ბს-1117(2კ-22) 20 მარტი, 2025წ.

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

ნუგზარ სხირტლაძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: გიორგი გოგიაშვილი, თამარ ოქროპირიძე

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, ზეპირი განხილვის გარეშე, განიხილა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლები თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 16.05.2022წ. გადაწყვეტილებაზე.

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

შპს „დ...მა“ 26.06.2019წ. სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ. სასარჩელო მოთხოვნათა დაზუსტების შედეგად, მოსარჩელემ მოითხოვა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 05.03.2019წ. №4401023 გადაწყვეტილებისა და შპს „დ...ს“ დირექტორის კ. კ-ას ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 09.10.2019წ. №1561 ბრძანების ბათილად ცნობა (დაზუსტებული სასარჩელო მოთხოვნა, იხ. 06.11.2019წ. სხდომის ოქმი), აგრეთვე, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისათვის ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალება, რომლითაც მოხდებოდა ქ. თბილისში, ...ის გამზ. №...-ში მდებარე მიწის ნაკვეთისთვის წარდგენილი პროექტის შეთანხმება და ნებართვის გაცემა (იხ., 06.11.2019 წლის სხდომის ოქმი).

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 07.02.2020წ. გადაწყვეტილებით სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, მოსარჩელის მიერ სარჩელზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟი ჩაითვალა სახელმწიფო ბიუჯეტში გადახდილად.

შპს „დ...მა“ თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 07.02.2020წ. გადაწყვეტილება გაასაჩივრა სააპელაციო სასამართლოში და მოითხოვა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 07.02.2022წ. გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღების გზით სარჩელის დაკმაყოფილება. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 16.05.2022წ. გადაწყვეტილებით შპს „დ...ს“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 07.02.2022წ. გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, სადავო საკითხის გადაუწყვეტად ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 05.03.2019წ. №4401023 გადაწყვეტილება და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს დაევალა კანონით დადგენილი წესით, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა, ამასთან, ბათილად იქნა ცნობილი ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 10.02.2017წ. №1-319 ბრძანება. შპს „დ...ს“ მიერ სარჩელზე გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 100 (ასი) ლარისა და სააპელაციო საჩივარზე გადახდილი 150 (ასორმოცდაათი) ლარის ანაზღაურება სოლიდარულად დაეკისრათ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიასა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურს. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 10.03.2025წ. განჩინებით გასწორდა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 16.05.2022წ. გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილის მე-5 პუნქტში დაშვებული უსწორობა, განისაზღვრა რომ ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი შპს „დ...ს“ დირექტორის კ. კ-ას ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე“ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 09.10.2019წ. №1561 ბრძანება.

სააპელაციო პალატამ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილი საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე უდავო ფაქტობრივი გარემოებები. საქმის მასალების მიხედვით, ქ. თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 13.06.2014წ. №1325568 გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა ზ. ე-იის 11.06.2014წ. №AR1228172 განცხადება და დადგინდა სამშენებლოდ გამოყენების პირობები ქ. თბილისში, ...ის გამზირი №...-ში მდებარე მიწის ნაკვეთისთვის, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის მიზნით. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 03.05.2017წ. №1-1014 ბრძანებით ქ. თბილისში, ...ის გამზირი №...-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (ს/კ №...), სასტუმროს განთავსების მიზნით, გაიცა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 10.03.2017წ. №3222001 ბრძანებით, დაკმაყოფილდა პ. გ-ის 03.04.2017წ. №AR1492218 განცხადება და შეტანილ იქნა ცვლილება ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 13.06.2014წ. №1325568 გადაწყვეტილებით დამტკიცებულ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებში, კერძოდ, საპროექტო ობიექტად დაფიქსირდა სასტუმრო. ამასთან, აღნიშნულ პირობებს დაემატა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 03.05.2017წ. №1-1014 ბრძანება. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 21.06.2017წ. №3339335 გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა პ. გ-ის 15.03.2017წ. №AR1501883 განცხადება ქ. თბილისში, ...ის გამზირი №...-ში მდებარე, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე სასტუმროს არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებისა და მშენებლობის ნებართვის გაცემის თაობაზე. ამავე გადაწყვეტილებაში აღინიშნა, რომ არქიტექტურის სამსახური არის ქალაქ თბილისის სივრცით-ტერიტორიულ დაგეგმვაზე უფლებამოსილი იურიდიული პირი და არქიტექტურულ-სამშენებლო სფეროში ერთიანი საჯარო ხელისუფლების განმახორციელებელ ერთადერთი ორგანო, რომელიც ვალდებულია იზრუნოს ქალაქის მხატვრული იერსახის შემდგომი გაუმჯობესებისთვის, რათა სახელმწიფომ და საზოგადოებამ არ მიიღოს შენობა-ნაგებობათა და საერთო ჯამში, ქალაქის დამახინჯებული იერსახე. 21.07.2017წ. ზ. ე-იმა №19/01172022034-01 ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და მოითხოვა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 21.06.2017წ. №3339335 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 18.08.2017წ. №1-1874 ბრძანებით დაკმაყოფილდა ზ. ე-იის ადმინისტრაციული საჩივარი, ბათილად იქნა ცნობილი ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 21.06.2017წ. №3339335 გადაწყვეტილება და ამავე სამსახურს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 18.08.2017წ. №1-1874 ბრძანების აღსრულების მიზნით, ქ. თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის მიერ 21.09.2017წ. მიღებულ იქნა №3557836 გადაწყვეტილება, რომლითაც ზ. ე-ის უარი ეთქვა ქ. თბილისში, ...ის №...-ში მდებარე, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე სასტუმროს არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებისა და მშენებლობის ნებართვის გაცემაზე. ამავე გადაწყვეტილებაში აღინიშნა, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთი წარმოადგენს ნაწილობრივ პარკ ,,...ს’’ ტერიტორიას, რომლისთვისაც დაგეგმილი სამშენებლო სამუშაოები შეუსაბამოა ვიზუალური კუთხით, მასშტაბითა და ფუნქციურ-მოცულობითი გადაწყვეტით. 23.10.2017წ. ზ. ე-იმა №19/01172962272-01 ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და მოითხოვა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 21.09.2017წ. №3557836 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 17.08.2018წ. №416 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა ზ. ე-იის 23.10.2017წ. №19/01172962272-01 ადმინისტრაციული საჩივარი და ძალაში დარჩა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 21.09.2017წ. №3557836 გადაწყვეტილება. 05.02.2019წ. შპს ,,დ...ს’’ წარმომადგენელმა კ. ა-ემ №AR1659655 განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს და მოითხოვა ქ. თბილისში, ...ის №...-ში მდებარე №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე სასტუმროს არქიტექტურული პროექტის შეთანხმება და მშენებლობის ნებართვის გაცემა. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 05.03.2019წ. №4401023 გადაწყვეტილებით არ დაკმაყოფილდა კ. ა-ეის 05.02.2019წ. №AR1659655 განცხადება იმ საფუძვლით, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთი წარმოადგენს ნაწილობრივ „...ს“ ტერიტორიას, წარდგენილი პროექტი კი თავისი არქიტექტურული ვიზუალით, მასშტაბითა და ფუნქციურ-მოცულობითი გადაწყვეტით შეუსაბამოა ამ ადგილისათვის. ამავე გადაწყვეტილებაში აღინიშნა, რომ საპროექტო ტერიტორიის სპეციფიკიდან და ობიექტის ფუნქციიდან გამომდინარე, პროექტი უნდა წარმოადგენდეს ერთიანი არქიტექტურული გადაწყვეტის კონცეფციას გარემოსა და მიმდებარე ტერიტორიების გათვალისწინებით. ამასთან, აუცილებელია, პროექტი იყოს ამ ადგილის ორგანული შემადგენელი ნაწილი, როგორც ფუნქციურად, ისე ყველა კომუნიკაციური, რეკრეაციული და სხვა დატვირთვის გათვალისწინებით. 22.04.2019წ. შპს „დ...ს“ დირექტორმა კ. კ-ამ №19/01172962272-01 ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და მოითხოვა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 05.03.2019წ. №4401023 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 09.10.2019წ. №1561 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა შპს „დ...ს“ დირექტორის კ. კ-ას 22.04.2019წ. №19/01172962272-01 ადმინისტრაციული საჩივარი და ძალაში დარჩა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 05.03.2019წ. №4401023 გადაწყვეტილება.

საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე ზემოაღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებათა გათვალისწინებით, სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ შეფასების საგანს წარმოადგენდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 05.03.2019წ. №4401023 გადაწყვეტილებისა და ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 09.10.2019წ. №1561 ბრძანების კანონმდებლობის მოთხოვნებთან შესაბამისობა, აგრეთვე, საკითხი იმასთან დაკავშირებით, თუ რამდენად არსებობდა ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემის დავალების წინაპირობები.

სსიპ არქიტექტურის სამსახურის უფლებამოსილების საკვანძო არსი სწორედ მისთვის წარდგენილი პროექტის შეფასებას გულისხმობს, წარმოდგენილი პროექტის შეუსაბამოდ მიჩნევის მიზეზების დეტალურად ახსნისა და განმარტების გარეშე არსებობს საფრთხე, რომ კერძო მესაკუთრის ინტერესი მისი საკუთრებით სარგებლობასთან დაკავშირებით დაბრკოლდება განუსაზღვრელი ვადით და პერსპექტივით. აღნიშნული კი შესაძლოა გაუტოლდეს საკუთრების უფლების რეალიზებაზე სრულად უარის თქმას. ამ გარდაუვალი მოცემულობიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიუთითა, რომ როგორც კერძო, ასევე საჯარო ინტერესის ეფექტიანი განხორციელების მიზნით, ადმინისტრაციულ ორგანოს ევალება უფრო კონკრეტულად, არაორაზროვნად და მაქსიმალურად დეტალურად მიაწოდოს მხარეს ინფორმაცია, თუ რა კონკრეტულ ფაქტორებს უნდა მიექცეს ყურადღება და როგორ შეიძლება წარდგენილი პროექტი მოდიფიცირებულ იქნეს იმდაგვარად, რომ შესაძლებელი გახდეს ერთი მხრივ მესაკუთრის ინტერესების რეალიზება, ხოლო მეორე მხრივ დაცული იყოს ქალაქის ურბანული თვალსაზრისით სწორად განვითარების ინტერესი. ზემოაღნიშნული ვალდებულება განსაკუთრებულ მნიშვნელობას სწორედ იმ ფაქტობრივი გარემოების საფუძველზე იძენს, რომ სახეზეა პირის მიერ ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ერთი და იმავე ტერიტორიის განვითარების მიზნით არაერთხელ მიმართვის და არაერთი სამშენებლო პროექტის წარდგენის ფაქტი. სააპელაციო პალატამ განსაკუთრებული ყურადღება გაამახვილა არქიტექტურის სამსახურის წარმომადგენლის განმარტებაზე, რომ წარდგენილი პროექტის შეუსაბამოდ მიჩნევის მიუხედავად, ვერ ხერხდებოდა მხარის მიერ წარდგენილ საპროექტო განაცხადზე ხარვეზის დადგენა და კონკრეტულად იმის მითითება, თუ რა თვალსაზრისით შეიძლებოდა პროექტის მოდიფიცირება, რათა შესაძლებელი გამხდარიყო არქიტექტურის სამსახურის მიერ გამოვლენილი შეუსაბამობის აღმოფხვრა. კონკრეტული ხელშესახები მიზეზის მითითების შეუძლებლობა თავისთავად მეტყველებს იმაზე, რომ საქმის ფაქტობრივი გარემოებები არ გამოკვლეულა სათანადო გულისხმიერებით. რაც შეეხება აპელანტის განმარტებას იმასთან დაკავშირებით, რომ სადავო აქტის დასაბუთებაში უარის თქმის საფუძვლად დასახელებული ერთ-ერთი მიზეზი - თითქოს წარდგენილი საპროექტო განაცხადი არ შეიცავს მონაცემებს მისასვლელი გზის თაობაზე, არ ემყარება ფაქტობრივ გარემოებათა სათანადო გამოკვლევის შედეგებს. გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები არ შეიცავს კონკრეტულ მითითებებს, თუ რატომ არ შეესაბამება წარდგენილი პროექტი არქიტექტურული ვიზუალით, მასშტაბითა და ფუნქციურ-მოცულობითი გადაწყვეტით კონკრეტულ ადგილს. დასაბუთება შემოიფარგლება მხოლოდ ზოგადი მითითებით იმასთან დაკავშირებით, რომ პროექტი უნდა წარმოადგენდეს ერთიანი არქიტექტურული გადაწყვეტის კონცეფციას გარემოსა და მიმდებარე ტერიტორიების გათვალისწინებით. სადავო აქტის დასაბუთება არ აკმაყოფილებს განჭვრეტადობისა და სიცხადის კრიტერიუმებს. ადმინისტრაციულ ორგანოს ეკისრებოდა ვალდებულება, გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის დასაბუთებაში მაქსიმალურად კონკრეტულად მიეთითებინა განმცხადებლისათვის, თუ რატომ მიიჩნია წარდგენილი არქიტექტურული პროექტი შეუსაბამოდ.

სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს არგუმენტაციის ერთ-ერთი ცენტრალური ელემენტი, კერძოდ ის, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთი წარმოადგენს „...ის ტერიტორიას“ - არ დასტურდებოდა საქმეში არსებული არც ერთი მტკიცებულებით, რაც ეჭვქვეშ დააყენებდა მოსარჩელის საკუთრებას კონკრეტულ მიწის ნაკვეთზე. სააპელაციო პალატამ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთიდან უახლოეს რადიუსში, იმავე ფუნქციურ ზონაში არქიტექტურის სამსახურის მიერ გაცემულ იქნა ნებადამრთველი - ადმინისტრაციული აქტი მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დადგენის თაობაზე. იმ პირობებში, როდესაც მის მიერ წარდგენილ არაერთ პროექტზე უარის თქმისას ადმინისტრაციული ორგანო აპელირებს „...ის ტერიტორიასთან“ პროექტის შეუსაბამობაზე, სხვა განმცხადებლების მიმართ კი იმავე ტერიტორიაზე გაცილებით მაღალსართულიანი მშენებლობის სამშენებლო პირობების შეთანხმება ხდება, განმცხადებელს უჩნდება ეჭვი, რომ მის მიმართ ადგილი აქვს თანაზომიერების პრინციპების დარღვევას. ადმინისტრაციული ორგანოსათვის წარდგენილი არაერთი პროექტის შეუსაბამობაზე პერმანენტულად აბსტრაქტული მითითება, მოსარჩელეს უჩენდა განცდას არობიექტური გადაწყვეტილების მიღებასთან დაკავშირებით. ერთი მხრივ სადავო აქტების დასაბუთება ემყარება ბუნდოვან მითითებას, რაც არ შეესაბამება ფაქტობრივ მოცემულობას (საპროექტო მიწა წარმოადგენს კერძო საკუთრებას და არ განეკუთვნება ...ის ტერიტორიას), ხოლო პროექტის შეფასების ნაწილში, სადავო აქტის დასაბუთება ვერ პასუხობს კონკრეტულობისა და განჭვრეტადობის მოთხოვნებს.

ზემოაღნიშნული გარემოებების სამართლებრივი ანალიზის საფუძველზე სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 05.03.2019წ. №4401023 გადაწყვეტილება ქმნის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის საფუძველს. ადმინისტრაციულმა ორგანომ საქმის ხელახალი განხილვისას, საკითხის ობიექტურად გადაწყვეტის მიზნით, უნდა მოახდინოს საქმის გარემოების სრულყოფილი გამოკვლევა, დაინტერესებულ მხარეთა მოსმენა, მტკიცებულებათა შეგროვება ან სხვა ნებისმიერი კანონით განსაზღვრული პროცედურის ჩატარება კანონიერი და დასაბუთებული გადაწყვეტილების მიღების მიზნით. აღნიშნული გარემოება თავის მხრივ გასაჩივრებული ბრძანების ბათილად ცნობის სამართლებრივ საფუძველსაც წარმოადგენს, - შესაბამისად, ბათილად უნდა იქნეს ცნობილი თბილისის მერიის ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 09.10.2019წ. №1561 ბრძანება, რომლითაც შპს „დ...ს“ დირექტორს უარი ეთქვა ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე. როგორც საჩივრის განმხილველ ორგანოს, გასაჩივრებული აქტის კანონიერებისა და მიზანშეწონილობის გადამოწმების ვალდებულება წარმოეშვებოდა მაღალი ხარისხით, რაც გულისხმობს იმას, რომ მის მიერ გამოკვლეული უნდა ყოფილიყო საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და აღნიშნულის საფუძველზე უნდა მიღებულიყო გადაწყვეტილება საჩივრის დაკმაყოფილების ან საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 16.05.2022წ. გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრდა თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიერ.

კასატორთა მითითებით, კონკრეტული იურიდიული პირის ინტერესი მიწის ნაკვეთზე სასტუმროს არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებისა და მშენებლობის ნებართვის გაცემის თაობაზე, ვერ გადაწონის იმ საჯარო ინტერესს, რაც გამოიხატება კონკრეტული ტერიტორიის ფუნქციის, განაშენიანებისა და მხატვრული იერსახის შენარჩუნებაში. აღნიშნულის მიზეზი, კასატორთა მოსაზრებით, ისაა, რომ საპროექტო ტერიტორია ხასიათდება მკვეთრად გამოხატული სარეკრეაციო მაჩვენებლებით: მკვეთრი რელიეფით, მწვანე ნარგავებით გამწვანებული სარეკრეაციო სივრცით და გზის გაყოლებაზე არსებული ჩამოყალიბებული ხედვითი არეალით. ნაკვეთს გააჩნია დაბალქანობიანი ჩამოყალიბებული რელიეფი, წარმოადგენს აქტიურად გამწავანებულ ტერიტორიას, რომელიც არასდროს ყოფილა განაშენიანებული. აღნიშნული სარეკრეაციო ზოლი ასრულებს მნიშვნელოვან სარეკრეაციო და ნიადაგის დამჭერ ფუნქციას ქალაქის ამ ნაწილისთვის და თავისი მწვანე მასით აბალანსებს მიმდებარედ მაღალი ინტენსივობით გადატვირთულ განაშენიანებას. საპროექტო ტერიტორია წარმოადგენს ნაწილობრივ პარკი „...ს” ტერიტორიას, წარმოდგენილი პროექტი თავისი არქიტექტურული ვიზუალით, მასშტაბით და ფუნქციურ–მოცულობითი გადაწყვეტით შეუსაბამოა ამ ადგილისათვის. მისი სპეციფიკიდან გამომდინარე ობიექტის ფუნქციის გათვალისწინებით პროექტი უნდა წარმოადგენდეს ერთიანი არქიტექტურული გადაწყვეტის კონცეფციას გარემოსა და მიმდებარე ტერიტორიების გათვალისწინებით. ამასთანავე, აუცილებელია წარმოდგენილი პროექტით დაგეგმილი მშენებლობა იყოს ამ ადგილის ორგანული შემადგენელი ნაწილი - როგორც ფუნქციურად, ისე ყველა კომუნიკაციური, რეკრეაციული და სხვა დატვირთვის გათვალისწინებით. შესაბამისად, კასატორები მიიჩნევენ, რომ სადავო ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მიღებას ადგილი ჰქონდა კანონის მოთხოვნათა სრული დაცვით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო გასაჩივრებული განჩინების გაცნობის, საქმის მასალების შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დაშვების ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო ინსტანციის სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის 1-ლი წინადადების მიხედვით, საკასაციო სასამართლო ამოწმებს გადაწყვეტილებას საკასაციო საჩივრის ფარგლებში. საკასაციო საჩივრისა და საქმეში დაცული მასალების შესწავლასა და გამოკვლევაზე დაყრდნობით, საკასაციო პალატა მიიჩნევს რომ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 05.03.2019წ. №4401023 გადაწყვეტილებისა და ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 09.10.2019წ. №1561 ბრძანების უკანონობა ქმნის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების იურიდიულ წანამძღვრებს შემდეგ გარემოებათა გამო:

სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დამტკიცებულად ცნობილი ფაქტობრივი გარემოებები სავალდებულოა საკასაციო სასამართლოსათვის, თუ წამოყენებული არ არის დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება). კასატორები აღნიშნავენ, რომ არქიტექტურული პროექტის შეთანხმებასა და მშენებლობის ნებართვის გაცემაზე უარის თქმის ერთ-ერთი არსებითი მიზეზი უკავშირდებოდა იმ ფაქტობრივი გარემოების არსებობას, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთი ნაწილობრივ წარმოადგენს პარკი „...ს” ტერიტორიას. სასკ-ის მე-17 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობის შესახებ სარჩელის წარდგენის შემთხვევაში მტკიცების ტვირთი ეკისრება ადმინისტრაციულ ორგანოს, რომელმაც გამოსცა ეს აქტი, ამასთან, სსკ-ის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქმის გარემოებები, რომლებიც კანონის თანახმად უნდა დადასტურდეს გარკვეული სახის მტკიცებულებებით, ვერ დადასტურდება სხვა სახის მტკიცებულებებით. მტკიცების ტვირთის ადმინისტრაციული ორგანოსათვის დაკისრება არ ნიშნავს პროცესუალური მოწინააღმდეგე მხარის - მოსარჩელის გათავისუფლებას სარჩელის დასაბუთების ვალდებულებისაგან, ამასთან, მტკიცების ტვირთის განაწილება დამოკიდებულია მატერიალურ-სამართლებრივი ნორმების შინაარსზე. უდავოა მოსარჩელის საქართველოს კონსტიტუციის მე-19 მუხლით განპირობებული ეკონომიკური ინტერესი კანონით დადგენილი წესით მოიპოვოს მშენებლობის ნებართვა საპროექტო ტერიტორიაზე სასტუმროს განთავსების, მისი მშენებლობის მიზნით. საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსის 106-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, მშენებლობის ნებართვის მისაღებად წარდგენილი სანებართვო განაცხადი უნდა მოიცავდეს ინფორმაციას მიწის ნაკვეთის საკუთრების შესახებ. ამასთანავე, საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. №57 დადგენილებით დამტკიცებული „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ (ძალადაკარგულად გამოცხადდა საქართველოს მთავრობის 02.03.2020წ. №139 დადგენილებით) რეგულაციის 77-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის „ა)“ პუნქტის ა.ა) ქვეპუნქტის თანახმად, IV კლასის შენობა-ნაგებობის სამშენებლო დოკუმენტის პროექტში შედის მშენებლობის ნებართვის ობიექტთან დაკავშირებული ინფორმაცია და შეიცავს მონაცემებს მიწის ნაკვეთის მესაკუთრის შესახებ. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 05.03.2019წ. №4401023 სადავო გადაწყვეტილების მიხედვით, „მიწის ნაკვეთები/ობიექტები“-ის ველში საკადასტრო კოდის სახით დაფიქსირებულია ნომერი ..., მისამართის გრაფაში მითითებულია ქალაქი თბილისი, ...ის ქ. ..., ნაკვეთის დანიშნულებად განსაზღვრულია არასასოფლო სამეურნეო, ფართობი შეადგენს 665.0. კვ.მ-ს, მესაკუთრედ კი მითითებულია შპს „დ...“ (ს/ნ ...). „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის მე-11 მუხლის 1-ლი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტის მიხედვით, უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრში რეგისტრირდება საკუთრება, ამავე კანონის მე-10 მუხლის 1-ლი პუნქტის შესაბამისად, უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრიდან ამონაწერი მზადდება უძრავ ნივთებზე უფლებათა რეესტრების მონაცემთა ერთიანი ბანკის საფუძველზე და ასახავს მისი მომზადების მომენტისათვის უძრავი ნივთის შესახებ ამ რეესტრებში რეგისტრირებულ, ძალაში მყოფ მონაცემებს. „საჯარო რეესტრის შესახებ“ კანონის მე-5 მუხლის მიხედვით, საჯარო რეესტრში რეგისტრირებულ მონაცემთა მიმართ მოქმედებს უტყუარობის პრეზუმფცია, ვიდრე ისინი საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით ძალადაკარგულად, ბათილად ან არარად არ იქნება ცნობილი. სკ-ის 312 მუხლის 1-ლი ნაწილის თანახმად, რეესტრის მონაცემების მიმართ მოქმედებს უტყუარობისა და სისრულის პრეზუმფცია, ე.ი. რეესტრის ჩანაწერები ითვლება სწორად, ვიდრე არ დამტკიცდება მათი უზუსტობა. აღნიშნული ნორმატიული კონფიგურაცია „ზრდის ნდობას საჯარო რეესტრის მონაცემებისადმი“ (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 17.10.2017წ. N3/4/550 საქმეზე საქართველოს მოქალაქე ნოდარ დვალი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ, პარა.24.). სააპელაციო პალატამ, აგრეთვე, მიუთითა მოსარჩელის განმარტებაზე, რომ მოსარჩელის მიწის ნაკვეთთან უახლოეს რადიუსსა და იმავე ფუნქციურ ზონაში მდებარე მიწის ნაკვეთებთან მიმართებით მიმდინარე ადმინისტრაციული წარმოებისას, საერთოდ არ მომხდარა ამ მიწის ნაკვეთების „...ის“ არეალში კუთვნილების შესახებ მითითება. საკასაციო პალატა თვლის, რომ მოსარჩელემ წარმატებით დაძლია საკუთარი წილი მტკიცების ტვირთი, საქმის მასალები შეიცავს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე მონაცემებს საპროექტო მიწის ნაკვეთზე საკუთრების უფლების დამადასტურებელი ისეთ განკუთვნადი მტკიცებულების შესახებ, როგორსაც წარმოადგენს ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან, რომლის შესახებ კასატორები თვითონვე მიუთითებენ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 05.03.2019წ. №4401023 სადავო გადაწყვეტილებაში. მოსარჩელის წილი მტკიცების ტვირთის რეალიზების შემდეგ, საპირისპირო მოცემულობის დადასტურების ვალდებულება ქმნის ადმინისტრაციული ორგანოს მტკიცების სტადიზე განსახორციელებელი მტკიცებითი საქმიანობის საგანს. კასატორებს, ასკ-ის 17-ე მუხლის მე-2 ნაწილისა და სსკ-ის 102-ე მუხლის მე-3 ნაწილის ნორმატიული ძალით, ევალებოდათ საქმის განმხილველი სასამართლოსთვის განკუთვნადი მტკიცებულებების წარდგენის გზით, იმის უტყუარად დადასტურება, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთი ნაწილობრივ ან მთლიანად ექცევა პარკი „...ს” არეალში. განსახილველ შემთხვევაში, კასატორები შემოიფარგლებიან მხოლოდ ზეპირსიტყვიერი ახსნა-განმარტებებით. კასატორებს საქმის განხილვის არცერთ სტადიაზე არ წარმოუდგენიათ ისეთი განკუთვნადი წერილობითი საბუთები, რომელიც რაიმე ფორმით მაინც შეარყევდა საპროექტო მიწის ნაკვეთზე მოსარჩელის საკუთრების უფლებასთან დაკავშირებულ მოსარჩელის სასარგებლოდ ნაგულვები ფაქტობრივი გარემოების არსებობას. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ კასატორთა ზეპირსიტყვიერი განმარტება, რაოდენ კვალიფიციურიც არ უნდა იყოს თვითონ განმარტება ან/და ასეთი განმარტების ავტორი, ვერ ჩაანაცვლებს კანონით გათვალისწინებული განკუთვნადი მტკიცებულების წარმოდგენის ვალდებულებას. კასატორის მხოლოდ ზეპირსიტყვიერი მითითების გაზიარება, სსკ-ის 105-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მოთხოვნათა დარღვევით, შინაარსობრივად გაუთანაბრდებოდა ამგვარი ზეპირსიტყვიერი ახსნა-განმარტებისთვის წინასწარ დადგენილი იურიდიული ძალის მინიჭებას. აღნიშნული არარად აქცევდა მოსარჩელის საკუთრების უფლების სუბსტანციას, საფუძველს გამოაცლიდა მის ძირითად არსს, მასში მომეტებული და არაპროპორციული ჩარევის ეფექტს იქონიებდა, ხოლო საკუთრების უფლების რეალიზების პროპორციული შეზღუდვისათვის განკუთვნილი მტკიცებულებითი სტანდარტის შესაბამისი ზღვარი, დაექვემდებარებოდა ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ, სზაკ-ის მე-6 მუხლის მოთხოვნათა დარღვევით, ძალაუფლების ბოროტად გამოყენების რისკებს. საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ამ თვალსაზრისით, კასატორთა მიერ არ არის წამოყენებული დასაშვები და დასაბუთებული პრეტენზია (შედავება) სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ ფაქტობრივ გარემოებებთან მიმართებით. შესაბამისად, სსკ-ის 407-ე მუხლის მე-2 ნაწილის ნორმატიული მნიშვნელობის მიხედვით, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილად ცნობილ აღნიშნულ ფაქტობრივ გარემოებას.

საკასაციო პალატა თვლის, რომ სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 05.03.2019წ. №4401023 გადაწყვეტილება ვერ პასუხობს სზაკ-ის 53-ე მუხლის მე-4 ნაწილით, აგრეთვე, ამავე კოდექსის 96-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 ნაწილებით გათვალისწინებულ დასაბუთების ხარისხობრივ მოთხოვნებს, უგულვებელყოფილია სადავო აქტის კანონიერების დასაბუთებულობის, განსაზღვრულობის, კონკრეტულობის, სიზუსტისა და განჭვრეტადობის არგუმენტაციული წინაპირობები. ადმინისტრაციული წარმოების დროს დაშვებული მითითებული ხარვეზები ვერ იქნა აღმოფხვრილი ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 09.10.2019წ. №1561 ბრძანებით (სზაკ-ის 178 მუხ. და სასკ-ის 1.2. მუხ.). არქიტექტურის სამსახურის უბრალო მითითება იმასთან დაკავშირებით, რომ წარმოდგენილი პროექტი თავისი არქიტექტურული ვიზუალით, მასშტაბით და ფუნქციურ-მოცულობითი გადაწყვეტით შეუსაბამოა მოცემული ადგილისათვის, არ ამოწურავს სადავო აქტის სრულყოფილად დასაბუთების ვალდებულებას. საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 13.06.2014წ. №1325568 გადაწყვეტილებით დაკმაყოფილდა 11.06.2014წ. №AR1228172 განცხადება, დადგინდა სამშენებლოდ გამოყენების პირობები ქ. თბილისში, ...ის გამზირი №...-ში მდებარე მიწის ნაკვეთისთვის, მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის მშენებლობის მიზნით. საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. №57 დადგენილებით დამტკიცებული „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ რეგულაციის 43-ე მუხლის მე-3 მუხლის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, განაცხადი მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების შესახებ მოიცავს მიწის ნაკვეთზე შენობა-ნაგებობების მშენებლობის მიმართ ნებართვის მაძიებლის ძირითად მოთხოვნებს. აღნიშნული რეგულაციის 43-ე მუხლის მე-5 პუნქტის „ა“-„დ“ ქვეპუნქტების თანახმად, მიწის ნაკვეთზე შენობა-ნაგებობების მშენებლობის მიმართ ნებართვის მაძიებლის ძირითადი მოთხოვნები მოიცავს მიწის ნაკვეთის განაშენიანების კოეფიციენტს, მიწის ნაკვეთის განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტს, მიწის ნაკვეთის გამწვანების კოეფიციენტსა და შენობა-ნაგებობების ფუნქციურ დანიშნულებას. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 24.05.2016წ. №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების დამტკიცების შესახებ“ რეგულაციით, განაშენიანების კოეფიციენტი (კ-1) განსაზღვრავს კონკრეტული მიწის ნაკვეთის ტერიტორიის მაქსიმუმ რა ნაწილზეა დასაშვები შენობა-ნაგებობის განთავსება (11.1. მუხ.), განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი (კ-2) უკავშირდება ცალკეულ ზონაში, კონკრეტული მიწის ნაკვეთის ტერიტორიაზე დასაშვებ, შენობა-ნაგებობის მიწისპირა და მიწისზედა სართულების იატაკის ზედაპირების ჯამურ ფართობს (12.1. მუხ.), ხოლო გამწვანების კოეფიციენტით (კ-3) დადგენილია მიწის ნაკვეთის ტერიტორიის ფართობის მინიმალური წილი, რომელიც არ უნდა იყოს დაფარული ან გადაფარული რაიმე წყალგაუმტარი მასალით (სამშენებლო თუ სხვა), რომლის ქვეშაც არ უნდა არსებობდეს რაიმე შენობა-ნაგებობა ან/და მათი ნაწილები და რომელიც განკუთვნილია გამწვანებისათვის (13.1. მუხ.). ამასთან, საპროექტო მიწის ნაკვეთი ფუნქციური დანიშნულების ქალაქგეგმარებითი პარამეტრების თვალსაზრისით, ექცეოდა საცხოვრებელი ზონა 5 (სზ-5)-ისა და სარეკრაციო ზონა 2 (რზ-2)-ის ფუნქციური ქვეზონის არეალში. აღნიშნული რეგულაციის მე-15 მუხლის მე-2 პუნქტის „გ“ და „ე“ ქვეპუნქტების მიხედვით, სარეკრეაციო ზონა (რზ) მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ გამწვანებულ ან/და გასართობ-დასასვენებელ ტერიტორიებს, საცხოვრებელი ზონა კი, მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ საცხოვრებელი გამოყენების ტერიტორიებს. ამავე მუხლის მე-5 პუნქტის „დ“ და „ნ“ ქვეპუნქტების მიხედვით, სარეკრეაციო ზონა 2 (რზ-2) არის სარეკრეაციო ქვეზონა, რომელიც მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ გამწვანებულ ტერიტორიებს: პარკს, ღია სათამაშო მოედნებს და მსგავსი ტიპის სხვა ტერიტორიებს, ხოლო საცხოვრებელი ზონა 5 (სზ-5) არის საშუალო ინტენსივობის შერეული საცხოვრებელი ქვეზონა, იგი მოიცავს საქალაქო განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ საცხოვრებელი გამოყენების (და მის დამხმარე) ტერიტორიებს. მე-16 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, სარეკრეაციო ზონა 2 (რზ-2)-ში დაუშვებელია ყოველგვარი მშენებლობა, გარდა ამ წესების დანართი 1-ით განსაზღვრული ძირითადი და სპეციალური (ზონალური) შეთანხმებით დაშვებული სახეობებისა. ამავე მუხლის „ნ“ ქვეპუნქტის მიხეცდვით, საცხოვრებელი ზონა 5 (სზ-5)-ში განაშენიანების დომინირებულ სახეობას შეადგენს შერეული ტიპის საცხოვრებელი სახლები. ასევე დასაშვებია ამ წესების დანართი 1-ით განსაზღვრული ძირითადი და სპეციალური (ზონალური) შეთანხმებით დაშვებული სახეობები. აღნიშნული რეგულაციის დანართი 1-ის მე-4 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის და მე-8 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, საცხოვრებელი ზონა 5 (სზ-5)-სა და სარეკრეაციო ზონა 2 (რზ-2)-ში სასტუმროს მშენებლობა წარმოადგენს ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების იმგვარ საგამონაკლისო დასაშვებ სახეობას, რომელიც საჭიროებს სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებას. ამდენად, მიწის ნაკვეთის ფუნქციური დანიშნულების თვალსაზრისით, ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერის 03.05.2017წ. №1-1014 ბრძანებით ქ. თბილისში, ...ის გამზირი №...-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (ს/კ № ...), სასტუმროს განთავსების მიზნით, გაიცა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება. შესაბამისად, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 10.03.2017წ. №3222001 ბრძანებით, დაკმაყოფილდა 03.04.2017წ. №AR1492218 განცხადება და შეტანილ იქნა ცვლილება ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 13.06.2014წ. №1325568 გადაწყვეტილებით დამტკიცებულ მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობებში, კერძოდ, საპროექტო ობიექტად დაფიქსირდა სასტუმრო. ზემოაღნიშნული რეგულაციის 22-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის მიხედვით, სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება წარმოადგენს ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საგამონაკლისო წესს და მისი გაცემა დასაშვებია მხოლოდ ამ წესებით განსაზღვრულ შემთხვევებში, ამ მუხლით დადგენილი მოთხოვნების შესაბამისად. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება გაიცემა შეუსაბამო სტატუსის მქონე კონკრეტული მიწის ნაკვეთის გამოყენებასა და განაშენიანებასთან დაკავშირებული ქმედებისათვის. საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ სპეციალური ზონალური შეთანხმების გაცემის ფაქტი მოწმობს ხსენებული რეგულაციის 22-ე მუხლის მე-3 პუნქტის „ა“ და „ბ“ ქვეპუნქტებით განსაზღვრული იურიდიული წინაპირობების არსებობის ფაქტზე, რომლითაც უძრავი ობიექტის სპეციალური (ზონალური) შეთანხმებით ნებადართულ სახეობაზე სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემა დაიშვება მაშინ თუ კუმულატიურად დასტურდება, რომ აღნიშნული გამონაკლისი საჭიროა ტერიტორიის რაციონალური და ეფექტური გამოყენებისთვის და აღნიშნული გადაწყვეტილებით არ იცვლება მიმდებარე ტერიტორიის საერთო ქალაქგეგმარებითი ხასიათი. აღსანიშნავია, რომ შესათანხმებელი პროექტით წარდგენილი მასშტაბის, მოცულობისა და ფუნქციის არსებულ განაშენიანებასთან შესაბამისობის შემოწმება მიეკუთვნება მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობების დამტკიცების ეტაპზე გადასაწყვეტ საკითხთა რიგს. უკეთუ დამტკიცებულია მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები, გაცემულია სპეციალური ზონალური შეთანხმება და აღნიშნული ზონალური შეთანხმების შესაბამისად, კორექტირებულია მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები, მოსარჩელეს გარკვეულწილად, უკვე შეექმნა წარმოდგენა დასაშვები შენობა-ნაგებობის შეთანხმებული კოეფიციენტის, განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის, გამწვანების კოეფიციენტისა და შესაბამისი ფუნქციური დანიშნულების განაშენიანებასთან შესაბამისობის თვალსაზრისით. ადმინისტრაციული ორგანოსთვის ცნობილი იყო სამშენებლო ობიექტის დანიშნულების შესახებ, თუმცა შემდგომ, ადმინისტრაციულმა ორგანომ სათანადო დასაბუთების მითითების გარეშე ჩათვალა, რომ მიზანშეუწონელი იყო ტერიტორიაზე სასტუმროს მშენებლობა. საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. №57 დადგენილებით დამტკიცებული „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ რეგულაციის 54-ე მუხლის მე-3 პუნქტის მიხედვით, მშენებლობის ნებართვის გაცემაზე უარის თქმის შემთხვევაში, ნებართვის გამცემი ვალდებულია დაუყოვნებლივ წერილობით აცნობოს დასაბუთებული უარი მშენებლობის ნებართვის მაძიებელს. სადავო აქტში არ არის დაკონკრეტებული და გაანალიზებული, სივრცით-ტერიტორიულ მოწყობასთან დაკავშირებული კანონმდებლობის, ქალაქგეგმარებითი ან/და ქალაქმშენებლობითი ინსტიტუციური პირობების რომელ კონკრეტულ არსებით მახასიათებლებთან გამოვლენილი შეუსაბამობა აქვს მხედველობაში ადმინისტრაციულ ორგანოს შესათანხმებლად წარდგენილი პროექტთან და მშენებლობის ნებართვის გაცემასთან მიმართებით, იმ პირობებში როდესაც მიწის ნაკვეთის სამშენებლოდ გამოყენების პირობები დამტკიცდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 13.06.2014წ. №1325568 გადაწყვეტილებით, ხოლო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის 10.03.2017წ. №3222001 ბრძანებით, საპროექტო ობიექტად დაფიქსირდა სასტუმრო. სადავო აქტში ამომწურავი, ერთმნიშვნელოვანი და მოსარჩელისათვის აღქმადი ფორმით, სამშენებლო კანონმდებლობის ზოგად და სპეციალურ ნორმებზე ზუსტი მითითების მეშვეობით, არაა ჩამოთვლილი სივრცით-მოცულობითი, ფუნქციური ან/და არქიტექტურულ-ვიზუალური თვალსაზრისით სამშენებლო ობიექტის რომელი კონკრეტული კონფიგურაცია, ელემენტი ან/და პარამეტრი არ შეესაბამებოდა არსებული ტერიტორიის ურბანული განაშენიანებისა და განვითარების პრინციპებს. თუკი ასეთი შეუსაბამობა მართლაც არსებობს, აღნიშნულზე მითითება უნდა იყოს არგუმენტირებული, აუცილებელია დასაბუთდეს ამ პროექტის არქიტექტურული ვიზუალის, მასშტაბისა და ფუნქციურ-მოცულობითი გადაწყვეტის არსებითი შეუსაბამობა ერთიან არქიტექტურულ კონცეფციასთან გარემოსა და მიმდებარე ტერიტორიების გათვალისწინებით, აგრეთვე, დეტალურად უნდა იქნეს გადმოცემული იმ ფაქტორების ერთობლიობა, რომელიც გამორიცხავს დაგეგმილი მშენებლობის ამ ადგილის ორგანულ შემადგენელ ნაწილად ყოფნას - როგორც ფუნქციურად, ისე ყველა კომუნიკაციური, რეკრეაციული და სხვა დატვირთვის თვალსაზრისით. აღნიშნულ არგუმენტაციულ ფუნქციას ვერ შეითავსებს ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტში დასახელებული ზოგადი, ბუნდოვანი და აბსტრაქტული მოტივები საპროექტო ტერიტორიის მკვეთრად გამოხატული სარეკრეაციო მაჩვენებლებთან დაკავშირებით. ამასთანავე, სადავო აქტი არ შეიცავს ჯეროვან დასაბუთებას იმ კომპოზიციური, სივრცობრივი-ესთეტიური ან/და ხედვითი ურთიერთკავშირების შეუძლებლობის თაობაზე, რომელიც უნდა არსებობდეს მკვეთრი რელიეფის, მწვანე ნარგავებით გამწვანებული სარეკრეაციო სივრცის, გზის გაყოლებაზე არსებული ჩამოყალიბებული ხედვითი არეალის, დაბალქანობიანი ჩამოყალიბებული რელიეფის, ნიადაგის დამჭერი ფუნქციისა და მაღალი ინტენსივობით გადატვირთული განაშენიანების მწვანე მასით დაბალანსების ფაქტორებსა და მოსარჩელეზე მშენებლობის ნებართვის გაცემას შორის. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 15.03.2019წ. №39-18 დადგენილებით დამტკიცებული „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის შესახებ“ რეგულაციის მე-3 მუხლის მე-2 პუნქტის მიხედვით, „კომპაქტური ქალაქი“ გულისხმობს ტერიტორიების მაქსიმალურად ეფექტიან გამოყენებას, მისი შეკავშირებულობის გაუმჯობესებით. მოცემული წარმოადგენს ქალაქგეგმარებით წინაპირობას დაბალანსებული საცხოვრებლის, დასაქმებისა და დასვენება-რეკრეაციის განვითარებისათის. რეგულაციის 24-ე მუხლის 1-ლი და მე-2 პუნქტების მიხედვით, ქალაქგეგმარებით შეზღუდვები ასახავს და ითვალისწინებს ქალაქის ძირითადი სტრატეგიული გეგმარებითი დოკუმენტითა (მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმით) და მისი კონცეფციით წარმოდგენილ მიდგომებს და ემსახურება მათ განხორციელებას, ხოლო ქალაქგეგმარებითი შეზღუდვების ძირითადი მიზანია გამიჯნოს განაშენიანებული და გაუნაშენიანებელი ტერიტორიები და უზრუნველყოს ქალაქის კომპაქტური და მდგრადი განვითარება, მისი ფორმის, ვიზუალური იერსახისა და თვითრკვევადობის შენარჩუნება. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 24.05.2016წ. №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული „ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების დამტკიცების შესახებ“ რეგულაციის 22-ე მუხლის მე-3 პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, სპეციალური ზონალური შეთანხმება არ გაიცემა თუ ასეთი შეთანხმების გაცემით შეიცვლება მიმდებარე ტერიტორიის ქალაქგეგმარებითი ხასიათი. აღნიშნული მოცემულობის გათვალისწინებით, ადმინისტრაციულ ორგანოს კიდევ უფრო მაღალი ხარისხით წარმოეშობა დასაბუთების ვალდებულება, მან უნდა ახსნას, განმარტოს, არგუმენტირებულად დაასაბუთოს, თუ რატომ და რა ფაქტებზე დაყრდნობით მიიღო გადაწყვეტილება მშენებლობის ნებართვის გაცემის შედეგად ასაშენებლი ნაგებობის ქალაქგეგმარებით პარამეტრებთან შეუსაბამობის შესახებ, მით უფრო იმ პირობებში, როდესაც გაცემული იყო სპეციალური ზონალური შეთანხმება.

საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. №57 დადგენილებით დამტკიცებული „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ რეგულაციის 54-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, მშენებლობის ნებართვის გამცემი 3 დღის ვადაში ამოწმებს ნებართვის მაძიებლის მიერ წარდგენილი განცხადებისა და თანდართული საბუთების ამ დადგენილებით განსაზღვრულ მოთხოვნებთან შესაბამისობას. ხარვეზის შემთხვევაში ნებართვის გამცემი მოქმედებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 83-ე მუხლით განსაზღვრული წესით. სზაკ-ის 83-ე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ განმცხადებელი ადმინისტრაციულ ორგანოს არ წარუდგენს კანონით ან მის საფუძველზე გამოცემული კანონქვემდებარე აქტით გათვალისწინებულ რაიმე დოკუმენტს ან სხვა ინფორმაციას, რაც აუცილებელია საქმის გადაწყვეტისათვის, ადმინისტრაციული ორგანო განმცხადებელს განუსაზღვრავს ვადას, რომლის განმავლობაშიც მან უნდა წარადგინოს დამატებითი დოკუმენტი ან ინფორმაცია. სზაკ-ის 85-ე მუხლის 1-ლი ნაწილის შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია დაინტერესებულ მხარეს მიუთითოს განცხადებაში დაშვებული შეცდომების შესახებ. ადმინისტრაციული ორგანოს ვალდებულება არ ამოიწურება მხოლოდ ლეგიტიმურ მიზანზე მითითებით. კასატორები ვალდებულნი იყვნენ დაესაბუთებინათ, რომ განხორციელებული შეზღუდვა იყო ლეგიტიმური მიზნის მიღწევის აუცილებელი საშუალება (საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლოს 17.10.2017წ. N3/4/550 გადაწყვეტილება საქმეზე „საქართველოს მოქალაქე ნოდარ დვალი საქართველოს პარლამენტის წინააღმდეგ“, II-26). კასატორებს ევალებოდათ მითითებული მიზნების მიღწევისთვის აუცილებელი, თუმცა, მოსარჩელის საკუთრების უფლებით დაცულ სფეროში ჩარევის შედარებით უფრო ნაკლებად მზღუდავი ალტერნატიული საშუალებების გამოყენების შესაძლებლობის საკითხის გამოკვლევა (იხ., mutatis mutandis, ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს 25.04.2017წ. გადაწყვეტილება საქმეზე Vaskrsić v. Slovenia, App. No. 31371/12, §83; შდრ.: ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს 20.09.2011წ. გადაწყვეტილება საქმეზე OAO Neftyanaya Kompaniya Yukos v. Russia, App. No. 14902/04, §652).ამდენად, უკეთუ ადმინისტრაციული ორგანო მიიჩნევდა, რომ წარმოდგენილ პროექტზე მშენებლობის ნებართვის გაცემა ვერ მოხდებოდა სადავო აქტში დასახელებული კონკრეტული სამშენებლო პარამეტრების არსებობის საფუძვლით, მას წარმოეშობოდა მოსარჩელისათვის ხარვეზის დადგენის გზით, წარმოდგენილი პროექტის მოდიფიცირებასთან დაკავშირებული იმ საკითხების ამომწურავად განმარტების ვალდებულება, რომლითაც კუმულატიურად მოხდებოდა მოსარჩელის მიერ სამშენებლო-სანებართვო პირობების დაკმაყოფილებისა და განაშენიანების პოლიტიკის საჯარო ინტერესით დეტერმინირებული ქალაქის ურბანული თვალსაზრისით სწორად განვითარების ინტერესების უზრუნველყოფა. ამასთანავე, ხარვეზის დაუდგენლობით, კასატორებმა შეფასების მიღმა დატოვეს სადავო აქტში დასახელებული ლეგიტიმური მიზნების იმავე ეფექტიანობით, თუმცა, მოსარჩელის უფლების სხვა ნაკლებად მზღუდავი ალტერნატიული საშუალებების გამოყენების ფაქტობრივი შესაძლებლობის საკითხები. თანაზომიერების კონსტიტუციური პრინციპის მოთხოვნაა, რომ არ არსებობდეს დასახელებული ლეგიტიმური მიზნის მისაღწევად სხვა უფრო მნიშვნელოვნად ნაკლებად შემზღუდველი საშუალება. წინააღმდეგ შემთხვევაში მიიჩნევა, რომ სადავო აქტი იმაზე მეტად ზღუდავს უფლებას, ვიდრე აღნიშნული ობიექტურად საჭიროა ლეგიტიმური მიზნის რეალიზაციისთვის. ამ თვალსაზრისით, საპროექტო განაცხადზე შეუსაბამობის („ხარვეზის“) დადგენასთან, პროექტის მოდიფიცირების შეუძლებლობასთან მიმართებით არქიტექტურის სამსახურის წარმომადგენლის განმარტება, იმთავითვე მართებულს ხდის სააპელაციო პალატის ფაქტობრივ-სამართლებრივ დასკვნას, რომ კონკრეტული არსებითი მიზეზის ზუსტად მითითების შეუძლებლობა საფუძველშივე მეტყველებს საქმის ფაქტობრივი გარემოებების სათანადო გულისხმიერებით შესწავლისა და გამოკვლევის ვალდებულების შეუსრულებლობაზე. არქიტექტურის სამსახურის წარმომადგენლის აღნიშნული განმარტება შესაძლოა იმასაც ნიშნავდეს, რომ ასეთი შეუსაბამობა საერთოდ არც არსებობს, აღნიშნული კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს კასატორთა ქმედების უკანონობას. ნებისმიერ შემთხვევაში, აღნიშნულის ფონზე კიდევ უფრო მწვავედ იჩენს თავს საჯარო მმართველობითი საქმიანობის კანონიერებისა და პროცედურული სამართლიანობის პრინციპების სზაკ-ით მკაცრად რეგლამენტირებული წესების შესაბამისად განხორციელების უზოგადესი მოვალეობა. სამართლებრივ საფუძველს მოკლებულია, აგრეთვე, ადმინისტრაციული ორგანოს მითითება იმის შესახებ, რომ თითქოს წარმოდგენილი საპროექტო დოკუმენტაცია არ შეიცავს მონაცემებს IV კლასის შენობა-ნაგებობის სამშენებლო დოკუმენტის პროექტში შემავალი მიწის ნაკვეთის ტოპოგრაფიულ გეგმაზე დატანილ, მიწის ნაკვეთის გეგმისათვის აუცილებელ, მისასვლელ გზებთან დაკავშირებით, რომელიც განსაზღვრულია საქართველოს მთავრობის 24.03.2009წ. №57 დადგენილებით დამტკიცებული „მშენებლობის ნებართვის გაცემის წესისა და სანებართვო პირობების შესახებ“ რეგულაციის 77-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის „გ“ ქვეპუნქტით.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით საკასაციო პალატა თვლის, რომ კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს. საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, რის გამოც ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები არ უნდა იქნეს დაშვებული განსახილველად.

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ვინაიდან, დაუშვებლად იქნა ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივარი, მას სსკ-ის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე, უნდა დაუბრუნდეს მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 16.05.2022წ. გადაწყვეტილება;

3. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურს (ს/კ 205270053) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 22.08.2022წ. №01306 საგადახდო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70%, - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: ნ. სხირტლაძე

მოსამართლეები: გ. გოგიაშვილი

თ. ოქროპირიძე