საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

Nბს-372(კ-24) 10 მარტი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

თამარ ოქროპირიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე, გიორგი გოგიაშვილი

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-ისა და შპს „...ის“ (მოსარჩელეები) საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა, თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 ნოემბრის განჩინებაზე (მოწინააღმდეგე მხარეები (მოპასუხეები) - ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია, სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახური, მესამე პირი - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

2022 წლის 11 მარტს ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-მა და შპს „...მა“ სარჩელით მიმართეს თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების: ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის მიმართ. მოსარჩელეებმა მოითხოვეს მოპასუხეებისთვის უკანონო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის გამო მიყენებული ზიანის - 1 290 355.64 ლარის ოდენობით, მოსარჩელეთა სასარგებლოდ სოლიდარულად ანაზღაურების დავალება.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 24 მარტის განჩინებით, საქმეში საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის პირველი ნაწილის საფუძველზე, მესამე პირად ჩაბმულ იქნა საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილებით, ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-ის და შპს „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა. აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა მოსარჩელეების მიერ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 ნოემბრის განჩინებით, ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-ისა და შპს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 9 მარტის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ მიუთითა საქართველოს კონსტიტუციის მე-18 მუხლის მე-4 პუნქტზე, ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა შესახებ ევროპული კონვენციის მე-5 მუხლზე, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-208-ე მუხლებზე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე, 1005-ე მუხლებზე და აღნიშნა, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურისათვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრებას მოსარჩელეები ითხოვენ იმ გარემოებაზე მითითებით, რომ მშენებლობის განხორციელების პროცესში, 2016-2017 წლებში საერთო სასამართლოებმა ჯერ შეაჩერეს და შემდეგ ბათილად ცნეს 2011 წელს ქ. თბილისის მერიის მიერ გამოცემული სპეციალური ზონალური შეთანხმება და სსიპ არქიტექტურის სამსახურის მიერ 2014 წელს გაცემული კორექტირებული პროექტი. სასამართლომ ეს აქტები გააბათილა, რადგან ქ. თბილისის მერიის და სსიპ არქიტექტურის სამსახურის მიერ უკანონოდ იყო ჩატარებული ადმინისტრაციული წარმოება და არ იქნა სათანადოდ შესწავლილი წარმოების მასალები. სასამართლომ დაავალა თბილისის მერიას და სსიპ არქიტექტურის სამსახურს ხელახლა ემსჯელათ და გამოეცათ ადმინისტრაციული აქტები. ზემოაღნიშნული აქტების გაბათილებით მოსარჩელეებს ჯამში 1 წლითა და 16 დღით შეუჩერდათ სამშენებლო საქმიანობის განხორციელების უფლება, სანამ არ იქნა აღიარებული ახალი სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება 2017 წლის 22 აგვისტოს და ახალი კორექტირებული პროექტის შესახებ ადმინისტრაციული აქტი 2018 წლის 18 იანვარს. აღნიშნულმა დაყოვნებამ განაპირობა ის, რომ 2020 წლის 1 იანვრამდე მოსარჩელეებმა ვერ მოასწრეს კორპუსის ექსპლუატაციაში მიღება. კორპუსის ექსპლუატაციაში მიღება რომ მომხდარიყო 2020 წლის 1 იანვრამდე, მოსარჩელეები „ადგილობრივი მოსაკრებლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 17⁴ მუხლის საფუძველზე გათავისუფლდებოდნენ კ-2 კოეფიციენტის მოსაკრებლისგან, რაც ს/კ... მიწის ნაკვეთისათვის შეადგენს 1 290 355.64 ლარს.

სააპელაციო პალატამ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე მითითებით გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს განმარტება იმის თაობაზე, რომ სასამართლოს დავალებით, მოპასუხე ადმინისტრაციულმა ორგანოებმა, შესაბამისი ადმინისტრაციული წარმოების საფუძველზე გამოსცეს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები, რომელთა საფუძველზეც, მოსარჩელეებს კვლავ მიეცათ შესაძლებლობა გაეგრძელებინათ სამშენებლო პროცესი. ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ზიანის ანაზღაურების დავალების ერთ-ერთ აუცილებელ სამართლებრივ პირობას ადმინისტრაციული ორგანოს მართლსაწინააღმდეგო (უკანონო) მოქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის დადასტურებული, უტყუარი და ცხადი მიზეზ-შედეგობრივი კავშირის არსებობა წარმოადგენს. თუნდაც ვარაუდი მიზეზსა და დამდგარ შედეგს შორის კავშირის თაობაზე, არ შეიძლება გახდეს ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ზიანის ანაზღაურების დავალების საფუძველი.

სააპელაციო სასამართლოს განმარტებით, იმ პერიოდის გარდა, როდესაც მოსარჩელე მხარეს შესაძლებლობა ჰქონდა ეწარმოებინა სამშენებლო საქმიანობა - 2014 წლის მარტიდან (პროექტის შეთანხმებიდან) 2016 წლის 30 დეკემბრამდე (აქტების შეჩერებამდე), მოსარჩელე მხარეს მშენებლობის, პროექტის შესაბამისად წარმოებისათვის მიეცა ვადა 2018 წლის 16 იანვრიდან 2019 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით. შესაბამისად, მოსარჩელე მხარეს საერთო ჯამში იმაზე თითქმის ერთი წლით მეტი დრო ჰქონდა სამშენებლო სამუშაოების დასრულებისათვის, ვიდრე მისივე მოთხოვნით თავდაპირველად - სსიპ არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის 18 მარტის №1176181 ბრძანების საფუძველზე განესაზღვრა მას. შესაბამისად, მოსარჩელე მხარეს ჰქონდა შესაძლებლობა 2020 წლის 1 იანვრამდე დაესრულებინა მშენებლობა და ესარგებლა კანონით გათვალისწინებული შეღავათით, თუმცა მან ეს ვერ შეძლო.

ამასთან, სააპელაციო პალატამ საქმის ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, გაიზიარა პირველი ინსტანციის სასამართლოს პოზიცია იმის თაობაზე, რომ 2020 წლის 1 იანვრამდე, მოსარჩელეთა მხრიდან დასრულებული მშენებლობის ექსპლუატაციაში მიღებაზე, უფლებამოსილი ორგანოს უარი განპირობებული იყო არა დროის უკმარისობით, არამედ მოსარჩელე მხარის მიერ, შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის დარღვევებით, რომელთა აღმოფხვრა ვერ მოხერხდა 2020 წლის სექტემბრის მდგომარეობით. შესაბამისად, შეთანხმებული პროექტის დაცვით მშენებლობის წარმოების პირობებში, მოსარჩელე მხარეს ჰქონდა შესაძლებლობა ესარგებლა კანონით გათვალისწინებული შეღავათით, რის გამოც მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოების აქტების ბათილად ცნობა, არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს იმის მიზეზად, რომ მოსარჩელე მხარემ ვერ ისარგებლა მოცემული შეღავათით.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 ნოემბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-მა და შპს „...მა“.

კასატორები მიუთითებენ საქმის ფაქტობრივ გარემოებებზე, „ადგილობრივი მოსაკრებლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 17⁴ მუხლზე, საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 207-208-ე მუხლებზე, საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 394-ე, 408-ე, 992-ე მუხლებზე და აღნიშნავენ, რომ მიზეზი იმისა, რომ მოსარჩელეებმა ობიექტი ექსპლუატაციაში ვერ მიიღეს 2020 წლის 1 იანვრამდე, გახდა სწორედ მუნიციპალური ორგანოების მიერ კანონდარღვევით ჩატარებული ადმინისტრაციული წარმოება და ამის შედეგად გამოცემული უკანონო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები, რომლებიც სასამართლომ ჯერ შეაჩერა 2016 წელს, ხოლო შემდეგ საერთოდ ბათილად ცნო 2017 წელს. კასატორების განმარტებით, მოპასუხეთა აქტების ბათილად ცნობამ გამოიწვია სამშენებლო სამუშაოების შეჩერება 1 წლითა და 16 დღით, რამაც შეუძლებელი გახადა ობიექტის კანონით დადგენილ ვადაში ექსპლუატაციაში მიღება და შესაბამისად, მოსარჩელეებს მოუსპო შესაძლებლობა ესარგებლათ „ადგილობრივი მოსაკრებლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 17⁴ მუხლით დადგენილი შეღავათით, რომელიც ითვალისწინებს კ-2 კოეფიციენტის მოსაკრებლისგან გათავისუფლებას, რაც ს/კ... მიწის ნაკვეთისთვის შეადგენს 1 290 355.64 ლარს. კასატორები აქვე აღნიშნავენ, რომ მოსარჩელე მხარეს მშენებლობის განახლების უფლება მიეცა მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ადმინისტრაციულმა ორგანოებმა შეასრულეს აქტების გაბათილების შემდეგ ხელახალი აქტების გამოცემის ვალდებულება. კერძოდ, მერიამ ზონალური შეთანხმება თავიდან გამოსცა 2017 წლის 3 აგვისტოს, ხოლო არქიტექტურის სამსახურმა კანონიერი სამშენებლო ნებართვა გასცა 2018 წლის 15 იანვარს. ამ მომენტიდან კი, მოსარჩელე მხარეს ზუსტად 2 წელი და 6 თვე დასჭირდა, რათა დაესრულებინა ყველა აუცილებელი სამშენებლო მოქმედება. ამდენად, 2016 წლის დეკემბერში მშენებლობა რომ არ გაჩერებულიყო სასამართლოს მიერ, მშენებლობა დასრულდებოდა 2019 წლის ივნისში (2 წლისა და 6 თვის პერიოდის გათვალისწინებით). ამასთან, კასატორები დამატებით მიუთითებენ, რომ მოსარჩელე მხარე ჯერ კიდევ 2008 წლის აგვისტოს ომამდე აწარმოებდა მშენებლობას ქ. თბილისში, ...ის ქუჩაზე და წარმოადგენს ომის შემდეგი კრიზისით დაზარალებულს, შესაბამისად, ადმინისტრაციული ორგანოების ქმედების გამო, მოსარჩელე მხარე არ უნდა დარჩეს უდიდესი ფინანსური ტვირთის (მოსაკრებლის) გადახდის წინაშე.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 29 მარტის განჩინებით, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-ისა და შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საქმის მასალების შესწავლისა და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის შემოწმების შედეგად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-ისა და შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არცერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით, ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი პარაგრაფი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, N7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით გაკეთებულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მერის 2011 წლის 8 ივნისის №1184 განკარგულებით, ქ. თბილისში, ...ის შესახვევში, №16-სა და ...ის ქუჩა №17-19-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი:...) მრავალფუნქციური შენობის განსათავსებლად, განაშენიანების კოეფიციენტისა და განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გადამეტების მიზნით, გაიცა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება საპროექტო წინადადებით წარდგენილი პარამეტრების შესაბამისად და განისაზღვრა კ1=0.5, კ2=8.0. ამავე განკარგულებით დადგინდა, რომ სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემის მოსაკრებელი გადახდილი უნდა ყოფილიყო „ადგილობრივი მოსაკრებლების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-5 პუნქტის, 122-ე მუხლისა და „ქ. თბილისის ტერიტორიებზე სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემისათვის მოსაკრებლის განაკვეთების განსაზღვრისა და გადახდის ინსტრუქციის დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის საკრებულოს 29.06.07 №7-41 გადაწყვეტილების შესაბამისად.

სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის 18 მარტის №1176181 ბრძანებით, შეთანხმდა ქ. თბილისში, სექტორი ..., ...ის შესახვევის №16-ში, ...ის ქ. №17-ში და ...ის ქ. №19-ში თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი:...) მრავალფუნქციური შენობის კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი (დამკვეთი - ბ.გ-ი), გაიცა მშენებლობის ნებართვა და სანებართვო მოწმობა. ამავე ბრძანების თანახმად, მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2014 წლის 19 მარტიდან 2017 წლის 19 ნოემბრის ჩათვლით.

დადგენილია, რომ თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით, ი.მ-ის სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2015 წლის 1 ოქტომბრის გადაწყვეტილება და მიღებულ იქნა ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც ი.მ-ის სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად იქნა ბათილად ცნობილი ქ. თბილისის მერიის 2011 წლის 8 ივნისის №1184 განკარგულება, ასევე, სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის 18 მარტის №1176181 ბრძანება და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიასა და სსიპ ქ. თბილისის არქიტექტურის სამსახურს დაევალათ გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში მითითებული და საქმისათვის სხვა არსებითი მნიშვნელობის გარემოებების შესწავლისა და გამოკვლევის შემდეგ, კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში, ახალი აქტების გამოცემა.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 30 დეკემბრის განჩინებით, საქმეზე საბოლოო გადაწყვეტილების მიღებამდე შეჩერდა ქ. თბილისის მერიის 2011 წლის 8 ივნისის №1184 განკარგულებისა და სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის 18 მარტის №1176181 ბრძანების მოქმედება. ამასთან, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 20 აპრილის განჩინებით, საკასაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა და უცვლელად დარჩა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2016 წლის 13 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

საქმის მასალებით ასევე დადგენილია, რომ საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 20 აპრილის განჩინების აღსრულების მიზნით, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერმა, 2017 წლის 22 აგვისტოს გამოსცა ბრძანება N1-1915, რომლითაც ქ. თბილისში, ...ის რაიონში, ...ის შესახვევი №16, ...ის ქ. №17 და ...ის ქ. №19-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი:...), განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გადამეტების მიზნით, გაიცა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება საპროექტო წინადადებით წარმოდგენილი პარამეტრების შესაბამისად და განისაზღვრა: კ2=8.0. ამავე ბრძანებით დადგინდა, რომ სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემისათვის მოსაკრებელი გადახდილი უნდა ყოფილიყო „ადგილობრივი მოსაკრებლების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის მე-5 პუნქტის, მე-12¹ მუხლისა და „ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიაზე სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემისათვის მოსაკრებლის განაკვეთების განსაზღვრისა და გადახდის ინსტრუქციის დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 12 დეკემბრის №17-49 დადგენილების შესაბამისად, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ბიუჯეტში გადასახდელი სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების მოსაკრებელის გაცემისათვის გახსნილ ანგარიშზე, 1 290 355.64 ლარის ოდენობით.

ამასთან, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 20 აპრილის განჩინების აღსრულების ფარგლებში, სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 15 იანვრის №3778683 ბრძანებით, შეთანხმდა ქ. თბილისში, სექტორი ..., ...ის შესახვევი №16-ში, ...ის ქ. №17-ში და ...ის ქ. №19-ში თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი:...) მრავალფუნქციური შენობის კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი, გაიცა მშენებლობის ნებართვა და გაცემულად ჩაითვალა მშენებლობის სანებართვო მოწმობა. ამავე ბრძანების თანახმად, მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2018 წლის 16 იანვრიდან 2018 წლის 16 დეკემბრის ჩათვლით. ამასთან, დამკვეთის - ბ.გ-ის მოთხოვნით, ცვლილება შევიდა აღნიშნულ ბრძანებაში და სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 19 სექტემბრის №4209656 ბრძანებით, მშენებლობის ვადამ გადაიწია 2019 წლის 10 დეკემბრის ჩათვლით. სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 7 მარტის №4404947 ბრძანებით, ასევე ცვლილება შევიდა სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 9 ოქტომბრის №4209656 ბრძანებაში და დამკვეთებად მითითებული იქნენ შპს „...“ და ამხანაგობა „...“. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის 2019 წლის 17 ივლისის წერილობითი მიმართვით კი, დამკვეთებს ეცნობათ, რომ მშენებლობა წარმოებდა შეთანხმებული პროექტის დარღვევით და მიეცათ წინადადება აღმოეფხვრათ აღნიშნული დარღვევები 120 კალენდარული დღის განმავლობაში და წარედგინათ კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი. სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 11 ნოემბრის №4746646 ბრძანებით, შეთანხმდა ქ. თბილისში, ...ის ქ. №16-ში, იმა ,,...“-ის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი:...) მრავალფუნქციური კომპლექსი/შენობის კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი, გაიცა მშენებლობის ნებართვა და გაცემულად ჩაითვალა მშენებლობის სანებართვო მოწმობა. ამავე ბრძანების თანახმად, მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2019 წლის 11 ნოემბრიდან 2019 წლის 31 დეკემბრის ჩათვლით. ამასთან, სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2019 წლის 10 დეკემბრის №4785110 ბრძანებით, შეთანხმდა ქ. თბილისში, ...ის ქ. №16ა-ში, იმა ,,...“-ის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი:...) მრავალფუნქციური კომპლექსი/შენობის კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი, გაიცა მშენებლობის ნებართვა და გაცემულად ჩაითვალა მშენებლობის სანებართვო მოწმობა. ამავე ბრძანების თანახმად, მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2019 წლის 29 დეკემბრის ჩათვლით.

დადგენილია, რომ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის 2020 წლის 31 მარტის ბრძანებით, იმა „...“-ს უარი ეთქვა 2019 წლის 31 დეკემბრის განცხადების დაკმაყოფილებასა და ქ. თბილისში, ...ის ქ. №16ა-ში (საკადასტრო კოდი:...) მდებარე ობიექტის ექსპლუატაციაში მიღებაზე იმ საფუძვლით, რომ შენობა-ნაგებობა აშენებული იყო შეთანხმებული პროექტის დარღვევით.

ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მუნიციპალური ინსპექციის უფროსის 2020 წლის 16 ივლისის დადგენილებით, დამკვეთები - იმა ,,...“ და შპს ,,...“ არქიტექტურული პროექტის დარღვევით წარმოებული მშენებლობისათვის დაჯარიმდნენ 15 000 ლარით, რომელიც გადაიხადეს 2020 წლის 17 ივლისს.

ასევე დადგენილია, რომ სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2020 წლის 20 ივლისის №5031737 ბრძანებით, შეთანხმდა ქ. თბილისში, ...ის ქ. №16ა-ში, თანასაკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი:...) მრავალფუნქციური კომპლექსი/შენობის კორექტირებული არქიტექტურული პროექტი.

2020 წლის 6 აგვისტოს დამკვეთებმა განცხადებით მიმართეს სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურს, შეთანხმებული პროექტის საფუძველზე, მშენებლობის ნებართვის გაცემის მოთხოვნით. სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2020 წლის 14 აგვისტოს N5066560 ბრძანებით, განმცხადებლებს განემარტათ, რომ 15 სამუშაო დღის ვადაში წარსადგენი იყო სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემისთვის (კ-2 კოეფიციენტის გადამეტების მიზნით) მოსაკრებლის გადახდის დამადასტურებელი დოკუმენტი, წინააღმდეგ შემთხვევაში განცხადება დარჩებოდა განუხილველი. მითითებულ ვადაში ხარვეზის გამოუსწორებლობის გამო კი, სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2020 წლის 4 სექტემბრის N5091878 ბრძანებით, განცხადება დარჩა განუხილველი, რაც გასაჩივრდა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიაში. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2020 წლის 19 ნოემბრის N1616 ბრძანებით, ადმინისტრაციული საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში დავის საგანს წარმოადგენს მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოებისთვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრება, რომელსაც მოსარჩელეები ითხოვენ იმ გარემოებებზე მითითებით, რომ მშენებლობის განხორციელების პროცესში, 2016-2017 წლებში საერთო სასამართლოებმა ჯერ შეაჩერეს და შემდეგ ბათილად ცნეს ქ. თბილისის მერიის 2011 წლის ბრძანება სპეციალური ზონალური შეთანხმების გაცემის შესახებ და სსიპ არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის ბრძანება კორექტირებული პროექტის შეთანხმების შესახებ. მოსარჩელეთა განმარტებით, მოპასუხეთა აქტების ბათილად ცნობამ გამოიწვია სამშენებლო სამუშაოების შეჩერება 1 წლითა და 16 დღით, რამაც შეუძლებელი გახადა ობიექტის კანონით დადგენილ ვადაში (2020 წლის 1 იანვრამდე) ექსპლუატაციაში მიღება და შესაბამისად, მათ მოუსპო შესაძლებლობა ესარგებლათ „ადგილობრივი მოსაკრებლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 17⁴ მუხლით დადგენილი შეღავათით, რომელიც ითვალისწინებს კ-2 კოეფიციენტის მოსაკრებლისგან გათავისუფლებას, რაც ს/კ... მიწის ნაკვეთისთვის შეადგენს 1 290 355.64 ლარს. ამასთან, მოსარჩელეთა განმარტებით, მშენებლობის განახლების უფლება მათ მიეცათ მხოლოდ მას შემდეგ, რაც ადმინისტრაციულმა ორგანოებმა გამოსცეს ახალი აქტები, ამ მომენტიდან კი, მოსარჩელე მხარეს ზუსტად 2 წელი და 6 თვე დასჭირდა, რათა დაესრულებინა ყველა აუცილებელი სამშენებლო მოქმედება. ამდენად, 2016 წლის დეკემბერში მშენებლობა რომ არ გაჩერებულიყო სასამართლოს მიერ, მშენებლობა დასრულდებოდა 2019 წლის ივნისში (2 წლისა და 6 თვის პერიოდის გათვალისწინებით).

საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 208-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმად, სახელმწიფო ადმინისტრაციული ორგანოს, აგრეთვე მისი თანამდებობის პირის ან ამ ორგანოს სხვა სახელმწიფო მოსამსახურის ან საჯარო მოსამსახურის (გარდა ამ მუხლის მე-2 ნაწილით განსაზღვრული საჯარო მოსამსახურისა) მიერ თავისი სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიყენებული ზიანისათვის პასუხისმგებელია სახელმწიფო, ხოლო ამავე კოდექსის 207-ე მუხლით განისაზღვრა კერძო სამართალში დადგენილი პასუხისმგებლობის ფორმების, პრინციპებისა და საფუძვლების გავრცელება სახელმწიფოს პასუხისმგებლობის შემთხვევებზეც, გარდა იმ გამონაკლისებისა, რომლებიც ამავე კოდექსით არის დადგენილი. საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 992-ე მუხლის თანახმად, პირი, რომელიც სხვა პირს მართლსაწინააღმდეგო, განზრახი ან გაუფრთხილებელი მოქმედებით მიაყენებს ზიანს, ვალდებულია აუნაზღაუროს მას ეს ზიანი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრებას უკავშირდება საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 1005-ე მუხლი (სახელმწიფოს (მუნიციპალიტეტის) პასუხისმგებლობა სახელმწიფო და საჯარო მოსამსახურეთა მიერ მიყენებული ზიანისათვის), რომლის პირველი ნაწილის თანახმად, თუ სახელმწიფო მოსამსახურე ან საჯარო მოსამსახურე განზრახ ან უხეში გაუფრთხილებლობით არღვევს თავის სამსახურებრივ მოვალეობას სხვა პირის მიმართ, სახელმწიფო (მუნიციპალიტეტი) ან ის ორგანო, რომელშიც აღნიშნული მოსამსახურე მუშაობს, ვალდებულია აანაზღაუროს მიყენებული ზიანი. განზრახვის ან უხეში გაუფრთხილებლობის დროს სახელმწიფო მოსამსახურე ან საჯარო მოსამსახურე სახელმწიფოსთან (მუნიციპალიტეტთან) ერთად, სოლიდარულად აგებს პასუხს. მითითებული დანაწესით გათვალისწინებული ზიანის ანაზღაურების პრინციპი 992-ე მუხლის ზოგადი დანაწესიდან გამომდინარეობს და მოიაზრებს ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ზიანის ანაზღაურების ვალდებულების დაკისრების შესაძლებლობას მართლსაწინააღმდეგო და ბრალეული ქმედების არსებობის პირობებში, ქმედებასა და დამდგარ შედეგს შორის მიზეზობრივი კავშირის დადგენით. ამასთან, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ არსებითია დადასტურდეს ქმედების უკანონობა, ხოლო ზიანის მიმყენებლის მართლსაწინააღმდეგო ქმედებასა და დამდგარ ზიანს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობა წარმოადგენს დელიქტური პასუხისმგებლობის დადგომის სავალდებულო პირობას და გამოიხატება იმაში, რომ პირველი წარმოშობს მეორეს. პასუხისმგებლობა დგება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ზიანი იყო ზიანის მიმყენებლის მოქმედების (უმოქმედობის) პირდაპირი და გარდაუვალი შედეგი. მხოლოდ ვარაუდი მიზეზსა და დამდგარ შედეგს შორის კავშირის თაობაზე, არ შეიძლება გახდეს ადმინისტრაციული ორგანოსათვის ზიანის ანაზღაურების დავალების საფუძველი.

საკასაციო პალატა ყურადღებას გაამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ მოცემულ შემთხვევაში, საქმეში წარმოდგენილი მასალების თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2017 წლის 20 აპრილის განჩინების აღსრულების ფარგლებში, მოპასუხეთა მიერ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემისა და შესაბამისად, მშენებლობის განახლების უფლების წარმოშობის შემდგომ, მოსარჩელეებმა არაერთხელ მიმართეს სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურს მშენებლობის ვადის გაგრძელების მოთხოვნით. ასევე, მათ განესაზღვრათ ვადა შეთანხმებული პროექტის დარღვევით წარმოებული მშენებლობის გამო დარღვევების გამოსასწორებლად და არქიტექტურული პროექტის დარღვევით წარმოებული მშენებლობისათვის დაეკისრათ ჯარიმაც. ამასთან, გასათვალისწინებელია ის გარემოებებიც, რომ სასამართლოს მიერ ბათილად ცნობილი სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის 18 მარტის №1176181 ბრძანებით, მშენებლობის ვადა განსაზღვრული იყო 2014 წლის 19 მარტიდან 2017 წლის 19 ნოემბრის ჩათვლით. შესაბამისად, 2014 წლის 19 მარტიდან 2016 წლის 30 დეკემბრამდე (სასამართლოს მიერ სადავო აქტების შეჩერებამდე) მოსარჩელეებს ჰქონდათ შესაძლებლობა ეწარმოებინათ მშენებლობა. მოპასუხეთა მიერ ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის შემდგომ კი, მოსარჩელეებს კვლავ მიეცათ შესაძლებლობა განეახლებინათ მშენებლობა 2018 წლის 15 იანვრიდან 2019 წლის 29 დეკემბრის ჩათვლით. შესაბამისად, საკასაციო პალატა იზიარებს ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მითითებას იმის თაობაზე, რომ მოსარჩელე მხარეს საერთო ჯამში იმაზე თითქმის ერთი წლით მეტი დრო ჰქონდა სამშენებლო სამუშაოების დასრულებისათვის, ვიდრე მისივე მოთხოვნით თავდაპირველად - სსიპ არქიტექტურის სამსახურის 2014 წლის 18 მარტის №1176181 ბრძანების საფუძველზე იყო განსაზღვრული. ამდენად, მოსარჩელეებს ჰქონდათ შესაძლებლობა 2020 წლის 1 იანვრამდე დაესრულებინათ მშენებლობა და ესარგებლათ კანონით გათვალისწინებული შეღავათით, თუმცა აღნიშნული მათ მიერ ვერ განხორციელდა. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ის გარემოება, რომ მოსარჩელე მხარემ მშენებლობა მისი განახლებიდან 2 წლისა და 6 თვის შემდგომ დაასრულა, უპირობოდ არ ნიშნავს იმას, რომ სასამართლოს მიერ გასაჩივრებული აქტების მოქმედების შეუჩერებლობის შემთხვევაში, რომელიც შეჩერებული იყო 1 წლისა და 16 დღის ვადით, მოსარჩელეები აუცილებლად დაასრულებდნენ სამშენებლო სამუშაოებს 2019 წლის ივნისში. მოსარჩელე მხარის ამგვარი ვარაუდი ვერ გახდება მოპასუხეთათვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრების საფუძველი.

საკასაციო სასამართლო აქვე დამატებით მიუთითებს იმ გარემოებაზე, რომ საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, 2020 წლის 1 იანვრამდე მოსარჩელეთა მხრიდან დასრულებული მშენებლობის ექსპლუატაციაში მიღებაზე, უფლებამოსილი ორგანოს უარი განპირობებული იყო არა დროის უკმარისობით, არამედ მოსარჩელე მხარის მიერ, შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის დარღვევით განხორციელებით. შესაბამისად, შეთანხმებული პროექტის დაცვით მშენებლობის წარმოების პირობებში, მოსარჩელეებს ჰქონდათ შესაძლებლობა ესარგებლათ „ადგილობრივი მოსაკრებლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 17⁴ მუხლით დადგენილი შეღავათით. ამდენად, მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოების აქტების ბათილად ცნობა, არ შეიძლება მიჩნეულ იქნეს იმის მიზეზად, რომ მოსარჩელე მხარემ ვერ ისარგებლა მოცემული შეღავათით.

ამასთან, რაც შეეხება კასატორების მითითებას იმ გარემოებაზე, რომ მოსარჩელე მხარე ჯერ კიდევ 2008 წლის აგვისტოს ომამდე აწარმოებდა მშენებლობას ქ. თბილისში, ...ის ქუჩაზე, წარმოადგენს ომის შემდეგი კრიზისით დაზარალებულს და ადმინისტრაციული ორგანოების ქმედების გამო, მოსარჩელე მხარე არ უნდა დარჩეს უდიდესი ფინანსური ტვირთის (მოსაკრებლის) გადახდის წინაშე, აღნიშნულთან დაკავშირებით, საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ მითითებული გარემოებები მოპასუხეთა ქმედებასა და დამდგარ შემდეგს შორის მიზეზობრივი კავშირის არსებობის დაუდასტურებლობის პირობებში, არ ქმნის მათთვის ზიანის ანაზღაურების დაკისრების საფუძველს.

საკასაციო პალატა აქვე კასატორების მიერ წარმოდგენილ საკასაციო საჩივარში უზენაესი სასამართლოს მიერ ზეპირი მოსმენის ჩანიშვნის მოთხოვნასთან დაკავშირებით, განმარტავს, რომ განსახილველ შემთხვევაში არ არსებობს საკასაციო საჩივრის ზეპირი მოსმენით განხილვის საჭიროება. საკასაციო პალატა მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომლის თანახმად, საკასაციო სასამართლოს შეუძლია გადაწყვეტილება მიიღოს საქმის ზეპირი მოსმენის გარეშე, რის თაობაზეც წინასწარ უნდა აცნობოს მხარეებს. დასახელებული ნორმის შინაარსი ცხადყოფს, რომ საქმის განხილვის ფორმის განსაზღვრა სასამართლოს პრეროგატივაა. აღნიშნული ფაქტი ემყარება საკასაციო სამართალწარმოების ბუნებას, კერძოდ, საკასაციო სასამართლო არ წარმოადგენს ფაქტების დამდგენ სასამართლოს, არამედ მისი მსჯელობის საგანი საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებების სწორი სამართლებრივი შეფასებაა. ამდენად, ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ უდავოდ დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებები ქმნის საკასაციო პალატის მიერ ზეპირი მოსმენის გარეშე სამართლებრივად სრულყოფილად შეფასების საფუძველს, რის გამოც მოთხოვნა არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

საკასაციო სასამართლო დამატებით მიუთითებს, რომ სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის კონსტიტუციასთან შესაბამისობის საკითხზე იმსჯელა საქართველოს საკონსტიტუციო სასამართლომ და მიიჩნია, რომ საკასაციო საჩივრის ზეპირი მოსმენის გარეშე განხილვა არ ზღუდავს სასამართლოში მიმართვის კონსტიტუციურ უფლებას (№2/6/205,232, 03.07.2003წ. გადაწყვეტილება) (სუსგ. №ას-807-2020, 12.11.2020წ., სუსგ №ას-1150-2020, 29.11.2021წ.).

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საკასაციო საჩივრის დასაშვებად ცნობის საფუძველს, მოცემულ საქმეს არ გააჩნია პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივარს - წარმატების პერსპექტივა. ამდენად, ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-ისა და შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ უნდა იქნეს დაუშვებლად.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს, რომ საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილის შესაბამისად, თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი. ამდენად, საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად მიჩნევის პირობებში, ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-სა და შპს „...ას“ უნდა დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივართან დაკავშირებით შპს ,,...ის“ მიერ 2024 წლის 23 თებერვალს გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 8 000 ლარის 70% - 5 600 (ხუთი ათას ექვსასი) ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-ისა და შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 21 ნოემბრის განჩინება;

3. ინდივიდუალურ მენაშენეთა ამხანაგობა „...“-სა (ს/კ...) და შპს „...ას“ (ს/კ...) დაუბრუნდეთ საკასაციო საჩივართან დაკავშირებით შპს „...ის“ (ს/კ...) მიერ 2024 წლის 23 თებერვლის N1708679082 საგადასახადო დავალებით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 8 000 ლარის 70% - 5 600 (ხუთი ათას ექვსასი) ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის N200122900, სახაზინო კოდი N300773150;

4. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე: თამარ ოქროპირიძე

მოსამართლეები: ნუგზარ სხირტლაძე

გიორგი გოგიაშვილი