეთქვა უარი მოსარჩელეს ქალაქ თბილისში, სოფ. ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №..., №...) სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით, სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემაზე. ამასთან, საქმეში წარმოდგენილი გასაჩივრებული ბრძანება მიღებულ იქნა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახური 2019 წლის 14 ნოემბრის №დ67.01193184 დასკვნის საფუძველზე, თუმცა, თავის მხრივ არც მითითებული დასკვნა შეიცავს არავითარ დასაბუთებას.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა შპს „მ...ის“ 12.12.2019წ. №11/19 საექსპერტო დასკვნაზე, რომელშიც აღნიშნულია, რომ ახალი მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცებამდე (15.03.2019წ.), სადავო ტერიტორია მოქცეულია საცხოვრებელ ზონაში, სადაც დასაშვებია სააგარაკე ტიპის სახლის მშენებლობა. დამკვეთის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთების მიმდებარედ გაცემულია არაერთი სამშენებლო ნებართვა, რომელიც ცალსახად მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ ურბანული თვალსაზრისით, სახეზეა სააგარაკე ტიპის დასახლება. კვლევის თანახმად, ექსპერტი მიზანშეწონილად მიიჩნევს №... და №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთების განვითარებას სააგარაკე ტიპის დანიშნულებით (სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გზით) (ტ. I, ს.ფ. 144-153). გარდა ამისა, სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზეც, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ცალსახად დასტურდებოდა საპროექტო ტერიტორიის ირგვლივ დაწყებული არაერთი მშენებლობის ფაქტი, რაც გამორიცხავს რომ საპროექტო ტერიტორია გაუნაშენიანებელია.

საქალაქო სასამართლომ ასევე ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს გადაწყვეტილებას წინასწარ დადგენილი სავალდებულო ხასიათი არ აქვს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მიერ საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას, რამეთუ მერის კომპეტენცია არ შეიძლება შეიზღუდოს ზემოაღნიშნული სამსახურის გადაწყვეტილების საფუძველზე მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც აღნიშნული დასკვნა არ არის დასაბუთებული.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 15 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა გ. პ-იმა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 15 აპრილის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტომ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით გ. პ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 15 აპრილის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება. გ. პ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (ს/კ№...; ს/კ №...) სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემაზე უარის თქმის თაობაზე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2019 წლის 14 ნოემბრის №ბ01.011931818 ბრძანება და ფაქტობრივი უარი; ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას დაევალა ქალაქ თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (ს/კ№...; ს/კ №...) სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემის თაობაზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ- სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურის 2019 წლის 14 ნოემბრის Nდ67.01193184 დასკვნაზე. პალატამ აღნიშნა, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებებით ცალსახად დასტურდებოდა საპროექტო ტერიტორიის ირგვლივ არაერთი მშენებლობის ფაქტი, რაც გამორიცხავდა ადმინისტრაციული ორგანოს მითითება მასზედ, რომ ტერიტორია გაუნაშენიანებელია. პალატამ მიიჩნია რომ მოსარჩელეზე სპეციალური ზონალური შეთანხმების გაცემა არ გამოიწვევს განაშენიანების კონტურის ცვლილებას მით უფრო ფუნდამენტურ/კონცეპტუალურ დონეზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიამ და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტომ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის განმარტებით, ყოველი კონკრეტული ნებართვის გაცემა საჭიროებს საკითხის სრულყოფილ კვლევას, რადგან შეუძლებელია სახეზე იყოს იდენტური შემთხვევები. სასამართლოს მიერ შეფასებულ უნდა იქნეს აქტის გამოცემის დროს არსებული სამართლებრივი წესრიგი. მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიღება გარკვეულწილად გავლენას ახდენს საპროექტო არეალში მდებარე უძრავი ნივთების მესაკუთრეთა უფლებებზე, ზოგიერთ შემთხვევაში ხდება სამშენებლო პირობების გაუარესებაც, რაც განპირობებულია ქალაქის შემდგომი განვითარების საუკეთესო ინტერესებით. საქმეში წარმოდგენილი შესაბამისი სამსახურის მიერ გაცემული დასკვნა ეყრდნობა საპროექტო მიწისა ნაკვეთისა და მიმდებარე ტერიტორიის განაშენიანების ანალიზს ურბანულ ჭრილში. აღნიშნულის საფუძველზე ცალსახაა, რომ საჯარო და კერძო ინტერესების თანაფარდობის გათვალისწინებით მიღებული იქნა გასაჩივრებული ბრძანება. “ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების განაშენიანების რეგულირების წესების დამტკიცების შესახებ“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის N14–39 დადგენილებით დამტკიცებული წესების 22-ე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, უძრავი ობიექტის სპეციალური (ზონალური) შეთანხმებით ნებადართულ სახეობაზე სპეციალური შეთანხმების გაცემა დასაშვებია, თუ დასაბუთდა ა)გამონაკლისი საჭიროა ტერიტორიის რაციონალური და ეფექტური გამოყენებისთვის; ბ) არ იცვლება მიმდებარე ტერიტორიის საერთო ქალაქგეგმარებითი ხასიათი. საპროექტო მიწის ნაკვეთი მოქმედი მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით სცდება განაშენიანების კონტურს და წარმოადგენს გაუნაშენიანებელი ტერიტორიის ნაწილს, შესაბამისად, სასამართლოს მხრიდან საკითხი ამ კუთხით უნდა შეფასებულიყო.

კასატორი - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საჯარო სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო აღნიშნავს, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთი მოქმედი მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის თანახმად, სცდება განაშენიანების კონტურს და წარმოადგენს გაუნაშენიანებელი ტერიტორიის ნაწილს. დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გეგმით გათვალისწინებული განაშენიანების კონტური წარმოადგენს საზღვარს ქალაქის განაშენიანებულ და გაუნაშენიანებელ ტერიტორიებს შორის და განისაზღვრება მის გარეთ არსებული ტერიტორიების საქალაქო სამშენებლო განვითარების შეზღუდვის პირდაპირ პირობად. მოცემული შეზღუდვა ეყრდნობა ქალაქგეგმარებით მოსაზრებებს და მისი კორექტირება შესაძლებელია მასშტაბით გათვალისწინებული ტექნიკური და გააზრებითი ცდომილების ხარისხის ფარგლებში, შესაბამისი ქალაქგეგმარებითი დასაბუთების საფუძველზე მოცემული საზღვრის კორექტირების მიღმა, ფუნდამენტური ცვლილება წარმოადგენს ცვლილებას კონცეპტუალურ დონეზე და შესაძლებელია მხოლოდ დოკუმენტისა და მისი მიდგომების სისტემური რევიზიის პირობებში. მოცემულ და მიმდებარე ტერიტორიაზე უსისტემოდ მიმდინარეობს მიწის ნაკვეთების დაყოფა შეუსაბამო კონფიგურაციის საკადასტრო ერთეულებად, რაც შემდგომში გამოიწვევს მისასვლელი გზების და ქალაქის შესაბამისი ინფრასტრუქტურის არ მქონე მიწის ნაკვეთების ჩამოყალიბებას და მათ უსისტემო განაშენიანებას, ამასთან ტერიტორია მდებარეობს განაშენიანების კონტურს გარეთ და წარმოადგენს გაუნაშენიანებელი ტერიტორიის ნაწილს, შესაბამისად არ არის დასაშვები სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემა. კასატორი მიიჩნევს, რომ მიზანშეწონილია ტერიტორიის ერთიანი კონცეფციის ფარგლებში განვითარება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 22 მარტის და 24 აპრილის განჩინებებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

დავის საგანს წარმოადგენს ქალაქ თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №... და საკადასტრო კოდი: №...) სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემაზე უარის თქმის, კერძოდ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2019 წლის 14 ნოემბრის №ბ01.011931818 ბრძანების და თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ფაქტობრივი უარის კანონიერება და მოპასუხისთვის ზემოაღნიშნულ მიწის ნაკვეთებზე საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური ზონალური შეთანხმების გაცემის თაობაზე ახალი ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ს ქალაქი თბილისში, სოფელი ...ში მდებარე უძრავ ნივთებზე (საკადასტრო კოდი: №..., დაზუსტებული ფართობი: 1231 კვ.მ. და საკადასტრო კოდით: №..., დაზუსტებული ფართობი: 1269 კვ.მ.) საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოში რეგისტრირებულია გ. პ-ის საკუთრების უფლება.

2019 წლის 17 სექტემბერს გ. პ-იმა განცხადებით მიმართა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურს და ქ. თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №..., №...) სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემა მოითხოვა.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურის 2019 წლის 14 ნოემბრის №დ67.01193184 დასკვნის თანახმად, ვინაიდან მოცემულ და მიმდებარე ტერიტორიაზე უსისტემოდ მიმდინარეობს მიწის ნაკვეთების დაყოფა შეუსაბამო კონფიგურაციის საკადასტრო ერთეულებად, რაც შემდგომში იწვევს მისასვლელი გზების და ქალაქის შესაბამისი ინფრასტრუქტურის არმქონე მიწის ნაკვეთების ჩამოყალიბებას და მათ უსისტემო განაშენიანებას, ამასთან, ტერიტორია მდებარეობს განაშენიანების კონტურს გარეთ და წარმოადგენს გაუნაშენიანებელი ტერიტორიის ნაწილს, სამსახურმა დასაშვებად არ მიიჩნია სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემა. ამავე დასკვნაში აღნიშნულია, რომ მიზანშეწონილია ტერიტორიის ერთიანი კონცეფციის ფარგლებში განვითარება.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურის 2019 წლის 14 ნოემბრის №დ67.01193184 დასკვნის საფუძველზე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 2019 წლის 14 ნოემბრის №ბ01.011931818 ბრძანებით გ. პ-ის უარი ეთქვა ქალაქ თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი: №...) სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემაზე.

დადგენილია და მხარეთა შორის სადავო არ არის ის გარემოება, რომ №... საკადასტრო კოდზე, სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსების მიზნით, სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემის საკითხთან დაკავშირებით შესაბამისი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემული არ არის.

დადგენილია, რომ ქალაქ თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №... და №...) ვრცელდება ზოგადი სარეკრეაციო ზონა (რზ), ტერიტორიას არა აქვს მინიჭებული კონკრეტული ქვეზონა, ასევე გამწვანებული ტერიტორიების რუკის მიხედვით შეთავაზებულია ზოგადი სარეკრეაციო ზონა (რზ), რომელიც „განაშენიანების რეგულირების წესების“ მე-15 მუხლის მე-2 პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, წარმოადგენს ქალაქ თბილისის ტერიტორიაზე გამოყოფილ ერთ-ერთ ზოგად ფუნქციურ ზონას და მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ გამწვანებულ ან/და გასართობ-დასასვენებელ ტერიტორიებს. 2019 წლის 17 სექტემბრის №01192603327-67 განცხადებით მოთხოვნილია სარეკრეაციო ზონა 3 (რზ-3)-ის პირობებითა და პარამეტრებით განვითარება და სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლის განთავსება. დასახელებული „წესების“ №1 დანართის მე-9 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის თანახმად კი, სარეკრეაციო ზონა 3 (რზ-3)-ში სააგარაკე-დასასვენებელი საცხოვრებელი სახლი წარმოადგენს ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების საგამონაკლისო დასაშვებ სახეობას, რომელიც საჭიროებს სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებას.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული „ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ 22-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება წარმოადგენს ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საგამონაკლისო წესს და მისი გაცემა დასაშვებია მხოლოდ ამ წესებით განსაზღვრულ შემთხვევებში, ამ მუხლით დადგენილი მოთხოვნების შესაბამისად. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება გაიცემა კონკრეტული მიწის ნაკვეთისათვის: ა) კ-1 და კ-2 კოეფიციენტების განაშენიანების რეგულირების წესებით დადგენილი ზღვრული მაჩვენებლების გადამეტებისთვის; ბ) გამოყენების ისეთი სახეობის დაშვებაზე, რაც განაშენიანების რეგულირების წესების მოთხოვნებით საჭიროებს სპეციალურ(ზონალურ) შეთანხმებას; გ) შეუსაბამო სტატუსის მქონე უძრავი ობიექტების გამოყენებასა და განაშენიანებასთან დაკავშირებული ქმედებისათვის; დ) იძულებით (განპირობებული) შეუსაბამო უძრავი ობიექტებისათვის ინდივიდუალური პარამეტრების დასადგენად. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, უძრავი ობიექტის სპეციალური(ზონალური) შეთანხმებით ნებადართულ სახეობაზე სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემა დასაშვებია, თუ დასაბუთდება ქვემოთ ჩამოთვლილი ყველა გარემოება: ა) გამონაკლისი საჭიროა ტერიტორიის რაციონალური და ეფექტური გამოყენებისთვის; ბ) არ იცვლება მიმდებარე ტერიტორიის საერთო ქალაქგეგმარებითი ხასიათი. მითითებული მუხლის მე-4 პუნქტის სადავო პერიოდში მოქმედი რედაქციის თანახმად, ამ მუხლის მე-2 პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევებში სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების მიღების თაობაზე განცხადება უნდა წარედგინოს ურბანულ განვითარებაზე უფლებამოსილ თბილისის მერიის სტრუქტურულ ერთეულს, ხოლო მე-9 პუნქტის მიხედვით, სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებაზე გადაწყვეტილებას იღებს თბილისის მუნიციპალიტეტის მერი, ადმინისტრაციულ წარმოებაში ჩართული სტრუქტურული ერთეულების დასკვნის საფუძველზე.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96.1 მუხლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასების და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. ამავე მუხლის მეორე ნაწილის თანახმად, დაუშვებელია ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ. ამასთან, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 17.2. მუხლის თანახმად, სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის კანონიერების შემოწმებისას აქტის გამომცემმა ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა უზრუნველყოს მიღებული გადაწყვეტილების მართლზომიერების დამტკიცება სასამართლოს წინაშე, ვინაიდან საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 5.1. მუხლის მიხედვით ადმინისტრაციულ ორგანოს უფლება არა აქვს კანონმდებლობის მოთხოვნების საწინააღმდეგოდ განახორციელოს რაიმე ქმედება, რაც გულისხმობს ადმინისტრაციული ორგანოს (თანამდებობის პირის) ვალდებულებას და სამართლებრივ პასუხისმგებლობას აქტის კანონიერებასთან დაკავშირებით. შესაბამისად, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 17.2. მუხლი სადავო აქტის კანონიერების მტკიცების ტვირთს აკისრებს მის გამომცემ ადმინისტრაციულ ორგანოს და ავალდებულებს დაამტკიცოს, რომ მან უზრუნველყო მის მიერ გამოცემული გადაწყვეტილების კანონის საფუძველზე და მის შესაბამისად მომზადება, მიღება, გამოცემა.

საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის ეს უმნიშვნელოვანესი იმპერატიული ხასიათის დანაწესი ემსახურება საჯარო მმართველობის კანონიერების პრინციპს, რამდენადაც ყოველი მმართველობითი გადაწყვეტილების მიღება უნდა ეფუძნებოდეს განსახილველი საკითხის გარემოებებისა და ფაქტების ობიექტურ შესწავლა-გამოკვლევას, რომლის შეფასებიდან უნდა გამომდინარეობდეს საკითხის გადასაწყვეტად ჩამოყალიბებული დასკვნა. ამ ვალდებულების შესრულება ემსახურება ადმინისტრაციული ორგანოს ასევე უმნიშვნელოვანეს - მიღებული გადაწყვეტილების დასაბუთების ვალდებულებას. ადმინისტრაციულმა ორგანომ უნდა ახსნას, განმარტოს, დაასაბუთოს, თუ რატომ რა ფაქტებზე დაყრდნობით მიიღო ამგვარი გადაწყვეტილება, გარდა აღნიშნულისა, გადაწყვეტილების დასაბუთება აუცილებელია ადრესატისათვის, რათა შეაფასოს მისი მართლზომიერება, დარწმუნდეს მის კანონშესაბამისობაში, ხოლო უფლების დარღვევის განცდის შემთხვევაში ისარგებლოს გასაჩივრების შესაძლებლობით, მას უნდა შეეძლოს იცოდეს რა არგუმენტებით უნდა დაუპირისპირდეს მიღებულ გადაწყვეტილებას, რასაც დასაბუთების გარეშე გადაწყვეტილების მიღების პირობებში, მოკლებულია.

საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ, ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-6 და მე-7 მუხლების შესაბამისად, საჯარო და კერძო ინტერესების დაცვის საფუძველზე კანონმდებლობის შესაბამისი რამდენიმე გადაწყვეტილებიდან ყველაზე მისაღები გადაწყვეტილების შერჩევის დისკრეციული უფლებამოსილების განხორციელებისას ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილებამ არ შეიძლება, გამოიწვიოს პირის კანონიერი უფლებებისა და ინტერესების დაუსაბუთებელი შეზღუდვა. მოცემული დანაწესი აუცილებლად გულისხმობს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში მიღებული გადაწყვეტილების დასაბუთების სავალდებულოობას, ვინაიდან მხოლოდ აღნიშნულით არის შესაძლებელი, გაირკვეს, მიღებულ იქნა თუ არა უშეცდომო გადაწყვეტილება. დასაბუთების ვალდებულება განპირობებულია ადმინისტრაციული ორგანოს საქმიანობაზე კონტროლის განხორციელების მიზნით. თუმცა სადავო ადმინისტრაციული აქტებით არ არის დასაბუთებული და სრულად ბუნდოვანია რამდენად შეფასდა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ საპროექტო მიწის ნაკვეთის მიმდებარე ტერიტორიის განაშენიანების თავისებურებანი. ამასთან, როგორ იქნა დაცული საჯარო ინტერესი ქალაქგეგმარებითი კუთხით.

სააპელაციო სასამართლომ მართებულად მიუთითა, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო წარმოადგენდა ადმინისტრაციულ წარმოებაში ჩართულ სტრუქტურულ ერთეულს, თუმცა აღნიშნული უპირობოდ არ გულისხმობდა იმას, რომ მის გადაწყვეტილებას წინასწარ დადგენილი სავალდებულო ხასიათი ჰქონდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის მიერ საბოლოო გადაწყვეტილების მიღების კუთხით.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს შპს „მ...ის“ 2019 წლის 12 დეკემბრის №11/19 საექსპერტო დასკვნაზე, რომელშიც აღნიშნულია, რომ ახალი მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცებამდე (15.03.2019წ.), სადავო ტერიტორია მოქცეული იყო საცხოვრებელ ზონაში, სადაც დასაშვებია სააგარაკე ტიპის სახლის მშენებლობა. დამკვეთის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთების მიმდებარედ გაცემულია არაერთი სამშენებლო ნებართვა, რომელიც ცალსახად მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ ურბანული თვალსაზრისით, სახეზეა სააგარაკე ტიპის დასახლება. აღნიშნული კვლევის თანახმად, ექსპერტი მიზანშეწონილად მიიჩნევს №... და №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთების განვითარებას სააგარაკე ტიპის დანიშნულებით (სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გზით). საკასაციო სასამართლო ასევე საგულისხმოდ მიიჩნევს, რომ საქმეში მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტაციის თანახმად, №... და N... მიწის ნაკვეთის მიმდებარე ტერიტორიაზე, სხვადასხვა მესაკუთრეებზე უკვე გაცემულია და შეთანხმებულია მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები და მიწის ნაკვეთის განვითარების შესაძლებლობა. ზემოაღნიშნული მტკიცებულებებით ცალსახად გამოირიცხება სადავო აქტში მითითებული დასაბუთება მასზედ, რომ მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთის მიმდებარე ტერიტორია გაუშენიანებელია. საქმეში დაცული შპს „თ...ს“ 2021 წლის 29 სექტემბრის წერილის თანახმად, ქ. თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №..., №...) კომპანიის მილსადენები არ გადის, ხოლო მიმდებარე ტერიტორიაზე განთავსებულია შპს „თ...ს“ მოქმედი გაზსადენები, საიდანაც, გარდა დაუძლეველი გარემოებისა, შესაძლებელია სამომავლოდ პროექტირება და გაზმომარაგება. საქმეში, ასევე წარმოდგენილია სს „თ...ს“ 2021 წლის 25 ოქტომბრის №1025/143/21 წერილი, რომლის თანახმად, ქ. თბილისში, სოფელ ...ში მდებარე №... და №... საკადასტრო ერთეულებზე 10-10 კვტ. სიმძლავრის ელ.ენერგიით უზრუნველყოფა სს „თ...ს“ ქსელიდან შესაძლებელია.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს დასკვნას მასზედ, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებები სარჩელის სრულად დაკმაყოფილების შესაძლებლობას იძლეოდა. მართებულია სააპელაციო პალატის მოსაზრება მასზედ, რომ მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი საკითხის დაკმაყოფილება არ საჭიროებს განაშენიანების კონტურის ცვლილებას, მით უფრო ფუნდამენტურ/კონცეპტუალურ დონეზე.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივარზე 10.04.2024წ. N04836 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი აქვს სახელმწიფო ბაჟი 300 ლარის ოდენობით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, ქალაქ თბილისის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს (ს/ნ 205393689) უნდა დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 31 ოქტომბრის გადაწყვეტილება;

3. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს (ს/ნ 205393689) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 10.04.2024წ. N04836 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70 პროცენტი - 210 ლარი შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა