საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

Nბს-1286(კ-23) 23 ოქტომბერი, 2024 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თამარ ოქროპირიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე, გენადი მაკარიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს (მოპასუხე) საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 30 მაისის განჩინებაზე (მოწინააღმდეგე მხარეები (მოსარჩელეები) - გ. ძ-ი, ა. დ-ი, რ. ა-ა, შ. დ-ე, ვ. კ-ა, კ. ბ-ე, ლ. კ-ე, ო. შ-ე, ლ. ვ-ე, თ. ლ-ი, თ. გ-ი, მ. კ-ი, ნ. ო-ა, ა. ი-ე, რ. ბ-ა, ლ. ნ-ე; მესამე პირები - შპს „...ი.“, შპს „ს...ე“).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2017 წლის 27 ოქტომბერს გ. ძ-მა, ა. დ-მა, რ. ა-ამ, შ. დ-ემ, ვ. კ-ამ, კ. ბ-ემ, ლ. კ-ემ, ო. შ-ემ, ლ. ვ-ემ, თ. ლ-მა, თ. გ-მა, მ. კ-მა, ნ. ო-ამ, ა. ი-ემ, რ. ბ-ამ და ლ. ნ-ემ სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს ,,ქ. თბილისში, ...ის რაიონში, ...ი ... მიკრორაიონში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №...; №...) განაშენიანების რეგულირების გეგმის კორექტირებული პროექტის დამტკიცების შესახებ’’ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2017 წლის 29 სექტემბრის №354 განკარგულების ბათილად ცნობა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2017 წლის 30 ოქტომბრის განჩინებით, საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, მესამე პირებად ჩაბმულ იქნენ შპს „...ი.“ და შპს „ს...ე“.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილებით, გ. ძ-ის, ა. დ-ის, რ. ა-ას, შ. დ-ის, ვ. კ-ას, კ. ბ-ის, ლ. კ-ის, ო. შ-ის, ლ. ვ-ის, თ. ლ-ის, თ. გ-ის, მ. კ-ის, ნ. ო-ას, ა. ი-ის, რ. ბ-ას და ლ. ნ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2017 წლის 29 სექტემბრის №354 განკარგულება ,,ქ.თბილისში, ...ის რაიონში, ...ი ... მიკრორაიონში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №...; №...) განაშენიანების რეგულირების გეგმის კორექტირებული პროექტის დამტკიცების შესახებ’’ და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დაევალა კანონით დადგენილ ვადაში, საქმისთვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შესწავლის, გამოკვლევისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს და შპს „...ი.“-ს მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 30 მაისის განჩინებით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოსა და შპს ,,...ი.“-ს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2018 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე, სადავო აქტის გამოცემის დროს მოქმედი ,,სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ’’ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის ,,ა“ და ,,ბ“ ქვეპუნქტებზე, მე-4, 31-ე მუხლებზე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის N14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ მე-11, მე-12, 21-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ მითითებული სამართლებრივი ნორმების ანალიზის საფუძველზე, პირველი ინსტანციის სასამართლომ მართებულად განმარტა, რომ დასაშვებია კოეფიციენტების მაქსიმალური მაჩვენებლების გადამეტება, თუმცა აღნიშნული შესაძლებელია მხოლოდ შესაბამისი პირობების არსებობისას და ამავე დროს ეს პირობები კონკრეტულად არის ჩამოთვლილი ზემოაღნიშნულ საკანონმდებლო/კანონქვემდებარე აქტებში. ამდენად, კოეფიციენტების მაჩვენებლების გადამეტებაზე მსჯელობისას ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია გამოიკვლიოს მოითხოვდა თუ არა ამგვარ გადამეტებას დასახლების სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვისა და არქიტექტურული, აგრეთვე ტერიტორიის განვითარებასთან დაკავშირებული სხვა განსაკუთრებული მიზეზები, ცვლილება კომპენსირდებოდა და წონასწორდებოდა თუ არა სხვა ღონისძიებებით, რომელთა გატარება უზრუნველყოფდა ჯანსაღი საცხოვრებელი და სამუშაო პირობების მოთხოვნების შელახვისა და გარემოზე არახელსაყრელი ზემოქმედების თავიდან აცილებას, სატრანსპორტო და საინჟინრო ინფრასტრუქტურის მოთხოვნების დაკმაყოფილებას, ამგვარ გადამეტებას უპირისპირდებოდა თუ არა სხვა საზოგადოებრივი ინტერესები.

სააპელაციო პალატის განმარტებით, განსახილველ შემთხვევაში დადგენილია, რომ ქალაქ თბილისში, ...ი ... მიკრორაიონში №...; №... საკადასტრო კოდებით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთები მდებარეობს საცხოვრებელ ზონა 6-ში. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის N14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ 15-ე მუხლის მე-5 პუნქტის ,,ო’’ ქვეპუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი ზონა 6 (სზ-6) არის მაღალი ინტენსივობის ერთგვაროვანი საცხოვრებელი ქვეზონა, რომელიც მოიცავს საქალაქო განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ საცხოვრებელი გამოყენების (და მის დამხმარე) ტერიტორიებს. ამავე წესების მე-16 მუხლის პირველი პუნქტის ,,ო’’ ქვეპუნქტის თანახმად კი, მითითებულ ზონაში განაშენიანების დომინირებულ სახეობას შეადგენს მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლები. ასევე დასაშვებია ამ წესების დანართი-1-ით განსაზღვრული ძირითადი და სპეციალური (ზონალური) შეთანხმებით დაშვებული სახეობები. ამასთან, საცხოვრებელ ზონა 6-ში მიწის ნაკვეთის განაშენიანების მაქსიმალური კოეფიციენტია (კ1) – 0,5, მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის მაქსიმალური კოეფიციენტია (კ2) – 2,5.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა ადგილობრივი თვითმმართველობის კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის ,,ე“ ქვეპუნქტზე (სადავო აქტის გამოცემის დროს მოქმედი რედაქცია), 73-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ,,თ“ ქვეპუნქტზე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის N14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ (სადავო აქტის გამოცემის დროს მოქმედი რედაქცია) მე-9 მუხლის მე-3, მე-4, მე-5 პუნქტებზე, საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე და აღნიშნა, რომ აპელანტის განმარტებით, კოეფიციენტის გადამეტების მიზეზი იყო ფართის მომატება და არსებული კომპლექსის მშენებლობის დასრულების ხელშეწყობა. შპს „...ი.“-ს მშენებარე კორპუსის პარამეტრების გაუმჯობესების მიზნით, შპს „ს...ემ“ მას გადასცა 770 კვ.მ. მიწის ფართი, რათა მომხდარიყო მშენებარე კომპლექსის დასრულების ხელშეწყობა, რომლითაც მრავალ ოჯახს მიეცემოდა საშუალება დაგვიანებულად, მაგრამ მაინც შესულიყვნენ თავიანთ კუთვნილ ბინებში, რომლებსაც წლებია ელოდებოდნენ. აღნიშნული წარმოადგენდა საჯარო ინტერესს საპროექტო ტერიტორიის დაგეგმვაში. ამდენად, განსახილველ შემთხვევაში საპროექტო მიწის ნაკვეთის კ2 კოეფიციენტის 1,3-ით გადამეტების მიზეზად ადმინისტრაციული ორგანო უთითებს იმ გარემოებას, რომ არსებული მდგომარეობით, ვერ ხდებოდა სამშენებლო სამუშაოების დასრულება და 120-მდე ოჯახს არ ჰქონდა შესაძლებლობა ესარგებლა კუთვნილი საცხოვრებელი ფართებით.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 53-ე, 96-ე, 97-ე მუხლებზე და ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს განკარგულების საფუძველზე, მაღალი ინტენსივობის საცხოვრებელ ზონაში განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტების მაქსიმალური მაჩვენებლები გადამეტებული შეიძლება იყოს მხოლოდ კანონში მითითებული გარემოების არსებობისას და აღნიშნული გარემოებების არსებობა უნდა იყოს დასაბუთებული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაში. განსახილველ შემთხვევაში, არ დგინდება რა გარემოებებმა გამოიწვია საცხოვრებელი ზონა 6-ისათვის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტების მაქსიმალური მაჩვენებლების გადამეტება. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2017 წლის 29 სექტემბრის N354 განკარგულება ისე იქნა მიღებული, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არ გამოკვლეულა (და ვერც საქმის განხილვის ეტაპზე იქნა დასაბუთებული), ქალაქ თბილისში, ...ის რაიონში, ...ი ... მიკრორაიონში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №...; №...) განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გაზრდის სამართლებრივი საფუძვლის არსებობა.

აღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება იმის თაობაზე, რომ გასაჩივრებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში არ არის დასაბუთებული დედაქალაქის ქალაქმშენებლობითი და არქიტექტურული, აგრეთვე ქალაქის განვითარებასთან დაკავშირებული რა განსაკუთრებული მიზეზები იყო სახეზე, რამაც განაპირობა არსებული ტერიტორიის განაშენიანებისათვის დადგენილი განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის გაზრდა და მისი განსაზღვრა კ2=4,3-ით. ასევე არ არის დასაბუთებული ასეთი განსაკუთრებული მიზეზის არსებობის შემთხვევაშიც კი, ასეთი სახის გადამეტება წონასწორდებოდა ან/და კომპენსირდებოდა თუ არა გარკვეული ზომებით, რომელთა გატარებაც უზრუნველყოფდა ჯანსაღი საცხოვრებელი და სამუშაო პირობების მოთხოვნების შელახვის და გარემოზე არახელსაყრელი ზემოქმედების თავიდან აცილებას, სატრანსპორტო და საინჟინრო ინფრასტრუქტურის მოთხოვნების დაკმაყოფილებას, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც როგორც მოსარჩელეები უთითებენ, საცხოვრებელ კვარტალში (ზემოხსენებულ საკადასტრო კოდებზე არსებულ მიწის ნაკვეთებზე) არსებობს მხოლოდ ერთი მისასვლელი გზა (...ის ქუჩიდან), რომელიც დღეის მდგომარეობითაც კი ვერ აკმაყოფილებს უბნის სატრანსპორტო გამტარუნარიანობას. საცხოვრებელი კომპლექსის მშენებლობის დასრულების და 10 ახალი მრავალსართულიანი საცხოვრებელი კომპლექსის მშენებლობის დასრულების შემდგომ კი, სრულად წარმოუდგენელი იქნება, რომ არსებულმა მისასვლელმა გზამ უზრუნველყოს ნორმალური გამტარუნარიანობა. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ დასახელებული საკითხების გამოკვლევას და შეფასებას ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებებისა და მტკიცებულებების გათვალისწინებით არსებითი მნიშვნელობა ჰქონდა საკითხის სწორად გადაწყვეტისათვის, მით უფრო მაშინ, როდესაც საქართველოს კონსტიტუციის თანახმად, საკუთრება და მემკვიდრეობის უფლება აღიარებული და უზრუნველყოფილია. დაუშვებელია საკუთრების, მისი შეძენის, გასხვისების ან მემკვიდრეობით მიღების საყოველთაო უფლების გაუქმება. ამავე დროს ყველას აქვს უფლება ცხოვრობდეს ჯანმრთელობისათვის უვნებელ გარემოში, სარგებლობდეს ბუნებრივი და კულტურული გარემოთი.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მოცემულ შემთხვევაში საქმეში არ არის წარმოდგენილი არცერთი ინფორმაციული შინაარსის დოკუმენტი, არ არის წარმოდგენილი არცერთი მტკიცებულება, რომელზე დაყრდნობითაც სასამართლოს მიეცემა შესაძლებლობა შეაფასოს დაცულია თუ არა უფლებრივი ბალანსი და რამდენად არსებობს მოთხოვნის დაკმაყოფილების ან უარყოფის ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი. ამდენად, შესაბამისი მტკიცებულებების არარსებობის პირობებში, მხოლოდ მხარეთა ახსნა-განმარტებებზე დაყრდნობით, სააპელაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას იმსჯელოს ადმინისტრაციული აქტის მართლზომიერების თაობაზე. შესაბამისად, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ დამატებით უნდა იქნეს შესწავლილი სადავო საკითხი და საჯარო და კერძო ინტერესების შეპირისპირების საფუძველზე, მიღებულ იქნას ახალი გადაწყვეტილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 30 მაისის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულომ.

კასატორი მიუთითებს საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე და აღნიშნავს, რომ გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის თანახმად, განაშენიანების რეგულირების გეგმის კორექტირებული პროექტის დამტკიცების საფუძველს წარმოადგენდა ის გარემოება, რომ აღნიშნული კორექტირებით განხორციელდა მიწის ნაკვეთის დამატება და რეალურად გაიზარდა საპროექტო არეალი. დამატებით მიწის ნაკვეთზე მდებარეობს მშენებარე საცხოვრებელი კორპუსი, რომელსაც არანაირი რესურსი არ გააჩნდა დამოუკიდებლად დაეძლია ყველა პრობლემა, რაც ჰქონდა. შესაბამისად, გაერთიანებული გრგ-ს ფარგლებში შემუშავდა გრგ-ს არეალის გაჯანსაღება და ერთიანი იერსახის ჩამოყალიბება. კასატორის განმარტებით, აღნიშნულ ტერიტორიაზე პირველი გრგ დამტკიცებული იყო 2010 წელს. იგი დამუშავებული იყო ერთი საკადასტრო ერთეულისთვის და მინიჭებული ჰქონდა პარამეტრები: კ1 – 0,5; კ2 – 3,0; კ3 – 0,1, ხოლო კორექტირებით გათვალისწინებული იყო ტერიტორიის მატება და შესაბამისად, მთელი ტერიტორიისთვის კოეფიციენტის ზრდა: კ1 – 0,5; კ2- 4,3; კ3 – 0,1. კოეფიციენტის გადამეტების მიზეზად გრგ-ს საინფორმაციო ბარათის თანახმად, სახელდებოდა ფართის მომატება და არსებული კომპლექსის მშენებლობის დასრულების ხელშეწყობა. შპს „...ი.“-ს მშენებარე კორპუსის პარამეტრების გაუმჯობესების მიზნით, შპს „ს...ემ“ მას გადასცა 770 კვ.მ. მიწის ფართი, რათა მომხდარიყო მშენებარე კომპლექსის დასრულების ხელშეწყობა, რომლითაც მრავალ ოჯახს მიეცემოდა საშუალება დაგვიანებულად, მაგრამ მაინც შესულიყვნენ თავიანთ კუთვნილ ბინებში, რომლებსაც წლებია ელოდებოდნენ. აღნიშნული წარმოადგენდა საჯარო ინტერესს საპროექტო ტერიტორიის დაგეგმვაში.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 20 დეკემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საქმის მასალების შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის ზონალური საბჭოს 2016 წლის 25 აგვისტოს №2797488 გადაწყვეტილებით, გაიცა თანხმობა ქ. თბილისში, ...ის რაიონში, ...ზე, მე-... მ/რ-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე მრავალბინიანი სახლების განაშენიანების რეგულირების გეგმის გეგმარებით დავალებაში (საკადასტრო კოდი: №...) ჩამატებაზე. ასევე, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 11 ოქტომბრის №316 განკარგულების მიხედვით, შეტანილი იქნა ცვლილება ქალაქ თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2010 წლის 11 ოქტომბრის №1507 განაშენიანების რეგულირების გეგმის გეგმარებით დავალებაში და საპროექტო არეალში დაფიქსირდა შემდეგი საკადასტრო ერთეულები: №...; №.... ამასთან, ქალაქ თბილისის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა საბჭოს 2017 წლის 20 აპრილის №16 სხდომის ოქმის თანახმად, გაიცა თანხმობა ქ. თბილისში, ...ის რაიონში, ...ზე, მე-... მ/რ-ში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №...; №...) განაშენიანების რეგულირების გეგმის კორექტირებული პროექტის შეთანხმებაზე.

დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერმა 2017 წლის 4 ივლისის წერილით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს და მოითხოვა საკრებულოს მორიგ სხდომაზე ქ. თბილისში, ...ის რაიონში, ...ზე, მე-... მ/რ-ში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №...; №...) განაშენიანების რეგულირების გეგმის კორექტირებული პროექტის განხილვა.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2017 წლის 29 სექტემბრის №18 რიგგარეშე სხდომის ოქმის თანახმად (დღის წესრიგის მე-4 საკითხი) ირკვევა, რომ ,,ქ. თბილისში, ...ის რაიონში, ...ზე, მე-... მ/რ-ში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №...; №...) განაშენიანების რეგულირების გეგმის კორექტირებული პროექტის დამტკიცების შესახებ’’ საკითხი საკრებულოს სხდომაზე წარადგინა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის წარმომადგენელმა და განმარტა, რომ საპროექტო ტერიტორიაზე კორექტირებით წარდგენილია მიწის ნაკვეთის დამატება, რომელზეც მდებარეობს მშენებარე საცხოვრებელი კორპუსი, რომლის სამშენებლო განვითარება უკვე რამდენიმე წელია ვერ ხერხდება. აღნიშნული მიწის ნაკვეთის შეერთების შემდეგ, საპროექტო არეალის განვითარება მოხდება გაერთიანებული გრგ-ს ფარგლებში. კენჭისყრის შედეგად (მომხრე - 22, თავი შეიკავა - 0, წინააღმდეგი - 0) გადაწყვეტილება ერთხმად იქნა მიღებული.

ასევე დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2017 წლის 29 სექტემბრის №354 განკარგულების თანახმად, დამტკიცებული იქნა ქ. თბილისში, ...ის რაიონში, ...ზე, მე-... მ/რ-ში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №...; №...) განაშენიანების რეგულირების გეგმის კორექტირებული პროექტი, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის ელექტრონულ გვერდზე (www.tas.ge) რეგისტრირებული №AR1495531 განაცხადის შესაბამისად. აღნიშნული განკარგულების განმარტებითი ბარათიდან ირკვევა, რომ კორექტირების ძირითად მიზანს წარმოადგენდა განაშენიანების რეგულირების ძირითადი პარამეტრის კ-2 გადამეტება, რაც განპირობებული იყო გაჩერებული მშენებლობის სტიმულირებით და დაზარალებული მენაშენეების დაკმაყოფილებით.

საქმის მასალებში წარმოდგენილია ტრანსპორტი და პრობლემების კვლევის ექსპერტიზის ცენტრის 2017 წლის 27 მარტის ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის თანახმად, ...ის №127 ,,ა’’ და ,,ბ’’ კორპუსის მისასვლელი გზის გამტარუნარიანობა ჩატარებული კვლევების მიხედვით არ აკმაყოფილებს მოძრაობის ორგანიზაციისა და უსაფრთხოების მოთხოვნებს. აღნიშნულ კომპლექსთან (№127 ,,ა’’ და ,,ბ’’ კორპუსი) ახალი საცხოვრებელი კორპუსის მშენებლობით აღნიშნულ სატრანსპორტო კვანძზე სატრანსპორტო ნაკადის გაზრდა-დამატება გამოიწვევს სატრანსპორტო კვანძის გადატვირთვას, ქუჩის გამტარუნარიანობა ვერ დააკმაყოფილებს მოძრაობის ორგანიზაციისა და უსაფრთხოების მოთხოვნებს და გამოიწვევს მათი ნორმების დარღვევას. ამასთან, გაუთვალისწინებელ და ექსტრემალურ სიტუაციებში სპეციალიზირებული სატრანსპორტო საშუალებების (სასწრაფო, სახანძრო და სხვა) მოძრაობა შეუძლებელი გახდება.

საქმეში ასევე წარმოდგენილია ექსპერტ გ. მ-ის 2018 წლის 31 აგვისტოს საექსპერტო დასკვნა ქ. თბილისში, ...ზე (ს/კ: №...) საცხოვრებელი კომპლექსის განაშენიანების რეგულირების გეგმის კორექტირებულ პროექტზე, რომლის თანახმად: 1. ექსპერტიზაზე წარდგენილი - ქ. თბილისში, ...ზე (ს/კ №...) საცხოვრებელი კომპლექსის განაშენიანების რეგულირების გეგმის კორექტირებული პროექტი და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, არ შეესაბამება ,,სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ’’ საქართველოს კანონით და საქართველოს მთავრობის №59 (15/01/2014წ.) დადგენილებით დამტკიცებული ტექნიკური რეგლამენტით - ,,დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებებით’’ განსაზღვრულ, ძირითადი პარამეტრების ზღვრული მაჩვენებლების შეცვლისათვის საჭირო მოთხოვნებს; 2. ექსპერტიზაზე წარდგენილი - ქ. თბილისში, ...ზე (ს/კ №...) საცხოვრებელი კომპლექსის განაშენიანების რეგულირების გეგმის კორექტირებული პროექტი - არ შეესაბამება თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მიერ გაცემული გეგმარებითი დავალების მოთხოვნებს (08/10/2018წ.); 3. ექსპერტიზაზე წარდგენილი - ქ. თბილისში, ...ზე (ს/კ №...) საცხოვრებელი კომპლექსის განაშენიანების რეგულირების გეგმის კორექტირებული პროექტის სატრანსპორტო სქემები არ შეესაბამება საქართველოს მთავრობის №41 (28/01/2016წ.) დადგენილებით დამტკიცებული (ცვლილებები დამტკიცებულია 20/11/2017წ. №498 დადგენილებით) ტექნიკური რეგლამენტის - ,,შენობა-ნაგებობის უსაფრთხოების წესების’’ მოთხოვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2017 წლის 29 სექტემბრის N354 განკარგულების კანონიერება, რომლითაც დამტკიცდა ქალაქ თბილისში, ...ის რაიონში, ...ზე, მე-... მ/რ-ში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №...; №...) განაშენიანების რეგულირების გეგმის კორექტირებული პროექტი, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის ელექტრონულ გვერდზე (www.tas.ge) რეგისტრირებული №AR1495531 განაცხადის შესაბამისად. კერძოდ, აღნიშნული მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი განისაზღვრა: კ2=4,3-ით.

საკასაციო პალატა მიუთითებს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის N14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ მე-12 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი კ-2 განსაზღვრავს ცალკეულ ზონაში, კონკრეტული მიწის ნაკვეთის ტერიტორიაზე დასაშვებ, შენობა-ნაგებობის მიწისპირა და მიწისზედა სართულების იატაკის ზედაპირების ჯამურ ფართობს.

დადგენილია, რომ ქალაქ თბილისში, ...ი ... მ/რ-ში №... და №... საკადასტრო კოდებით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთები მდებარეობს საცხოვრებელ ზონა 6-ში. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის N14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ 15-ე მუხლის მე-5 პუნქტის ,,ო’’ ქვეპუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი ზონა 6 (სზ-6) არის მაღალი ინტენსივობის ერთგვაროვანი საცხოვრებელი ქვეზონა, რომელიც მოიცავს საქალაქო განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ საცხოვრებელი გამოყენების (და მის დამხმარე) ტერიტორიებს. ამავე წესების მე-16 მუხლის (სადავო სამართალურთიერთობის დროს მოქმედი რედაქცია) პირველი პუნქტის ,,ო’’ ქვეპუნქტის მიხედვით კი, მითითებულ ზონაში განაშენიანების დომინირებულ სახეობას შეადგენს მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლები. ასევე დასაშვებია ამ წესების დანართი-1-ით განსაზღვრული ძირითადი და სპეციალური (ზონალური) შეთანხმებით დაშვებული სახეობები. ამასთან, საცხოვრებელ ზონა 6-ში მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის მაქსიმალური კოეფიციენტია (კ2) - 2,5.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის N14-39 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ 21-ე მუხლის (სადავო სამართალურთიერთობის დროს მოქმედი რედაქცია) პირველი პუნქტის თანახმად, განაშენიანების რეგულირების წესებით განსაზღვრული განაშენიანების რეგულირების პარამეტრების ზღვრული მაჩვენებლების შეცვლა დაუშვებელია, გარდა ამ მუხლით განსაზღვრული შემთხვევებისა. მითითებული მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად, განაშენიანების რეგულირების პარამეტრების ზღვრული მაჩვენებლების შეცვლა შესაძლებელია, თუ: ა) ცვლილებას მოითხოვს დედაქალაქის ტერიტორიების განვითარებასთან დაკავშირებული განსაკუთრებული (სოციალური, ეკონომიკური, ფორსმაჟორული და სხვა მსგავსი) მიზეზები; ბ) ცვლილება წონასწორდება ან კომპენსირდება იმგვარი ზომებით, რომელთა გატარება უზრუნველყოფს ჯანსაღი საცხოვრებელი და სამუშაო პირობების მოთხოვნების შელახვისა და გარემოზე არახელსაყრელი ზემოქმედების თავიდან აცილებას, სატრანსპორტო და საინჟინრო ინფრასტრუქტურის მოთხოვნების დაკმაყოფილებას; გ) ცვლილებას არ დაუპირისპირდება სხვა საზოგადოებრივი ინტერესები. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, განაშენიანების რეგულირების პარამეტრებიდან შეცვლას ექვემდებარება: ა) განაშენიანების რეგულირების გეგმით – მიწის ნაკვეთის ფართობის ან/და ზომების ზღვრული მაჩვენებლები, მინიმალური მოთხოვნების გამკაცრების გზით, გარდა განაშენიანების რეგულირების წესების 24-ე მუხლით გათვალისწინებული შემთხვევებისა; ბ) სპეციალური (ზონალური) შეთანხმებით – კ-1 და კ-2 კოეფიციენტების ზღვრული მაჩვენებლები. აღნიშნული მუხლის მე-4 პუნქტის მიხედვით, თუ განაშენიანების რეგულირების გეგმის ფარგლებში გათვალისწინებულია ცალკეულ მიწის ნაკვეთ(ებ)ზე კ-1 ან/და კ-2 კოეფიციენტების ზღვრული მაჩვენებლ(ებ)ის გადამეტება, თითოეული მიწის ნაკვეთისთვის სავალდებულოა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების მიღება. მითითებული მუხლის მე-5 პუნქტის შესაბამისად კი, კ-1 და კ-2 კოეფიციენტების ზღვრული მაჩვენებლების გადამეტება დასაშვებია ერთჯერადად მხოლოდ ქვემოთ ჩამოთვლილ შემთხვევებში: ა) რთული რელიეფის მიწის ნაკვეთებზე საცხოვრებელი ტერასული შენობებისა და მათი კომპლექსების მშენებლობისას, გეგმარებითი სპეციფიკიდან გამომდინარე კ-1 ცვლილება – არაუმეტეს 0,7-მდე, თუმცა კ-3 არანაკლებ 0,2 გამოყენების პირობით; ბ) ცზ-ში და შზ-ში შენობა-ნაგებობების მშენებლობებზე, გარდა მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლისა ან/და საცხოვრებელი ფუნქციის შემცველი მრავალფუნქციური შენობისა. აღნიშნული არ ეხება იმ მიწის ნაკვეთებს, რომლებზეც განაშენიანების რეგულირების გეგმის ფარგლებში გათვალისწინებულია კ-1 ან/და კ-2 კოეფიციენტების ზღვრული მაჩვენებლ(ებ)ის გადამეტება; გ) პზ-ში ნებისმიერი ფუნქციის, მათ შორის, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის ან/და საცხოვრებელი ფუნქციის შემცველი მრავალფუნქციური შენობის მშენებლობისას; დ) ამ დადგენილების ამოქმედებამდე არანაკლებ სამი წლით ადრე დაწყებულია ადმინისტრაციული წარმოება მშენებლობის ნებართვის გაცემის მიზნით, საპროექტო ტერიტორიაზე ნაწარმოებია სამშენებლო სამუშაოები და მშენებლობის დასრულება ვერ ხერხდება გარკვეული ობიექტური მიზეზების გამო; ე) როდესაც გადამეტება გამოწვეულია განპირობებული (იძულებითი) შეუსაბამო ობიექტებისათვის ამ წესის 24-ე მუხლის მე-2 პუნქტის შესაბამისად განაშენიანების ინდივიდუალური პარამეტრების დადგენით.

მითითებული ნორმების საფუძველზე, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ კანონმდებლობა დასაშვებად მიიჩნევს კოეფიციენტების მაქსიმალური მაჩვენებლების გადამეტებას, თუმცა აღნიშნული შესაძლებელია მხოლოდ შესაბამისი პირობების არსებობისას. კოეფიციენტების მაჩვენებლების გადამეტებაზე მსჯელობისას ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია გამოიკვლიოს მოითხოვს თუ არა ამგვარ გადამეტებას დედაქალაქის ტერიტორიების განვითარებასთან დაკავშირებული განსაკუთრებული (სოციალური, ეკონომიკური, ფორსმაჟორული და სხვა მსგავსი) მიზეზები; ცვლილება კომპენსირდება და წონასწორდება თუ არა სხვა ღონისძიებებით, რომელთა გატარება უზრუნველყოფს ჯანსაღი საცხოვრებელი და სამუშაო პირობების მოთხოვნების შელახვისა და გარემოზე არახელსაყრელი ზემოქმედების თავიდან აცილებას, სატრანსპორტო და საინჟინრო ინფრასტრუქტურის მოთხოვნების დაკმაყოფილებას; ამგვარ გადამეტებას უპირისპირდება თუ არა სხვა საზოგადოებრივი ინტერესები.

მოცემულ შემთხვევაში, კასატორი მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ კოეფიციენტის გადამეტების მიზეზს წარმოადგენდა ფართის მომატება და არსებული კომპლექსის მშენებლობის დასრულების ხელშეწყობა. შპს „...ი.“-ს მშენებარე კორპუსის პარამეტრების გაუმჯობესების მიზნით, შპს „ს...ემ“ მას გადასცა 770 კვ.მ. მიწის ფართი, რათა მომხდარიყო მშენებარე კომპლექსის დასრულების ხელშეწყობა, რომლითაც მრავალ ოჯახს მიეცემოდა საშუალება დაგვიანებულად, მაგრამ მაინც შესულიყვნენ თავიანთ კუთვნილ ბინებში, რომლებსაც წლებია ელოდებოდნენ.

საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს განკარგულების საფუძველზე მაღალი ინტენსივობის საცხოვრებელ ზონაში განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტების მაქსიმალური მაჩვენებლები გადამეტებული შეიძლება იყოს მხოლოდ კანონში მითითებული გარემოების არსებობისას და აღნიშნული გარემოებების არსებობა უნდა იყოს დასაბუთებული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიღებულ გადაწყვეტილებაში. განსახილველ შემთხვევაში კი გასაჩივრებულ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში არ არის დასაბუთებული დედაქალაქის ქალაქმშენებლობით და არქიტექტურული, აგრეთვე ქალაქის განვითარებასთან დაკავშირებული რა განსაკუთრებული მიზეზები იყო სახეზე, რამაც განაპირობა არსებული ტერიტორიის განაშენიანებისათვის დადგენილი განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის გაზრდა და მისი განსაზღვრა კ2=4,3-ით. ასევე, საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნების გათვალისწინებით, არ არის დასაბუთებული ასეთი განსაკუთრებული მიზეზის არსებობის შემთხვევაშიც კი, ასეთი სახის გადამეტება წონასწორდებოდა ან/და კომპენსირდებოდა თუ არა გარკვეული ზომებით, რომელთა გატარებაც უზრუნველყოფდა ჯანსაღი საცხოვრებელი და სამუშაო პირობების მოთხოვნების შელახვის და გარემოზე არახელსაყრელი ზემოქმედების თავიდან აცილებას, სატრანსპორტო და საინჟინრო ინფრასტრუქტურის მოთხოვნების დაკმაყოფილებას, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც როგორც მოსარჩელეები უთითებენ საცხოვრებელ კვარტალში (ზემოხსენებულ საკადასტრო კოდებზე არსებულ მიწის ნაკვეთებზე) არსებობს მხოლოდ ერთი მისასვლელი გზა (…ის ქუჩიდან), რომელიც დღეის მდგომარეობითაც კი ვერ აკმაყოფილებს უბნის სატრანსპორტო გამტარუნარიანობას. საცხოვრებელი კომპლექსის მშენებლობის დასრულების და ახალი მრავალსართულიანი საცხოვრებელი კომპლექსის მშენებლობის დასრულების შემდგომ კი, სრულად წარმოუდგენელი იქნება, რომ არსებულმა მისასვლელმა გზამ უზრუნველყოს ნორმალური გამტარუნარიანობა. შესაბამისად, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2017 წლის 29 სექტემბრის N354 განკარგულება ისე იქნა მიღებული, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ არ გამოკვლეულა და ვერც საქმის განხილვის ეტაპზე იქნა დასაბუთებული ქალაქ თბილისში, …ის რაიონში, ...ი … მ/რ-ში არსებულ მიწის ნაკვეთებზე (საკადასტრო კოდი: №..., №...) განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გაზრდის სამართლებრივი საფუძვლის არსებობა.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების პოზიციას იმის თაობაზე, რომ საქმეში წარმოდგენილი და დაცული მტკიცებულებები არ იძლევა დავის არსებითად გადაწყვეტის შესაძლებლობას. საქმეში არ არის წარმოდგენილი არცერთი ინფორმაციული შინაარსის დოკუმენტი, არ არის წარმოდგენილი არცერთი მტკიცებულება, რომელზე დაყრდნობითაც სასამართლოს მიეცემა შესაძლებლობა შეაფასოს დაცულია თუ არა უფლებრივი ბალანსი და რამდენად არსებობს მოთხოვნის დაკმაყოფილების ან უარყოფის ფაქტობრივ-სამართლებრივი საფუძველი. აღნიშნული გარემოების შეფასება კი, საკასაციო სასამართლოს მოსაზრებით, უნდა მოხდეს მტკიცებულებათა ზედმიწევნითი გადამოწმების და საქმის გარემოებების გამოკვლევის გზით. ამასთან, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული ორგანო გადაწყვეტილების მიღების პროცესში არ უნდა შემოიფარგლოს ზოგადი განმარტებებით და ყველა მისი არგუმენტი უნდა ეყრდნობოდეს სათანადო დასკვნებს, რაც შესაძლებელს გახდის ყველა იმ საფრთხის გამორიცხვას, რაც შესაძლოა აქტს წაეყენოს ინტერესთა დისბალანსის თვალსაზრისით. საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ შესაბამისი მტკიცებულებების არარსებობის პირობებში, მხოლოდ მხარეთა ახსნა-განმარტებებზე დაყრდნობით, საკასაციო სასამართლო მოკლებულია შესაძლებლობას იმსჯელოს ადმინისტრაციული აქტის მართლზომიერების თაობაზე. ამდენად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების პოზიციას მოცემულ შემთხვევაში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით დადგენილი რეგულაციის გამოყენებასთან დაკავშირებით.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 30 მაისის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: თამარ ოქროპირიძე

მოსამართლეები: ქეთევან ცინცაძე

გენადი მაკარიძე