საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-1153(კ-24) 6 თებერვალი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ბადრი შონია, გენადი მაკარიძე

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორი (მოპასუხე) - სსიპ შემოსავლების სამსახური

პროცესუალური მოწინააღმდეგე (მოსარჩელე) - შპს „ ...“

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 2 აპრილის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

შპს „...ამ“ 2022 წლის 7 ივნისს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხის - სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიმართ, რომლითაც მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2022 წლის 11 მარტის №6015 ბრძანებისა და საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე 2022 წლის 7 ივნისის №13994 ბრძანების ბათილად ცნობა.

სარჩელის მიხედვით, სსიპ შემოსავლების სამსახურსა და შპს „...ას“ შორის 2021 წლის 30 ივლისს გაფორმდა საგადასახადო შეთანხმება №ა1006-21, რომლის თანახმად, გადასახდელი საგადასახადო დავალიანების ოდენობა განისაზღვრა 48,331.42 ლარით, გადახდის ვადა კი - 2021 წლის 31 დეკემბრამდე, რაც შესრულდა; კერძოდ, 2021 წლის 3 დეკემბერს კომპანიამ გადაიხადა 14 500 ლარი, 30 დეკემბერს - 10 000 ლარი, ხოლო 31 დეკემბერს - 23 832 ლარი, ჯამურად - 48 332 ლარი. მიუხედავად ამისა, 2022 წლის 11 მარტს გამოიცა №6015 ბრძანება და შპს „...ის“, ვადის გადაცილების საფუძვლით, უკანონოდ დაეკისრა ჯარიმა 2 883.14 ლარი.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა; ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2022 წლის 11 მარტის №6015 ბრძანება და 2022 წლის 7 ივნისის №13994 ბრძანება ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ შპს „...ასთან“ 2021 წლის 30 ივლისს გაფორმებული №ა1006-21 საგადასახადო შეთანხმებით განსაზღვრული გადასახდელი საგადასახადო დავალიანების - 48,331.42 ლარის გადახდის ბოლო ვადა იყო 2021 წლის 30 დეკემბერი და შპს „...ამ“ გადასახდელი თანხის ბოლო ნაწილი გადაიხადა ერთი კალენდარული დღის დაგვიანებით, თუმცა სასამართლოს შეფასებით აღნიშნული ვადაგადაცილება ექცეოდა საპატიებელი შეცდომის ფარგლებში და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის დანაწესის გათვალისწინებით, ადმინისტრაციულ ორგანოს უნდა დაედგინა, გადასახადის გადამხდელის ქმედება ემსახურებოდა თუ არა ნაკისრი ვალდებულების შესრულების თავის არიდების მიზანს, თუ დაშვებული იყო იმგვარი შეცდომა, რომელიც არ სცდება გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერების ფარგლებს.

საქალაქო სასამართლოს შეფასებით, საგადასახადო შეთანხმებით გათვალისწინებული ვადის ამოწურვიდან ორი თვის გასვლის შემდეგ, სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ 2022 წლის 11 მარტის №6015 ბრძანების გამოცემით საგადასახადო შეთანხმების ძალადაკარგულად გამოცხადება და გადასახადის გადამხდელისათვის დამატებითი სანქციის სახით ჯარიმის დაკისრება, გადასახადის გადამხდელის მიერ დაშვებული შეცდომის ხასიათის გათვალისწინებით, იყო არათანაზომიერი, შესაბამისად, სასამართლომ სარჩელი დააკმაყოფილა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოპასუხემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 2 აპრილის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს 2023 წლის 1 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს შეფასებები და აღნიშნა, რომ გასაჩივრებული ბრძანებები გამოცემული იყო სადავო ურთიერთობის მომწესრიგებელი ნორმების სიტყვა-სიტყვით განმარტების შედეგად, რაც არ შეიძლება განიხილებოდეს სადავო ურთიერთობის მომწესრიგებელი ნორმებით გათვალისწინებული მიზნის მიღწევის საშუალებად. საგადასახადო კოდექსით გათვალისწინებული გადასახდელების განსაზღვრის ძირითადი მიზანი არის გადასახადის გადამხდელი პირის მიერ საგადასახადო ვალდებულებების კეთილსინდისიერად შესრულების უზრუნველყოფა. სწორედ ამგვარი ვალდებულებების დარღვევის დადგენისას ითვალისწინებს საგადასახადო კოდექსი გადასახადის გადამხდელისათვის შესაბამისი სანქციის დაკისრების აუცილებლობას, რათა გამოყენებულმა სანქციამ უზრუნველყოს გადასახადის გადამხდელის მიერ ვალდებულების შესრულება, მომავალში სამართალდარღვევის ჩადენის თავიდან აცილება და ის სხვა მიზნები, რასაც ემსახურება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევისათვის გათვალისწინებული პასუხისმგებლობის დაკისრება.

სააპელაციო პალატის შეფასებით, სადავო შემთხვევაში, ვინაიდან შპს „...ის“ მიერ გადასახდელი თანხის ბოლო ნაწილი საგადასახადო შეთანხმებით გათვალისწინებული ვადის ამოწურვიდან ერთი დღის დაგვიანებით იქნა გადახდილი და სახეზე არ იყო შპს „...ის“ მხრიდან გადასახდელი თანხის გადახდისაგან თავის არიდების ფაქტი, გადასახადის გადამხდელის მიერ შეთანხმებით ნაკისრი ვალდებულების შესრულებიდან ორ თვეზე მეტი დროის გასვლის შემდეგ საგადასახადო შეთანხმების გაუქმება და საგადასახადო კოდექსის 293-ე მუხლის მე-6 ნაწილით გათვალისწინებული სანქციის გამოყენება, შეუსაბამობაში მოდიოდა საგადასახადო კოდექსის მიზანთან.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 2 აპრილის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შემოსავლების სამსახურმა, რომელმაც გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის უარყოფა მოითხოვა.

საკასაციო საჩივრის მიხედვით, შპს „...ის“ მიერ დარღვეულია 2021 წლის 30 ივლისს გაფორმებული საგადასახადო შეთანხმება, კერძოდ, დაირღვა ვალდებულების შესრულების ვადა - მხარეთა შორის შეთანხმებული თანხა 48 331.42 ლარი უნდა გადახდილიყო 2021 წლის 31 დეკემბრამდე, თუმცა თანხის ნაწილი - 23832 ლარი გადახდილი იქნა ვადის დარღვევით, 2021 წლის 31 დეკემბერს. აქედან გამომდინარე საგადასახადო ორგანომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 293-ე მუხლის მე-6 ნაწილით და 2022 წლის 11 მარტის №6015 ბრძანებით, შპს „...ას“ დაეკისრა შესაბამისი ჯარიმა გადაუხდელი თანხის 10% ოდენობით.

მიუხედავად იმისა, რომ სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია ზემოაღნიშნული დარღვევის არსებობა, მიუთითა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე და მიიჩნია, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურს, 2022 წლის 11 მარტის №6015 ბრძანების მიღებისას, მხედველობაში უნდა მიეღო გადასახადის გადამხდელის დამოკიდებულება საგადასახადო შეთანხმებით გათვალისწინებული ვალდებულების მიმართ და ემსჯელა იმაზე, აღნიშნული ქმედება ემსახურებოდა ნაკისრი ვალდებულების შესრულების თავის არიდების მიზანს, თუ დაშვებული იყო იმგვარი შეცდომა, რომელიც არ სცდებოდა გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერების ფარგლებს, თუმცა იმის გათვალისწინებით, რომ მოსარჩელეს დავის წარმოების არც ერთ ეტაპზე არ დაუყენებია საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გათვალისწინებით საგადასახადო სანქციისაგან გათავისუფლების მოთხოვნა, სსიპ შემოსავლების სამსახური ამავე კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 ნაწილის დანაწესის გათვალისწინებით, ვერ გასცდებოდა მომჩივნის მოთხოვნას.

საკასაციო საჩივრის ავტორის მოსაზრებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოუყენებლობა ვერ გახდებოდა შემოსავლების სამსახურის მიერ გამოცემული ინდივიდუალურ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის საფუძველი, რადგან გადახდის ბოლო ვადა იყო 2021 წლის 30 დეკემბრის 24:00 საათამდე, რაც შპს „...ის“ მხრიდან არ განხორციელებულა. მის მიმართ გამოცემული სამართლებრივი აქტები კანონმდებლობის მოთხოვნათა სრული დაცვით იყო შედგენილი და არ არსებობდა მათი გაუქმების ფორმალური და მატერიალური საფუძვლები.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 4 ნოემბრის განჩინებით სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო არსებითად იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დადასტურებულია, რომ შპს „...სა“ და სსიპ შემოსავლების სამსახურს შორის 2021 წლის 30 ივლისს გაფორმებული №ა1006-21 საგადასახადო შეთანხმებით დავალიანების - 48,331.42 ლარის გადახდის ვადა განისაზღვრა 2021 წლის 31 დეკემბრამდე. 2021 წლის 3 დეკემბერს გადასახადის გადამხდელის მიერ გადახდილი იქნა 14 500 ლარი, 30 დეკემბერს - 10 000 ლარი, ხოლო 31 დეკემბერს - 23 832 ლარი, ჯამურად - 48 332 ლარი. 2022 წლის 11 მარტს გამოიცა №6015 ბრძანება და შპს „...ას“ ვადის გადაცილების საფუძვლით, საგადასახადო კოდექსის 293-ე მუხლის მე-6 ნაწილის საფუძველზე, დაეკისრა ჯარიმა 2883.14 ლარი.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ ,,საგადასახადო შეთანხმების გაფორმების წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 4 აპრილის №275 დადგენილების პირველი მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, გადასახადის გადამხდელსა და საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს – შემოსავლების სამსახურს შორის საგადასახადო შეთანხმება შესაძლებელია გაფორმდეს გადასახადის გადამხდელის განცხადების საფუძველზე, ამ წესის შესაბამისად. ამავე დადგენილების მე-6 მუხლის პირველი პუნქტის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია, საგადასახადო შეთანხმების აქტით გათვალისწინებული ვალდებულება შეასრულოს ამ შეთანხმებით განსაზღვრულ ვადაში. ამავე მუხლის 1¹ პუნქტის შესაბამისად, საგადასახადო შეთანხმების აქტით გათვალისწინებული ვალდებულება, გადასახადის გადამხდელის მიერ, ითვლება შესრულებულად, თუ ბანკში თანხის შეტანა და სათანადო საგადახდო დავალების გამოწერა განხორციელდა საგადასახადო შეთანხმების აქტით გათვალისწინებული გადახდის ვადის ბოლო დღის 24 საათამდე. ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, საგადასახადო შეთანხმებით გათვალისწინებული ვალდებულების დადგენილ ვადაში შეუსრულებლობის შემთხვევაში საგადასახადო შეთანხმების აქტი ითვლება გაუქმებულად და გადასახადის გადამხდელს დაეკისრება ჯარიმა გადაუხდელი თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.

მოსარჩელის მოსაზრებით, საგადასახადო შეთანხმებაში ვალდებულების შესრულების შესახებ ჩანაწერი - „2021 წლის 31 დეკემბრამდე“, მას დავალიანების გადახდის შესაძლებლობას ანიჭებდა 31 დეკემბრის ჩათვლით, რაც არ გაიზიარა საგადასახადო ორგანომ, შესაბამისად 31 დეკემბერს დარჩენილი საგადასახადო დავალიანების გადახდა ჩაუთვალა ვალდებულების დადგენილ ვადაში შეუსრულებლობად და მიიღო სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები.

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ «მდე» თანდებული სპეციფიკური წარმოშობისაა (სიტყვა «დღე»-დან მომდინარეობს) და ე.წ. ლოკალურ ბრუნვას - მიწევნითს აწარმოებს. ბრუნვის სახელწოდებაში მიწევნითობა გულისხმობს, რომ მიზანი მიწევნილია, მაგრამ ჯერ არ დამდგარა (იხილეთ ა. შანიძე, მდე თანდებულის გენეზისისათვის. საქ.სსრ მეცნ.აკად.მოამბე, III,№4; ა.შანიძე, ქართული ენის გრამატიკის საფუძვლები, თხზ. სრული კრებული, ტ.III, თბილისი, 1980, გვ. 74-75).

ამდენად გრამატიკულად, -მდე/-მდის თანდებულები გამოხატავს, რომ გარკვეული მანძილი ან დროის პერიოდი დაწყებულია და მისულია ახალი ადგილის ან დროითი მომენტის დადგომამდე (,,31 დეკემბრამდე“ გულისხმობს, რომ მოვლენები 30 დეკემბერს მოიცავს, მაგრამ ,,31“ მასთან არ არის დაკავშირებული).

საკასაციო პალატა აღნიშნავს, რომ მიუხედავად მოხმობილი გრამატიკული წესისა, ქართული სამართლებრივი სივრცე კონკრეტული ნორმატიული აქტის მიზნების შესრულებისთვის ითვალისწინებს ამ წესისაგან გადახვევას (მაგ. სისხლის სამართლის კოდექსი სასჯელის დანიშვნის მიზნებისთვის, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 212.6 მუხლი ჯარიმის დანიშვნის მიზნებისთვის, საგადასახადო კოდექსის 82.2 მუხლის ,,ა ქვეპუნქტი და სხვა). შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს პოზიცია საგადასახადო შეთანხმებაში ვალდებულების შესრულების შესახებ ჩანაწერის - „2021 წლის 31 დეკემბრამდე“ - მხოლოდ გრამატიკულად განმარტების შესახებ, თავად საგადასახადო შეთანხმებაში მითითებულ ვალდებულების შესრულების თარიღს (31 დეკემბრამდე) ბუნდოვანს, მხარისათვის დამაბნეველს ხდის, რაც მისი ორაზროვნად განმარტების საშუალებას იძლევა (შესაძლებელი იყო შეთანხმებაში ნათლად ჩაწერილიყო მაგ. 30 დეკემბრის ჩათვლით და არა 31 დეკემბრამდე). ამგვარი განმარტების მართებულობისთვის პალატა მოიხმობს საგადასახადო კოდექსის მე-3 მუხლის დანაწესს, რომლითაც განსაზღვრულია ვადები. მითითებული ნორმა მკაცრად ადგენს როგორც ვადის ათვლის, ისე მისი დასრულების წესს, მათ შორის მიუთითებს, რომ მოქმედება, რომლის განხორციელებისათვის დადგენილია ვადა, შეიძლება განხორციელდეს ამ ვადის ბოლო სამუშაო დღის დამთავრებამდე, ხოლო თუ მოქმედება ხორციელდება საბანკო გადარიცხვით, საფოსტო გზავნილით ან/და ელექტრონული ფორმით − ამ ვადის ბოლო დღის 24 საათამდე (მუხლი 3.6).

ზემოაღნიშნული განმარტებებიდან და დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ საკასაციო საჩივარი არაპერსპექტიულია, კასატორი დამატებით ვერ უთითებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინების არსებით ფაქტობრივ თუ სამართლებრივ უსწორობაზე, შესაბამისად, კასატორის მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებულ საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის არც ერთ საფუძველს, რაც გამორიცხავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურის საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 2 აპრილის განჩინება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

ბ. შონია

გ. მაკარიძე