№ბს-300(კ-24) 19 თებერვალი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

გენადი მაკარიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

გოჩა აბუსერიძე, ბადრი შონია

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა პ. ბ-ის საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისია).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. პ. ბ-იმა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიმართ.

მოსარჩელემ მოითხოვა: ა) ბათილად იქნეს ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2022 წლის 26 დეკემბრის №3362 განკარგულება, ,,მიწის ნაკვეთზე პ. ბ-ის საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის შესახებ’’; ბ) დაევალოს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას გამოსცეს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომლითაც აღიარებულ იქნება მოსარჩელის საკუთრების უფლება ქ. თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ს მიმდებარედ არსებულ 668.00 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე.

2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილებით პ. ბ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2022 წლის 26 დეკემბრის №3362 განკარგულება ,,მიწის ნაკვეთზე პ. ბ-ის საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის შესახებ’’. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას დაევალა კანონით დადგენილ ვადაში, გადაწყვეტილებაში მითითებული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების სრულყოფილი გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ქ. თბილისი, ...ს ქუჩა №...-ს მიმდებარედ 668 კვ.მ მიწის ნაკვეთზე პ. ბ-ის მოთხოვნასთან დაკავშირებით.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის მიერ.

3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით, სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა. გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც პ. ბ-ის სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრა პ. ბ-იმა.

კასატორის განმარტებით, მოცემულ შემთხვევაში, კომისიის მიერ ადმინისტრაციული წარმოება სრულყოფილად არ ჩატარებულა. ამასთან, სადავო აქტით არ იყო დასაბუთებული თუ რატომ და რა გარემოებებზე დაყრდნობით უარყო კომისიამ საკუთრების უფლების არსებობა სადაო მიწის ნაკვეთზე. მოსარჩელის მიერ კომისიაში წარდგენილი განცხადება და მასზე თანდართული მტკიცებულებები, „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებული მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად, საკუთრების უფლების აღიარების საკმარის საფუძველს ქმნიდა. კომისიას, სათანადო დონეზე არ ჩაუტარებია ადმინისტრაციული წარმოება, მას არ გამოუკვლევია ყველა ფაქტობრივი გარემოება და არ შეუსწავლია ის სამართლებრივი საფუძვლები, რაც საკუთრების უფლების აღიარებისთვის იყო აუცილებელი. გასაჩივრებული განკარგულებით უარის თქმის საფუძველი გახდა ის გარემოება, რომ სადაო მიწის ნაკვეთი მთლიანად ხვდება სამშენებლო შეზღუდვის ბუფერში, სადაც დაუშვებელია ნებისმიერი სახის ინფრასტრუქტურული ობიექტის მშენებლობა. აღნიშნული მსჯელობა არის დაუსაბუთებელი, ვინაიდან, მიწის ნაკვეთის მომავალში სამშენებლოდ განვითარება არ წარმოადგენდა კომისიის შეფასების საგანს. მშენებლობის ნებართვის მოპოვება ცალკე ადმინისტრაციული წარმოების საგანია, რომელიც აღნიშნული დავის ფარგლებს სცდება და კომისიას მხოლოდ ის უნდა დაედგინა, დაინტერესებული პირი განცხადების წარდგენის მომენტში ნამდვილად ფლობდა თუ არა მიწის ნაკვეთს.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ არ გამოიყენა „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ’’ საქართველოს კანონის 5¹ მუხლი, რომელიც თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების წესს განსაზღვრავს. მისი მოთხოვნა კანონით დადგენილ ყველა პირობას აკმაყოფილებდა, სააპელაციო სასამართლომ კი, უარის თქმის საფუძვლები ისეთ გარემოებებს დაუკავშირა, რაც საერთოდ არ არის მითითებული ზემოხსენებული მუხლით გათვალისწინებულ აღიარების დამაბრკოლებელ გარემოებებში. სააპელაციო სასამართლოს მიერ გადაწყვეტილებაში აღნიშნული სამშენებლო შეზღუდვა არ შეიძლება იქნეს საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის საფუძველი, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც არსებობს პრეცედენტი, რომ მომიჯნავედ მდებარე მიწის ნაკვეთზე არსებული სამშენებლო შეზღუდვა არ გამხდარა საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის საფუძველი.

კასატორის განმარტებით, სს „ს...ს“ საპროექტო სამუშაოები მის მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთსაც შეეხო და შესაბამისად, ჩამოეჭრა 400 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, თუმცა, მიწის დარჩენილი ნაწილი მისი მფლობელობაში დარჩა და სწორედ ამ ნაკვეთზე ითხოვს საკუთრების უფლების აღიარებას. 2005 წლის ორთოფოტოზე თვალნათლივ ჩანს, როგორც ამჟამად მის მფლობელობაში არსებული, ასევე, იმ 400 კვ. მეტრი მიწის ნაკვეთის კონტურებიც, რომელიც შემდეგში სს „ს...ს“ დაჭირდა საპროექტო სამუშაოების განხორციელებისათვის. საყურადღებოა, რომ სს „ს...მ“ თავად დაადგინა საზღვრები, რომლის თანახმად, მოსარჩელის მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთს ჩამოეჭრა 400 კვ. მეტრი, ხოლო დარჩენილი მიწის ნაკვეთის ფართობმა შეადგინა 668 კვ. მეტრი. შეზღუდვის ბუფერში მრავალი ინფრასტრუქტურული ობიექტი მუშაობს, რომლებსაც ...მ თავისი პროექტის განხორციელებისათვის, მათ საკუთრებაში არსებული ტერიტორიიდან მიწის ფართის მხოლოდ ის ნაწილი ჩამოაჭრა, რომლებზედაც შეზღუდვის არსებობა დადგინდა, დანარჩენი მიწის ფართობი კი მესაკუთრეებს დაუტოვა. აღნიშნული ფაქტი მოწმობს, რომ ... ამ ეტაპზე, ბუფერული ზონის მოთხოვნების რეალიზაციაზე კი არ მსჯელობს, არამედ მას შემოვლითი ...ის პროექტის განხორციელებისათვის საჭირო მიწის ფართობები აინტერესებს. ...ის პერსპექტივიდან, მას „სამშენებლო შეზღუდვის ბუფერში“ აუცილებლად დასჭირდება საკუთარი ინფრასტრუქტურული ობიექტების მშენებლობა, რომელიც თავის მხრივ, იქ არსებულ და მოქმედ ობიექტების ლიკვიდაციას გამოიწვევს, რომელიც კასატორის და მისი ნაკვეთის მომიჯნავედ მდებარე ნაკვეთებსაც შეეხება. მომიჯნავედ მდებარე მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლება მას შემდეგ იქნა აღიარებული, რაც ს...მ განაცხადა, რომ იგი არ წარმოადგენდა შემოვლითი ...ის პროექტის განხორციელებისათვის საჭიროებას. შესაბამისად, ვინაიდან მის სარგებლობაში არსებული მიწის ნაკვეთიც არ წარმოადგენს შემოვლითი ...ის პროექტის განხორციელებისათვის საჭიროებას, იგი უნდა დაექვემდებაროს საკუთრების უფლების აღიარებას.

5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 20 მარტის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული პ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ პ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არცერთი საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმეზე დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ა) 2018 წლის 29 მაისს პ. ბ-იმა №... განცხადებით მიმართა სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნულ სააგენტოს და უძრავ ნივთზე, მდებარე: ქ. თბილისი, ...ს ქუჩა, №...-ს მიმდებარედ (668 კვ.მ), სახელმწიფო პროექტის ფარგლებში უფლების რეგისტრაცია მოითხოვა (ტ. 1. ს.ფ. 32-44, 131-137); ბ) სსიპ საჯარო რეესტრის ეროვნული სააგენტოს 2018 წლის 8 ივნისის №... მიმართვით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას გადაეგზავნა პ. ბ-ის განცხადება, რომლითაც იგი ითხოვდა მიწის ნაკვეთზე (მისამართი: ქ. თბილისი, ...ს ქუჩა, №...-ს მიმდებარედ, საერთო ფართობი - 668 კვ.მ) საკუთრების უფლების აღიარებას (ტ. 1. ს.ფ. 32-44, 202); გ) ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2019 წლის 9 დეკემბრის №2597 განკარგულებით, პ. ბ-ის უარი ეთქვა მიწის ნაკვეთზე (მისამართი: ქ. თბილისი, ...ს ქუჩა, №...-ს მიმდებარედ, საერთო ფართობი - 668კვ.მ) საკუთრების უფლების აღიარებაზე იმ საფუძვლით, რომ ორთოფოტოებითა (აეროფოტოგადაღებებით) და ფოტოსურათებით, ასევე, მიწის ნაკვეთის ადგილზე დათვალიერებით არ დგინდებოდა საკუთრების უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთისა (მისამართი: ქ. თბილისი, ...ს ქუჩა, №...-ს მიმდებარედ, საერთო ფართობი - 668კვ.მ) და მასზე განთავსებული შენობის ფლობისა და სარგებლობის ფაქტი. ამასთან, კომისიის მიერ დადგენილ იქნა, რომ სხვა ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში, მითითებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებას ითხოვდა შპს „ს...ს“ წარმომადგენელი ა. კ-ი, რომელსაც, მართალია, კომისიის 2018 წლის 16 აპრილის №653 საოქმო გადაწყვეტილების (დღის წესრიგის 25-ე საკითხი) საფუძველზე გამოცემული 2018 წლის 6 ივნისის №767 განკარგულებით უარი ეთქვა აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე, თუმცა, მითითებულმა გარემოებამ, ეჭვქვეშ დააყენა პ. ბ-ის მიერ მითითებული მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავებისა და ფლობა/სარგებლობის ფაქტი. ამასთან, კომისიამ მიუთითა, რომ შპს „ს...ს“ წარმომადგენლის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა ემყარებოდა იმ გარემოებას, რომ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებას ითხოვდა კერძო სამართლის იურიდიული პირი - შპს „ს...“, ხოლო გამომდინარე იქიდან, რომ 2012 წლის პირველი იანვრიდან კერძო სამართლის იურიდიულმა პირებმა დაკარგეს თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების უფლება, კომისია მოკლებული იყო სამართლებრივ საფუძველს, დაეკმაყოფილებინა წარდგენილი განცხადება (ტ. 1. ს.ფ. 32-44, 114-116); დ) 2020 წლის 13 იანვრის №200028907 სანოტარო აქტის თანახმად, შპს „ს...ს“ დირექტორმა - ა. კ-იმა განმარტა, რომ მის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ მდებარე მიწის ნაკვეთზე (260 კვ.მ) საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას მიმართა პ. ბ-ის თანხმობის გარეშე, რომელიც 1970 წლიდან ფლობს აღნიშნულ მიწის ნაკვეთს. ვინაიდან პ. ბ-ის არ ჰქონდა საკუთრებაში აღრიცხული მის მფლობელობაში არსებული მიწის ფართი - 668 კვ.მ, ფიქრობდა, რომ მას არ ექნებოდა არანაირი პრეტენზია. ამავე განცხადებით, შპს „ს...ს“ დირექტორი - ა. კ-ი აცხადებს, რომ მას არ გააჩნია პრეტენზია ქ. თბილისში, ...ს ქუჩა, №...-ს მიმდებარედ, 668 კვ.მ მიწის ნაკვეთსა და მასზე არსებულ შენობაზე (ტ. 1. ს.ფ. 32-44, 269); ე) ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ ურბანული განვითარების სამსახურის 2020 წლის 16 ივნისის №67-01201681795 წერილის თანახმად, ქ. თბილისში, ...ს ქუჩა, №...-ს მიმდებარედ, 668 კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნაწილზე, „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებით დამტკიცებული მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის შესაბამისად, ვრცელდება საცხოვრებელი ზონა (სზ), ხოლო მცირე ნაწილზე - სარეკრეაციო ზონა 1 (რზ-1) (ტ. 1. ს.ფ. 32-44); ვ) თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილებით (საქმე №3/377-20), პ. ბ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2019 წლის 09 დეკემბრის №2597 განკარგულება და მოპასუხეს დაევალა კანონით დადგენილ ვადაში, გადაწყვეტილებაში მითითებული საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების სრულყოფილი გამოკვლევისა და შეფასების შედეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა პ. ბ-ის მოთხოვნასთან მიმართებით (ტ.1. ს.ფ. 32-44); ზ) თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 17 მარტის განჩინებით (საქმე №3ბ/240-21) ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 24 ივლისის გადაწყვეტილება (ტ.1. ს.ფ. 89-106); თ) საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2022 წლის 17 მარტის განჩინებით (საქმე №ბს-424(კ-21)) ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის საკასაციო საჩივარი მიჩნეული იქნა დაუშვებლად და უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 17 მარტის განჩინება (ტ.1. ს.ფ. 110-113); ი) თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 24 ივლისის კანონიერ ძალაში შესული გადაწყვეტილების (საქმე №3/377- 20) აღსრულების მიზნით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულმა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ, პ. ბ-ის მოთხოვნასთან დაკავშირებით დაიწყო ადმინისტრაციული წარმოება; კ) 2022 წლის 20 ივლისს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებულმა თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიამ №55- 01222012666 წერილით მიმართა სს „ს...ს“ და მოითხოვა კომპანიის პოზიცია, ქ. თბილისში, ...ს ქუჩა, №...-ს მიმდებარედ არსებულ 668 კვ. მეტრი მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების მიზანშეწონილობის თაობაზე (ტ.1. ს.ფ. 233); ლ) სს „ს...ის“ 2022 წლის 08 ნოემბრის №... წერილით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიას ეცნობა, რომ საკუთრების უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთი მთლიანად ხვდება სამშენებლო შეზღუდვის ბუფერში, სადაც დაუშვებელია ნებისმიერი სახის ინფრასტრუქტურული ობიექტის მშენებლობა. შესაბამისად, სს „ს...“ წინააღმდეგია პ. ბ-ის მფლობელობაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების (ტ.1. ს.ფ. 234); მ) ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერთან არსებული თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების კომისიის 2022 წლის 26 დეკემბრის №3362 განკარგულებით, უარი ეთქვა პ. ბ-ის მიწის ნაკვეთზე (მისამართი ქ. თბილისი, ...ს ქუჩა №...თ-ის მიმდებარედ, საერთო ფართობი 668.00 კვ.მ) საკუთრების უფლების აღიარების თაობაზე, იმ საფუძვლით, რომ მოთხოვნილ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება არ შეესაბამება დედაქალაქის სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვისა და მიწის განკარგვის სტრატეგიულ გეგმას. კერძოდ, დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით დგინდება, რომ მოთხოვნილი მიწის ნაკვეთი ექცევა შემოვლითი რკინიგზის შეზღუდვის არეალში (ტ.1. ს.ფ. 27-31).

საკასაციო პალატა მიუთითებს, „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონზე, რომლის მეორე მუხლის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, თვითნებურად დაკავებული მიწა არის ამ კანონის ამოქმედებამდე ფიზიკური პირის მიერ თვითნებურად დაკავებული სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული), აგრეთვე დაინტერესებული ფიზიკური პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი (შენობით ან მის გარეშე), რომელთა ჯამური ფართობი ბარში არ აღემატება 1.25 ჰექტარს, ხოლო „მაღალმთიანი რეგიონების განვითარების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად განსაზღვრულ მაღალმთიან დასახლებაში − 5 ჰექტარს; კერძო სამართლის იურიდიული პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), რომლის ფართობიც ნაკლებია საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის ფართობზე და რომელიც საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის მომენტისთვის სახელმწიფოს მიერ განკარგული არ არის, გარდა ამ მუხლის „ა“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შემთხვევებისა;

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ საქართველოს კანონმდებლობა ითვალისწინებს თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების ორ შემთხვევას - კანონის ამოქმედებამდე სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთის თვითნებურად დაკავება, როდესაც აღნიშნულ ნაკვეთზე განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული, მშენებარე ან დანგრეული) და დაინტერესებული ფიზიკური პირის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავე, თვითნებურად დაკავებულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარება. აღსანიშნავია, რომ უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთი საკუთრების უფლების აღიარების მოთხოვნის მომენტისათვის სახელმწიფოს მიერ არ უნდა იყოს განკარგული.

ზემოხსენებული კანონის მე-2 მუხლის „ე“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, დაინტერესებული პირი არის ფიზიკური პირი, ასევე მისი სავარაუდო მემკვიდრე ან უფლებამონაცვლე, რომელიც მართლზომიერად ფლობს (სარგებლობს) ან რომელმაც თვითნებურად დაიკავა სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია საცხოვრებელი სახლი (აშენებული ან დანგრეული) ან არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), ასევე კერძო სამართლის იურიდიული პირი, რომელმაც მის საკუთრებაში ან მართლზომიერ მფლობელობაში არსებული მიწის ნაკვეთის მომიჯნავედ თვითნებურად დაიკავა მიწის ნაკვეთი, რომელზედაც განთავსებულია არასაცხოვრებელი დანიშნულების შენობა (აშენებული), აგრეთვე კერძო სამართლის იურიდიული პირი ან კანონით გათვალისწინებული სხვა ორგანიზაციული წარმონაქმნი ან მისი უფლებამონაცვლე, რომელიც მართლზომიერად ფლობს (სარგებლობს) სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთს მასზე განთავსებული შენობა-ნაგებობით (აშენებულით ან დანგრეულით) ან მის გარეშე და რომელსაც ამ კანონით დადგენილი წესით სურს მასზე საკუთრების უფლების მოპოვება, ასევე ის ფიზიკური პირი ან კერძო სამართლის იურიდიული პირი ან სხვა ორგანიზაციული წარმონაქმნი, რომელმაც სახელმწიფო საკუთრების სასოფლო ან არასასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთით მოსარგებლისაგან საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით შეიძინა/მოიპოვა ამ მიწის ნაკვეთზე განთავსებულ შენობა-ნაგებობაზე საკუთრების უფლება.

„ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონის 5¹ მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, თუ კანონით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ მოთხოვნის დასადასტურებლად დაინტერესებულმა პირმა, მათ შორის, უნდა წარადგინოს: ა) მიწის თვითნებურად დაკავების დამადასტურებელი დოკუმენტი ან/და მოწმის ჩვენება; ბ) მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აგეგმვითი/აზომვითი ნახაზი, ხოლო ამ კანონის მე-3 მუხლის მე-3 პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევაში – მიწის ნაკვეთის საკადასტრო აგეგმვითი/აზომვითი ნახაზი, რომელზედაც მითითებული უნდა იყოს მაგისტრალური მილსადენის ადგილმდებარეობა და მაგისტრალურ მილსადენსა და მიწის ნაკვეთს შორის მანძილი. ამასთან, ზემოხსენებული მუხლის მე-2 პუნქტი აწესებს, რომ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ მოთხოვნის განხილვისას გათვალისწინებული უნდა იქნეს მოთხოვნის სივრცის დაგეგმარებისა და ქალაქთმშენებლობითი გეგმების პირობებთან შესაბამისობა. მსგავსს შინაარსს იმეორებს საქართველოს მთავრობის 2016 წლის 28 ივლისის №376 დადგენილებით დამტკიცებული ,,ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების წესის’’ მე-16 მუხლის მე-3 პუნქტი, რომლის თანახმადაც, თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ მოთხოვნის განხილვისას, გათვალისწინებულ უნდა იქნეს მოთხოვნის შესაბამისობა სივრცით-ტერიტორიული დაგეგმვის პირობებსა და მიწის განკარგვის სტრატეგიულ გეგმასთან.

მოცემულ შემთხვევაში დადგენილია, რომ სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარების მიზანშეწონილობის განსაზღვრის მიზნით მოპასუხემ განცხადებით მიმართა სს „ს...ს’’, რომლის 2022 წლის 8 ნოემბრის №... წერილობითი განცხადებით კომისიას ეცნობა, რომ საკუთრების უფლებაასაღიარებელი მიწის ნაკვეთი მთლიანად ხვდება სამშენებლო შეზღუდვის ბუფერში, სადაც დაუშვებელია ნებისმიერი სახის ინფრასტრუქტურული ობიექტის მშენებლობა, რის გამოც სს „ს...მ“ წინააღმდეგობა გამოთქვა აღნიშნულ მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებაზე.

საქართველოს სარკინიგზო კოდექსის მე-5 მუხლის შესაბამისად, (1) რკინიგზის მფლობელობაში არსებულ მიწას განეკუთვნება სარკინიგზო ლიანდაგებისა და რკინიგზის სტრუქტურული ერთეულებისათვის გამოყოფილი მიწა, გასხვისების ზოლისა და დამცავი ზონის ჩათვლით. (2) გასხვისების ზოლი განისაზღვრება დადგენილი ნორმებისა და საპროექტო დოკუმენტების შესაბამისად, ისე, რომ საერთო სარგებლობის სარკინიგზო ლიანდაგის განაპირა ორივე მხარეს იყოს არანაკლებ 20-20 მეტრისა. დადგენილი ნორმებისა და საპროექტო დოკუმენტების შესაბამისად, ... უფლებამოსილია განსაზღვროს გასხვისების ზოლი საერთო სარგებლობის სარკინიგზო ლიანდაგის განაპირა ორივე მხარეს 20-20 მეტრზე ნაკლები მანძილით. (3) დამცავი ზონის დადგენის წესი და მისით სარგებლობის პირობები განისაზღვრება საქართველოს კანონმდებლობით.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 18.02.2011წ. №1-1/251 ბრძანების დანართის CHиП 2.07.01-89 (ქალაქთმშენებლობა) 6.8 პუნქტზე, რომლის თანახმად, საცხოვრებელი განაშენიანება გამოცალკევდება რკინიგზის ხაზებისაგან 100მ სიგანის სანიტარულ-დამცავი ზონებით, ზონის ათვლა ხდება განაპირა სარკინიგზო ღერძიდან. „საქართველოს ტერიტორიაზე ტექნიკური ზედამხედველობისა და სამშენებლო სფეროში 1992 წლამდე მოქმედი ნორმების, წესების და ტექნიკური რეგულირების სხვა დოკუმენტების გამოყენების შესახებ” საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 18.02.2011წ. №1-1/251 ბრძანების 1-ლი პუნქტის თანახმად, ბრძანების დანართში მოცემული 1992 წლამდე მოქმედი ნორმები, წესები და ტექნიკური რეგულირების სხვა დოკუმენტები საქართველოს ტერიტორიაზე გამოიყენებიან უკეთუ ისინი არ ეწინააღმდეგებიან საქართველოს მოქმედ კანონმდებლობას და არ არსებობს ალტერნატივა ეროვნულ ნორმებსა და წესებში.

საქართველოს მთავრობის 15.01.2014წ. №59 დადგენილებით დამტკიცებული „ტექნიკური რეგლამენტის - დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების“ მე-6 მუხლის პირველი პუნქტის შესაბამისად, მიწათსარგებლობის ზოგადი უფლებრივი ზონირების დოკუმენტის თითოეული ზონის ტერიტორია გამოყოფილი უნდა იქნეს საზღვრებით. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის „თ“ ქვეპუნქტის თანახმად კი, ზონების ტერიტორიების საზღვრების დადგენისას, როგორც წესი, გამოყენებული უნდა იქნეს რკინიგზის, მილსადენებისა და სხვა საინჟინრო ინფრასტრუქტურის ტერიტორიების ან/და გასხვისების ზოლის საზღვრები. ამავე დადგენილების მე-7 მუხლი განსაზღვრავს, მიწათსარგებლობის კონკრეტული უფლებრივი ზონირების დოკუმენტებით განსაზღვრული დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების პირობებს და ზონების საზღვრებს. აღნიშნული მუხლის მე-5 პუნქტის ,,თ’’ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ზონების ტერიტორიების საზღვრების დადგენისას, როგორც წესი, გამოყენებული უნდა იქნეს რკინიგზის, მილსადენებისა და სხვა საინჟინრო ინფრასტრუქტურის ტერიტორიების ან/და გასხვისების ზოლის საზღვრები.

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მართალია, აღნიშნული დავა დაკავშირებულია სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებასთან და არა მასზე სამომავლო მშენებლობის განხორციელებასთან, თუმცა, დადგენილია და სადავო არ არის ის ფაქტობრივი გარემოება, რომ სადავო მიწის ნაკვეთი მთლიანად ექცევა რკინიგზის ბუფერულ ზონაში. შესაბამისად, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის განმარტებას, რომ, მართალია, „ფიზიკური და კერძო სამართლის იურიდიული პირების მფლობელობაში (სარგებლობაში) არსებულ მიწის ნაკვეთებზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ“ საქართველოს კანონი არ შეიცავს დათქმას იმის თაობაზე, რომ სამშენებლო შეზღუდვა არის უარის თქმის უპირობო საფუძველი საკუთრების უფლების აღიარების საკითხზე გადაწყვეტილების მიღების პროცესში, თუმცა კანონი მიუთითებს, რომ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების შესახებ მოთხოვნის განხილვისას, გათვალისწინებულ უნდა იქნას მოთხოვნის შესაბამისობა სივრცით-ტერიტორიულ დაგეგმვის პირობებსა და მიწის განკარგვის სტრატეგიულ გეგმასთან. განსახილველ შემთხვევაში, ერთი მხრივ, დადგენილია, რომ მიწის ნაკვეთის ნაწილი სარეკრეაციო ზონაში ექცევა (სარეკრეაციო ზონის დაფარვის ქვეშ არსებული მიწის ნაკვეთის ნაწილის გამორიცხვითა და კორექტირებული ნახაზის წარდგენის შემთხვევაში აღარ იქნებოდა საკუთრების უფლების აღიარების დამაბრკოლებელი გარემოება), თუმცა, მეორე მხრივ, სრულ ნაკვეთს ფარავს რკინიგზის ბუფერული ზონა, რაც მკაცრი სახის შეზღუდვას წარმოადგენს. საყურადღებოა, რომ მოცემულ შემთხვევაში, საქმე ეხება არა სადავო მიწის კანონიერ/მართლზომიერ სარგებლობას, არამედ, მოსარჩელე სადავო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების აღიარებას ითხოვს, როგორც თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი. იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ საქართველოს სარკინიგზო კოდექსის მე-5 მუხლის შესაბამისად, სარკინიგზო ლიანდაგებისა და რკინიგზის სტრუქტურული ერთეულებისათვის გამოყოფილი მიწა, გასხვისების ზოლისა და დამცავი ზონის ჩათვლით წარმოადგენს რკინიგზის მფლობელობაში არსებულ მიწას, მასზე ვერ იქნება გამოყენებული ის ზოგადი წესი, რაც თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარებას უკავშირდება. რაც შეეხება საქართველოს ეკონომიკისა და მდგრადი განვითარების მინისტრის 18.02.2011წ. №1-1/251 ბრძანების დანართის CHиП 2.07.01-89 (ქალაქთმშენებლობა) 6.8 პუნქტის მითითებას, იმის შესახებ, რომ სანიტარულ-დამცავ ზონაში, რკინიგზის გამოყოფის ზოლის გარეთ, დაიშვება ავტომობილის გზების, ავტოფარეხების, მანქანების სადგომების, საწყობების, კომუნალურ-საყოფაცხოვრებო დანიშნულების ობიექტების განთავსება, აღნიშნული ვერ გახდება საკმარისი საფუძველი, რომ ბუფერულ ზონაში მოქცეული მიწის ნაკვეთი დაექვემდებაროს საკუთრების უფლებით აღიარებას, როგორც თვითნებურად დაკავებული მიწის ნაკვეთი.

საკასაციო პალატა არ იზიარებს კასატორის პრეტენზიას იმასთან დაკავშირებით, რომ კომისიამ, სათანადო დონეზე არ ჩაატარა ადმინისტრაციული წარმოება, არ გამოიკვლია ყველა ფაქტობრივი გარემოება და, რომ მის მიერ ადმინისტრაციულ ორგანოში წარდგენილი განცხადება საკუთრების უფლების აღიარებისთვის კანონით დადგენილ ყველა წინაპირობას აკმაყოფილებდა. პალატა აღნიშნავს, რომ საქმეში არსებული მტკიცებულებები, მათ შორის, სს „ს...ის“ 2022 წლის 08 ნოემბრის №... წერილი, რომლის თანახმად, სადავო მიწის ნაკვეთი რკინიგზის სამშენებლო შეზღუდვის არეალში ხვდება - საკმარისი იყო კომისიის მიერ სადაო გადაწყვეტილების მისაღებად.

საკასაციო პალატა იზიარებს, წინა ინსტანციის სასამართლოს განმარტებას, რომ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარების დასადასტურებლად კომისია ვალდებულია საკუთრების უფლების აღიარების მიზნებისათვის ყოველმხრივ შეისწავლოს საკითხი, მხედველობაში მიიღოს საქმის ინდივიდუალური გარემოებები. ამ კუთხით კომისიამ, ზუსტად მიუთითა იმ გარემოებებზე და კანონით განსაზღვრულ საგამონაკლისო შემთხვევაზე, რაც გამორიცხავდა მოსარჩელის მიერ თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე საკუთრების უფლების აღიარებას.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 102-ე მუხლის თანახმად, თითოეულმა მხარემ უნდა დაამტკიცოს გარემოებანი, რომლებზედაც იგი ამყარებს თავის მოთხოვნებსა და შესაგებელს. ამ გარემოებათა დამტკიცება შეიძლება თვით მხარეთა (მესამე პირთა) ახსნა-განმარტებით, მოწმეთა ჩვენებით, წერილობითი თუ ნივთიერი მტკიცებულებებითა და ექსპერტთა დასკვნებით. საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, არ შეიძლება დადასტურდეს სხვა სახის მტკიცებულებებით. ამავე კოდექსის 105-ე მუხლის მიხედვით, სასამართლოსათვის არავითარ მტკიცებულებას არა აქვს წინასწარ დადგენილი ძალა. სასამართლო აფასებს მტკიცებულებებს თავისი შინაგანი რწმენით, რომელიც უნდა ემყარებოდეს მათ ყოველმხრივ, სრულ და ობიექტურ განხილვას, რის შედეგადაც მას გამოაქვს დასკვნა საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე გარემოებების არსებობის ან არარსებობის შესახებ. საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე აქტის კანონიერების მტკიცების ტვირთი, მართალია, ადმინისტრაციულ ორგანოს ეკისრება, თუმცა აღნიშნული დანაწესი არ ათავისუფლებს მოსარჩელეს სარჩელის დასაბუთების, თავისი მოთხოვნის საფუძვლიანობის დამდგენი ფაქტობრივი გარემოებების მითითებისა და მათი დამადასტურებელი მტკიცებულებების წარდგენის ვალდებულებისაგან. განსახილველ შემთხვევაში, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი მტკიცებულებებით დასტურდება, რომ საკუთრების უფლების აღიარებაზე უარის თქმის შესახებ მოპასუხის განკარგულება საკმარისად დასაბუთებულია. მიუხედავად სხვა წინაპირობების შესაძლო არსებობისა, სადავო მიწის ნაკვეთის რკინიგზის სამშენებლო შეზღუდვის ბუფერში მდებარეობა, გამორიცხავს მასზე, როგორც თვითნებურად დაკავებულ მიწაზე, საკუთრების უფლების აღიარებას.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივარი არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. პ. ბ-ის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება;

3. პ. ბ-ის (პ/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 27.02.2024წ. №20742062754 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: გ. მაკარიძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. შონია