საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-694(3კ-24) 17 სექტემბერი, 2024 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

ბიძინა სტურუა (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, გოჩა აბუსერიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები (მოპასუხეები) - საქართველოს პრეზიდენტი, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრო

კასატორი (მესამე პირი) - სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტო

მოწინააღმდეგე მხარე - ე. მ-ა

მესამე პირი - მ. მ-ა

დავის საგანი - ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ნაწილობრივ ბათილად ცნობა, ადმინისტრაციული ხელშეკრულების ნაწილობრივ ბათილად ცნობა

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 4 დეკემბრის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2021 წლის 12 თებერვალს ე. მ-ამ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - საქართველოს პრეზიდენტისა და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელის განმარტებით, მან საცხოვრებელი ფართით უზრუნველყოფის მოთხოვნით მიმართა საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს, თუმცა უარი უთხრა მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე, მიზეზად კი მიუთითა, რომ მოსარჩელემ 2010 წელს მიიღო ფართი და მისი ხელმეორედ დაკმაყოფილება ეწინააღმდეგებოდა კანონმდებლობას.

მოსარჩელემ ასევე აღნიშნა, რომ სააგენტოს 2020 წლის 23 დეკემბრის №03/20331 წერილით მისთვის ცნობილი გახდა, რომ ე. მ-ას მამას - მ. მ-ასა და საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს შორის დაიდო ნასყიდობის ხელშეკრულება, რომლითაც მ. მ-ას გადაეცა პირობადადებული საკუთრება, მდებარე: ქ. თბილისი, ..., ...ის დასახლება, კოტეჯი №2. ხელშეკრულების 2.4 და 2.5 მუხლებით კი მ. მ-ამ აიღო ვალდებულება, რომ ხელშეკრულებაში მითითებულ პირებს - მათ შორის მოსარჩელეს აცხოვრებდა მისთვის გადაცემულ ქონებაში და აღნიშნულ პირებს შეეზღუდათ დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე ფართის მიღების უფლება. მოსარჩელის განმარტებით, მას თანხმობა არ გაუცია ზემოაღნიშნული ხელშეკრულების დადებაზე, იგი 2000 წლიდან აღარ ცხოვრობდა მშობლებთან და მისთვის არ იყო ცნობილი ხელშეკრულებაში ე. მ-ას ასახვისა და მისი უფლებების შეზღუდვის ფაქტი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოში 2022 წლის 13 აპრილს გამართულ სხდომაზე სასარჩელო მოთხოვნის დაზუსტების შემდგომ, მოსარჩელემ ე. მ-ას ნაწილში სახელმწიფო ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ საქართველოს პრეზიდენტის 2009 წლის 29 დეკემბრის №966 განკარგულებისა და ე. მ-ას საცხოვრებელი ფართით დაკმაყოფილებისა და სხვა საცხოვრებელი ფართით სახელმწიფოს მიერ მისი უზრუნველყოფის შესაძლებლობის შეზღუდვის ნაწილში საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და მ. მ-ას შორის 2010 წლის 24 მაისს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების ბათილად ცნობა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 26 თებერვლის განჩინებით საქმეში მესამე პირებად ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით ჩაერთნენ სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტო და მ. მ-ა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილებით ე. მ-ას სარჩელი დაკმაყოფილდა. ე. მ-ას ნაწილში ბათილად იქნა ცნობილი საქართველოს პრეზიდენტის 2009 წლის 29 დეკემბრის №966 განკარგულება და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და მ. მ-ას შორის 2010 წლის 24 მაისს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს პრეზიდენტმა, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ და სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტომ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 4 დეკემბრის განჩინებით საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს, საქართველოს პრეზიდენტისა და სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტოს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ მ. მ-ა, მისი მეუღლე ნ. მ-აა და შვილები - კ. და ე. მ-აები ნათესავებთან ერთად, როგორც აფხაზეთიდან იძულებით გადაადგილებული პირები, საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს მიერ წარმოებული აღრიცხვით, დარეგისტრირდნენ საოჯახო ნომრით ..., მისამართზე - ..., კოდი ..., ...ის ..., ბინა „ბ“. დასახელებულ პირთა მიერ 2013 წელს შევსებული ანკეტების მიხედვით, შესაბამისი პერიოდის მდგომარეობით მ. მ-ა, ნ. მ-ა და კ. მ-ა ცხოვრობდნენ იგივე მისამართზე ბინაში, რომელიც სახელმწიფომ გადასცა გრძელვადიანი განსახლების პროგრამის ფარგლებში, ხოლო ე. მ-ა ცხოვრობდა სხვა მისამართზე დაქირავებულ ბინაში.

სააპელაციო სასამართლომ ასევე დადგენილად მიიჩნია, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2009 წლის 29 დეკემბრის №966 განკარგულებით სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული, განკარგულების დანართში მითითებული ქონება პირდაპირი მიყიდვის ფორმით სიმბოლურ ფასად - 1 (ერთი) ლარად დანართშივე მითითებულ ფიზიკურ პირებს საკუთრებაში გადაეცათ. მითითებული განკარგულების დანართის თანახმად, ქალაქ თბილისი, ...ში, ...ის დასახლებაში არსებული №2 კოტეჯი, საკადასტრო კოდით ... ე., კ., მ. და ნ. მ-აების ოჯახს გადაეცა. საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და მ. მ-ას შორის 2010 წლის 24 მაისს ნასყიდობის ხელშეკრულების თანახმად კი, მ. მ-ას გადაეცა პირობადადებული საკუთრების უფლება ქალაქ თბილისში, ...ში, ...ის ტერიტორიაზე მდებარე №2 კორპუსის პირველ სართულზე არსებულ 52,64 კვ.მ ფართზე. როგორც დასახელებული განკარგულებით, ასევე ხელშეკრულებით, მყიდველს დაეკისრა ნ. ე. და კ. მ-აების საცხოვრებელი ფართით უზრუნველყოფის ვალდებულება, ხოლო დასახელებულ პირებს შეეზღუდათ უფლება დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე სახელმწიფოსგან, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულისაგან ან სხვა პირისგან კომპენსაცია ან უძრავი ქონების გადაცემა მოეთხოვათ, გარდა კანონით განსაზღვრული შემთხვევებისა.

სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებით არ დასტურდებოდა ე. მ-ას, ქალაქ თბილისში, ...ში, ...ის ტერიტორიაზე მდებარე №2 კორპუსის პირველ სართულზე არსებულ 52,64 კვ.მ ფართში 2009-2010 წლებში და შემდგომ პერიოდში მ. მ-ასთან ერთად ერთ ოჯახად ფაქტობრივად ცხოვრების ფაქტი. ამასთან, სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ ადმინისტრაციულ ორგანოს ევალებოდა ხელშეკრულების დადების შესახებ ეცნობებინა მესამე პირებისთვის და მოეთხოვა წერილობითი თანხმობის წარდგენა, თუმცა განსახილველ შემთხვევაში არ დასტურდებოდა, რომ ე. მ-ა ინფორმირებული იყო სადავო ხელშეკრულების გაფორმებისა და ამგვარად, ბინით დაკმაყოფილების თაობაზე, რაც წინააღმდეგობაში მოდიოდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული 67-ე მუხლის მე-2 და მე-3 ნაწილების მოთხოვნებთან.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 4 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს საქართველოს პრეზიდენტმა, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტრომ და სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტომ, რომლებმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა მოითხოვეს.

კასატორის - საქართველოს პრეზიდენტის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ გააკეთა არასწორი შეფასებები, ვინაიდან იგი დაეყრდნო მხოლოდ 2013 წელს შევსებულ დევნილთა ანკეტებს, რომლის მიხედვითაც 2013 წლის მდგომარეობით ე. მ-ა ცხოვრობდა ქირით, თუმცა სასამართლომ საერთოდ არ იმსჯელა საქმეში წარმოდგენილ არსებითი მნიშვნელობის მტკიცებულებაზე - სასამართლოს მიერვე გამოთხოვილ სააგენტოს 2021 წლის 19 ნოემბრის №04/11433 კორესპონდენციაზე, რომლითაც დასტურდებოდა, რომ სადავო პერიოდში, 2009 წლის მდგომარეობით, ე., კ., მ. და ნ. მ-აები ერთ ოჯახად იყვნენ რეგისტრირებულნი ერთი და იმავე მისამართზე. ამასთან, კასატორის მოსაზრებით სასამართლომ არასათანადოდ შეაფასა დევნილთა ანკეტები, რომელთა მიხედვით მოსარჩელის და მ. მ-ას, როგორც დროებითი რეგისტრაციის მისამართად, ასევე ფაქტობრივ საცხოვრებლად მითითებულია იდენტური მისამართი. ამასთან, ამავე ანკეტებით დევნილი ოჯახის წევრებს გააჩნიათ იდენტური საოჯახო ნომერიც. კასატორმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 26 სექტემბრის №ბს-133-131(2კ-17) და 2017 წლის 20 ივლისის №ბს-215-213(კ-17) განჩინებებზე მითითებით აღნიშნა, რომ სააპელაციო პალატას უნდა შეეფასებინა, რომ საქმეში ერთის მხრივ წარმოდგენილი იყო დევნილი პირისათვის უფლებამოსილი ორგანოს მიერ გაცემული წერილობითი მტკიცებულებები დევნილთა სარეგისტრაციო მონაცემების სახით, დევნილთა ანკეტები და ყველაზე მნიშვნელოვანი სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს მიერ მომზადებული დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებდა მოსარჩელისა და მესამე პირის ერთად ცხოვრების ფაქტს, ხოლო მეორე მხრივ მოსარჩელის მიერ საქმეში არ იყო არც ერთი მტკიცებულება, რომელიც უზენაესი სასამართლოს მიერ დადგენილი პრაქტიკის შესაბამისად დაადასტურებდა, რომ ე. მ-ა და მ. მ-ა არ წარმოადგენდნენ ერთი ოჯახის წევრებს.

საქართველოს პრეზიდენტი ასევე მიუთითებს ხანდაზმულობის საკითხზე და მიიჩნევს, რომ სასამართლომ ხანდაზმულობის საკითხის შეფასებისას არასწორად გამოიყენა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლი, რადგან განსახილველ შემთხვევაზე ვრცელდებოდა „სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-11 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებული ხანდაზმულობის 3 წლიანი ვადა. ამასთან, კასატორი მიიჩნევს, რომ მოცემულ შემთხვევაში სადავო ხელშეკრულების გაფორმების დროისათვის მოსარჩელე წარმოადგენდა რა ხელშეკრულებაზე ხელმომწერი პირის ოჯახის წევრს, რომელიც ცხოვრობდა ამ პირთან სადავო ხელშეკრულებით გადაცემულ ფართში, ამასთან, მას ხელშეკრულების გაფორმების შემდგომ, წლების განმავლობაში არ მიუმართავს საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროსათვის ბინით დაკმაყოფილების მოთხოვნით და მას უნდა სცოდნოდა ბინით დაკმაყოფილების თაობაზე ხელშეკრულების გაფორმების შესახებ.

კასატორის - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს განმარტებით, ე. მ-ა წარმოადგენს იძულებით გადაადგილებულ პირს და მას მინიჭებული აქვს კონკრეტული საოჯახო ნომერი, რომელიც ასევე მინიჭებული აქვს სადავო ხელშეკრულებაზე ხელმომწერ პირს - მოსარჩელის ოჯახის უფროსს მ. მ-ას, ამდენად, მოსარჩელე წარმოადგენს ერთი საოჯახო ნომრით რეგისტრირებული პირების ოჯახის წევრს და რეგისტრირებული იყო სადავო ხელშეკრულებაში მითითებულ ფართში. ამასთან სამინისტრომ აღნიშნა, რომ უტყუარი მტკიცებულება იმისა, რომ სადავო პერიოდში მოსარჩელე ამ ფართში არ ცხოვრობდა ან/და მისთვის ცნობილი არ იყო გასაჩივრებული ხელშეკრულების დადების თაობაზე, საქმეში არ იყო წარმოდგენილი. ამასთან, კასატორმა აღნიშნა, რომ საქმეში ასევე არ იყო წარმოდგენილი იმის დამადასტურებელი მტკიცებულება, რომ მოსარჩელემ შეიცვალა საცხოვრებელი მისამართი და ამის შესახებ აცნობა ადმინისტრაციულ ორგანოს.

კასატორმა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 67-ე მუხლზე მითითებით აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციული ხელშეკრულების ძალაში შესასვლელად მესამე პირის წერილობითი თანხმობა საჭიროა ორ შემთხვევაში, კერძოდ, როდესაც სახეზეა ხელშეკრულება რომელიც ზღუდავს მესამე პირის უფლებას და როდესაც სახეზეა ხელშეკრულება, რომელიც აკისრებს მას რაიმე ვალდებულებას, განსახილველ შემთხვევაში კი, სადავო ხელშეკრულებით ე. მ-ას არ დაკისრებია რაიმე ვალდებულება, შესაბამისად ხელშეკრულების ძალაში შესვლისთვის, არ იყო სავალდებულო მისი თანხმობის არსებობა.

გარდა ზემოაღნიშნულისა, სამინისტრომ მიუთითა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, ხანდაზმულობის საკითხის გამოსარკვევად, სასამართლოს უნდა ეხელმძღვანელა „სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონით გათვალისწინებული ხანდაზმულობის 3 წლიანი ვადით და ვინაიდან ხელშეკრულების დადებიდან სასამართლოში სარჩელის შეტანამდე გასული იყო 3 წელზე მეტი, მოთხოვნა ხანდაზმულად მიეჩნია.

კასატორი - სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტო აღნიშნავს, რომ ფართის დაკანონების პერიოდისთვის მოსარჩელე მისი ოჯახის წევრებთან, მ. მ-ასთან, ნ. მ-ასთან და კ. მ-ასთან ერთად წარმოადგენდა ერთ ოჯახს და რეგისტრაციის ადგილის მიხედვით დევნილ ოჯახს გადაეცა საცხოვრებელი ფართი.

ამასთან, კასატორი გამორიცხავს მოსარჩელის მხრიდან ინფორმაციის არ ქონის შესაძლებლობას ფართის დაკანონების თაობაზე და განმარტავს, რომ ე. მ-ას მიზანს წარმოადგენდა საკუთარი თავის ცალკე ოჯახად წარმოდგენა და სახელმწიფოსგან დამატებითი საცხოვრებლის მიღება. აღნიშნული მოთხოვნის დაკმაყოფილება კი, სააგენტოს მოსაზრებით შექმნის ცუდ პრეცედენტს და წაახალისებს სხვა დევნილ ოჯახებს, რომ ოჯახის ხელოვნურად გაყოფის გზით მოითხოვონ საცხოვრებელი, სახელმწიფო კი ვეღარასდროს ამოწურავს საცხოვრებლით დასაკმაყოფილებელი ოჯახების რაოდენობას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 27 ივნისის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს პრეზიდენტის, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტოს საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს პრეზიდენტის, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტოს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ იგი იმსჯელებს იმ პრეტენზიებზე, რომლებიც მოცემული დავის გადასაწყვეტად სამართლებრივად მნიშვნელოვანია. ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

განსახილველ შემთხვევაში, სადავო საკითხს წარმოადგენს ე. მ-ას ნაწილში საქართველოს პრეზიდენტის 2009 წლის 29 დეკემბრის №966 განკარგულებისა და საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და მ. მ-ას შორის 2010 წლის 24 მაისს გაფორმებული ნასყიდობის ხელშეკრულების კანონიერება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს „საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა – დევნილთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-6 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, იძულებით გადაადგილებულ პირად – დევნილად ითვლება საქართველოს მოქალაქე ან საქართველოში სტატუსის მქონე მოქალაქეობის არმქონე პირი, რომელიც იძულებული გახდა დაეტოვებინა მუდმივი საცხოვრებელი ადგილი იმ მიზეზით, რომ უცხო ქვეყნის მიერ ტერიტორიის ოკუპაციის, აგრესიის, შეიარაღებული კონფლიქტის, საყოველთაო ძალადობის ან/და ადამიანის უფლებების მასობრივი დარღვევის გამო საფრთხე შეექმნა მის ან მისი ოჯახის წევრის სიცოცხლეს, ჯანმრთელობას ან თავისუფლებას ან/და ზემოაღნიშნული მიზეზის გათვალისწინებით შეუძლებელია მისი მუდმივ საცხოვრებელ ადგილზე დაბრუნება.

აღსანიშნავია, რომ საქართველოს მთავრობის 2007 წლის 2 თებერვლის №47განკარგულებით დამტკიცებული იძულებით გადაადგილებულ პირთა დევნილთა მიმართ სახელმწიფო სტრატეგიის V თავის თანახმად, დევნილი მოსახლეობის ინტეგრაციის ამოცანის გადასაჭრელად სახელმწიფო სტრატეგია მიზნად ისახავს დევნილთათვის საბინაო და სოციალური პირობების, მათი ჯანმრთელობისა და ეკონომიკური მდგომარეობის გაუმჯობესების ღონისძიებების, აგრეთვე აუცილებელი საკანონმდებლო ინიციატივების განხორციელებას. აღნიშნული პროგრამები უნდა ეფუძნებოდეს დევნილთა კატეგორიების განსაზღვრას მათი სიღატაკის ხარისხის (თუ რა ტიპის ზრუნვას საჭიროებს) და უნარშესაძლებლობების (შეუძლია თუ არა თვითკმარობის მიღწევა) მიხედვით, რაც მოითხოვს შესაბამისი ინდიკატორების შემუშავებას. დასახული ამოცანების წარმატებით გადასაჭრელად მნიშვნელოვანია პროგრამების ისე დაგეგმვა, რომ მინიმალური ზიანი მიადგეს დევნილთა შორის ჩამოყალიბებულ სოციალურ და ეკონომიკურ კავშირებს.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს, რომ საქართველოს მთავრობის 2009 წლის 12 იანვრის №4 განკარგულებით დამტკიცებული დევნილთა მიმართ სახელმწიფო სტრატეგიიდან გამომდინარე განსახორციელებელ ღონისძიებათა პროგრამაში დეტალურად იქნა მითითებული ის სახელმწიფო ორგანოები და უწყებები და ასევე მათი საქმიანობის სფერო, რომელთა მიერაც უნდა განხორციელდეს სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული ბინების დევნილთა საკუთრებაში გადაცემა. მითითებული განკარგულების მიხედვით, საპრივატიზებოდ შერჩეული კომპაქტური ჩასახლების ობიექტები მათი რეაბილიტაციის შემდგომ საკუთრებაში გადაეცემათ ამ ობიექტებში ფაქტობრივად მცხოვრებ დევნილებს, ხოლო მათში რეალურად მცხოვრები დევნილების დადგენას ახდენს სსიპ სამოქალაქო რეესტრის სააგენტო დევნილთა ჩასახლებებში ჩატარებული რეგისტრაციის შედეგად. შესაბამისად, სსიპ სამოქალაქო რეესტრის სააგენტო საპრივატიზებოდ შერჩეულ დევნილთა კომპაქტური ჩასახლების ობიექტში აღწერდა ამ ობიექტში რეალურად მცხოვრებ დევნილებს, ადგენდა მათი ოჯახების შემადგენლობას და აღნიშნულ ინფორმაციას აწვდიდა შესაბამის ორგანოს, რომელიც „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ საქართველოს კანონის საფუძველზე და „სახელმწიფო ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების შესახებ“ დებულების შესაბამისად აფორმებდა დევნილი ოჯახის წარმომადგენელთან ნასყიდობის ხელშეკრულებას.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედი „სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონის (ძალის დაკარგვის თარიღი: 09/08/2010) მე-6 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზება ხორციელდება აუქციონის და პირდაპირი მიყიდვის ფორმებით. ამავე მუხლის მე-5 პუნქტის თანახმად კი, სახელმწიფო ქონებისა და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზების მიზანია, საკუთრების უფლება გადაეცეს იმ მყიდველს, რომელიც სრულად და კეთილსინდისიერად შეასრულებს სახელმწიფო ქონებისა და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზებისათვის დადგენილ პირობას (პირობებს), ხოლო თუ პირდაპირი მიყიდვა ხორციელდება კონკურენტული შერჩევის საფუძველზე – საკუთრების უფლება მიენიჭოს იმ დაინტერესებულ პირს (პოტენციურ ინვესტორს), რომელიც სრულად და კეთილსინდისიერად შეასრულებს სახელმწიფო ქონების ან/და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების კონკურენტული შერჩევის საფუძველზე პირდაპირი მიყიდვის ფორმით პრივატიზებისათვის დადგენილ პირობას (პირობებს). სახელმწიფო ქონებისა და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პირდაპირი მიყიდვისა და კონკურენტული შერჩევის საფუძველზე პირდაპირი მიყიდვის შესახებ გადაწყვეტილებას იღებს და შესაბამის პირობებს ადგენს საქართველოს პრეზიდენტი.

განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მ. მ-ა, მისი მეუღლე ნ. მ-აა და შვილები - კ. და ე. მ-აები ნათესავებთან ერთად, როგორც აფხაზეთიდან იძულებით გადაადგილებული პირები, საქართველოს ოკუპირებული ტერიტორიებიდან იძულებით გადაადგილებულ პირთა, განსახლებისა და ლტოლვილთა სამინისტროს მიერ წარმოებული აღრიცხვით, დარეგისტრირდნენ საოჯახო ნომრით ..., მისამართზე - ..., კოდი ..., ...ის ..., ბინა „ბ“. დასახელებულ პირთა მიერ 2013 წელს შევსებული ანკეტების მიხედვით, შესაბამისი პერიოდის მდგომარეობით მ. მ-ა, ნ. მ-ა და კ. მ-ა ცხოვრობდნენ იგივე მისამართზე ბინაში, რომელიც სახელმწიფომ გადასცა გრძელვადიანი განსახლების პროგრამის ფარგლებში, ხოლო ე. მ-ა ცხოვრობდა სხვა მისამართზე დაქირავებულ ბინაში.

დადგენილია, რომ საქართველოს პრეზიდენტის 2009 წლის 29 დეკემბრის №966 განკარგულებით სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული, განკარგულების დანართში მითითებული ქონება პირდაპირი მიყიდვის ფორმით სიმბოლურ ფასად - 1 (ერთი) ლარად დანართშივე მითითებულ ფიზიკურ პირებს საკუთრებაში გადაეცათ, კერძოდ, განკარგულების დანართის თანახმად, ქალაქ თბილისი, ...ში, ...ის დასახლებაში არსებული №2 კოტეჯი, საკადასტრო კოდით ..., ე., კ., მ. და ნ. მ-აების ოჯახს გადაეცა. აღნიშნულის შემდგომ, საქართველოს ეკონომიკური განვითარების სამინისტროსა და მ. მ-ას შორის 2010 წლის 24 მაისს ნასყიდობის ხელშეკრულება გაფორმდა, რომლის თანახმად, მ. მ-ას გადაეცა პირობადადებული საკუთრების უფლება ქალაქ თბილისში, ...ში, ...ის ტერიტორიაზე მდებარე №2 კორპუსის პირველ სართულზე არსებულ 52,64 კვ.მ ფართზე. ასევე დადგენილია, რომ დასახელებული ხელშეკრულების 2.2 და 2.5 პუნქტებით მ. მ-ას მისთვის გადაცემული ქონებით ნ. ე. და კ. მ-აების საცხოვრებელი ფართით უზრუნველყოფის ვალდებულება დაეკისრა, ხოლო 2.4 პუნქტში აღინიშნა, რომ დასახელებული პირები ხელშეკრულების გაფორმების შემდეგ აღარ იქნებოდნენ უფლებამოსილნი, დევნილის სტატუსიდან გამომდინარე სახელმწიფოსგან, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულისაგან ან სხვა პირისგან კომპენსაცია ან უძრავი ქონების გადაცემა მოეთხოვათ, გარდა კანონით განსაზღვრული შემთხვევებისა. აღნიშნული ხელშეკრულების საფუძველზე, ქალაქ თბილისში, დაბა ...ში, ...ის ტერიტორიაზე მდებარე №2 კორპუსის პირველ სართულზე არსებულ 52,64 კვ.მ ფართზე (საკადასტრო კოდი ...), 2010 წლის 24 მაისს დარეგისტრირდა მ. მ-ას საკუთრების უფლება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 65-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის დადგენილი, შესაძლებელია ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობა, შეცვლა ან შეწყვეტა ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადების გზით. ადმინისტრაციული ორგანო უფლებამოსილია კონკრეტული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი ურთიერთობა, რომლის ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის გზით მოწესრიგების უფლებამოსილება მას კანონით აქვს მინიჭებული, მოაწესრიგოს ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადების გზით. ამავე კოდექსის 67-ე მუხლის თანახმად კი, ადმინისტრაციული ხელშეკრულება, რომელიც ზღუდავს მესამე პირის უფლებებს ან აკისრებს მას რაიმე ვალდებულებას, ძალაში შეიძლება შევიდეს მხოლოდ მესამე პირის მიერ წერილობითი თანხმობის წარდგენის შემდეგ. ამასთან, ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებამდე ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია აცნობოს ამის შესახებ მესამე პირს, რომლის ინტერესებსაც იგი შეეხება, რომელსაც უფლება აქვს ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებამდე წარადგინოს საკუთარი მოსაზრება.

ამდენად, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსი, ხელშეკრულების კონკრეტული საგნის დაკონკრეტების გარეშე, ნებისმიერ შემთხვევაში ითვალისწინებს იმ პირების ინტერესებს, რომელთა უფლებებიც შესაძლოა შეზღუდოს კონკრეტულმა ადმინისტრაციულმა ხელშეკრულებამ, აღნიშნულის მიზანს კი სწორედ ისეთი სიტუაციების თავიდან არიდება წარმოადგენს, რომლებშიც შესაბამის პირებს შესაძლოა საკმარისი ინფორმაციის ფლობის გარეშე დაეკისროთ იმგვარი ტვირთი, რომელზე თანხმობასაც ისინი ინფორმირებულობის პირობებში არ განაცხადებდნენ. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო ვერ გაიზიარებს კასატორის - საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროს განმარტებას, განსახილველ შემთხვევაში, ხელშეკრულების გაფორმების დროს მოსარჩელის თანხმობის აუცილებლობის არ არსებობის შესახებ, იმ მიზეზზე მითითებით, რომ აღნიშნული ხელშეკრულებით მოსარჩელეს არ დაკისრებია რაიმე ვალდებულება. აღნიშნულის საპირისპიროდ საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საკონსტიტუციო სასამართლოს მსჯელობაზე, რომ „ერთმანეთისაგან უნდა განვასხვაოთ სადავო ნორმაში მოცემული სამართლებრივი (ნორმატიული) სინამდვილე და მისი გამოყენების შედეგად დამდგარი ფაქტობრივი სინამდვილე.“ (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2007 წლის 26 ოქტომბრის №2/2-389 გადაწყვეტილება საქმეზე საქართველოს მოქალაქე მაია ნათაძე და სხვები საქართველოს პარლამენტისა და საქართველოს პრეზიდენტის წინააღმდეგ“, II-6), გარდა ამისა, აღსანიშნავია, რომ საკონსტიტუციო სასამართლოს მსჯელობის თანახმად „საერთო სასამართლოები, თავისი კომპეტენციის ფარგლებში, იღებენ საბოლოო გადაწყვეტილებას კანონის ნორმატიულ შინაარსთან, მის პრაქტიკულ გამოყენებასთან და, შესაბამისად, მის აღსრულებასთან დაკავშირებით. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საერთო სასამართლოების მიერ გაკეთებულ განმარტებას აქვს დიდი მნიშვნელობა კანონის რეალური შინაარსის განსაზღვრისას (იხ. საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2015 წლის 4 მარტის გადაწყვეტილება საქმეზე სს „ლიბერთი ბანკი“ საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ, II-16).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 67-ე მუხლში მითითებული ჩანაწერი „ადმინისტრაციული ხელშეკრულება, რომელიც ზღუდავს მესამე პირის უფლებებს ან აკისრებს მას რაიმე ვალდებულებას“ არ შეიძლება გაგებულ იქნეს ვიწროდ და სიტყვა-სიტყვით, გარკვეულ შემთხვევებში, ფორმალური თვალსაზრისით უფლების მიმნიჭებელი (მაგ: საკუთრების უფლების მოპოვება) ხელშეკრულებაც კი, შედეგობრივად შესაძლოა ზიანის მომტანი იყოს გარკვეული პირებისთვის, თუ ასეთი ხელშეკრულებები რეალურად არ გამოხატავენ მხარის ნამდვილ ნებას. ამდენად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ განსახილველ შემთხვევაში მნიშვნელოვანი იყო თანხმობის არსებობა, რამდენადაც სადავო ხელშეკრულება ე. მ-ას პირდაპირ ართმევდა შესაძლებლობას, მომავალში სახელმწიფოსგან, როგორც დევნილ პირს მოეთხოვა საცხოვრებელი ფართი.

ამასთან, აღსანიშნავია, რომ კასატორმა - საქართველოს პრეზიდენტმა საქართველოს უზენაესი სასამართლოს პრაქტიკაზე მითითებით აღნიშნა, რომ სასამართლოს ყურადღება უნდა გაემახვილებინა იმ ფაქტზე, ხელშეკრულების დადების მომენტისთვის მოსარჩელე წარმოადგენდა თუ არა ხელშეკრულებაზე ხელმომწერი პირის ოჯახის წევრს და ცხოვრობდა თუ არა იგი სადავო ხელშეკრულებით გადაცემულ ფართში. აღსანიშნავია, რომ სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2021 წლის 19 ნოემბრის №04//11433 წერილის მიხედვით, სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში განთავსებული ინფორმაციის თანახმად, 2009 წელს, მისამართზე: ქალაქი თბილისი, ...ის რაიონი, ..., ...ს ქუჩა, ...ის შენობა №..., ერთ ოჯახად იყვნენ რეგისტრირებულები ე. მ-ა, მ. მ-ა, ნ. მ-ა და კ. მ-ა. სსიპ სოციალური მომსახურების სააგენტოს 2022 წლის 3 თებერვლის №04-00-d/1616 წერილის თანახმად კი, ე. მ-ა ოჯახთან ერთად რეგისტრირებულია სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში და 2005-2010 წლებში ცხოვრობდა სხვადასხვა მისამართებზე, რომელთა შორის არ ფიქსირდება სადავო ხელშეკრულებით გათვალისწინებული ბინის მისამართი, სოციალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ბაზიდან ამონაწერის მიხედვით კი, ე. მ-ას ოჯახის წევრებს წარმოადგენენ მ. ქ-ა, ლ. ზ-ა, მა. ქ-ა და გ. ქ-ა. გარდა ამისა, საქმეში წარმოდგენილია 2013 წლის ნოემბრის იძულებით გადაადგილებული პირის - დევნილის ანკეტები, სადაც მითითებულია, რომ ე. მ-ა ცხოვრობს დაქირავებულ ბინაში, ხოლო მ. მ-ა, კ. მ-ა და ნ. მ-ა ცხოვრობენ სახელმწიფოს მიერ გრძელვადიანი განსახლების პროგრამის ფარგლებში გადაცემულ ბინაში.

ამდენად, საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას, რომ საქმის მასალებით ვერ იქნა დადასტურებული ე. მ-ას, ქალაქ თბილისში, ...ში, ...ის ტერიტორიაზე მდებარე №2 კორპუსის პირველ სართულზე არსებულ 52,64 კვ.მ ფართში ფაქტობრივად ცხოვრების ფაქტი 2009-2010 წლებში და შემდგომ პერიოდში მ. მ-ასთან ერთად ერთ ოჯახად, რაც საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 67-ე მუხლიდან გამომდინარე, საქართველოს პრეზიდენტის 2009 წლის 29 დეკემბრის №966 განკარგულებისა და 2010 წლის 24 მაისის ნასყიდობის ხელშეკრულების ე. მ-ას ნაწილში ბათილად ცნობის საფუძველს ქმნის.

რაც შეეხება კასატორების მითითებას მოთხოვნის ხანდაზმულობის თაობაზე, საკასაციო პალატა მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედი, „სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონის (ძალის დაკარგვის თარიღი: 09/08/2010) მე-11 მუხლის მე-3 პუნქტზე, რომლის თანახმად, პრივატიზებულ სახელმწიფო ქონებასთან და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონებასთან დაკავშირებული სადავო საკითხების სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადაა 3 წელი.

საკასაციო სასამართლო ასევე მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 130-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, ხანდაზმულობა იწყება მოთხოვნის წარმოშობის მომენტიდან. მოთხოვნის წარმოშობის მომენტად ჩაითვლება დრო, როცა პირმა შეიტყო ან უნდა შეეტყო უფლების დარღვევის შესახებ. საქმის მასალებით ასევე, არ დასტურდება, რომ ე. მ-ა ინფორმირებული იყო სადავო ხელშეკრულების გაფორმებისა და ამგვარად, ბინით დაკმაყოფილების თაობაზე, აღნიშნულის საწინააღმდეგო მტკიცებულებები კი ადმინისტრაციულ ორგანოს არ წარმოუდგენია. ხელშეკრულებაშივე მითითებულია, რომ ხელშეკრულება შედგა ერთ ეგზემპლარად, გადაეგზავნა საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს სარეგისტრაციოდ და არ გადასცემიათ მხარეებს. ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში, არ დასტურდება, რომ სარჩელი სასამართლოში წარდგენილ იქნა ხანდაზმულობის ვადის დარღვევით.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით,

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. საქართველოს პრეზიდენტის, საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების სამინისტროსა და სსიპ დევნილთა, ეკომიგრანტთა და საარსებო წყაროებით უზრუნველყოფის სააგენტოს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 4 დეკემბრის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: ბ. სტურუა

მ. ვაჩაძე

გ. აბუსერიძე