საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-101(კ-24) 18 მარტი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „მ...“

პროცესუალური მოწინააღმდეგეები (მოპასუხეები) - სსიპ შემოსავლების სამსახური, საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 თებერვლის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილება

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

შპს „მ...-მა“ 2019 წლის 6 მაისს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 7 სექტემბრის №25769 ბრძანების ბათილად ცნობა და სსიპ შემოსავლების სამსახურისთვის შპს „მ...“-ის 2016 წლის 12 აგვისტოს საჩივრის განხილვის დავალება; ასევე მოითხოვა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილების ნაწილობრივ (მე-6 პუნქტის, ასევე №12647/2/16 და №13318/2/16 საჩივრების დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის ნაწილში) ბათილად ცნობა და დავების განხილვის საბჭოსთვის შპს „მ...“-ის საჩივრის არსებითი განხილვის დავალება პირველ და მე-4 სადავო საკითხებთან დაკავშირებით.

სარჩელის მიხედვით, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტში მოსარჩელის მიმართ 2013 წლის 28 ივნისს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის საფუძველზეც გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 4 ივლისის №30818 ბრძანება თანხის დარიცხვის შესახებ და 2013 წლის 5 ივლისს წარდგენილ იქნა საგადასახადო მოთხოვნა. მითითებულ და კორექტირებულ საგადასახადო მოთხოვნებზე ზემდგომ ადმინისტრაციულ ორგანოებში წარიმართა საგადასახადო დავა, რომლის ფარგლებში მიღებულ გადაწყვეტილებებზე შეტანილი საჩივრების ნაწილის არსებით განხილვაზე მოპასუხეებმა თქვეს უარი, რასაც არ ეთანხმება მოსარჩელე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილებით შპს „მ...-ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დაადგინა, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2012 წლის 27 დეკემბრის №31602 ბრძანებით დაინიშნა შპს „მ...-ის“ საქმიანობის გასვლითი სრული საგადასახადო შემოწმება, რის შედეგად გამოცემული 2013 წლის 28 ივნისის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე, შპს „მ...-ს“ წარედგინა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 4 ივლისის №30818 ბრძანება და 2013 წლის 5 ივლისის №... საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადამხდელს სულ გადასახდელად დაერიცხა 348 234.27 ლარი, მათ შორის, ძირითადი გადასახადის სახით - 169 713 ლარი, ჯარიმა - 84 850 ლარი და საურავი - 348 234.27 ლარი. შპს „მ...-მა“ 2013 წლის 5 ივლისის №... საგადასახადო მოთხოვნაზე წარადგინა საჩივარი, რაც სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 18 სექტემბრის №45433 ბრძანებით ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; გადამხდელს მიეცა წინადადება, 30 დღის ვადაში აუდიტის დეპარტამენტისათვის წარედგინა მის ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია, ხოლო აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა, შეესწავლა გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაცია და გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება განესაზღვრა დოკუმენტურად დადასტურებული მონაცემების საფუძველზე. შესაბამისი საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, დაევალა განეხორციელებინა შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება).

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 18 სექტემბრის №45433 ბრძანების აღსრულების მიზნით გამოიცა 2014 წლის 3 სექტემბრის დასკვნა, რომლის თანახმად, გადამხდელის მიერ აუდიტის დეპარტამენტში არ იქნა წარდგენილი დოკუმენტაცია. აღნიშნული დასკვნა გადამხდელმა გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურში 22016 წლის 21 მარტს, ხოლო სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 მაისის №12367 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 მაისის №12367 ბრძანების აღსრულების მიზნით გამოიცა „საგადასახადო შემოწმების შედეგების გადაანგარიშებაზე“ 2016 წლის 5 ივლისის დასკვნა და შპს „მ...“-ს წარედგინა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 18 ივლისის №20535 ბრძანება და 2016 წლის 19 ივლისის №... კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებად განისაზღვრა სულ 254 290 ლარი, მათ შორის, ძირითადი გადასახადი - 169 531 ლარი, ჯარიმა - 84 759 ლარი და საურავი - 0 ლარი.

კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნა გადამხდელმა გაასაჩივრა სსიპ შემოსავლების სამსახურში, რომლის 2016 წლის 7 სექტემბრის №25769 ბრძანებით საჩივარი დარჩა განუხილველი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტით. აღნიშნული ბრძანება გადამხდელმა გაასაჩივრა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში, რომლის 2019 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა იმ გარემოებაზე, რომ განსახილველი დავის ფარგლებში სასამართლო მოკლებული იყო შესაძლებლობას, შეეფასებინა საგადასახადო მოთხოვნებით თანხის დარიცხვის შინაარსობრივი კანონიერება, ვინაიდან ადმინისტრაციულ ორგანოში დავა პროცედურულად დასრულდა საჩივრის განუხილველად დატოვებით, რაც ნიშნავს იმას, რომ ზემდგომ ადმინისტრაციულ ორგანოს არსებითად არ უმსჯელია სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 19 ივლისის №... კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნის შინაარსობრივ კანონიერებაზე.

სასამართლოს შეფასებით, ვინაიდან სსიპ შემოსავლების სამსახურის სადავო ბრძანებებით განუხილველად დარჩა კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნების კანონიერებასთან დაკავშირებით წარდგენილი საჩივრები, სასამართლოს უნდა შეეფასებინა განუხილველად დატოვების კანონიერება.

საქალაქო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტზე და აღნიშნა, რომ მითითებული ნორმა საჩივრის წარდგენის უფლებას უზღუდავს დაინტერესებულ პირს, თუკი საკითხი იმავე პირის მიმართ ერთხელ უკვე გადაწყვეტილია ადმინისტრაციული ორგანოს გადაწყვეტილებით, ხოლო გასაჩივრებული აქტი გამოცემულია ამ გადაწყვეტილების შესაბამისად. ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის დასაბუთების კრიტერიუმების გათვალისწინებით კი, ეს ნორმა გულისხმობს, რომ საკითხი ნათლად და გასაგებად უნდა იყოს არსებითად გადაწყვეტილი ადრე მიღებული გადაწყვეტილებით (რომელიც დამოუკიდებლად გასაჩივრებას ექვემდებარებოდა) და სადავო გადაწყვეტილება სწორედ მის საფუძველზე უნდა იყოს გამოტანილი.

საქალაქო სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2013 წლის 18 სექტემბრის ბრძანების შინაარსიდან ნათლად იკვეთება, თუ რა მოლოდინი უნდა ჰქონოდა მისი აღსრულებისას გადამხდელს და რა ფარგლებში შეცვლიდა იგი გასაჩივრებული საგადასახადო მოთხოვნის შინაარსს - კორექტირება შეიძლებოდა მომხდარიყო მხოლოდ გადამხდელის მიერ დამატებითი დოკუმენტაციის წარდგენის შემთხვევაში, მათი შინაარსის გათვალისწინებით. 2013 წლის 18 სექტემბრის ბრძანებით მხოლოდ ამ ფარგლებში გაუქმდა 2013 წლის 28 ივნისის შემოწმების აქტით დადგენილი შედეგები. ფაქტობრივად, გადასახადის გადამხდელი შემდგომში წარდგენილ საჩივრებში სადავოდ ხდის არა გადაანგარიშების შედეგებს, არამედ 2013 წლის 28 ივნისის შემოწმების შედეგებს, რაც მას სადავოდ უნდა გაეხადა 2013 წლის 18 სექტემბრის ბრძანების გასაჩივრების გზით. ამდენად, სასამართლომ მართებულად მიიჩნია საგადასახადო ორგანოთა პოზიცია, რომ საკითხი უკვე გადაწყვეტილი იყო 2013 წლის 18 სექტემბრის ბრძანებით, რომელიც არ გასაჩივრებულა და ამ საკითხის ხელახალი განხილვა არ წარმოადგენდა დავების განმხილველი ორგანოების ვალდებულებას. კორექტირებები შესაძლოა განხორციელებულიყო მხოლოდ გადამხდელის მიერ დამატებით წარდგენილი დოკუმენტაციის საფუძველზე, თუმცა მოსარჩელის მიერ არ წარდგენილა კონკრეტული გარემოებები, რომლებიც მიუთითებდა, თუ რა ნაწილში არ აღსრულდა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 18 სექტემბრის ბრძანება და 2016 წლის 4 მაისის №12367 ბრძანება. შესაბამისად სასამართლომ დაასკვნა, რომ საქმის განხილვისას არ დადგინდა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის საფუძვლები.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 18 დეკემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

2023 წლის 21 თებერვალს სასამართლო სხდომაზე აპელანტის წარმომადგენელმა - გ. ფ-ამ იშუამდგომლა სსსკ 378-ე მუხლის თანახმად, სარჩელზე ნაწილობრივ უარის თქმის მოტივით საქმის წარმოების შეწყვეტა და საქმეში მესამე პირად სსიპ შემოსავლების სამსახურის ჩაბმა. სააპელაციო საჩივრის დაზუსტებით მისი ფორმულირება მოხდა შემდეგნაირად: ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილება N12647/2/16-ის საჩივრის განხილვის ნაწილში და დაევალოს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს შპს „მ...-ის“ საჩივრის (დანართი 17) არსებითი განხილვა პირველ და მეოთხე სადავო საკითხებთან დაკავშირებით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 თებერვლის განჩინებით შპს „მ...“-ის წარმომადგენლის გ. ფ-ას შუამდგომლობა დაკმაყოფილდა; ნაწილობრივ შეწყდა №3ბ/2157-22 ადმინისტრაციულ საქმეზე სააპელაციო საქმის წარმოება, შემდეგ მოთხოვნებთან მიმართებაში: ბათილად იქნეს ცნობილი შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 7 სექტემბრის N25769 ბრძანება, დაევალოს შემოსავლების სამსახურს შპს „მ...“-ის 2016 წლის 12 აგვისტოს საჩივრის განხილვა, ასევე ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილება №13318/2/16-ის საჩივრის ნაწილში. ამასთან, ამ ნაწილში გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილება; ასევე, ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილის საფუძველზე, საქმეზე მესამე პირად ჩაება სსიპ შემოსავლების სამსახური.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 თებერვლის განჩინებით დაზუსტებული სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 18 თებერვლის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატის შეფასებით, საქალაქო სასამართლომ მართებულად მიუთითა იმ ფაქტზე, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 მაისის №12367 ბრძანების სამოტივაციო ნაწილში კონკრეტულად მიეთითა, რომ გადამხდელს სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 18 სექტემბრის №45433 ბრძანების აღსრულების მიზნით ეძლეოდა წინადადება, ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 10 სამუშაო დღის ვადაში აუდიტის დეპარტამენტისათვის წარედგინა მის ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია. ხსენებულ ბრძანებაში არ ყოფილა მსჯელობა გადამხდელისათვის დამატებით დარიცხული თანხების შინაარსობრივ კანონიერებასთან დაკავშირებით, რაც მოსარჩელეს სადავო არ გაუხდია.

სააპელაციო პალატამ არ გაიზიარა მომჩივნის პოზიცია, რომ საგადასახადო ორგანო არ უნდა დალოდებოდა გადამხდელის მიერ დოკუმენტაციის წარდგენა და უნდა ეხელმძღვანელა საგადასახადო ორგანოში არსებული დოკუმენტაციით, სამუშაოთა ხარჯთაღრიცხვებისა და ექსპერტიზების დახმარებით და ამასთან დაკავშირებით სააპელაციო პალატამ აღნიშნა, რომ მითითებული მოსაზრება ვერ იქნებოდა კავშირში 2013 წლის 18 სექტემბრის ბრძანების აღსრულებასთან, რომელმაც მხოლოდ დამატებითი დოკუმენტების წარდგენის შესაძლებლობა მისცა გადამხდელს. ეს საკითხი იმთავითვე უნდა გაეხადა სადავოდ მომჩივანს და თუკი არ ეთანხმებოდა 2013 წლის 18 სექტემბრის ბრძანებას, უნდა გაესაჩივრებინა იგი.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, სააპელაციო პალატამ მიიჩნია, რომ საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილება იყო კანონიერი და არ არსებობდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოსთვის შპს „მ...-ის“ საჩივრის განხილვის დავალების საფუძველი პირველ და მეოთხე სადავო საკითხებთან დაკავშირებით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 თებერვლის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „მ...-მა“.

საკასაციო საჩივრის მიხედვით, დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 19 აპრილის გასაჩივრებული გადაწყვეტილების (დანართი 17) მიხედვით 1-ლი დავის საგანს წარმოადგენდა „ერთობლივი შემოსავლიდან გამოსაქვითი ხარჯების შემცირება დოკუმენტურად დაუდასტურებლობის გამო“, ხოლო მე-4 დავის საგანი იყო „დღგ-ში მიღებული ჩათვლების შემცირება“. სადავო საკითხზე საბჭოს არსებითად არ უმსჯელია, მიუხედავად იმისა, რომ 04.05.2016 წ. №12367 ბრძანება არ შეიცავდა არც შინაარსობრივ მსჯელობას საჩივრის განუხილველად დატოვებაზე და არც სარეზოლუციო ნაწილში შესაბამის გადაწყვეტილებას. პირიქით, ბრძანება ცალსახად მიუთითებდა საჩივრის არდაკმაყოფილებაზე. აქედან გამომდინარე, ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭო ვალდებული იყო არსებითად განეხილა საჩივარი არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებასთან და დღგ-ის ჩათვლების გათვალისწინებასთან დაკავშირებით, თუმცა საბჭომ (არასწორად) იმსჯელა არა იმაზე, თუ რატომ არ დაკმაყოფილდა მომჩივნის მოთხოვნები, არამედ იმაზე, თუ რატომ არ იქნა განხილული მომჩივნის მოთხოვნები.

საბჭოს და შემდეგ სასამართლოს ამგვარი მიდგომა სამართლებრივად დაუსაბუთებელია, ვინაიდან შემოსავლების სამსახურმა, მართალია, მსჯელობის გარეშე, მაგრამ საჩივარი განიხილა არსებითად და არ დააკმაყოფილა. შესაბამისად, იმის ჩათვლის შემთხვევაშიც, რომ მოცემული საკითხები თავდაპირველ საჩივარში არ იყო მითითებული და თავდაპირველ გადაწყვეტილებაში განხილული, შემოსავლების სამსახურმა ამ საკითხების არსებითად განხილვით (არდაკმაყოფილებით) აღადგინა ამ საკითხებში საჩივრის წარდგენის უფლება, რომლის გაუქმების უფლებამოსილება შემდგომში არც შემოსავლების სამსახურს, არც დავების განხილვის საბჭოს და არც სასამართლოს არ აქვთ. სასამართლო მიიჩნევს, რომ შემოსავლების სამსახურმა დაუშვა პროცედურული დარღვევა, როდესაც საჩივარი განუხილველად კი არ დატოვა, არამედ არ დააკმაყოფილა, თუმცა, სინამდვილეში, შემოსავლების სამსახურმა თავისი დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში მომჩივანს აღუდგინა გასაჩივრების უფლება (საჩივრის როგორც დაკმაყოფილებულ, ისე არდაკმაყოფილებულ ნაწილში). შესაბამისად, ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს სადავო საკითხებში უნდა დავალებოდა საჩივრის არსებითად განხილვა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 7 თებერვლის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, შპს „მ...-ის“ საკასაციო საჩივარი დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „მ...-ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით. შესაბამისად, საქმეზე არ იქმნება საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით განსაზღვრული საკასაციო საჩივრების განსახილველად დაშვების წინაპირობა. საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ ქვედა ინსტანციის სასამართლოებმა არსებითად სწორად გადაწყვიტეს მოცემული დავა.

საქმის მასალების მიხედვით დადასტურებულია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2012 წლის 27 დეკემბრის №31602 ბრძანებით დაინიშნა შპს „მ...“-ის საქმიანობის გასვლითი სრული საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგებზე გამოიცა 2013 წლის 28 ივნისის საგადასახადო შემოწმების აქტი და შპს „მ...“-ს წარედგინა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 4 ივლისის №30818 ბრძანება და 2013 წლის 5 ივლისის №... საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადამხდელს სულ გადასახდელად დაერიცხა 348 234.27 ლარი, მათ შორის ძირითადი გადასახადის სახით 169 713 ლარი, ჯარიმა - 84 850 ლარი და საურავი - 348 234.27 ლარი.

შემოწმების აქტით დამატებითი თანხების დარიცხვის საფუძველი გადახდა შემდეგი: საწარმოს არ გააჩნია ბუღალტრული აღრიცხვა და არც შემოწმების პროცესში იქნა წარდგენილი დეკლარირებული ხარჯების გაშიფვრა სახეობების მიხედვით, რის გამოც ერთობლივი შემოსავლიდან გამოსაქვითი ხარჯები დადგენილ იქნა მხოლოდ პირველადი დოკუმენტაციის დამუშავების, დაჯამების გზით. შემოწმებით გამოსაქვით ხარჯებში გათვალისწინებულ იქნა შემოსავლების სამსახურის ერთიან ელექტრონულ ბაზებში არსებული ანგარიშ-ფაქტურების და ელექტრონული ზედნადებების საფუძველზე გაწეული ხარჯები, მიუხედავად იმისა, რომ შემოწმების პროცესში მათი სრულად წარმოდგენა ვერ მოხერხდა. შემოწმებით, პირველადი დოკუმენტაციის დოკუმენტაციის შესწავლის გზით, დადგენილ იქნა დეკლარირებულ და დოკუმენტურად დადასტურებულ ხარჯებს შორის სხვაობები. შემოწმებით გადამხდელზე დარიცხულ იქნა მოგების გადასახადი და ჯარიმა სსკ-ის 275-ე მუხლის მიხედვით. ასევე, საზოგადოებას ერთობლივი შემოსავლიდან გამოქვითული აქვს ელ.ენერგიის ხარჯი. წარმოდგენილი დოკუმენტაციის მიხედვით, გადამხდელს არ უფიქსირდება საიჯარო ხელშეკრულება საოფისე ფართზე, ასევე შესამოწმებელ პერიოდში საკუთრებაში არ გააჩნია უძრავი ქონება. გადამხდელის განმარტებით ოფისი არ გააჩნიათ, ხოლო საბუღალტრო აღრიცხვასთან დაკავშირებული დოკუმენტაცია ინახებოდა ბუღალტრის საცხოვრებელ სახლში. გამოსაქვითი ხარჯების შემცირდა მოგების გადასახადის დეკლარაციაში დაფიქსირებული ელ.ენერგიის ხარჯის ოდენობით.

შპს „მ...“-ის წარმომადგენელმა 2013 წლის 29 ივლისს საჩივრით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 5 ივლისის №... საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 18 სექტემბრის №45433 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. გადამხდელს მიეცა წინადადება, 30 დღის ვადაში აუდიტის დეპარტამენტისათვის წარედგინა მის ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია, ხოლო აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა, შეესწავლა გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაცია და გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება განესაზღვრა დოკუმენტურად დადასტურებული მონაცემების საფუძველზე. შესაბამისი საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, დაევალა, განეხორციელებინა შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება). დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 18 სექტემბრის №45433 ბრძანების აღსრულების მიზნით გამოიცა 2014 წლის 3 სექტემბრის დასკვნა, რომლის თანახმად, გადამხდელის მიერ აუდიტის დეპარტამენტში არ იქნა წარდგენილი დოკუმენტაცია. აღნიშნულიდან გამომდინარე, სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2013 წლის 18 სექტემბრის №45433 ბრძანების შესაბამისად შპს „მ...“-ის მიმართ საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე დარიცხული დამატებითი თანხები გადაანგარიშებას არ დაექვემდებარა.

შპს „მ...“-ის წარმომადგენელმა 2016 წლის 21 მარტს საჩივრით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და მოითხოვა 2014 წლის 3 სექტემბრის დასკვნისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2013 წლის 5 ივლისის №... საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა.

საჩივარში აღინიშნა, რომ შპს „მ...“-ის მიმართ აუდიტის დეპარტამენტს 28.06.2013 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტი და 03.09.2014 წლის დასკვნა არ ჰქონდა შედგენილი მითითებული უფლებებისა და ვალდებულებების სრული გამოყენებით. კერძოდ, აუდიტის დეპარტამენტმა სრულად არ გამოითხოვა სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოთა აქტები, სრულად არ მოიძია და არ გამოიყენა საგადასახადო ორგანოში არსებული დოკუმენტაცია (საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურები, სასაქონლო ზედნადებები, საბაჟო დეკლარაციები და სხვ.), საერთოდ არ შეისწავლა და გამოიყენა სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოთა ხარჯთაღრიცხვები, საერთოდ არ გამოიყენა შესრულებულ სამშენებლო-სამონტაჟო სამუშაოთა ექსპერტიზები, საერთოდ არ მოიწვია სამშენებლო დარგის სპეციალისტები და ექსპერტები, საერთოდ არ გამოიყენა საგადასახადო ორგანოში არსებული ინფორმაცია სხვა ამგვარი გადასახადის გადამხდელების შესახებ, ერთობლიობაში არ გამოიყენა პირდაპირი და არაპირდაპირი მეთოდები.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 მაისის №12367 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 18 სექტემბრის №45433 ბრძანების აღსრულების მიზნით, გადამხდელს მიეცა წინადადება ბრძანების ჩაბარებიდან 10 სამუშაო დღის ვადაში აუდიტის დეპარტამენტისათვის წარედგინა მის ეკონომიკურ საქმიანობასთან დაკავშირებული ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია, ხოლო აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა, შეესწავლა გადამხდელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაცია და გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულება განესაზღვრა დოკუმენტურად დადასტურებული მონაცემების საფუძველზე. შესაბამისი საფუძვლის არსებობის შემთხვევაში, დაევალა, განეხორციელებინა შემოწმების აქტით დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება). დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 მაისის №12367 ბრძანების აღსრულების მიზნით გამოიცა „საგადასახადო შემოწმების შედეგების გადაანგარიშებაზე“ 2016 წლის 5 ივლისის დასკვნა, შპს „მ...“-ს წარედგინა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 18 ივლისის №20535 ბრძანება და 2016 წლის 19 ივლისის №... კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებად განისაზღვრა სულ 254 290 ლარი, მათ შორის ძირითადი გადასახადი - 169 531 ლარი, ჯარიმა - 84 759 ლარი და საურავი - 0 ლარი.

დასკვნის თანახმად, 2016 წლის 23 მაისს აუდიტის დეპარტამენტში წარდგენილ იქნა შპს „მ...“-ის წარმომადგენლის განცხადება და თანდართული დოკუმენტაცია. დამატებით წარდგენილი დოკუმენტაციის შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ საგადასახადო შემოწმებით დადგენილი საწარმოს ერთობლივი შემოსავლიდან გამოსაქვითი ხარჯები ექვემდებარებოდა გაზრდას 1190 ლარით.

შპს „მ...“-ის წარმომადგენელმა 2016 წლის 12 აგვისტოს საჩივრით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და მოითხოვა „საგადასახადო შემოწმების შედეგების გადაანგარიშებაზე“ 2016 წლის 5 ივლისის დასკვნის, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 18.07.2016 წლის №20535 ბრძანებისა და 2016 წლის 19 ივლისის №... კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 7 სექტემბრის №25769 ბრძანებით საჩივარი დარჩა განუხილველი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტით. ბრძანებაში აღინიშნა, რომ გადამხდელმა ვერ მიუთითა ფაქტობრივ-სამართლებრივი გარემოებები, თუ რა ნაწილში არ მოხდა შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების აღსრულება. სსიპ შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭომ მიუთითა, რომ 2016 წლის 19 ივლისის №... კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნა გამოცემული იყო სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 მაისის №12367 ბრძანების აღსრულების მიზნით და გასაჩივრებული ადმინისტრაციული აქტის შინაარსი შეესაბამებოდა დავის განხილვისას მიღებული გადაწყვეტილების შინაარსს.

შპს „მ...“-ის წარმომადგენელმა 2016 წლის 16 მაისს მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და მოითხოვა საჩივრის არ დაკმაყოფილების ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 4 მაისის №12367 ბრძანების გაუქმება, 28.06.2013 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოცემული 04.07.2013 წლის №30818 ბრძანების შესაბამისად წარდგენილი 05.07.2013 წლის №... საგადასახადო მოთხოვნის გაუქმება და აუდიტის დეპარტამენტისათვის დამატებით დარიცხული თანხების გადაანგარიშების დავალება საჩივარში მითითებული გარემოებების გათვალისწინებით, გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი, საგადასახადო ორგანოს მიერ მოპოვებული და საგადასახადო ორგანოში არსებული დოკუმენტაციისა და ინფორმაციის საფუძველზე. ამასთან, საჩივარში მიეთითა შპს „მ...“-ის წარმომადგენლის 2016 წლის 21 მარტის საჩივარში დაფიქსირებული არგუმენტაციაზე.

შპს „მ...“-ის წარმომადგენელმა 2016 წლის 19 სექტემბერს საჩივრით მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს და მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2016 წლის 7 სექტემბრის №25769 ბრძანებისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2016 წლის 19 ივლისის №... კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნის ბათილად ცნობა. საჩივრის თანახმად, დავის საგანს წარმოადგენდა შემდეგი საკითხები: ერთობლივი შემოსავლებიდან გამოსაქვითი ხარჯების შემცირება დოკუმენტურად დაუდასტურებლობის გამო; კრედიტზე გადახდილი თანხების, საკომისიო და სადაზღვევო ხარჯების ერთობლივი შემოსავლებიდან გამოსაქვითი ხარჯებში გაუთვალისწინებლობა; დეკლარირებულსა და ანგარიშ-ფაქტურებში დაფიქსირებული დღგ-ის ბრუნვებს შორის გამოვლენილი სხვაობაზე დღგ-ით დარიცხვის მართლზომიერება; დღგ-ში მიღებული გათვლების შემცირება; საჩივრის განუხილველად დატოვება - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების იმავე პირის მიმართ იმავე დავის განმხილველი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შესაბამისად გამოცემის გამო.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილებით საჩივრები დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გადაწყვეტილების თანახმად, პირველ სადავო საკითხთან დაკავშირებით აღინიშნა, რომ ერთობლივი შემოსავლებიდან გამოიქვითებოდა მხოლოდ დოკუმენტურად დადასტურებული ხარჯები და იმის გათვალისწინებით, რომ შემოსავლების სამსახურის 04.05.2016 წლის №12367 ბრძანებით გადამხდელს მიეცა ეკონომიკური საქმიანობასთან დაკავშირებული ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტების წარდგენის შესაძლებლობა, ხოლო აუდიტის დეპარტამენტს მათი შესწავლა და სათანადო საფუძვლების არსებობისას გათვალისწინება და შემოსავლების სამსახურის 18.09.2013 წლის №45433 ბრძანება გადასახადის გადამხდელს საგადასახადო კოდექსით დადგენილი წესით და ვადით შემდგომ ეტაპზე არ გაუსაჩივრებია და დარჩა ძალაში, შესაბამისად, საბჭო მსჯელობდა მხოლოდ აღნიშნული გადაწყვეტილების აღსრულების მართლზომიერებაზე და ვერ იმსჯელებდა ერთობლივი შემოსავლებიდან გამოსაქვითი ხარჯის არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრის მიზანშეწონილობაზე, გამომდინარე აქედან, არ არსებობდა ამ ნაწილში საჩივრის დაკმაყოფილებისა და მომჩივნის არგუმენტების გათვალისწინების საფუძველი. გადაწყვეტილებით მე-2 და მე-3 სადავო საკითხებთან დაკავშირებით აღინიშნა, რომ გადამხდელმა 19.04.2019 წელს საბჭოს სხდომაზე, სადავო საკითხების ზეპირ განხილვაზე, უარი განაცხადა აღნიშნულ ნაწილში დავის გაგრძელებაზე, რაც დაადასტურა შესაბამისი წერილობითი განცხადებით. ამდენად, საჩივარი მოცემულ ნაწილში დარჩა განუხილველი საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის საფუძველზე.

გადაწყვეტილებით, მეოთხე სადავო საკითხთან დაკავშირებით აღინიშნა, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 18.09.2013 წლის №45433 გადაწყვეტილებაში მსჯელობა იყო მხოლოდ ერთობლივი შემოსავლებიდან გამოსაქვითი ხარჯების თემაზე, გადამხდელის მიერ სხვა დასახელებულ საკითხებზე ამ გადაწყვეტილებაში მსჯელობა არ ყოფილა და საჩივარი დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. გადასახადის გადამხდელს აღნიშნული გადაწყვეტილება სადავოდ არ გაუხდია. მან სადავო გახადა მხოლოდ შემოსავლების სამსახურის 18.09.2013 წლის №45433 ბრძანების საფუძველზე გამოცემული აუდიტის დეპარტამენტის 03.09.2014 წლის დასკვნა. შემოსავლების სამსახურს 07.09.2016 წლის №25769 ბრძანებით აღნიშნული სადავო საკითხის ნაწილში საჩივარი საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „თ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე განუხილველი უნდა დაეტოვებინა. ზემოაღნიშნული გარემოებებიდან გამომდინარე, საბჭომ მიიჩნია, რომ ვერ იმსჯელებდა მომჩივნის მიერ დამატებით სადავოდ გამხდარ მე-4 დავის საგანზე. განსახილველი იყო მხოლოდ საკითხი, შეესაბამებოდა თუ არა გამოცემული დასკვნა შემოსავლების სამსახურის 18.09.2013 წლის №45433 ბრძანებას, სწორად განხორციელდა თუ არა ამ გადაწყვეტილების აღსრულება. აღნიშნულიდან გამომდინარე საჩივარი ამ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა.

გადაწყვეტილებით, მე-5 სადავო საკითხთან დაკავშირებით აღინიშნა, რომ გადამხდელი ზოგადად საუბრობდა და მიუთითებდა ფაქტობრივ გარემოებებზე და არ წარმოუდგენია დასახელებული არგუმენტების დოკუმენტურად დამადასტურებელი მტკიცებულებები, თუ რა ნაწილში არ შესრულდა შემოსავლების სამსახურის 04.05.2016 წლის №12367 ბრძანება და შესაბამისი გადაანგარიშება. ამასთან, არგუმენტებს წარმოადგენდა იმ სადავო საკითხებზე, რომელზეც მსჯელობა არ ყოფილა ხსენებული 04.05.2016 წლის №12367 გადაწყვეტილებაში. იმ გარემოებიდან გამომდინარე, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 18.07.2016 წლის №20535 ბრძანება და 19.07.2016 წლის №... საგადასახადო მოთხოვნა გამოცემული იყო შემოსავლების სამსახურის 04.05.2016 წლის №12367 ბრძანების მიხედვით, მართებული იყო შემოსავლების სამსახურის 07.09.2016 წლის №25769 ბრძანება საჩივრის განუხილველად დატოვების თაობაზე და არ არსებობდა მომჩივნის არგუმენტის გათვალისწინების საფუძველი. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან საგადასახადო დავის პერიოდში, სანქციის განმსაზღვრელ ნორმებში განხორციელდა ცვლილებები და ამ ცვლილებებით სანქციები, ამავე ნორმებში მითითებული პირობების არსებობისას იყო შემსუბუქებული, საბჭომ მიზანშეწონილად მიიჩნია, აუდიტის დეპარტამენტისათვის დაევალებინა, შეესწავლა შეფარდებული სანქციების სსკ-ის 272-ე და 275-ე მუხლებში 2018 წლის 27 დეკემბრის №4225-რს კანონით განხორციელებული ცვლილებებთან შესაბამისობის საკითხი და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში დაევალა, განეხორციელებინა საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციების კორექტირება.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ საჩივრის წარდგენის უფლების რეალიზებას უკავშირდება საგადასახადო ორგანოს და 51-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ნ“ ქვეპუნქტით დადგენილი ვალდებულება, განიხილოს და გადაწყვიტოს წარდგენილი საჩივარი. გასაჩივრებისა და საჩივრის გადაწყვეტის წესს არეგულირებს საგადასახადო კოდექსის XLII თავი. ამავე კოდექსის მე-300 მუხლის პირველ ნაწილში აღნიშნულია მოთხოვნათა ის ჩამონათვალი, რომელსაც უნდა აკმაყოფილებდეს დავის განმხილველ ორგანოში წარდგენილი საჩივარი, თუ საჩივარი არ აკმაყოფილებს მითითებული მუხლით დადგენილ პროცედურულ მოთხოვნებს ადმინისტრაციული ორგანო საჩივარზე დაადგენს ხარვეზს, რომლის აღმოფხვრის შემთხვევაშიც განიხილავს მას. ზემოაღნიშნული თავის ნორმებით ასევე მოწესრიგებულია საჩივრის განხილვაზე უარის თქმის საფუძვლები, კერძოდ, 301-ე მუხლში ჩამოთვლილი პირობების არსებობის შემთხვევაში, მათ შორის, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ გასაჩივრებული გადაწყვეტილება გამოცემულია იმავე პირის მიმართ იმავე დავის განმხილველი ორგანოს მიერ მიღებული გადაწყვეტილების შესაბამისად („თ“ ქვეპუნქტი), საჩივარი დარჩება განუხილველი (2020 წლის 14 ივლისამდე მოქმედი რედაქციით).

საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს შეფასებებს და აღნიშნავს, რომ 2019 წლის 19 აპრილს დავების განხილვის საბჭო არ იყო უფლებამოსილი ემსჯელა ერთობლივი შემოსავლებიდან გამოსაქვითი ხარჯის არაპირდაპირი მეთოდით განსაზღვრის მიზანშეწონილობაზე, რადგანაც ამ მიმართებით შემოსავლების სამსახურის 18.09.2013 წლის №45433 ბრძანებით გადასახადის გადამხდელის მოთხოვნა არ დაკმაყოფილდა, ხოლო გადასახადის გადამხდელს დავა ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში მოთხოვნის ამ ნაწილში არ გაუგრძელებია. ანალოგიურად, საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 19 აპრილის გადაწყვეტილების მეოთხე სადავო საკითხთან დაკავშირებით მხარეს სსიპ შემოსავლების სამსახურის 18.09.2013 წლის №45433 გადაწყვეტილება არ გაუსაჩივრებია, რომლითაც შემოსავლების სამსახურმა იმსჯელა მხოლოდ ერთობლივი შემოსავლებიდან გამოსაქვითი ხარჯების საკითხზე, ხოლო საჩივარი დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდა. აქედან გამომდინარე, უსაფუძვლოა კასატორის მითითება აღნიშნულ აქტებთან დაკავშირებით გასაჩივრების ვადის აღდგენის შესახებ.

საკასაციო პალატის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ ამომწურავად იმსჯელა სადავო საკითხთან დაკავშირებით, კასატორი დამატებით ვერ უთითებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინების არსებით ფაქტობრივ თუ სამართლებრივ უსწორობაზე, შესაბამისად, კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, საკასაციო საჩივარი უპერსპექტივოა, მოცემული საქმე სასამართლო პრაქტიკისთვის არ არის პრინციპული მნიშვნელობის და სახეზე არ არის საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებულ არც ერთი საფუძველი, რაც გამორიცხავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „მ...-ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 თებერვლის განჩინება;

3. შპს „მ...-ს“ (ს/ნ...) დაუბრუნდეს 02.10.2023 წლის №18798060052 საგადახდო დავალებით გ. ფ-ას (პ/ნ...) მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა