საქმე #ბს-1284(2კ-24) 6 თებერვალი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობით:

მაია ვაჩაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: გოჩა აბუსერიძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა – ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) – საქართველოს გენერალური პროკურატურა

კასატორი (მოსარჩელე) – ლ.ძ-ე

მესამე პირი (ასკ 16.1) – საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება – თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ოქტომბრის განჩინება

დავის საგანი – მორალური და მატერიალური ზიანის ანაზღაურება

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი :

2021 წლის 23 დეკემბერს ლ.ძ-ემ სასარჩელო განცხადებით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხის - საქართველოს გენერალური პროკურატურის მიმართ.

მოსარჩელის მითითებით, იგი დააკავეს 2017 წლის 30 აგვისტოს, პატიმრობაში იმყოფებოდა 9 თვის განმავლობაში. მისივე განმარტებით, თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2018 წლის 28 მაისის განაჩენით იგი ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის მე-19, 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული ქმედების, კერძოდ, წინასწარი შეთანხმებით ჯგუფის მიერ დიდი ოდენობით ჩადენილი თაღლითობის მცდელობის ჩადენაში და სასჯელად განესაზღვრა ჯარიმა 20 000 ლარის ოდენობით, თუმცა პატიმრობაში გატარებული ვადის გათვალისიწინებით სასჯელი შეუმცირდა და საბოლოო სასჯელად განესაზღვრა ჯარიმა 10 000 ლარი, გაუქმდა ლ.ძ-ის მიმართ გამოყენებული აღკვეთის ღონისძიება - პატიმრობა და დაუყონებლივ გათავისუფლდა სხდომის დარბაზიდან. მოსარჩელის მითითებით, სააპელაციო სასამართლომ არ დააკმაყოფილა დაცვის მხარის მოთხოვნა და გასაჩივრებული განაჩენი დარჩა უცვლელი. თუმცა, მოსარჩელე აღნიშნავს, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2020 წლის 5 მარტის განაჩენით თბილისის პროკურატურის საგამოძიებო ნაწილის პროკურორ ლ.ფ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; მსჯავრდებულ ლ.ძ-ის საკასაციო საჩივარი კი დაკმაყოფილდა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2019 წლის 27 ივნისის განაჩენში შევიდა შემდეგი ცვლილება: ლ.ძ-ე ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გამართლდა საქართველოს სსკ-ის 19,180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებაში;

ამასთან, მოსარჩელე უთითებს, რომ ჰყავს მეუღლე - ხ.ძ-ი და დაკავების მომენტში მათი შვილი - ნ.ძ-ე იყო მცირეწლოვანი.

ლ.ძ-ე ასევე განმარტავს, რომ 2016 წლის 10 მარტიდან იგი პირადი განცხადების საფუძველზე გათავისუფლდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ...ის ...ის ...ის თანამდებობიდან; ამავე სფეროში სარგებლობდა რა მაღალი საქმიანი რეპუტაციით განაგრძობდა თავისი პროფესიით მუშაობას. მოსარჩელის მითითებით, საჯარო სამსახურის დატოვებიდან დაკავების მომენტამდე მისმა სახელფასო შემოსავალმა დაახლოებით შეადგინა 43 000 ლარი. შესაბამისად, მოსარჩელე უთითებს, რომ 9 თვიანი უკანონო პატიმრობის შედეგად მას მიადგა მატერიალური ზიანი მიუღებელი შემოსავლის სახით 22 500 ლარის ოდენობით.

მოსარჩელე მიიჩნევს, რომ ვინაიდან პროკურატურისა და მედია საშუალებების მიერ გავრცელდა ინფორმაცია მისი დაკავებისა და თითქოს მის მიერ ჩადენილი დანაშაულებრივი ქმედებების შესახებ, შეილახა მისი ღირსება და მიადგა დიდი ფსიქოლოგიური ტრავმა.

ამდენად, მოსარჩელემ საქართველოს გენერალური პროკურატურისათვის ლ.ძ-ის სასარგებლოდ მორალური ზიანის სახით 30 000 ლარის, ასევე, მატერიალური ზიანის სახით 22 500 ლარის ანაზღაურების დაკისრება მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 28 დეკემბრის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, საქმეში მესამე პირად ჩაბმულ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილებით ლ.ძ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს გენერალურ პროკურატურას ლ.ძ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მორალური ზიანის სახით 8 000 ლარის ანაზღაურება; დანარჩენ ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნები არ დაკმაყოფილდა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილების ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე სრულად უარის თქმა მოითხოვა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილება სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში სააპელაციო წესით გაასაჩივრა ლ.ძ-ემ, რომელმაც გასაჩივრებულ ნაწილში გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილებით სარჩელის სრულად დაკმაყოფილება მოითხოვა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და ლ.ძ-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2022 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ სამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2018 წლის 28 მაისის განაჩენით ლ.ძ-ე, დაბადებული ... წელს, ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 19, 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით და სასჯელად განესაზღვრა ჯარიმა - 20 000 ლარი. საქართველოს სსკ-62-ე მუხლის მე-5 ნაწილის საფუძველზე, 2017 წლის 30 აგვისტოდან 2018 წლის 28 მაისის ჩათვლით პატიმრობაში გატარებული ვადის გათვალისწინებით, ლ.ძ-ეს დანიშნულ სასჯელი შეუმცირდა და საბოლოოდ სასჯელად განესაზღვრა ჯარიმა - 10 000 ლარი, გაუქმდა ლ.ძ-ის მიმართ გამოყენებული აღკვეთის ღონისძიება პატიმრობა და იგი დაუყოვნებლივ გათავისუფლდა სხდომის დარბაზიდან. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2019 წლის 27 ივნისის განაჩენით თბილისის საქალაქო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა საგამოძიებო, წინასასამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2018 წლის 28 მაისის განაჩენი დარჩა უცვლელი. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2020 წლის 5 მარტის განაჩენით თბილისის პროკურატურის საგამოძიებო ნაწილის პროკურორ ლ.ფ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; მსჯავრდებულ ლ.ძ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2019 წლის 27 ივნისის განაჩენში შევიდა შემდეგი ცვლილება: ლ.ძ-ე ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გამართლდა საქართველოს სსკ-ის 19,180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებაში; გამართლებულ ლ.ძ-ეს განემატა საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლით დადგენილი წესით ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის უფლების შესახებ.

სააპელაციო სასამართლომ, ასევე, დადგენილ გარემოებად მიიჩნია შემდეგი ფაქტები: თბილისის არქიტექტურის 2016 წლის 9 მარტის #118 ბრძანების თანახმად, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიეტის სსიპ-ქალაქ თბილსის მუნიციპალიტეტის ...ის ...ის ... (... საკითხებში) ლ.ძ-ე 2016 წლის 10 მარტიდან გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან, პირადი განცხადების საფუძველზე. შემოსავლების სამსახურის მიერ გაცემული ცნობის თანახმად, 2022 წლის 6 მაისის ID განცხადების პასუხად, შპს ,,...-ს’’ ეცნობა, რომ შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემების მიხედვით ლ.ძ-ის მიერ შპს „...“-დან 03.2016 წლიდან - 08.2017 წლის ჩათვლით მიღებული დასაბეგრმა შემოსავალმა შეადგინა 53 605 ლარი, ხოლო დაკავებულმა საშემოსავლო გადასახადმა - 10 721 ლარი. ამონაწერით მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრიდან დადგენილია, რომ შპს „...“, რომლის სახელმწიფო რეგისტრაციის თარიღია 10.01.2013წ. ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლბაზე ერთ-ერთ უფლებამოსილ პირს წარმოადგენს ლ.ძ-ე, ასევე სხვა პარტნიორებთან ერთად იგი წარმოდგენს მოცემული საზოგადოების პარტნიორსაც.

მოსარჩელე ლ.ძ-ის მიმართ დაწყებულ სისხლის სამართლებრივ დევნასთან დაკავშირებით ინფორმაცია გავრცელდა სხვადასხვა მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით. ამასთან, იმავე საკითხზე საჯაროდ გაკეთდა არაერთი საჯარო კომენტარი.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე და გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მოსაზრება მოსარჩელის რეაბილიტიაციასთან დაკავშირებით და მიუთითა, რომ პირის მარეაბილიტირებელ გარემოებად უპირობოდ უნდა იქნეს მიჩნეული მის მიმართ გამამართლებელი განაჩენის გამოტანა, სასამართლოს ეს აქტი, მისი არსიდან და ბუნებიდან გამომდინარე, ეხება სწორედ პასუხისმგებლობისაგან გათავისუფლებას. სასამართლოს მითითებით გამამართლებელი განაჩენი ადგენს პირის უდანაშაულობას, რაც იწვევს მისი უფლებების აღდგენას, ანუ მის რეაბილიტაციას. სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ მოქმედი კანონმდებლობით არსებობს გამართლებული პირის უფლების დაცვის მექანიზმი და გამართლებულ პირს შეუძლია აღიდგინოს დარღვეული უფლებები. კერძოდ, გამართლებულ პირს აქვს შესაძლებლობა, დარღვეული უფლება აღიდგინოს საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით გათვალისწინებული რეაბილიტაციისა და სისხლის სამართლის პროცესის ორგანოების უკანონო და დაუსაბუთებელი მოქმედებების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურების გზით. გამართლებულ პირს, რომელსაც გამამართლებელი განაჩენით შეეზღუდა უფლებები, შეუძლია სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსით დადგენილი წესით მოითხოვოს მისთვის მიყენებული ქონებრივი და არაქონებრივი ზიანის ანაზღაურება.

მორალური ზიანის ანაზღაურების მოცულობის განსაზღვრისას სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და მიუთითა, რომ პალატამ მხედველობაში მიიღო ლ.ძ-ისათვის წაყენებული ბრალდება; მოსარჩელე უკანონო პატიმრობაში იმყოფებოდა 2017 წლის 30 აგვისტოდან 2018 წლის 28 მაისის ჩათვლით, პალატის მითითებით, პატიმრობა ადამიანის ცხოვრებაში ჩვეულებრივ მოვლენად ვერ შეფასდება. სასამართლომ განმარტა, რომ მართალია, ამა თუ იმ ფორმით თავისუფლების აღკვეთა ყოველთვის იწვევს დისკომფორტს, მაგრამ როდესაც დაცულია სტანდარტები, დაპატიმრებულ პირს გონივრულ ფარგლებში გააჩნია თმენის ვალდებულება; თუმცა, სასამართლოს მითითებით ზოაღნიშნულ პრინციპს ვერ გამოვიყენებთ პირზე, რომელიც უკანონოდ და დაუსაბუთებლად იყო დაპატიმრებული. ის არ არის ვალდებული, ითმინოს პატიმრობასთან დაკავშირებული დისკომფორტი, რაც გამოიხატება თუნდაც მთელი რიგი უფლებებითა და თავისუფლებებით სარგებლობის შეუძლებლობაში ან შეზღუდვაში. ამრიგად, პალატამ გაითვალისწინა სისხლის სამართლებრივი დევნის პერიოდში მოსარჩელის მიმართ გამოყენებული დაკავების, აღკვეთის ღონისძიების პატიმრობის, დევნის თაობაზე ინფორმაციის გავრცელების მასშტაბები და აქედან გამომდინარე, მოსარჩელის მიერ განცდილი სტრესის, შიშის და უარყოფითი ემოციების ხარისხის გათვალისწინებით, მორალური ზიანის ანაზღაურებისათვის 8000 ლარი განისაზღვრა ადეკვატურ ოდენობად.

მატერიალურ ზიანთან მიმართებით სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება, რომ მხარისთვის მიყენებული მატერიალური ზიანი, რომლის არსებობა და მიზეზშედეგობრივი კავშირი უკანონო ქმედებასა და ზიანის წარმოქმნას შორის დასტურდება სათანადო მტკიცებულებებით, ექვემდებარებოდა სრულად ანაზღაურებას. პალატამ მიუთითა საკასაციო სასამართლოს განმარტებაზე, რომ მიუღებელი შემოსავალი წარმოადგენს სავარაუდო შემოსავალს, განაცდურ ქონებრივ ნამეტს, რომელიც შესაძლოა, მიღებულიყო სამოქალაქო ბრუნვის ნორმალური განვითარების შემთხვევაში და რომლის ანაზღაურებაც მოსარჩელის კომერციულ ინტერესში შედის. ამავე განმარტებით სავარაუდოა შემოსავალი, რომლის მიღებაც მოსალოდნელი იყო. იმისათვის, რომ შემოსავალი მიუღებლად ჩაითვალოს, მას პირდაპირი და უშუალო კავშირი უნდა ჰქონდეს ზიანის ანაზღაურებაზე პასუხისმგებელი პირის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასთან. პირდაპირ კავშირში იგულისხმება მოვლენების ისეთი ლოგიკური ბმა, რომელიც არ ტოვებს შემოსავლის მიღების რეალურ შესაძლებლობასთან დაკავშირებით ეჭვის საფუძველს. მხედველობაშია მისაღები მტკიცების ტვირთის ობიექტური და სამართლიანი განაწილება, ზიანის მიყენების ფაქტის, ასევე განცდილი ზიანის ოდენობის მტკიცების ტვირთი ასეთ შემთხვევაში მოსარჩელეს აკისრია. ამასთან, მოსალოდნელი შემოსავალი ობიექტური მოცემულობით უნდა შეფასდეს და არა სუბიექტური დამოკიდებულებით. სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა, რომ მიუხედავად საქმეში წარმოდგენილი დოკუმენტებისა, მოსარჩელემ/აპელანტმა ვერ შეძლო დაეძლია მტკიცების ტვირთი და მყარი მტკიცებულებებით დაედასტურებინა, რომ მან უკანონო დაკავების შედეგად დაკარგა რეალური შემოსავალი. შესაბამისად, სააპელაციო სასამართლომ უსაფუძვლოდ მიიჩნია მიუღებელი შემოსავლის სახით მიყენებული მატერიალური ზიანის 22 500 (ოცდაორი ათას ხუთასი) ლარის საქართველოს გენერალური პროკურატურისათვის დაკისრების მოთხოვნა.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2024 წლის 3 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს როგორც ლ.ძ-ემ, ასევე საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ.

ლ.ძ-ემ მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2024 წლის 3 ოქტომბრის განჩინებისა და თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილების გაუქმება იმ ნაწილში, რომლითაც არ დაკმაყოფილდა ლ.ძ-ის სასარჩელო მოთხოვნა უკანონო მსჯავრდების შედეგად მიყენებული მატერიალური ზიანის 22 500 ლარის და მორალური ზიანის 22 000 ლარის საქართველოს გენერალური პროკურატურისთვის დაკისრების ნაწილში.

ლ.ძ-ის მითითებით სააპელაციო სასამართლომ მატერიალური ზიანის განსაზღვრის კუთხით არასწორად შეაფასა საქმეში არსებული მტკიცებულებები, რომლებიც ადასტურებდა მოსარჩელის შემოსავლებს შპს-ში განხორციელებული საქმიანობისთვის; ამასთან, კასატორი აღნიშნავს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არასათანადოდ შეაფასეს მოსარჩელის მიერ განცდილი მორალური ტანჯვა და ტკივილი, რომელიც განიცადა უკანონო პატიმრობისა და საინფორმაციო კამპანიის შედეგად.

საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ კი მოითხოვა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს 2024 წლის 3 ოქტომბრის განჩნების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით ლ.ძ-ის მოთხოვნაზე სრულად უარის თქმა. კასატორი მორალური ზიანის ოდენობას მიიჩნევს მეტისმეტად გადაჭარბებულად და სხვადასხვა საქმეზე მითითებით ცდილობს დაადასტუროს მისი მოსაზრება.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 29 ნოემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და ლ.ძ-ის საკასაციო საჩივრები.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და ლ.ძ-ის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილებით ლ.ძ-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; საქართველოს გენერალურ პროკურატურას ლ.ძ-ის სასარგებლოდ დაეკისრა მორალური ზიანის სახით 8 000 ლარის ანაზღაურება; დანარჩენ ნაწილში სასარჩელო მოთხოვნები არ დაკმაყოფილდა. ზემოაღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრეს როგორც საქართველოს გენერალურმა პროკურატურამ, ასევე ლ.ძ-ემ. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და ლ.ძ-ის სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2022 წლის 29 ივნისის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს როგორც საქართველოს გენერალური პროკურატურამ ასევე, ლ.ძ-ემ; ამდენად, წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრებით, განსახილველ დავაში სასამართლოს შეფასების საგანს წარმოადგენს მორალური ზიანის ანაზღაურების ნაწილში არსებობს თუ არა საქართველოს გენერალური პროკურატურისთვის ლ.ძ-ის სასარგებლოდ მორალური ზიანის სახით - 8000 ლარის ან მეტი ოდენობით და მიუღებელი შემოსავლის სახით მატერიალური ზიანის 22500 ლარის, ანაზღაურების დაკისრების საფუძველი.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს კონსტიტუციის მე-18 მუხლის მე-4 პუნქტზე, რომლის თანახმად, ყველასთვის გარანტირებულია სახელმწიფო, ავტონომიური რესპუბლიკის ან ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოსაგან ან მოსამსახურისაგან უკანონოდ მიყენებული ზიანის სასამართლო წესით სრული ანაზღაურება შესაბამისად სახელმწიფო, ავტონომიური რესპუბლიკის ან ადგილობრივი თვითმმართველობის სახსრებიდან. აღნიშნული დანაწესით სახელმწიფომ აიღო ვალდებულება, სახელმწიფო სახსრებიდან აანაზღაუროს მისი მოსამსახურეების მიერ უკანონოდ მიყენებული ზიანი. ამავე შინაარსის დანაწესს კი, „საქართველოს კონსტიტუციაში ცვლილების შეტანის შესახებ“ საქართველოს 2017 წლის 13 ოქტომბრის კონსტიტუციური კანონის #1324 ამოქმედებამდე, შეიცავდა საქართველოს კონსტიტუციის 49-ე მუხლის მე-9 პუნქტი, რომელიც, საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს განმარტებით, „ყველას ანიჭებს უფლებას, მოითხოვოს და მიიღოს ზარალის ანაზღაურება სახელმწიფო სახსრებიდან. გარდა ამისა, ყველასთვის არის უზრუნველყოფილი სამართლებრივი დაცვის საშუალება - სასამართლოსათვის მიმართვა. ნათლად არის დადგენილი ანაზღაურების მასშტაბებიც – ზარალი სრულად უნდა ანაზღაურდეს“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 2009 წლის 7 დეკემბრის #2/3/423 გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს სახალხო დამცველი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-2).

საკასაციო სასამართლო, ასევე, მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-ე მუხლზე, რომლის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურებისას გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსით დადგენილი წესი. ამავე კოდექსის 208-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად კი, სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან ამ ორგანოს სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის ან საჯარო მოსამსახურის მიერ თავისი სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო.

საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის 92-ე მუხლის თანახმად, პირს უფლება აქვს, სამოქალაქო/ადმინისტრაციული სამართალწარმოების წესით მოითხოვოს და მიიღოს უკანონოდ ჩატარებული საპროცესო მოქმედებისა და უკანონო გადაწყვეტილების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება. ამასთან, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. სახელმწიფოს მიერ მიყენებული ზიანის ანაზღაურების წინაპირობებს განსაზღვრავს მითითებული კოდექსის 1005-ე მუხლი, რომლის მე-3 ნაწილის თანახმად, რეაბილიტირებული პირისათვის უკანონო მსჯავრდების, სისხლის სამართლის პასუხისგებაში უკანონოდ მიცემის, აღკვეთის ღონისძიების სახით პატიმრობის ან გაუსვლელობის ხელწერილის უკანონოდ გამოყენების, პატიმრობის ან გამასწორებელი სამუშაოების სახით ადმინისტრაციული სახდელის არასწორად დაკისრების შედეგად მიყენებული ზიანი ანაზღაურდება სახელმწიფოს მიერ მოკვლევის, წინასწარი გამოძიების, პროკურატურის ორგანოებისა და სასამართლოს თანამდებობის პირთა ბრალის მიუხედავად. ამრიგად, ზიანის ანაზღაურებისთვის, პირის ქმედება უნდა ატარებდეს მართლსაწინააღმდეგო ხასიათს და იწვევდეს პირისთვის ზიანის მიყენებას. დამდგარ შედეგსა და უკანონო ქმედებას შორის კი უნდა არსებობდეს პირდაპირი მიზეზობრივი კავშირი. რაც შეეხება მართლსაწინააღმდეგო ქმედების განმახორციელებელი პირის ბრალეულობას, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თავისებურებას წარმოადგენს ის, რომ მიყენებული ზიანი ანაზღაურებას ექვემდებარება მიუხედავად ზიანის მიმყენებლის ბრალისა. ასეთი ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნის დაკმაყოფილებისთვის საკმარისია, დადგინდეს ქმედების უკანონობა და სახეზე იყოს პირის მარეაბილიტირებელი გარემოება. კერძოდ, პირს, რომლის მიმართაც გამოტანილია გამამართლებელი განაჩენი, უნდა მიეცეს შესაბამისი კომპენსაცია სახელმწიფოს მხრიდან მის უფლებებში გაუმართლებელი ან/და გადაჭარბებული ჩარევისთვის. ზემოაღნიშნული ნორმის მიზანია დაზარალებულის დაცვა და გამართლებული პირისათვის სახელმწიფო ორგანოების მოქმედებების შედეგად მიყენებული ზიანით გამოწვეული ნეგატიური შედეგების კომპენსირება.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეზე დადგენილ შემდეგ ფაქტობრივ გარემოებებზე: სამართლო სხდომისა და არსებითი განხილვის კოლეგიის 2018 წლის 28 მაისის განაჩენით ლ.ძ-ე, დაბადებული ... წელს, ცნობილ იქნა დამნაშავედ საქართველოს სსკ-ის 19, 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით და სასჯელად განესაზღვრა ჯარიმა - 20 000 ლარი. საქართველოს სსკ-62-ე მუხლის მე-5 ნაწილის საფუძველზე, 2017 წლის 30 აგვისტოდან 2018 წლის 28 მაისის ჩათვლით პატიმრობაში გატარებული ვადის გათვალისწინებით, ლ.ძ-ეს დანიშნული სასჯელი შეუმცირდა და საბოლოოდ სასჯელად განესაზღვრა ჯარიმა - 10 000 ლარი, გაუქმდა ლ.ძ-ის მიმართ გამოყენებული აღკვეთის ღონისძიება პატიმრობა და იგი დაუყოვნებლივ გათავისუფლდა სხდომის დარბაზიდან. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს 2020 წლის 5 მარტის განაჩენით თბილისის პროკურატურის საგამოძიებო ნაწილის პროკურორ ლ.ფ-ის საკასაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; მსჯავრდებულ ლ.ძ-ის საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს სისხლის სამართლის საქმეთა პალატის 2019 წლის 27 ივნისის განაჩენში შევიდა შემდეგი ცვლილება: ლ.ძ-ე ცნობილ იქნა უდანაშაულოდ და გამართლდა საქართველოს სსკ-ის 19,180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით წარდგენილ ბრალდებაში; გამართლებულ ლ.ძ-ეს განემატა, რომ უფლება აქვს, საქართველოს სისხლის სამართლის საპროცესო კოდექსის 92-ე მუხლით დადგენილი წესით მოითხოვოს ზიანის ანაზღაურება. ამასთან, თბილისის არქიტექტურის 2016 წლის 9 მარტის #118 ბრძანების თანახმად, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიეტის სსიპ-ქალაქ თბილსის მუნიციპალიტეტის ...ის ...ის ... (... საკითხებში) ლ.ძ-ე 2016 წლის 10 მარტიდან გათავისუფლდა დაკავებული თანამდებობიდან, პირადი განცხადების საფუძველზე. მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრის ამონაწერით დადგენილია, რომ შპს „...“, რომლის სახელმწიფო რეგისტრაციის თარიღია 10.01.2013წ. ხელმძღვანელობაზე/წარმომადგენლბაზე ერთ-ერთ უფლებამოსილ პირს წარმოადგენს ლ.ძ-ე, ასევე სხვა პარტნიორებთან ერთად იგი წარმოდგენს მოცემული საზოგადოების პარტნიორსაც. მოსარჩელე ლ.ძ-ის მიმართ დაწყებულ სისხლის სამართლებრივ დევნასთან დაკავშირებით, ინფორმაცია გავრცელდა სხვადასხვა მასობრივი ინფორმაციის საშუალებებით. ამასთან, იმავე საკითხზე საჯაროდ გაკეთდა არაერთი საჯარო კომენტარი.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებას, რომ ლ.ძ-ის მიმართ კანონიერ ძალაში შესული გამამართლებელი განაჩენიდან გამომდინარე სახეზეა მოსარჩელის მარეაბილიტირებელი გარემოება, ვინაიდან უტყუარად დადასტურდა ბრალდების უსაფუძვლობა და პირის მიმართ გამოყენებული შეზღუდვის არამართლზომიერება. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიზნებისთვის არსებობს ზიანის ანაზღაურების მოპასუხისთვის დაკისრების საფუძველი, რომელიც გამოწვეულია ბრალდების მხარის მიერ საქართველოს სისხლის სამართლის კოდექსის მე-19, 180-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ა“ და მე-3 ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით საფუძველზე წარდგენილი უკანონო ბრალდებით. მორალური ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება დაკავშირებულია არაქონებრივი უფლებების დარღვევასთან, ხოლო ქონებრივი უფლებების უკანონო შეზღუდვა იწვევს მატერიალური ზიანის ანაზღაურების ვალდებულებას. ამდენად, საკასაციო სასამართლო არ ეთანხმება საქართველოს გენერალური პროკურატურის მოსაზრებას ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების არარსებობის შესახებ. საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ რეაბილიტირებული პირის სასარგებლოდ ზიანის ანაზღაურების ვალდებულება წარმოიშობა თანამდებობის პირის ბრალის მიუხედავად, როგორც ეს პირდაპირაა გათვალისწინებული სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლის მე-3 ნაწილის დისპოზიციით. პირის რეაბილიტაციის უმთავრეს იურიდიულ საფუძველს გამამართლებელი განაჩენი წარმოადგენს, რომელიც მის არაბრალეულობასა და უდანაშაულობას ადასტურებს.

მიყენებული მორალური ზიანის ოდენობასთან დაკავშირებით, პალატა აღნიშნავს, რომ სამოქალაქო კოდექსის 413-ე მუხლის შესაბამისად, უკანონო ბრალდების/პატიმრობის ან მსჯავრდების საქმეებთან მიმართებით სასამართლოს მიერ არამატერიალური ზიანის თანხის ოდენობის განსაზღვრა ხორციელდება თითოეულ საქმეში ინდივიდუალურად, საქმის ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით. კერძოდ, მორალური ზიანის ოდენობის განსაზღვრისას მნიშვნელოვანია: დამდგარი ზიანის სიმძიმე, შელახული უფლების მნიშვნელობა, დაზარალებულის სუბიექტური დამოკიდებულება მორალური ზიანის მიმართ, განცდების ინტენსივობა, საპატიმრო დაწესებულებაში პირის ყოფნის დრო და სხვა.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ უკანონო ბრალდების/პატიმრობის ან მსჯავრდების საქმეებთან მიმართებით სასამართლოს მიერ არამატერიალური (მორალური) ზიანის თანხის ოდენობის განსაზღვრა ხორციელდება თითოეულ საქმეში ინდივიდუალურად, საქმის ფაქტობრივი გარემოებების, მორალური ზიანის მიმართ დაზარალებულის სუბიექტური დამოკიდებულების, ობიექტური გარემოებების (დაზარალებულის საოჯახო, ყოფითი, მატერიალური, ჯანმრთელობის მდგომარეობა, ასაკი და ა.შ.) და სხვა ფაქტორების გათვალისწინებით (Patsuria v. Georgia; Nikolaishvili v. Georgia; Jashi v. Georgia). მორალური ზიანის ანაზღაურების შემთხვევაში არ ხდება ხელყოფილი უფლების რესტიტუცია, რადგან მიყენებულ ზიანს ფულადი ეკვივალენტი არ გააჩნია. კომპენსაციის მიზანია მორალური ზიანით გამოწვეული ტკივილების, ნეგატიური განცდების შემსუბუქება, დადებითი ემოციების გამოწვევა, რომელიც ეხმარება დაზარალებულს სულიერი გაწონასწორების მიღწევაში, სოციალურ ურთიერთობებში ჩართვაში, რაც მორალური (არაქონებრივი) ზიანის ანაზღაურების სატისფაქციურ ფუნქციას შეადგენს (სუსგ #ბს-972-936(3კ-08), 2009 წლის 8 აპრილი).

მოსარჩელის მიმართ მიმდინარე სისხლის სამართლის საქმის წარმოება თავისთავად დაკავშირებულია ნეგატიურ ემოციებთან, მძიმე ფსიქიკურ განცდებთან, სულიერ ტანჯვასთან და ა.შ. ამასთან, განსახილველ შემთხვევაში, ყურადსაღებია მოსარჩელის პროფესიულ საქმიანობასა და მის რეპუტაციაზე სისხლისსამართლებრივი წარმოების გავლენა, წაყენებული ბრალის არსი, თავისუფლების აღკვეთის პერიოდი. ასევე, მხედველობაშია მისაღები იმ პერიოდის ხანგრძლივობა, რომლის განმავლობაშიც მოსარჩელემ დამნაშავის სტატუსით იცხოვრა; საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მოსარჩელის უფლებებში გაუმართლებელი ჩარევისთვის, საქართველოს გენერალური პროკურატურისთვის მორალური ზიანის სახით 8 000 ლარის ანაზღაურების დაკისრება პროპორციულია და ექცევა გონივრული და სამართლიანი ანაზღაურების კრიტერიუმებში.

საკასაციო სასამართლო მატერიალური ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოთა სამართლებრივ შეფასებებსა და დასკვნებს. ამასთან, განმეორებით მიუთითებს სამოქალაქო კოდექსის 408-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, ზიანის მიმყენებელი ვალდებულია აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. აღნიშნული ნორმა შესაძლებელს ხდის დაზარალებული პირის უფლებების აღდგენას პირვანდელ მდგომარეობაში. პალატა მიუთითებს, რომ დელიქტური პასუხისმგებლობის აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს ზიანის მიყენების ფაქტი და მიზეზობრივი კავშირის არსებობა ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის. მიზეზობრივი კავშირი პასუხისმგებლობის განმსაზღვრელი აუცილებელი ელემენტია. მიზეზობრივი კავშირი მიზეზსა და შედეგს შორის აუცილებელი კავშირია, რაც გულისხმობს ორი მოვლენის არა უბრალო მუდმივ თანმიმდევრობას, არამედ შედეგის თანმიმდევრობას თავისი მიზეზის მიმართ. მიზეზობრიობის მთავარ მომენტს წარმოადგენს არსებითი კავშირი, სადაც დამოკიდებულება მიზეზსა და შედეგს შორის აქტიურ ხასიათს ატარებს. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 412-ე მუხლის მიხედვით, ანაზღაურდება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს წარმოადგენს. პირი მხოლოდ მაშინ აგებს პასუხს მიყენებული ზიანისთვის, როცა მისი ქმედება ადეკვატურ კავშირშია დამდგარ შედეგთან.

ამდენად, მატერიალური ზიანის ანაზღაურებასთან დაკავშირებით, საკასაციო პალატა ეთანხმება სააპელაციო სასამართლოს მითითებას საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 408.1 მუხლზე, რომლის მიხედვითაც იმ პირმა, რომელიც ვალდებულია აანაზღაუროს ზიანი, უნდა აღადგინოს ის მდგომარეობა, რომელიც იარსებებდა, რომ არ დამდგარიყო ანაზღაურების მავალდებულებელი გარემოება. კოდექსის 412-ე მუხლის თანახმად, ანაზღაურებას ექვემდებარება მხოლოდ ის ზიანი, რომელიც მოვალისთვის წინასწარ იყო სავარაუდო და წარმოადგენს ზიანის გამომწვევი მოქმედების უშუალო შედეგს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას იმის თაობაზე, რომ საქმეში წარმოდგენილი მტკიცებულებები არაა საკმარისი მატერიალური ზიანის დაანგარიშებისა და ანაზღაურებისთვის. საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მართალია საქმეში წარმოდგენილია შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემები ლ.ძ-ის მიერ 2016 წლის მარტიდან 2017 წლის აგვისტოს ჩათვლით მიღებული დასაბეგრი შემოსავლების შესახებ, თუმცა საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ საქმეში არ მოიპოვება ინფორმაცია ლ.ძ-ის შემოსავლების შესახებ დაკავების პერიოდში, კერძოდ 2017 წლის 30 აგვისტოდან 2018 წლის მაისის ჩათვლით, რაც გამორიცხავდა მის მიერ შპს ,,...''-დან სარგებლის მიღებას და დაადასტურებდა მოსარჩელის მიერ მიღებულ რეალურ მატერიალურ ზარალს; საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქმეში წარმოდგენილ მეწარმეთა და არასამეწარმეო (არაკომერციული) იურიდიული პირების რეესტრიდან ამონაწერზე, რომლის მიხედვითაც ლ.ძ-ე არის შპს ,,...-ის’’ ერთ-ერთი დირექტორი და პარტნიორი. ამრიგად, ვინაიდან მხარის მიერ არ წარმოდგენილა არანაირი დოკუმენტი დაკავების პერიოდში მისი შემოსავლების შესახებ, სასამართლოსთვის ბუნდოვანია, რეალურად მიიღო თუ არა ლ.ძ-ემ, როგორც შპს ,,...-ის’’ დირექტორმა და პარტნიორმა ზემოაღნიშნული კომპანიისგან გარკვეული მატერიალური სარგებელი.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

ზემოთქმულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ არ არსებობს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი :

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა :

1. საქართველოს გენერალური პროკურატურისა და ლ.ძ-ის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ოქტომბრის განჩინება;

3. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე მ. ვაჩაძე

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. სტურუა