საქართველოს უზენაესი სასამართლო

განჩინება

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-888(კ-კს-24) 15 იანვარი, 2025 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გიორგი გოგიაშვილი (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

თამარ ოქროპირიძე, ნუგზარ სხირტლაძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერია

კერძო საჩივრის ავტორი - (მოსარჩელე, მოწინააღმდეგე მხარე) - მ.მ-ე

მესამე პირი - სსიპ სახელმწიფო ქონების ეროვნული სააგენტო

დავის საგანი - ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად აღიარება, უძრავი ქონების მესაკუთრედ ცნობა

სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 10 ივნისის გადაწყვეტილება

კერძო საჩივრის ფარგლებში გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 21 ივნისის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

მ.მ-ემ 2019 წლის 24 აპრილს სარჩელით მიმართა ახალციხის რაიონულ სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ და მოითხოვა მ.მ-ე ცნობილ იქნას ბორჯომის მუნიციპალიტეტის დაბა ...ში, ...ის მიმდებარე ტერიტორიაზე მდებარე უძრავი ქონების 400 კვ.მ. ფართის სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ შპს "...ის“ მიერ 2018 წლის 22 ივლისს მომზადებული მიწის საკადასტრო აზომვითი ნახაზის საფუძველზე.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა; რაც გასაჩივრდა სააპელაციო საჩივრით. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სამოქალაქო საქმეთა პალატის 2021 წლის 10 თებერვლის განჩინებით, მ.მ-ის სააპელაციო საჩივარი ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილებაზე საქმის მასალებთან ერთად, განსჯადობის შესაბამისად, გადაეგზავნა უფლებამოსილ სასამართლოს - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 18 ოქტომბრის განჩინებით მ.მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2019 წლის 23 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და საქმე ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით ხელახლა განსახილველად დაუბრუნდა იმავე სასამართლოს.

ახალციხის რაიონულმა სასამართლომ ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით იმსჯელა წინამდებარე სარჩელზე შემდეგი მოთხოვნით - აღიარებულ იქნას 2002 წლის 23 ოქტომბერს ჩატარებული აუქციონის ბორჯომის რაიონული გამგეობის მიერ დამტკიცებული შედეგების საფუძველზე მ.მ-ის მხრიდან საპრივატიზებო ვალდებულების სრულად შესრულება. შედეგად კი, დაევალოს ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიას, მ.მ-ის სახელზე საკუთრების უფლების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემა დაბა ...ში, ყოფილ ...ის მიმდებარე ტერიტორიაზე სააგარაკო სახლების განლაგების სიტუაციურ გეგმაზე მონიშნულ ...-ე მიწის ნაკვეთზე ანუ შპს ,,...’’ მიერ 2018 წლის 22 ივლისს მომზადებული მიწის საკადასტრო აზომვით ნახაზზე დაფიქსირებულ 400 კვ.მ. ფართის არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთზე, მდებარე ბორჯომის მუნიციპალიტეტი, დაბა ..., ...ის მიმდებარე ტერიტორიაზე.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2024 წლის 06 თებერვლის გადაწყვეტილებით მ.მ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ მიუთითა "სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონის (აუქციონის ჩატარების დროს მოქმედი რედაქციით) მე-10 მუხლის პირველ პუნქტზე, რომლის თანახმად, კონკურსით, აუქციონით ან პირდაპირი მიყიდვის ფორმით სახელმწიფო ქონების პრივატიზებისას (გარდა აუქციონის ფორმით აქციების გაყიდვისა), მყიდველსა და გამყიდველს შორის იდება სანოტარო წესით დამოწმებული შესაბამისი ხელშეკრულება, იჯარა- გამოსყიდვის ფორმით პრივატიზებისას კი, საიჯარო ხელშეკრულება. შესაბამისი ხელშეკრულება იდება პირდაპირ მიყიდვაზე გადაწყვეტილების მიღებიდან, კონკურსის ან აუქციონის ჩატარებიდან 20 კალენდარული დღის განმავლობაში. აღნიშნული ვადა ვრცელდება აგრეთვე ამ კანონის მე-3 მუხლის მე-7 პუნქტით გათვალისწინებულ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული აქციების მართვის უფლების გადაცემისას დასადებ ხელშეკრულებაზე.

პირველი ინსტანციის სასამართლომ ასევე მიუთითა, "სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ" საქართველოს კანონის (აუქციონის ჩატარების დროს მოქმედი რედაქციით) მე-11 მუხლის პირველ, მეორე და მესამე პუნქტებზე, რომელთა შესაბამისად, პრივატიზებასთან დაკავშირებულ სადავო და ბათილად ცნობის საკითხებს განიხილავს სასამართლო. პრივატიზების გარიგებათა ბათილად ცნობის უფლებრივი და ქონებრივი შედეგები განისაზღვრება საქართველოს კანონმდებლობით. პრივატიზებულ სახელმწიფო ქონებასთან დაკავშირებული სადავო საკითხების სასარჩელო ხანდაზმულობის ვადაა სამი წელი. სასამართლომ განმარტა, რომ აუქციონის ფორმით სახელმწიფო ქონების პრივატიზებისას, აუქციონში გამარჯვების შემდეგ საჭირო იყო მყიდველსა და გამყიდველს შორის სანოტარო წესით დამოწმებული ხელშეკრულების დადება და ქონების მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმება, რაც განსახილველ შემთხვევაში არ მომხდარა. სასამართლომ მიუთითა 1999 წლის რედაქციით მოქმედ საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლზე, რომლის მიხედვითაც უძრავი ნივთის შესაძენად აუცილებელი იყო სანოტარო წესით დამოწმებული საბუთი და შემძენის რეგისტრაცია საჯარო რეესტრში, ვინაიდან 2002 წლის აუქციონს შედეგად არ მოჰყოლია.

ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2024 წლის 06 თებერვლის გადაწყვეტილება სააპელაციო საჩივრით გაასაჩივრა მ.მ-ემ და მოითხოვა გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 03 ივნისის სხდომაზე საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 28¹ მუხლით განსაზღვრული უფლებამოსილების ფარგლებში სააპელაციო პალატის მოსამართლე დაეხმარე მოსარჩელეს მოთხოვნის ტრანსფორმირებაში და სასარჩელო მოთხოვნა ამგვარად ჩამოყალიბდა: აღიარებულ იქნეს მ.მ-ესა და ბორჯომის მუნიციპალიტეტის გამგეობას შორის 2002 წლის 03 დეკემბერს ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებულად და მ.მ-ე ცნობილ იქნეს დაბა ...ში, ყოფილ ...ის მიმდებარე ტერიტორიაზე, სააგარაკო სახლების განლაგების სიტუაციურ გეგმაზე მონიშნული ...-ე მიწის ნაკვეთის (შპს „...ის“ მიერ 2018 წლის 22 ივლისს მომზადებულ მიწის საკადასტრო აზომვით ნახაზზე დაფიქსირებულ), კერძოდ 400 კვ.მ ფართის არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის მესაკუთრედ მდებარე ბორჯომის რაიონში, დაბა ..., ...ის მიმდებარე ტერიტორიაზე.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 10 ივნისის გადაწყვეტილებით მ.მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა; გაუქმდა ახალციხის რაიონული სასამართლოს 2024 წლის 06 თებერვლის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება; მ.მ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა; აღიარებულ იქნა მ.მ-ესა და ბორჯომის მუნიციპალიტეტის გამგეობას შორის 2002 წლის 03 დეკემბერს ნასყიდობის ხელშეკრულება დადებულად და მ.მ-ე ცნობილ იქნა დაბა ...ში, ყოფილ ...ის მიმდებარე ტერიტორიაზე, სააგარაკო სახლების განლაგების სიტუაციურ გეგმაზე მონიშნული ...-ე მიწის ნაკვეთის მესაკუთრეთ (შპს „...ის“ მიერ 2018 წლის 22 ივლისს მომზადებულ მიწის საკადასტრო აზომვით ნახაზზე დაფიქსირებულ) კერძოდ 400 კვ.მ. ფართის არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის, მდებარე ბორჯომის რაიონში, დაბა ...ში, ...ის მიმდებარე ტერიტორია.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები, თუმცა აღნიშნული ფაქტობრივ გარემოებები სამართლებრივად სხვაგვარად შეაფასა. სააპელაციო პალატამ პირველი ინსტანციის სასამართლოს გადაწყვეტილების გაუქმების საფუძვლად მიუთითა, რომ სადავო სამართალურთიერთობის დროს მოქმედი "სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ" საქართველოს კანონის (აუქციონის ჩატარების დროს მოქმედი რედაქციით) მე-10 მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, კონკურსით, აუქციონით ან პირდაპირი მიყიდვის ფორმით სახელმწიფო ქონების პრივატიზებისას (გარდა აუქციონის ფორმით აქციების გაყიდვისა), მყიდველსა და გამყიდველს შორის იდებოდა სანოტარო წესით დამოწმებული შესაბამისი ხელშეკრულება, იჯარა-გამოსყიდვის ფორმით პრივატიზებისას კი, საიჯარო ხელშეკრულება. შესაბამისი ხელშეკრულება იდებოდა პირდაპირ მიყიდვაზე გადაწყვეტილების მიღებიდან, კონკურსის ან აუქციონის ჩატარებიდან 20 კალენდარული დღის განმავლობაში. აღნიშნული ვადა ვრცელდებოდა აგრეთვე ამ კანონის მე-3 მუხლის მე-7 პუნქტით გათვალისწინებულ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული აქციების მართვის უფლების გადაცემისას დასადებ ხელშეკრულებაზე. ამავე მუხლის 2007 წლისათვის მოქმედი რედაქციით, „სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზებისას გამყიდველისა და მყიდველის მიერ ხელმოწერილი აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმი არის წერილობითი ხელშეკრულება“.

სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ კანონში განხორციელებული ცვლილების შედეგად კანონმა განსაზღვრა როგორც სახელმწიფო ქონების, ასევე უკვე ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის საფუძვლები და პირობები, რომლისთვისაც საკმარისია აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმის ხელმოწერილი ვერსიის არსებობა, მის ხელშეკრულებად მისაჩნევად. სააპელაციო პალატის განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში სახეზეა აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმი, რომელიც „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონის თანახმად, წარმოადგენდა ხელშეკრულებას. მასში გამოხატულია მხარეთა ნება, ამასთან გადახდის ქვითრით დადგენილია, რომ მ.მ-ის მიერ გადახდილია სააუქციონო ღირებულება. შესაბამისად, იგი აკმაყოფილებს როგორც მოქმედი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის, ასევე სადავო პერიოდში მოქმედი საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე, 327-ე მუხლების და 328-ე მუხლის მოთხოვნებს.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატას 2021 წლის 20 ივნისს განცხადებით მიმართა მ.მ-ემ და მოითხოვა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 31-ე მუხლის მეორე ნაწილის საფუძველზე სარჩელის უზრუნველყოფის შესახებ დროებითი განჩინების მიღება.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 21 ივნისის განჩინებით მ.მ-ის წარმომადგენლის მ.გ-ის შუამდგომლობა დროებითი განჩინების მიღების თაობაზე არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული განჩინება კერძო საჩივრით გასაჩივრებულ იქნა მ.მ-ის მიერ.

კერძო საჩივრის ავტორი საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 271-ე, 191-ე, 198-ე მუხლებზე, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 31-ე მუხლზე მითითებით განმარტავს, რომ საქმეზე მიღებული გადაწყვეტილების აღსრულებამდე სახელმწიფოს (სადაო მიწის ნაკვეთის პოტენციურ მესაკუთრეს) შეუძლია, საჯარო რეესტრში თავის სახელზე დაირეგისტრიროს საკუთრების უფლებით 400 კვ.მ სადავო მიწის ნაკვეთი, რის შემდეგაც შესაძლოა გაასხვისოს ანდა დატვირთოს სანივთო, თუ სხვა რაიმე უფლებით, მათ შორის იჯარის, ქირავნობის, აღნაგობის, სერვიტუტის, უზუფრუქტის, თხოვების, ლიზინგის ან იპოთეკის უფლებით, რაც პირველ შემთხვევაში შეუძლებელს გახდის სასამართლოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების აღსრულებას და მ.მ-ე იძულებული გახდება ახალი სარჩელი აღძრას სასამართლოში უძრავი ქონების ღირებულების მოთხოვნით, ხოლო მეორე შემთხვევაში, მ.მ-ეს საჯარო რეესტრში წარმოეშვება შეზღუდული საკუთრების უფლება ანუ ინდივიდუალურ საკუთრებაში გადაეცემა უფლებრივი ნაკლიანი ნივთი. ამდენად, გადაწყვეტილების აღსრულებისათვის მისი უზრუნველყოფა აუცილებელია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 10 ივნისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიამ, რომელმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვა.

კასატორი გასაჩივრებული განჩინების გაუქმების გზით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების ძირითად მოტივად ასახელებს იმ ფაქტობრივ გარემოებას, რომ მოსარჩელემ მონაწილეობა მიიღო ბორჯომის რაიონის გამგეობის ჩატარებულ აუქციონში და გადახდილი აქვს „ბე“ და ძირითადი თანხა 961 ლარი, თუმცა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 183-ე მუხლი ცალსახად განსაზღვრავს უძრავი ქონების შესაძენად გარიგების აუცილებელ - წერილობით ფორმას, რაც მოცემულ შემთხვევაში არ იქნა შესრულებული.

კასატორმა მიუთითა „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონის (აუქციონის ჩატარების დროს მოქმედი რედაქციით) მე-10 მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, აუქციონის შედეგების დამტკიცების შესახებ "გამყიდველის" მიერ გადაწყვეტილების მიღებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში "გამარჯვებული" ვალდებულია "გამყიდველთან" გააფორმოს ხელშეკრულება (რომელიც უნდა დამოწმდეს სანოტარო წესით). კასატორის მოსაზრებით სააპელაციო სასამართლომ უგულებელყო აღნიშნული კანონის მოთხოვნა და სრულიად არაკანონიერად გაიზიარა მოსარჩელის მოთხოვნა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 05 აგვისტოს განჩინებით წარმოებაში იქნა მიღებული მ.მ-ის კერძო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 19 აგვისტოს განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 25 დეკემბრის განჩინებით ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი დასაშვებად იქნა მიჩნეული.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო, საქმის მასალებისა და საკასაციო საჩივრის საფუძვლების შესწავლის შედეგად მიიჩნევს, რომ ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილბრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მოცემული ადმინისტრაციული საქმე დაუბრუნდეს სააპელაციო პალატას ხელახლა განსახილველად .

საკასაციო სასამართლო თავდაპირველად მიუთითებს საქმის მასალებით დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე:

არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის გამოყენების, მართვისა და განკარგვის მუდმივმოქმედი რაიონული კომისიის შედეგების შემაჯამებელი ოქმის თანახმად, დღის წესრიგის ერთ-ერთ საკითხს წარმოადგენდა დაბა ...ში ყოფილი ...ის ადმინისტრაციული შენობის მიმდებარე ტერიტორიიდან, სამი სააგარაკო საცხოვრებელი სახლის მშენებლობისათვის (თითოეული 400 კვ.მ) საკუთრების უფლებით მიწის ნაკვეთის გამოყოფა. აუქციონში მონაწილეობდა ორი მოქალაქე - ი.გ-ი და მ.მ-ე.

2002 წლის 13 მაისს მ.მ-ის მიერ გადახდილ იქნა ...ის მიწის აუქციონის "ბე" – 90 ლარი. 2002 წლის 3 დეკემბერს მ.მ-ის მიერ გადახდილ იქნა ...ში სამოსახლო მიწის აუქციონის საფასური - 871 ლარი.

2023 წლის 25 აგვისტოს მ.მ-ემ განცხადებით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და ითხოვა ინფორმაცია ვის სახელზეა რეგისტრირებული ბორჯომის რაიონი დაბა ...ში მდებარე 400 კვ.მ ფართის მიწის ნაკვეთი.

საქმეში დაცული სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2023 წლის 30 აგვისტოს წერილით დგინდება, რომ უფლებათა რეესტრის მონაცემებით უძრავ ნივთზე, ბორჯომის რაიონში დაბა ...ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე, ფართი - 400 კვ.მ, რომელიც მ.მ-ის მიერ წარდგენილ ნახაზზეა მონიშნული, საკუთრების უფლება არ არის რეგისტრირებული. ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიასა და მ.მ-ეს შორის უძრავი ნივთის ნასყიდობის ხელშეკრულება არ დადებულა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს მ.მ-ესა და ბორჯომის მუნიციპალიტეტის გამგეობას შორის ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად აღიარების კანონისმიერი წანამძღვრების არსებობის შემოწმება, თუმცა აღნიშნული წანამძღვრების არსებობის შემოწმებდამდე არსებითად შესაფასებელია მოსარჩელის მიერ არჩეული სასარჩელო ფორმის სისწორე. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ 2024 წლის 03 ივნისის სხდომაზე საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 28¹ მუხლით განსაზღვრული უფლებამოსილების ფარგლებში მოხდა სასამართლო მოთხოვნების ტრანსფორმირება, რის შედეგად მოსარჩელის თავდაპირველი სასარჩელო მოთხოვნა დაზუსტებულ იქნა, როგორც სრულად აღიარებითი სარჩელი.

საკასაციო პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსი მოსარჩელის მატერიალური მიზნის მისაღწევად, რამდენიმე სახის საპროცესო საშუალების გამოყენების შესაძლებლობას ითვალისწინებს. მითითებული კოდექსის 22-25-ე მუხლებში მოცემულია ადმინისტრაციული სარჩელის სახეები და მათი დასაშვებობის წინაპირობები. მოსარჩელის მიერ უფლების დასაცავად მნიშვნელოვანია სწორი პროცესუალური საშუალების არჩევა. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 25-ე მუხლის თანახმად, აღიარებითი სარჩელი შეიძლება აღიძრას აქტის არარად აღიარების, უფლების ან სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა-არარსებობის დადგენის შესახებ, თუ მოსარჩელეს აქვს ამის კანონიერი ინტერესი. ამასთან, აღიარებითი სარჩელი არ შეიძლება აღიძრას, თუ მოსარჩელეს შეუძლია აღძრას სარჩელი ამ კოდექსის 22–24-ე მუხლების საფუძველზე. ამდენად, აღიარებითი სარჩელს შედეგად არ მოჰყვება მოსარჩელის მატერიალური უფლებების უშუალო განხორციელება, არამედ აღიარებითი სარჩელით დგინდება უფლების ან სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა ან არარსებობა. ამასთან, აღსანიშნავია, რომ აღიარებითი სარჩელის აღძვრა შესაძლებელია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ კოდექსის 22-24-ე მუხლების საფუძველზე სარჩელის აღძვრა შეუძლებელია. ამრიგად, იმ შემთხვევაში, თუ უფლების დაცვა შესაძლებელია სხვა სახის (ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 22-ე, 23-ე და 24-ე მუხლებით გათვალისწინებული) სარჩელის წარდგენით, პირს აქვს შესაძლებლობა, საკუთარი უფლებები დაიცვას სწორედ ამ საპროცესო მექანიზმის გამოყენებით. შესაბამისად, სადავო ნორმით დადგენილია საპროცესო წესრიგი, რომლის შესაბამისადაც უნდა მოხდეს უფლების დაცვა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ აღიარებითი სარჩელის აღძვრისათვის განსაკუთრებული მნიშნელობა აქვს ამ სახის სარჩელისათვის პროცესუალური კანონმდებლობით განსაზღვრული სარჩელის დასაშვებობის პირობების დაცვას, ვინაიდან მათი დაუცველობა შედეგად გამოიწვევს ნებისმიერი საჯარო-სამართლებრივი დავის ნებისმიერ დროს აღიარებითი სარჩელით აღძვრის, სასამართლოს სამართლებრივ კონსულტანტად გადაქცევის, აღიარებითი სარჩელით სარჩელის სხვა სახეობების დასაშვებობის წინაპირობებისაგან თავის დაღწევის შესაძლებლობას. აღიარებითი სარჩელი დასაშვებია მაშინ, როდესაც აღიარების ინტერესი მიმართულია ურთიერთობის მონაწილის მიმართ და ეს ურთიერთობა მოსარჩელის უფლებას ან კანონიერ ინტერესს არღვევს. აღიარებითი სარჩელი არ არის დასაშვები, თუ იგი აბსტრაქტული სამართლებრივი საკითხის, ზოგადი უფლების ან ვალდებულების, ფაქტობრივი გარემოების ან სამართლებრივი ურთიერთობის არადამოუკიდებელ ნაწილს ეხება. სასკ-ის 25-ე მუხლი ითვალისწინებს უფლების ან სამართლებრივი ურთიერთობის არსებობა-არარსებობის დადგენას.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 69-ე მუხლი იმპერატიულად განსაზღვრავს ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებას წერილობითი ფორმით, მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ მხარეებს შორის არ დადებულა წერილობითი ხელშეკრულება, შესაბამისად უძრავი ქონების კანონმდებლობით ფორმა სავალდებულოდ დადგენილი და ამ შემთხვევაში ფორმადაუცველი სახით არსებული სამართლებრივი ურთიერთობის მოსაწესრიგებლად აღიარებითი სარჩელის აღძვრა ეწინააღმდეგება მოქმედ კანონმდებლობას და სცდება სასამართლოს დისკრეციის ფარგლებს.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში არ არის სახეზე ადმინისტრაციული ხელშეკრულება, საქმის გარემოებებიდან გამომდინარე, სასარჩელო მოთხოვნა თავისი არსით ეხება ფაქტისათვის სამართლებრივი შეფასების მიცემას და არა უფლების ან ურთიერთობის აღიარებას. ამდენად, აღიარებითი სარჩელის სპეციფიკურობა გამომდინარეობს იქიდან, რომ სასამართლო უდავოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებისა და მტკიცებულებების საფუძველზე მხოლოდ აღიარებს (ადასტურებს) კონკრეტული სამართალურთიერთობის არსებობა-არარსებობის ფაქტს, მოცემულ შემთხვევაში კი კანონით იმპერატიულად მოთხოვნილი წერილობითი ადმინისტრაციული ხელშეკრულების არარსებობის პირობებში, საკასაციო პალატის შეფასებით არასწორია მოცემული სამართალურთიერთობის ტრანსფორმირება აღიარებით სარჩელად.

საკასაციო პალატა ასევე ვერ გაიზიარებს სააპელაციო პალატის მსჯელობას, მოცემულ შემთხვევაზე მოგვიანებით მიღებული საკანონმდებლო აქტის (აუქციონის გამართვიდან 5 წლის შემდეგ მოქმედი რედაქციის), კერძოდ, 2007 წელს მოქმედი „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლის პირველ პუნქტის გავრცელების შესაძლებლობაზე, რომლის თანახმად: „სახელმწიფო ქონების და ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზებისას გამყიდველისა და მყიდველის მიერ ხელმოწერილი აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმი არის წერილობითი ხელშეკრულება“, ვინაიდან აღნიშნული ცვლილება კანონში შევიდა აუქციონის ჩატარებიდან ხუთი წლის შემდეგ (2007 წლის 11 ივლისს) არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის გამოყენების, მართვისა და განკარგვის მუდმივმოქმედი რაიონული კომისიის შედეგების შემაჯამებელი ოქმის გამოცემიდან და აღნიშნული კანონი ძალადაკარგულად გამოცხადდა 2010 წლის 21 ივლისს, „სახელმწიფო ქონების შესახებ“ საქართველოს კანონის მიღებით, რომლის 3¹ მუხლი განსაზღვრავს სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის პრივატიზებისას გარიგების გაფორმების წესს. მითითებული მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული უძრავი ნივთის პრივატიზებისას პრივატიზების განმახორციელებელ ორგანოსა და ქონების შემძენს შორის იდება შესაბამისი ხელშეკრულება, რომელიც საჯარო რეესტრში საკუთრების უფლების რეგისტრაციისა და შესაბამისი ვალდებულებების (მათ შორის, ასეთის არსებობის შემთხვევაში, საპრივატიზებო საფასურის გადახდის ვალდებულების) წარმოშობის საფუძველია. ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა თვლის, რომ როგორც სადავო პერიოდში მოქმედი, ისე ამჟამად არსებული საკანონმდებლო დანაწესი ითვალისწინებს სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესაძლებლობას, მხოლოდ ხელშეკრულების დადებით. ამდენად, უდავოდ დასტურდება, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის მიერ გამოყენებული ნორმა არსებობდა 2007-2010 წლებში და შესაბამისად მოქმედებდა მხოლოდ ამ პერიოდში წარმოშობილ სამართლებრივ ურთიერთობებზე, რისი გავრცელებაც მოცემულ შემთხვევაში საკასაციო პალატას არაკანონიერად მიაჩნია.

საკასაციო პალატა იზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოს მსჯელობას იმასთან დაკავშირებით, რომ ხელშეკრულება მხარეთა შეთანხმების შედეგია, რაც გულისხმობს მხარეთა თანმხვედრი ნების გამოვლენას, რომელიც მიმართულია ერთი და იმავე სამართლებრივი მიზნის მიღწევისკენ. მნიშვნელოვანია ის, რომ სამართლებრივი შედეგი, რომლის მიღწევასაც მხარეები ცდილობენ, შესაძლოა, მხოლოდ კონსენსუსის შედეგად დადგეს. სამართლებრივი შედეგი შეიძლება ნიშნავდეს როგორც ახალი სამართლებრივი ურთიერთობის წარმოშობას მხარეებს შორის, ისე არსებული უფლება - მოვალეობების შეცვლას ან შეწყვეტას. ხელშეკრულების დადება, როგორც წესი, ხორციელდება ორი თანმხვედრი ნების გამოვლენის მეშვეობით. სახელშეკრულებო სამართალში უდიდესი მნიშვნელობა ენიჭება ხელშეკრულების დადების მომენტის განსაზღვრას, რადგან სწორედ ამ მომენტიდან წარმოეშობათ მხარეებს სახელშეკრულებო უფლებები და იბოჭებიან ნაკისრი ვალდებულებებით. იმისათვის, რომ ხელშეკრულების ესა თუ ის პირობა შეთანხმებულად ჩაითვალოს, აუცილებელია, რომ მასზე შედგეს კონსენსუსი, თუმცა თავად ხელშეკრულების ნამდვილობისათვის საკმარისია, თუ მხარეები მის არსებით პირობებზე შეთანხმდებიან.

ამდენად, ხელშეკრულების ფორმასთან დაკავშირებითაც მოქმედებს სახელშეკრულებო ფორმის თავისუფლების პრინციპი. თუმცა ეს პრინციპი შეუზღუდავი არ არის. ცალკეულ შემთხვევებში კანონი ადგენს ფორმას, რომლის დაცვაც კონკრეტული ტიპის ხელშეკრულებების ნამდვილობისათვის აუცილებელია. მხარეებსაც შეუძლიათ გაითვალისწინონ ხელშეკრულების რაიმე ფორმა, როგორც მისი ძალაში შესვლის აუცილებელი წინაპირობა. კანონმდებელი გარკვეულ წესებს ხელშეკრულების ფორმასთან დაკავშირებით ისეთ შემთხვევებში განსაზღვრავს, როდესაც თავად სახელშეკრულებო სამართლებრივი ურთიერთობის სტაბილურობის უზრუნველსაყოფად არის ამის საჭიროება და ფორმის დაწესებას შესაბამისი მიზანი გააჩნია. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსი განსაზღვრავს ხელშეკრულების ტიპებს, რომელთა ნამდვილობისათვის საჭიროა, რომ ისინი დაიდოს წერილობითი ფორმით.

საქართველოს უზენაესი სასამართლო მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედ საქართველოს სახელმწიფო ქონების მართვის სამინისტროს 1999 წლის 31 მარტის N 1-3/151 ბრძანებით დამტკიცებული "სახელმწიფო ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების შესახებ" დებულების მე-7 მუხლზე, რომლის თანახმად, დამტკიცებული აუქციონის შედეგების ოქმის მიღების მომენტიდან "მყიდველმა", "სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ" კანონის მე-7 მუხლის მე-5 პუნქტის შესაბამისად, ოქმში მითითებულ საბანკო დაწესებულებაში უნდა შეიტანოს ნაღდად ან გადარიცხვით ფულადი თანხა, რომელიც შეესატყვისება მის მიერ აუქციონზე დასახელებულ საბოლოო ფასს. თუ "მყიდველი" აღნიშნულ ვადაში არ გადაიხდის ქონების გამოსასყიდ თანხას, მას არ მიეცემა საკუთრების უფლება ობიექტზე და შეტანილი "ბე" არ უბრუნდება. აუქციონის შედეგების დამტკიცების შესახებ "გამყიდველის" გადაწყვეტილების მიღებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში "გამარჯვებული" ვალდებულია "გამყიდველთან" გააფორმოს ხელშეკრულება (რომელიც უნდა დამოწმდეს სანოტარო წესით), ქონების მიღება-ჩაბარების აქტთან ერთად, რომელიც წარმოადგენს მის განუყოფელ ნაწილს. სახელმწიფო ქონებაზე საკუთრების უფლება "გამყიდველიდან" "მყიდველს" გადაეცემა სახელმწიფო ქონების ღირებულების სრულად დაფარვის შემდეგ, შესაბამისი საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის გაცემის მომენტიდან. უძრავი ქონების პრივატიზებისას საკუთრების უფლება გადადის საჯარო რეესტრში რეგისტრაციის შემდეგ. ამასთან, ხელშეკრულების სანოტარო წესით დამოწმებისათვის, საჯარო რეესტრში რეგისტრაციისა და ამისათვის აუცილებელი საბუთების წარდგენის ხარჯები იფარება "მყიდველის" მიერ.

საკასაციო პალატა დამატებით მიუთითებს აუქციონის ჩატარების დროს მოქმედი რედაქციით „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების, ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის ქონების პრივატიზებისა და სარგებლობის უფლებით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-10 მუხლზე, რომლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, კონკურსით, აუქციონით ან პირდაპირი მიყიდვის ფორმით სახელმწიფო ქონების პრივატიზებისას (გარდა აუქციონის ფორმით აქციების გაყიდვისა), მყიდველსა და გამყიდველს შორის იდება სანოტარო წესით დამოწმებული შესაბამისი ხელშეკრულება, იჯარა-გამოსყიდვის ფორმით პრივატიზებისას, კი საიჯარო ხელშეკრულება. შესაბამისი ხელშეკრულება იდება პირდაპირ მიყიდვაზე გადაწყვეტილების მიღებიდან, კონკურსის ან აუქციონის ჩატარებიდან 20 კალენდარული დღის განმავლობაში. აღნიშნული ვადა ვრცელდება აგრეთვე ამ კანონის მე-3 მუხლის მე-7 პუნქტით გათვალისწინებულ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული აქციების მართვის უფლების გადაცემისას დასადებ ხელშეკრულებაზე.

ზემოაღნიშნული ნორმების ანალიზიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ აუქციონის ფორმით სახელმწიფო ქონების პრივატიზებისას, აუქციონში გამარჯვების შემდეგ საჭირო იყო მყიდველსა და გამყიდველს შორის სანოტარო წესით დამოწმებული ხელშეკრულების დადება და ქონების მიღება-ჩაბარების აქტის გაფორმება. ამდენად, აუქციონის წესით სახელმწიფო ქონებაზე საკუთრების უფლების გადაცემის აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენდა მხარეთა შორის სანოტარო წესით დამოწმებული ხელშეკრულების დადება. საკასაციო პალატა იზიარებს პირველი ინსტანციის სასამართლოსა და კასატორის მსჯელობას, რომ ხელშეკრულების დადება, სახელმწიფო ქონების აუქციონის ფორმით პრივატიზების პროცედურების განუყოფელ ნაწილს წარმოადგენდა და აუქციონის წესით სახელმწიფო ქონებაზე საკუთრების უფლების მოპოვებისათვის აუცილებელი იყო ზემოაღნიშნული ნორმატიული აქტებით გათვალისწინებული პროცედურების ზედმიწევნით დაცვა. მოცემულ შემთხვევაში უდავოდ დადგენილია, რომ აუქციონის ჩატარების შემდეგ მხარეებს შორის ხელშეკრულება გაფორმებული არ ყოფილა. საკასაციო პალატა კიდევ ერთხელ აღნიშნავს, რომ „გამარჯვებული“ ვალდებული იყო „გამყიდველთან“ გაეფორმებინა ხელშეკრულება, რომელიც წარმოადგენს უძრავი ქონების პრივატიზების განუყოფელ ნაწილს. როგორც ზემოთ აღინიშნა, სახელმწიფო ქონების აუქციონის წესით პრივატიზების პროცედურა მოიცავს სანოტარო წესით დამოწმებული ხელშეკრულების დადებასაც და წარმოადგენს მის შემადგენელ ნაწილს.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ როგორც სადავო პერიოდში, ასევე დღეს მოქმედი კერძო და საჯაროსამართლებრივი ნორმები იმპერატიულად განსაზღვრავს უძრავ ნივთზე საკუთრების გადასვლისათვის ხელშეკრულების დადების სავალდებულო წერილობითი ფორმის დაცვას, მოცემულ შემთხვევაში სასამართლოს არ აქვს უფლება გასცდეს თავის უფლებამოსილებას სამართლებრივ დავაში არ დადებული ადმინისტრაციული ხელშეკრულების დადებულად აღიარების გზით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოქმედი საკანონმდებლო დანაწესის პირობებში მოსარჩელის სასარჩელო მოთხოვნის დაკმაყოფილება შეუძლებელია განსახილველი დავის ფარგლებში, რამდენადაც მოცემული შემთხვევაში სასამართლოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენს ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებულად აღიარება. რაც როგორც უკვე აღინიშნა ეწინააღმდეგება მოქმედ საპროცესო კანონდებლობას და სცდება სასამართლოს დისკრეციის ფარგლებს. ამასთან, საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ვინაიდან მოსარჩელის იურიდიულ ინტერეს წარმოადგენს მის მიერ ასაღიარებლად მოთხოვნილი ნასყიდობის ხელშეკრულებით განსაზღვრული უძრავი ქონების საკუთრებაში რეგისტრაცია მოსარჩელეს შესაძლებლობა აქვს, ეძიოს ზემოაღნიშნული მიზნის მიღწევისათვის საჭირო სხვა სამართლებრივი გზები, შესაბამისი ადმინისტრაციული ორგანოებისთვის მიმართვის მეშვეობით.

რაც შეეხება მ.მ-ის კერძო საჩივარს, დროებითი განჩინების მიღების თაობაზე, საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ კანონი ადგენს გადაწყვეტილების უზრუნველყოფის გამოყენების ზოგად საფუძველს, ხოლო სასამართლო განსაზღვრავს, არსებობს თუ არა ამგვარი საფუძველი განსახილველ საქმესთან დაკავშირებით და უზრუნველყოფის ღონისძიებას იყენებს იმ შემთხვევაში, თუ მის გამოყენებას მიზანშეწონილად ჩათვლის. შესაბამისად, საპროცესო კანონმდებლობაში უზრუნველყოფის ინსტიტუტის გათვალისწინება გულისხმობს აღნიშნული ინსტიტუტის გამოყენების დაწესებას ისეთი შემთხვევებისათვის, როდესაც მას განმცხადებელი დასაბუთებულად წარმოადგენს, ანუ, განმცხადებელი შეძლებს დაამტკიცოს კონკრეტული უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების აუცილებლობა გადაწყვეტილების უზრუნველსაყოფად. ამასთან, სასამართლო განმარტავს, რომ განცხადებაში არსებული ზოგადი ხასიათის აღნიშვნა გადაწყვეტილების აღსრულების ხელშეშლის თავიდან აცილების, ასევე ქონების შესაძლო გასხვისების შესახებ, არ შეიძლება ავტომატურ რეჟიმში იქცეს უზრუნველყოფის ღონისძიების გამოყენების შესახებ განცხადების დაკმაყოფილების უპირობო და აუცილებელ საფუძვლად. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2023 წლის 30 აგვისტოს წერილით, უძრავ ნივთზე უფლებათა რეესტრის მონაცემებით, უძრავ ნივთზე მდებარე ბორჯომის რაიონი დაბა ..., ფართით 400 კვ.მ, რომელიც მ.მ-ის ნახაზზეა მონიშნული, საკუთრების უფლება არ არის რეგისტრირებული, ამასვე ადასტურებს განცხადებაზე დართული სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2024 წლის 20 ივნისის N... წერილი. ამდენად, მხოლოდ ზოგადი მითითება, რომ სახელმწიფო ჯერ დაირეგისტრირებს და შემდეგ განკარგავს სადავო ქონებას, შესაბამისი მტკიცებულების წარმოდგენის გარეშე, არ ჰქმნის გადაწყვეტილების უზრუნველყოფის ვარაუდს. გარდა ზემოაღნიშნულისა, მოცემული ადმინისტრაციული საქმის სააპელაციო პალატისთვის დაბრუნების პირობებში, აღარ არსებობს კერძო საჩივრის დაკმაყოფილების ფაქტობრივი და სამართლებრივი საფუძვლები.

ყოველივე ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, უნდა გაუქმდეს სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება და მოცემული ადმინისტრაციული საქმე დაუბრუნდეს სააპელაციო პალატას ხელახლა განსახილველად. ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, განსახილველ საქმეზე გაწეული სასამართლო ხარჯების განაწილების საკითხი უნდა გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას.

სარეზოლუციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 394-ე, 412-ე მუხლებით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ბორჯომის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 10 ივნისის გადაწყვეტილება და მოცემული ადმინისტრაციული საქმე დაუბრუნდეს სააპელაციო პალატას ხელახლა განსახილველად;

3. მ.მ-ის კერძო საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;

4. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 21 ივნისის განჩინება;

5. სასამართლო ხარჯების განაწილების საკითხი გადაწყდეს საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებისას;

6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. გოგიაშვილი

მოსამართლეები: თ. ოქროპირიძე

ნ. სხირტლაძე