საქმე #ბს-848(2კს-24) 21 ნოემბერი, 2024 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კერძო საჩივრის ავტორი (მოპასუხე) – ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია

მოწინააღმდეგე მხარე (მოსარჩელე) – ი.ჯ-ი

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 22 თებერვლის განჩინება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2022 წლის 23 დეკემბერს ი.ჯ-მა სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ.

მოსარჩელემ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2022 წლის 28 ოქტომბრის #2523 განკარგულების ბათილად ცნობა და მოპასუხისათვის ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. #12-ის მიმდებარედ 263 კვ.მ ფართის მქონე უძრავ ქონებაზე ი.ჯ-ის საკუთრების უფლების აღიარების თაობაზე საკუთრების უფლების მოწმობის გაცემის დავალება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილებით ი.ჯ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ი.ჯ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 22 თებერვლის განჩინებით შეჩერდა საქმის წარმოება ადმინისტრაციულ საქმეზე #3ბ/2298-23, (აპელანტი (მოსარჩელე) - ი.ჯ-ი, მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია, დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება, გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 31 მაისის გადაწყვეტილება) თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ #3ბ/1875-23 ადმინისტრაციული საქმის განხილვამდე და აღნიშნულ საქმეზე სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე.

სააპელაციო პალატამ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, სასამართლო ვალდებულია შეაჩეროს საქმის წარმოება, თუ საქმის განხილვა შეუძლებელია სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, რომელიც განხილულ უნდა იქნეს სამოქალაქო სამართლის ან ადმინისტრაციული წესით. ამავე კოდექსის 281-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში საქმის წარმოება შეჩერდება - სასამართლოს გადაწყვეტილების, განაჩენის, განჩინების, დადგენილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე ან ადმინისტრაციული წესით განხილულ საქმეზე გადაწყვეტილების გამოტანამდე.

სააპელაციო სასამართლომ აღნიშნა, რომ მითითებული ნორმის საფუძველზე, საქმის წარმოების შეჩერებისას სასამართლომ უნდა განსაზღვროს, თუ რამდენად შეიძლება სხვა საქმეზე გამოტანილმა გადაწყვეტილებამ იქონიოს არსებითი მნიშვნელობა მოცემული საქმის გადაწყვეტაზე, ანუ საქმის წარმოების შეჩერებამდე უნდა დადგინდეს, თუ რა კავშირია სასამართლოს მიერ განსახილველ კონკრეტულ საქმესა და იმ საქმეს შორის, რომელიც სხვა სასამართლოს მიერ განიხილება ან სხვა რომელიმე ორგანოს წარმოებაშია, რამდენად გამომდინარეობენ ისინი ერთი და იმავე ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლებიდან.

პალატამ მიუთითა, რომ განსახილველ შემთხვევაში, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის წარმოებაშია ადმინისტრაციული საქმე #3ბ/1875-23, აპელანტი (მოსარჩელე) - შპს „...“, მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო, თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 11 მაისის გადაწყვეტილების გაუქმების მოთხოვნით, რომლითაც დაკმაყოფილდა სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სარჩელი მოპასუხე შპს „...-ისათვის“ სახელმწიფო ბიუჯეტის სასარგებლოდ სახელმწიფოს საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების (ქ. თბილისი, ...ის ქ. #12-ის მიმდებარედ, ს.კ. #... და ს.კ. #...) არამართლზომიერი სარგებლობისთვის 09.03.2015წ.-დან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე თვეში 136 (ასოცდათექვსმეტი) ლარის გადახდის დაკისრების თაობაზე.

სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა განსახილველ საქმეზე მოსარჩელე ი.ჯ-ის სასარჩელო მოთხოვნებზე, ასევე, დადგენილად მიაჩნია, რომ ი.ჯ-ი არის შპს „...-ის“ დირექტორი, რომელიც წინამდებარე დავის ფარგლებში ითხოვს ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. #12-ის მიმდებარე 263 კვ.მ ფართობის უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების მოწმობის გაცემას იმ საფუძვლით, რომ უტყუარად დასტურდება აღნიშნულ უძრავ ქონებაზე მისი, როგორც ფიზიკური პირის მფლობელობის ფაქტი. შესაბამისად, იმის გათვალისწინებით, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის წარმოებაშია #3ბ/1875-23 ადმინისტრაციული საქმე შპს „...-ისათვის“ უძრავი ქონების არამართლზომიერი სარგებლობისთვის თანხის დაკისრების თაობაზე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ზემოხსენებული დავის ფარგლებში მიღებულ სასამართლოს გადაწყვეტილებას, შესაძლოა, არსებითი მნიშვნელობა ჰქონოდა განსახილველი სააპელაციო საჩივრის გადაწყვეტისათვის დასადგენ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით.

ამდენად, ვინაიდან სახეზე იყო საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის შემთხვევა, სააპელაციო პალატის მოსაზრებით, მოცემულ პირობებში თანმიმდევრულობის უზრუნველსაყოფად, განსახილველი საქმის წარმოება უნდა შეჩერებულიყო თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის წარმოებაში არსებული #3ბ/1875-23 ადმინისტრაციული საქმის განხილვამდე და აღნიშნულ საქმეზე სასამართლოს გადაწყვეტილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 22 თებერვლის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა ი.ჯ-მა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი განჩინების მიღებით საქმის წარმოების განახლება მოითხოვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ოქტომბრის განჩინებით განუხილველი დარჩა ი.ჯ-ის კერძო საჩივარი.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 22 თებერვლის განჩინება კერძო საჩივრით გაასაჩივრა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულმა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმის წარმოების განახლება მოითხოვა.

კერძო საჩივრის ავტორი მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტზე, 281-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტზე და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს საქმის წარმოება არ უნდა შეეჩერებინა. კომისიის მოსაზრებით, სააპელაციო სასამართლომ ისე შეაჩერა საქმის წარმოება, რომ არც კი გამოუკვლევია, განსახილველ საქმეზე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს ჰქონდა თუ არა კავშირი თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის წარმოებაში არსებულ #3ბ/1875-23 საქმესთან. აღნიშნულ საქმეში მოთხოვნილია ი.ჯ-ის მიერ არამართლზომიერი სარგებლობისათვის 2015 წლის 9 მარტიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე თანხის დაკისრება. კომისიისათვის გაუგებარია, რა კავშირი აქვს მითითებულ საქმეს (#3ბ/1875-23) განსახილველ საქმესთან.

კერძო საჩივრის ავტორი მიიჩნევს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით საქმის წარმოების შეჩერება საფუძველს მოკლებულია, რამდენადაც მითითებულ ნორმაზე დაყრდნობით საქმის წარმოების შეჩერება დასაშვებია ისეთ შემთხვევაში, რიდესაც საქმის განხილვა პრაქტიკულად შეუძლებელია სხვა საქმის განხილვის დასრულებამდე. მნიშვნელოვანია ისიც, რომ საქმის წარმოების შეუჩერებლობით პირს უნდა ადგებოდეს გამოუსწორებელი ზიანი.

კერძო საჩივრის ავტორის მოსაზრებით, #3ბ/1875-23 საქმეს არანაირი კავშირი არ აქვს განსახილველ საქმესთან და შესაბამისად, მასზე მიღებული გადაწყვეტილებაც გავლენას ვერ იქონიებს მოცემულ საქმეზე. ასეთი კავშირის არსებობის შემთხვევაშიც, სასამართლოს შეეძლო საქმის განხილვა, რამდენადაც მოსარჩელეს კვლავ ექნება შესაძლებლობა, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის ფარგლებში, ახლად აღმოჩენილი ან ახლად გამოვლენილი გარემოების საფუძვლით მიმართოს კომისიას. მოსარჩელეს კანონი ანიჭებს საქმის წარმოების შეჩერების გარეშე საკუთარი უფლების დაცვის შესაძლებლობას.

კერძო საჩივრის ავტორის მითითებით, სასამართლოს მოტივაცია მოცემული საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ გაუგებარია, რამდენადაც აღნიშნულთან დაკავშირებით სადავო განჩინება არ შეიცავს მსჯელობას. სასამართლო მხოლოდ ფორმალურად უთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტსა და 281-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტზე, ისე, რომ არ ასაბუთებს მისი გამოყენების აუცილებლობას.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 26 ივლისის განჩინებით წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის კერძო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საქმის მასალების გაცნობის, წარმოდგენილი კერძო საჩივრის საფუძვლიანობისა და გასაჩივრებული განჩინების კანონიერება-დასაბუთებულობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის კერძო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო, უპირველესად, აღნიშნავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში, შეფასების საგანს წარმოადგენს სააპელაციო პალატის მიერ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე საქმის წარმოების შეჩერების კანონიერება. მითითებული ნორმის თანახმად, სასამართლო ვალდებულია, შეაჩეროს საქმისწარმოება, თუ საქმის განხილვა შეუძლებელია სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, რომელიც განხილულ უნდა იქნეს სამოქალაქო სამართლის ან ადმინისტრაციული წესით.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 281-ე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საქმის წარმოება შეჩერდება 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში - სასამართლოს გადაწყვეტილების, განაჩენის, განჩინების, დადგენილების კანონიერ ძალაში შესვლამდე ან ადმინისტრაციული წესით განხილულ საქმეზე გადაწყვეტილების გამოტანამდე.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ სამართალწარმოების პროცესში შესაძლებელია შეიქმნას იმგვარი ფაქტობრივი ვითარება, რომლის არსებობის პირობებში შეუძლებელია ან არ არის მიზანშეწონილი დავის განხილვა და გადაწყვეტა. საპროცესო კანონმდებლობა განასხვავებს შემთხვევებს, როდესაც სასამართლო ვალდებულია, შეაჩეროს საქმის წარმოება, საპროცესო კოდექსით პირდაპირ განსაზღვრული საფუძვლების არსებობისას და ვითარებას, როდესაც სასამართლო არ არის ვალდებული, მაგრამ უფლებამოსილია, შეაჩეროს საქმის წარმოება. საქმის წარმოების შეჩერების ფაკულტატური შემთხვევებისას სასამართლოს მინიჭებული აქვს დისკრეციული უფლებამოსილება, რომ ობიექტური შეფასების საფუძველზე, მართლმსაჯულების ინტერესებიდან გამომდინარე, გამოიყენოს კანონით გათვალისწინებული ესა თუ ის საპროცესო ინსტიტუტი. საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული შეჩერების საფუძველი საქმის წარმოების შეჩერების სავალდებულო შემთხვევათა რიგს განეკუთვნება. საკასაციო სასამართლოს არაერთგზის განუმარტავს, რომ მითითებული ნორმით საქმის წარმოების შეჩერების საკითხის გადაწყვეტისას, უნდა დადგინდეს, არსებობს თუ არა საქმეთა შორის ისეთი აუცილებელი კავშირი, რაც, შეჩერების ღონისძიების გამოუყენებლობის პირობებში, ობიექტურად შეუძლებელს გახდის სასამართლოს წარმოებაში არსებული საქმის განხილვას. საქმისწარმოების შეჩერება დასაშვებია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ სხვა საქმეზე გამოტანილ გადაწყვეტილებას შეიძლება მიეცეს პრეიუდიციული მნიშვნელობა სასამართლოს განხილვაში არსებული საქმის გადაწყვეტისას (იხ. სუსგ #ას-624-591-2015, 22.07.2015წ.).

შესაბამისად, წარმოდგენილი კერძო საჩივრის ფარგლებში, სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საფუძვლიანობის შემოწმების კუთხით, საკასაციო სასამართლომ უნდა განსაზღვროს, არსებობდა თუ არა აუცილებელი კავშირი განსახილველ საქმესა და გასაჩივრებულ განჩინებაში მითითებულ ადმინისტრაციულ საქმეს შორის (სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სარჩელის გამო, მოპასუხის - შპს „...-ის“ მიმართ), რაც ობიექტურად შეუძლებელს ხდიდა მოცემული დავის განხილვა-გადაწყვეტას.

ამ თვალსაზრისით, საკასაციო სასამართლო, უპირველესად, მიზანშეწონილად მიიჩნევს განსახილველი საქმის ფაქტობრივ გარემოებებსა და ი.ჯ-ის სასარჩელო მოთხოვნის შინაარსზე ყურადღების გამახვილებას. კერძოდ, საქმის მასალებით დადგენილია, რომ 2020 წლის 1 ივლისს ი.ჯ-ის წარმომადგენელმა განცხადებით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და სპორადული რეგისტრაციის ფარგლებში, ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. #12-ის მიმდებარე 263 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების რეგისტრაცია მოითხოვა. ამასთან, განმცხადებელმა მიუთითა, რომ თანახმა იყო, განცხადება გადაგზავნილიყო საკუთრების უფლების აღიარების კომისიაში.

სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულმა სააგენტომ 2020 წლის 24 ივლისს #... წერილით მიმართა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას და „მიწის ნაკვეთებზე უფლებათა სისტემური და სპორადული რეგისტრაციის წესისა და საკადასტრო მონაცემების სრულყოფის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-9 მუხლის საფუძველზე, გადაუგზავნა ი.ჯ-ის წარმომადგენლის განცხადება, რომლითაც მოთხოვნილი იყო ქ. თბილისში, ...ის ქ. #...- ის მიმდებარე 263 კვ.მ ფართის მქონე მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება.

ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულმა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ 2022 წლის 22 სექტემბრის სხდომაზე (საკითხი #30) განიხილა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2020 წლის 24 ივლისის #... წერილის საფუძველზე კომისიაში შესული ი.ჯ-ის წარმომადგენლის განცხადება და უარი უთხრა განმცხადებელს მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე, რაც აისახა კომისიის 2022 წლის 22 სექტემბრის #61 სხდომის ოქმში. აღნიშნული ოქმის საფუძველზე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ 2022 წლის 28 ოქტომბერს მიღებულ იქნა #2523 განკარგულება. განკარგულებაში მითითებულია, რომ ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში განმცხადებლის მიერ წარმოდგენილი დოკუმენტაციისა და საქმის გარემოებების გამოკვლევის შედეგად, კერძოდ, აეროფოტოგადაღებებისა და ფოტოსურათების საფუძველზე, ასევე, თავად განმცხადებლის წარმომადგენლის ახსნა-განმარტებით, კომისიამ დაადგინა, რომ არ დასტურდებოდა მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთისა და მასზე განთავსებული შენობის (არასაცხოვრებელი - აშენებული/მშენებარე) უშუალოდ განმცხადებლის მიერ ფაქტობრივი მფლობელობის ფაქტი „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის ამოქმედებამდე და არც საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის დროისათვის. აღნიშნულის გათვალისწინებით, კომისიამ მიიჩნია, რომ საქმის გარემოებები არ იძლეოდა ვარაუდის საკმარის საფუძველს, რომ ი.ჯ-ი მითითებული კანონის ამოქმედებამდე ფლობდა მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთს და იყენებდა მას, როგორც საკუთარს, რაც ზემოაღნიშნული კანონის მე-2 მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, წარმოადგენდა განსახილველი განცხადების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის სამართლებრივ საფუძველს.

აღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2022 წლის 28 ოქტომბრის #2523 განკარგულებით, ი.ჯ-ს უარი ეთქვა მიწის ნაკვეთზე (მისამართი: ქ. თბილისი, ...ის ქუჩა #12-ის მიმდებარედ, საერთო ფართობი - 263.00 კვ.მ) საკუთრების უფლების აღიარებაზე.

საქმის მასალებში მოსარჩელე მხარის მიერ წარმოდგენილია სს „...ის“ აბონენტის ბრუნვის ისტორია 2005 წლის მაისიდან (მრიცხველის დადგმა) 2022 წლის აგვისტოს თვის ჩათვლით. აბონენტი #..., აბონენტის დასახელება - შპს „...“, მისამართი: თბილისი, ...ის ქ., სახლი ....

მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრის ამონაწერის თანახმად, შპს „...-ის“ დირექტორს წარმოადგენს ი.ჯ-ი. ასევე, საქმეში წარმოდგენილია ო.უ-ს, ვ.ბ-ის და ს.ჯ-ის 2019 წლის 13 დეკემბრის სანოტარო წესით დამოწმებული განცხადება, რომლითაც ისინი ადასტურებენ იმ ფაქტს, რომ ი.ჯ-ი ფლობს ქ. თბილისში, ...ის ქ. #12-ში მდებარე უძრავ ქონებას და სარგებლობს მისით დაახლოებით თვრამეტი წელია. იგი სარგებლობს თავის მფლობელობაში არსებული აღნიშნული ფართით, მიმდებარე ტერიტორიაზე არსებული შენობა-ნაგებობებით და მიწის ნაკვეთით. ხსენებული მიწის ნაკვეთი და შენობა-ნაგებობები, რომელსაც ი.ჯ-ი თითქმის თვრამეტი წელია ფლობს, მდებარეობს ქალაქ თბილისში, ...ის ქ. #12-ში და მინიჭებული აქვს შემდეგი საკადასტრო კოდები: ... და ...

საკასაციო პალატა, ასევე, მიუთითებს ი.ჯ-ის სასარჩელო მოთხოვნაზე, კერძოდ, სარჩელი აღძრულია სადავო უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნით, შესაბამისად, განსახილველ საქმეში მოსარჩელის იურიდიული ინტერესი უკავშირდება აღნიშნულ უძრავ ქონებაზე საკუთრების უფლების მოპოვებას. ხაზგასმით აღსანიშნავია, რომ განსახილველი დავის ფარგლებში სასამართლოს კვლევის საგანს წარმოადგენს მოსარჩელის მიერ უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთის ფლობა-სარგებლობა, კერძოდ, სასამართლომ უნდა შეამოწმოს, მართებულად დაადგინა თუ არა მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანომ, რომ მოსარჩელე ი.ჯ-ი „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის ამოქმედებამდე არ ფლობდა მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთს და არ სარგებლობდა მისით.

რაც შეეხება იმ ადმინისტრაციულ საქმეს, რომლის პარალელურად მიმდინაროების საფუძვლით განსახილველ საქმეზე შეჩერდა საქმის წარმოება, მასში მოსარჩელეს წარმოადგენს სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო, რომელიც, „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ საქართველოს კანონის 36.1³ მუხლის საფუძველზე, შპს „...-ისაგან“ ითხოვს მის მიერ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ქონების არამართლზომიერი სარგებლობისთვის 2015 წლის 9 მარტიდან გადაწყვეტილების აღსრულებამდე თვეში 136 (67+69=136) ლარის გადახდას. საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს მითითებული ნორმის დისპოზიციას, რომლის თანახმადაც, სახელმწიფო ქონებით მოსარგებლე, რომელსაც არ აქვს ამ ქონებით მართლზომიერად სარგებლობის უფლების დამადასტურებელი დოკუმენტი და რომელიც ქონებას სამეწარმეო საქმიანობისათვის (კომერციული მიზნით) იყენებს, ვალდებულია, ქონების მმართველის წერილობითი მოთხოვნის თანახმად, საქართველოს სახელმწიფო ბიუჯეტში გადაიხადოს სარგებლობაში გადაცემის საფასური, საბაზრო ღირებულების შესაბამისად (საექსპერტო/აუდიტორული დასკვნის საფუძველზე), საჯარო რეესტრში სახელმწიფოს საკუთრების უფლების რეგისტრაციის მომენტიდან სარგებლობის მთელი პერიოდისათვის.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ ხსენებულ ადმინისტრაციულ დავაზე სარჩელის საფუძვლიანობის შემოწმებისას სასამართლომ უნდა დაადგინოს, სარგებლობდა თუ არა შპს „...“ სახელმწიფო ქონებით და შესაბამისად, ფლობდა თუ არა იგი მას, რა დროსაც სასამართლო, ცხადია, პარალელურად ამოწმებს, იყო (არის) თუ არა სახელმწიფო იმ უძრავი ქონების მესაკუთრე, რომლით სარგებლობის საფუძვლითაც სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო მოპასუხისაგან ითხოვს სარგებლობის საფასურის გადახდას. ამავდროულად, სასამართლოს კვლევის საგანს წარმოადგენს იმ საკითხის გამორკვევა, გააჩნია თუ არა აღნიშნული ქონებით მოსარგებლეს სარგებლობის მართლზომიერი საფუძველი. სასამართლომ, ასევე, უნდა განსაზღვროს, იყენებს თუ არა მოსარგებლე სახელმწიფო ქონებას სამეწარმეო საქმიანობისათვის (კომერციული მიზნით).

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ პარალელურად მიმდინარე ორივე საქმე იძლევა სადავო საკითხის დამოუკიდებლად გადაწყვეტის შესაძლებლობას. თითოეული მათგანის განხილვა სხვა საქმის გადაწყვეტამდე შეუძლებელი არ არის, რამდენადაც ერთ საქმეზე დამდგარი იურიდიული შედეგი ავტომატურ გავლენას არ ახდენს მეორე საქმის გადაწყვეტაზე. უფრო კონკრეტულად, მაგალითად ი.ჯ-ის მიერ უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთის ფლობა-სარგებლობის დაუდასტურებლობა ავტომატურ რეჟიმში არ ადასტურებს შპს „...-ის“ მიერ მის ფლობა-სარგებლობას და პირიქით. საკითხი ორივე დავის ფარგლებში საჭიროებს განცალკევებულ გამოკვლევა-შეფასებას.

ამასთან, საგულისხმოა, რომ მოცემულ დავაში სამართალწარმოების მხარეები არიან ი.ჯ-ი და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია, მაშინ, როდესაც პარალელურად მიმდინარე საქმეზე აღძრულია სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს ადმინისტრაციული სარჩელი შპს „...-ის“ წინააღმდეგ. შესაბამისად, განსახილველ დავაში არ მონაწილეობენ მეორე დავაში მონაწილე მხარეები. საკასაციო პალატა აქვე მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის მე-8 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, კერძოსამართლებრივი ურთიერთობის სუბიექტი შეიძლება იყოს ნებისმიერი ფიზიკური ან იურიდიული პირი. ეს წესი გამოიყენება როგორც სამეწარმეო, ასევე არასამეწარმეო, საქართველოსა თუ სხვა ქვეყნის პირების მიმართ. ამავე კოდექსის 24-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, იურიდიული პირი არის განსაზღვრული მიზნის მისაღწევად შექმნილი, საკუთარი ქონების მქონე, ორგანიზებული წარმონაქმნი, რომელიც თავისი ქონებით დამოუკიდებლად აგებს პასუხს და საკუთარი სახელით იძენს უფლებებსა და მოვალეობებს, დებს გარიგებებს და შეუძლია სასამართლოში გამოვიდეს მოსარჩელედ და მოპასუხედ. ამდენად, მიუხედავად იმისა, რომ ი.ჯ-ი არის შპს „...-ის“ დამფუძნებელი და დირექტორი, მარტოოდენ აღნიშნული გარემოება არ იძლევა იმ დასკვნის გაკეთების შესაძლებლობას, რომ მოცემულ შემთხვევაში, პარალელურად მიმდინარე სამართალწარმოებაში ი.ჯ-ისა და შპს „...-ის“ სახით ერთი და იგივე მხარე მონაწილეობს, რამდენადაც საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის ზემოაღნიშნული დებულებების გათვალისწინებით, შპს „...“ წარმოადგენს სამართლის დამოუკიდებელ სუბიექტს, რომელიც, „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის 123-ე მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტების შესაბამისად, როგორც შეზღუდული პასუხისმგებლობის საზოგადოება, მისი პარტნიორებისაგან დამოუკიდებლად, საკუთარი ქონებით აგებს პასუხს საკუთარი ვალდებულებებისათვის.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 106-ე მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად, მხარეები თავისუფლდებიან მტკიცებულებათა წარმოდგენისაგან ისეთი ფაქტების დასადასტურებლად, რომლებსაც თუმცა ემყარება მათი მოთხოვნები, თუ შესაგებელი, მაგრამ დამტკიცებას არ საჭიროებენ, კერძოდ, ფაქტები, რომლებიც დადგენილია ერთ სამოქალაქო საქმეზე სასამართლოს კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილებით, თუ სხვა სამოქალაქო საქმეების განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ.

საქართველოს უზენაესმა სასამართლომ ერთ-ერთ საქმეზე (იხ. სუსგ #ას-508-475-2017, 12.09.2017წ.) განმარტა, რომ გადაწყვეტილების მატერიალურ კანონიერ ძალას აქვს კანონით განსაზღვრული სუბიექტური და ობიექტური ფარგლები, რომელიც აზუსტებს გადაწყვეტილების მოქმედების საზღვრებს. გადაწყვეტილების კანონიერი ძალა ვრცელდება საქმის განხილვაში მონაწილე პირთა წრეზე (სუბიექტური ფარგლები). წინასწარ დადგენილი ძალის მქონე ფაქტებად კანონმდებელი განიხილავს კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილებით დადგენილ ფაქტებს და მხარეს მათ დასადასტურებლად მტკიცებულებათა წარდგენის ვალდებულებისაგან ათავისუფლებს იმ შემთხვევაში, თუ სამოქალაქო საქმის განხილვისას იგივე მხარეები მონაწილეობენ, ანუ პრეიუდიციული ძალის მქონედ ფაქტობრივი გარემოების მიჩნევისათვის, სავალდებულოა, არსებობდეს სამოქალაქო საქმეზე მიღებული, კანონიერ ძალაში შესული სასამართლო გადაწყვეტილება და ამ გადაწყვეტილების სუბიექტები სხვა სამოქალაქო საქმის მხარეებად უნდა გვევლინებოდნენ (იხ. სუსგ #ას-827-791-2014, 13.11.2015წ.; #ას-58-56-2016, 26.02.2016წ.).

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში, პარალელურად მიმდინარე სამართალწარმოების მონაწილეები არიან აბსოლუტურად განსხვავებული სუბიექტები. შესაბამისად, რომელიმე საქმეზე დადგენილად მიჩნეულ ფაქტობრივ გარემოებებს მეორე დავაზე ვერ ექნება პრეიუდიციული ძალა. ასეთ პირობებში, კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილება, რომლითაც დადგენილად იქნება მიჩნეული კონკრეტული ფაქტობრივი გარემოებები, შესაძლოა განხილულ იქნეს ერთ-ერთ მტკიცებულებად (იხ. სუსგ #ას-417-2022, 29.04.2022წ.), რამაც, ცხადია, სასამართლოს შესაძლოა გაუმარტივოს კიდეც საქმის განხილვა და შემაჯამებელი გადაწყვეტილების მიღება. თუმცა სასამართლოს მიერ დავის განხილვის პროცესის გაიოლება და საქმის გადაწყვეტის ხელშეწყობა არ ქმნის განსახილველ საქმეზე სხვა დავის გადაწყვეტამდე საქმის წარმოების შეჩერების თვითკმარ საფუძველს. საკასაციო სასამართლოს განმარტებით „ნორმატიული დათქმა – საქმის განხილვის შეუძლებლობა სხვა საქმის გადაწყვეტამდე, გამომდინარეობს სასამართლო დავის განხილვის სამართლებრივი ბუნების ლოგიკიდან, კერძოდ, ყოველი კონკრეტული საქმის გადაწყვეტა სასამართლოში დაკავშირებულია გარკვეული ფაქტების დადგენასთან. ფაქტების დადგენის აუცილებლობა განპირობებულია იმით, რომ სასამართლო იხილავს და წყვეტს მხარეთა შორის წარმოქმნილ დავებს, რომლებიც სამართლით რეგულირებული ურთიერთობებიდან წარმოიშობიან. სამართლებრივი ურთიერთობა კი, შეიძლება აღმოცენდეს, განვითარდეს ან შეწყდეს მხოლოდ იურიდიული ფაქტების, ანუ ისეთი ფაქტების საფუძველზე, რომლებსაც სამართლის ნორმა უკავშირებს გარკვეულ იურიდიულ შედეგს. მითითებული საფუძვლით საქმის წარმოების შეჩერების ვალდებულება პირდაპირ კავშირშია ისეთ საპროცესო ინსტიტუტთან, როგორიცაა მტკიცების ტვირთი და ემსახურება ფაქტების დამტკიცების ვალდებულებისაგან მხარეთა გათავისუფლების მიზანს, ასევე, სამართალწარმოების ერთ-ერთი პრინციპის – საპროცესო ეკონომიის რეალიზაციის უზრუნველყოფას, რაც, თავის მხრივ, ეფექტური მართლმსაჯულების განხორციელების წინაპირობაა“ (იხ. სუსგ #ას-1062-1002-2015, 27.04.2016წ., 47-48).

შესაბამისად, სხვა სამართალწარმოებით (წარმოებით) საქმის განხილვისას სასამართლოს მიერ ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა, რიგ შემთხვევაში, შეუძლებელს ხდის კონკრეტული საქმის განხილვას, რამდენადაც ფაქტები, რომლებიც უნდა დადგინდეს სამოქალაქო ან ადმინისტრაციული წესით განხილვისას, ვერ იქნება გამორკვეული, შეფასებული და დადგენილი კონკრეტული საქმის წარმოებისას, ამავდროულად, ამ ფაქტების დადგენამდე შეუძლებელი უნდა იყოს საქმის განხილვა (იხ. სუსგ 09.10.2014წ. საქმე #ას-212-197-2014).

ამ კუთხით საკასაციო სასამართლო ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ორივე ადმინისტრაციული დავის გადაწყვეტა დამოკიდებულია ერთსა და იმავე მიწის ნაკვეთის ფლობა-სარგებლობის ფაქტის დადგენაზე. კერძოდ, ერთ შემთხვევაში, სასამართლომ უნდა დაადგინოს ი.ჯ-ის მიერ უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ამ ნაკვეთის ფლობა-სარგებლობის ფაქტი, მაშინ, როდესაც მეორე შემთხვევაში, სასამართლომ უნდა გამოიკვლიოს იგივე მიწის ნაკვეთი ექცეოდა თუ არა შპს „...-ის“ მფლობელობაში და სარგებლობდა თუ არა იგი ხსენებული უძრავი ქონებით კომერციული მიზნით. თუმცა აქვე საგულისხმოა, რომ იმ შემთხვევაში, თუკი სასამართლო ვერ დაადგენს შპს „...-ის“ მფლობელობას, აღნიშნული არ განაპირობებს სადავო უძრავი ქონების თვითნებურად დაკავების, მისი ფლობისა და სარგებლობის მტკიცებისაგან ი.ჯ-ის გათავისუფლებას, რამდენადაც მას განსახილველი დავის ფარგლებში სარჩელის საფუძვლიანობაში სასამართლოს დარწმუნების მიზნით მაინც მოუწევს იმის მტკიცება, რომ უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთი სწორედ მის ფაქტობრივ მფლობელობაშია. ამასთან, საკასაციო სასამართლო უშვებს, რომ შესაძლებელია საქმეთა პარალელურმა განხილვამ განაპირობოს ერთი და იმავე უძრავი ქონების ფლობა-სარგებლობასთან დაკავშირებით ურთიერთსაწინააღმდეგო ფაქტების დადგენა, თუმცა მხოლოდ ორივე სარჩელის დაკმაყოფილების პირობებში. კერძოდ, გამომდინარე იქიდან, რომ იარსებებს პარალელურად მიმდინარე ორივე საქმეზე სარჩელის დაკმაყოფილების ალბათობა, ასეთ დროს ერთ შემთხვევაში შესაძლოა დადგინდეს, რომ სადავო უძრავ ქონებას უწყვეტად იყო დაუფლებული ი.ჯ-ი, მაშინ, როდესაც მეორე შემთხვევაში - პარალელურად მიმდინარე დავაზე შესაძლოა განისაზღვროს იმავე უძრავი ქონების შპს „...-ის“ მიერ უწყვეტად ფლობა-სარგებლობა.

მიუხედავად აღნიშნულისა, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 279-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძვლით საქმის წარმოების შეჩერება დაუშვებელია დაეფუძნოს მხოლოდ სხვა საქმეზე სარჩელის დაკმაყოფილების ალბათობას. უფრო კონკრეტულად, საქმის წარმოების შეჩერებას განაპირობებს სხვა საქმის გადაწყვეტამდე განსახილველი საქმის განხილვის შეუძლებლობა. შეჩერების თაობაზე გადაწყვეტილების მიღებისას კი მნიშვნელობა არ ენიჭება იმას, თუ რა შედეგით დასრულდება სხვა საქმე, კერძოდ, სასამართლოს განჩინება საქმის წარმოების შეჩერების შესახებ ვერ დაეფუძნება მხოლოდ სარჩელის დაკმაყოფილების თუ მასზე უარის თქმის მოლოდინს. არსებითია, რომ სხვა საქმის დასრულებამდე მიმდინარე საქმის განხილვა იყოს შეუძლებელი არა სხვა საქმეზე დამდგარი ერთი კონკრეტული შედეგის შემთხვევაში, არამედ ნებისმიერ პირობებში - როგორც სარჩელის დაკმაყოფილების, ასევე, მის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის დაშვებით, რამდენადაც ასეთ დროს პრეიდიციული ძალა ეძლევა საქმის ნებისმიერი შედეგით დასრულებას, საქმეზე გამოტანილ ნებისმიერ გადაწყვეტილებას. ამასთან, ასეთ ვითარებაში დგას იმგვარი გარემოების გამორკვევის საჭიროება, რომლის დადგენა განსახილველი საქმის განმხილველ სასამართლოს თავად არ ძალუძს და რომელიც, მიუხედავად შინაარსისა, პირდაპირ ზეგავლენას ახდენს განსახილველი დავის შედეგზე.

ზემოხსენებული მსჯელობის მოცემული საქმისადმი მისადაგებისათვის, საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ თუკი სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტოს სარჩელი არ დაკმაყოფილდება, აღნიშნული ი.ჯ-ის არ შეუმსუბუქებს მტკიცების ტვირთს - მას მაინც მოუწევს სასამართლოს წინაშე უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ფლობა-სარგებლობის ფაქტის მტკიცება, რამდენადაც შპს „...-ის“ მიერ სადავო უძრავი ქონებით სარგებლობის დაუდასტურებლობა ავტომატურად არ გამორიცხავს იმავე ქონების ი.ჯ-ის მიერ ფლობა-სარგებლობას. თავის მხრივ, სასამართლოს მოუწევს აღნიშნული საკითხის განსახილველი დავის ფარგლებში შესწავლა-გამოკვლევა, რაც მოწმობს იმას, რომ შპს „...-ის“ მიმართ წარდგენილ სარჩელზე მიღებული გადაწყვეტილება გავლენას ვერ მოახდენს განსახილველი საქმის შედეგზე. მითითებულ საქმეზე მიღებულმა გადაწყვეტილებამ და მასზე დადგენილმა ფაქტებმა მხოლოდ სარჩელის დაკმაყოფილების შემთხვევაში შეიძლება ჰპოვონ გარკვეული ასახვა ი.ჯ-ის სარჩელთან დაკავშირებულ სამართალწარმოებაზე, თუმცა როგორც ზემოთ აღინიშნა, მხოლოდ მტკიცებულებითი სახით, რამდენადაც შპს „...-ის“ საქმეზე მიღებულ გადაწყვეტილებას და მასზე დადგენილ ფაქტებს ენიჭება არა პრეიუდიციული, არამედ მტკიცებულებითი ძალა, რაც, ცხადია, არ ათავისუფლებს სასამართლოს საკითხის კვლევისაგან, თუმცა აძლევს მას უფლებას, ფაქტობრივი გარემოებების დადგენის დროს გამოიყენოს გადაწყვეტილება ორდინალური მტკიცებულების სახით. საქმესთან დაკავშირებული დამატებითი მტკიცებულების გაჩენა კი, მართალია, სასამართლოს უმარტივებს საქმის განხილვასა და გადაწყვეტილების მიღებას, თუმცა მხოლოდ აღნიშნული ვერ ამართლებს განსახილველი საქმის წარმოების სხვა საქმის გადაწყვეტამდე შეჩერებას, ვინაიდან ასეთ პირობებში არ დასტურდება სასამართლოს მიერ სხვა დავის დასრულებამდე საქმის განხილვის ობიექტური შეუძლებლობა.

საკასაციო სასამართლოს შეფასებით, ყოველივე ზემოაღნიშნული ადასტურებს, რომ ი.ჯ-ის სარჩელთან დაკავშირებით მიმდინარე სამართალწარმოების შეჩერება არ ეფუძნება სათანადო ფაქტობრივ-სამართლებრივ წანამძღვრებს. საქმის წარმოების შეჩერებას არ აქვს გონივრული ახსნა; სააპელაციო სასამართლოს განჩინებით არ არის დასაბუთებული, თუ რაში გამოიხატა განსახილველი დავის შპს „...-ის“ საქმის დასრულებამდე გადაწყვეტის შეუძლებლობა. გამომდინარე იქიდან, რომ განსახილველი საქმის განხილვის ობიექტური შეუძლებლობა ვერ იქნა ახსნილი, სათანადო და გონივრული საფუძვლის არარსებობის პირობებში, საქმის წარმოების შეჩერება იწვევს ი.ჯ-ის საქმის დროული განხილვა-გადაწყვეტის ინტერესის შელახვას.

ყოველივე ზემოაღნიშნული ადასტურებს, რომ სააპელაციო სასამართლოს არ გააჩნდა განსახილველი საქმის წარმოების შეჩერების სათანადო ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის კერძო საჩივარი საფუძვლიანია და იგი უნდა დაკმაყოფილდეს, გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 22 თებერვლის განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 419-ე, 420-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის კერძო საჩივარი დაკმაყოფილდეს;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 22 თებერვლის განჩინება და საქმე განსახილველად დაუბრუნდეს იმავე სასამართლოს;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა