საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

№ბს-996(2კ-24) 21 მაისი, 2025 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

გენადი მაკარიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ბადრი შონია

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 4 ივნისის განჩინების გაუქმების თაობაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - მ. ა-ი).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. მ. ა-იმა სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს მიმართ.

მოსარჩელემ მოითხოვა (დაზუსტებული მოთხოვნა): ა) ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს 2022 წლის 18 აპრილის №16-012221084317 გადაწყვეტილება; ბ) ბათილად იქნეს ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2022 წლის 15 ივლისის №614 ბრძანება მ. ა-ის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე; გ) დაევალოს სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მ. ა-ის მიწის ნაკვეთის (საკადასტრო კოდი ...) გამიჯვნის მიზნით თანხმობის გაცემის შესახებ.

2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 3 ნოემბრის გადაწყვეტილებით მ. ა-ის სარჩელი დაკმაყოფილდა. ბათილად იქნა ცნობილი სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს 2022 წლის 18 აპრილის №16-012221084317 გადაწყვეტილება. ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2022 წლის 15 ივლისის №614 ბრძანება მ. ა-ის ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის თაობაზე. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს დაევალა გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი მ. ა-ის მიწის ნაკვეთის (საკადასტრო კოდი: ...) გამიჯვნის მიზნით თანხმობის გაცემის შესახებ.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს მიერ.

3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 4 ივნისის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 3 ნოემბრის გადაწყვეტილება.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 4 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს მიერ.

4.1 კასატორი - სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო აღნიშნავს, რომ 2022 წლის 17 მარტს და 2022 წლის 13 აპრილს მ. ა-იმა №... და №... განცხადებებით მიმართა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საჯარო სამართლის იურიდიულ პირს - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს და მოითხოვა ქ. თბილისში, სოფელ ..., ...ს ჩიხი №..., №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გამიჯვნასთან დაკავშირებით სააგენტოს პოზიციის მომზადება. №... საკადასტრო ერთეულზე „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ” ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებით დამტკიცებული დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის შესაბამისად, ვრცელდება საცხოვრებელი ზონა 1 (სზ-1).

მიწის ნაკვეთისათვის განაშენიანების რეგულირების პარამეტრების დადგენა ხდება საკადასტრო ერთეულის საზოგადოებრივი სივრცის (გზის) მხრიდან. №... და №... განცხადებებზე თანდართული საკადასტრო აზომვითი ნახაზებით ირკვევა, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთის (დაზუსტებული ფართობი 3532 კვ.მ) გამიჯვნის შედეგად წარმოიქმნება სამი მიწის ნაკვეთი (ფართობი: 935 კვ.მ; 2108 კვ.მ; 489 კვ.მ), ხოლო გამიჯვნის შედეგად წარმოქმნილი 2108 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საზოგადოებრივი სივრცის (გზის) მხირდან ვერ აკმაყოფილებს საცხოვრებელი ზონა 1-სათვის სამშენებლოდ დადგენილ მინიმალური სიგანის პარამეტრს (მინიმალური სიგანე - 9 მეტრი), რაც წარმოქმნილი მიწის ნაკვეთის განაშენიანების რეგულირების წესებთან შეუსაბამობას განაპირობებს და შემდგომში გამორიცხავს მისი განვითარების შესაძლებლობას სპეციალური ზონალური შეთანხმების საფუძველზე.

,,ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების დამტკიცების შესახებ’’ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილების მე-16 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ამ მუხლის მიზნებისთვის, თუ მიწის ნაკვეთს არ გააჩნია სწორკუთხა ფორმა, მის სიგანედ მიჩნევა საზოგადოებრივი სივრცის/ქუჩის მხარე საზღვრების გაბარიტული ზომა, რომლის მიმართ მართობული ზომა მიიჩნევა მის სიღრმედ. სასამართლოს მიერ განმარტებული იქნა, რომ მიწის ნაკვეთის სიგანის პარამეტრის გამოთვლისას უნდა მომხდარიყო არა მხოლოდ უშუალოდ ქუჩის მხარეს არსებული ზომის მითითება და მისი მიჩნევა სიგანის გაბარიტად, არამედ მისი გამოთვლა უნდა განხორციელებულიყო იმავე ქუჩის მხარეს არსებული სხვა ყველა საზღვრების ზომათა ჯამით. სასამართლოს აღნიშნული დასაბუთება არ გამომდინარეობს ნორმის სიტყვა-სიტყვითი განმარტებიდან, რადგან ნორმაში პირდაპირ არის მითითებული, რომ მიწის ნაკვეთის სიგანედ მიიჩნევა საზოგადოებრივი სივრცის/ქუჩის მხარე საზღვრების გაბარიტული ზომა, ანუ მიწის ნაკვეთის ის ნაწილი, რომელიც უშუალოდ არის დაკავშირებული ქუჩასთან ან სხვა საზოგადოებრივ სივრცესთან. შესაბამისად, მხოლოდ ამ ნაწილის გაბარიტული ზომის შემოწმება ხდება იმის დასადგენად, შეესაბამება თუ არა იგი კონკრეტული ფუნქციური ზონის რეგლამენტებს. სასამართლოს დასაბუთება არ გამომდინარეობს სამართლებრივი ნორმის განმარტების ლოგიკური მეთოდიდან, რადგან აღნიშნულ ნორმის მიზანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთების სამშენებლოდ იმგვარი განვითარება, როდესაც სრულად არის უზრუნველყოფილი მისი კავშირი ქუჩასთან ან სხვა საზოგადოებრივ სივრცესთან, რაც საბოლოოდ ქმნის მოწესრიგებულ გეგმარებას და მიწის ნაკვეთებთან სათანადო მისასვლელების არსებობას.

კასატორის განმარტებით, ,,ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების დამტკიცების შესახებ’’ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილების 30-ე მუხლის პირველი პუნქტის თანახმად, მიჯნის ზონა წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილს, რომელიც მიწის ნაკვეთის სამეზობლო საზღვრებიდან დაშორებულია 3,0 მეტრ მანძილზე ნაკლებით. ამავე მუხლის მე-10 და მე-11 პუნქტების შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის მიჯნის ზონაში განთავსებულად ითვლება შენობა ან მისი ნაწილი, რომელიც სამეზობლო საზღვრიდან 3.0 მეტრზე ნაკლები მანძილით არის დაშორებული. შენობის საანგარიშო ზედაპირის ან მისი ნაწილის განთავსება მიწის ნაკვეთის მიჯნის ზონაში დასაშვებია სამეზობლო საზღვრის მხარეს ღიობის, ასევე აივნის, ერკერის და ტერასის გარეშე. ეს პირობა არ ეხება ამ მუხლის მე-12, მე-13 და მე-14 პუნქტებით განსაზღვრულ შემთხვევებს.

განსახილველ შემთხვევაში, საქმის მასალებში წარმოდგენილი დოკუმენტაციით ვერ დგინდება ქ. თბილისში, სოფელი ..., ...ს ჩიხი №..., №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გამიჯვნის შემთხვევაში, 489 კვ.მ ფართობის მქონე წარმოქმნილ მიწის ნაკვეთზე მდებარე შენობასთან (04 შენობა-ნაგებობა) მიმართებით დაცული იქნება თუ არა მიჯნის ზონაში 2108 კვ.მ ფართობის მქონე მიწის ნაკვეთის სამეზობლო საზღვრის მხარეს შენობა-ნაგებობის საანგარიშო ზედაპირის განთავსების წესები.

4.2 კასატორი - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია აღნიშნავს, რომ 2022 წლის 17 მარტს და 2022 წლის 13 აპრილს მ. ა-იმა №... და №... განცხადებებით მიმართა ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს და მოითხოვა ქ. თბილისში, სოფელი ..., ...ს ჩიხი, №..., №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გამიჯვნასთან დაკავშირებით სააგენტოს პოზიციის მომზადება. მ. ა-ის 2022 წლის 17 მარტის №... და 2022 წლის 13 აპრილის №... განცხადებების პასუხად, ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს 2022 წლის 18 აპრილის №16-01221084317 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით განმცხადებელს განემარტა, რომ მიწის ნაკვეთისათვის განაშენიანების რეგულირების პარამეტრების დადგენა ხდება საკადასტრო ერთეულის საზოგადოებრივი სივრცის (გზის) მხრიდან, ხოლო, წარდგენილი სქემის შესაბამისად №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გამიჯვნის შემთხვევაში წარმოქმნილი 2108 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საზოგადოებრივი სივრცის/გზის მხრიდან, ვერ დააკმაყოფილებს №14-39 დადგენილებით მიწის ნაკვეთისათვის დადგენილ მინიმალური სიგანის პარამეტრს. ამავე აქტით განმცხადებელს ეცნობა, რომ წარდგენილი დოკუმენტაციით ვერ დგინდებოდა, ხდებოდა თუ არა №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული განაშენიანების რეგულირების წესებით განსაზღვრულ სამეზობლო საზღვრებს შორის დაშორების მანძილების დაცვა, ტერიტორიაზე არსებული 04 შენობა-ნაგებობის ღიობ(ებ)თან მიმართებაში. შესაბამისად, ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო მოკლებული იყო შესაძლებლობას დაეკმაყოფილებინა განმცხადებლის მოთხოვნა და გაეცა დადებითი ქალაქგეგმარებითი პოზიცია მიწის ნაკვეთის (ს/კ ...) გამიჯვნასთან დაკავშირებით.

საჯარო რეესტრის 2022 წლის 18 მარტის ამონაწერით დგინდება, რომ ქ. თბილისში, სოფელი ..., ...ს ჩიხი №..., №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული უძრავი ნივთის (დაზუსტებული ფართობი 3532.00 კვ.მ) თანამესაკუთრეს წარმოადგენს მ. ა-ი (5/7 ნაწილი). ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის არქიტექტურის სამსახურის ოფიციალურ ვებ-გვერდზე განთავსებული ინტერაქტიული რუკის ანალიზის საფუძველზე დგინდება, რომ ქ. თბილისში, სოფელი ..., ...ს ჩიხი, №..., №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებით დამტკიცებული მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის თანახმად, მოქცეულია საცხოვრებელ ზონა 1-ში (სზ-1). იძულებით (განპირობებული) შეუსაბამო უძრავი ობიექტებისათვის ინდივიდუალური პარამეტრების დასადგენად, კონკრეტული მიწის ნაკვეთებისათვის გაიცემა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება, ხოლო, მის საფუძველზე განაშენიანების რეგულირების წესებთან შეუსაბამოდ გამიჯნულ მიწის ნაკვეთებზე ხსენებული ინდივიდუალური პარამეტრების დადგენა 2020 წლის 1 იანვრიდან დაუშვებლად არის მიჩნეული. ქ. თბილისში, სოფელი ..., ...ს ჩიხი №..., №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი №39-18 დადგენილებით დამტკიცებული მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის თანახმად, მოქცეულია საცხოვრებელ ზონა 1-ში (სზ-1). ამასთან, საქმის მასალებში არსებული დოკუმენტაციით, მათ შორის, მ. ა-ის მიერ 2022 წლის 17 მარტს და 2022 წლის 13 აპრილს ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოში წარდგენილ №... და №... განცხადებებზე დართული საკადასტრო აზომვითი ნახაზების შესაბამისად დგინდება, რომ საპროექტო მიწის ნაკვეთის (დაზუსტებული ფართობი 3532.00 კვ.მ.) გამიჯვნის შედეგად წარმოიქმნება სამი მიწის ნაკვეთი (ფართობი: 935 კვ.მ; 2108 კვ.მ; 489 კვ.მ), ხოლო, გამიჯვნის შედეგად წარმოქმნილი ერთ-ერთი, კერძოდ, 2108 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საზოგადოებრივი სივრცის (გზის) მხრიდან ვერ დააკმაყოფილებს საცხოვრებელი ზონა 1-სთვის სამშენებლოდ დადგენილ მინიმალური სიგანის პარამეტრს (მინიმალური სიგანე 9 მეტრი), რაც წარმოქმნილი მიწის ნაკვეთის (2108 კვ.მ) განაშენიანების რეგულირების წესებთან შეუსაბამობას განაპირობებს და შემდგომში გამორიცხავს მისი განვითარების შესაძლებლობას სპეციალური ზონალური შეთანხმების საფუძველზეც.

კასატორის განმარტებით, მოქმედი კანონმდებლობით განსაზღვრულია მიწის ნაკვეთზე შენობის განთავსების წესები, რომელთაგანაც ერთ-ერთ ასეთ წესს წარმოადგენს ის, რომ არ მოხდეს შენობის საანგარიშო ზედაპირის განთავსება სამეზობლო საზღვრების მხარეს, მიჯნის ზონაში ღიობით, ასევე აივნით, ერკერით ან ტერასით. მიჯნის ზონა კი, წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილს, რომელიც სამეზობლო საზღვრიდან დაშორებულია 3 მ.-ზე ნაკლები მანძილით. მოცემულ შემთხვევაში, საქმის მასალებში წარმოდგენილი დოკუმენტაციის შესწავლის შედეგად ვერ დგინდება, განმცხადებლის მოთხოვნის შესაბამისად ქ. თბილისში, სოფელი ..., ...ს ჩიხი №..., №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გამიჯვნის შემთხვევაში, 489 კვ.მ ფართობის მქონე წარმოქმნილ მიწის ნაკვეთზე მდებარე შენობასთან (04 შენობა-ნაგებობა) მიმართებით დაცული იქნება თუ არა მიჯნის ზონაში 2108 კვ.მ ფართობის მქონე მიწის ნაკვეთის სამეზობლო საზღვრის მხარეს შენობა-ნაგებობის საანგარიშო ზედაპირის განთავსების წესები.

კასატორის განმარტებით, საყურადღებოა, სასამართლოს განმარტება მიწის ნაკვეთის სიგანის გამოთვლასთან დაკავშირებით. სააპელაციო პალატამ დაადგინა სიგანე, რომელიც არ გამომდინარეობს არც ნორმის სიტყვა-სიტყვითი და არც ლოგიკური განმარტებიდან. კანონმდებელი პირდაპირ, ცალსახად, არაორაზროვნად უთითებს, რომ მიწის ნაკვეთის სიგანედ მიიჩნევა საზოგადოებრივი სივრცის მხარე/ქუჩის მხარე, ანუ მიწის ნაკვეთის ის ნაწილი, რომელიც უშუალოდ არის დაკავშირებული ქუჩასთან ან სხვა საზოგადოებრივ სივრცესთან. შესაბამისად, მხოლოდ ამ ნაწილის გაბარიტული ზომის შემოწმება ხდება იმის დასადგენად, არის თუ არა მიწის ნაკვეთი კონკრეტული ფუნქციური ზონისთვის დადგენილ პარამეტრებთან შესაბამისობაში. ერთი მხრივ, სასამართლო განმარტავს, რომ ნორმის მიზანს წარმოადგენს მიწის ნაკვეთების სამშენებლოდ იმგვარი განვითარება, როდესაც სრულად არის უზრუნველყოფილი მისი კავშირი ქუჩასთან ან სხვა საზოგადოებრივ სივრცესთან, რაც საბოლოოდ ქმნის მოწესრიგებულ გეგმარებას და მიწის ნაკვეთებთან სათანადო მისასვლელების არსებობას, მეორე მხრივ, უთითებს, რომ მიჯნის ზონისა და ჩაუხედაობის პრინციპის დაცვა, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში არ უნდა გახდეს გამიჯვნაზე უარის თქმის საფუძველი, ვინაიდან, მოსარჩელე მიჯნავს მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთს და თან სამივე რჩება მის საკუთრებაში. სააპელაციო პალატის აღნიშნულ მსჯელობა დაუსაბუთებელია, ვინაიდან, სამომავლოდ მიწის ნაკვეთის გასხვისების შემთხვევაში, სავარაუდოა, რომ დაცული არ იყოს სამეზობლო საზღვრები, რაც შესაძლოა გახდეს ახალი დავის დაწყების საფუძველი. სწორედ, მიწის ნაკვეთების მსგავსი ქაოტური გამიჯვნა ქმნის ჩაუხედავობის პრინციპის დარღვევით გამოწვეულ სხვადასხვა პრობლემას, ხშირ შემთხვევაში კი, გამიჯნულ მიწის ნაკვეთებს აღარ რჩება მისასვლელი გზა, რაც იწვევს სამეზობლო დავებს აუცილებელი გზის მოთხოვნის საფუძველით და ა.შ. მიწის ნაკვეთების გამიჯვნის დროს გათვალისწინებულ უნდა იქნეს მეზობელი ნაკვეთების მესაკუთრეთა ინტერესები, რათა არ დაირღვეს ჩაუხედავობის ნორმები; ნაკვეთების მსგავსი გამიჯვნა ერთმნიშვნელოვნად დაარღვევს არამხოლოდ ჩაუხედავობის პრინციპს, არამედ, სატრანსპორტო მიღწევადობას, ბუნებრივ განათებულობას და ინსოლაციის ნორმებს.

5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 25 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 24 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 24 მარტის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საკითხის შემოწმება განისაზღვრა მხარეთა დასწრებით.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში.

საქმეზე დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ა) ქ. თბილისში, სოფელი ..., ...ს ..., №...-ში მდებარე უძრავი ქონება, საკადასტრო კოდით ..., თანასაკუთრების უფლებით აღრიცხულია უ. ა-ისა (2/7 ნაწილი) და მ. ა-ის (5/7 ნაწილი) სახელზე. ნაკვეთის საკუთრების ტიპი - თანასაკუთრება, ნაკვეთის დანიშნულება - სასოფლო-სამეურნეო, დაზუსტებული ფართობი 3532.00კვ.მ, შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი: №1, №2, №3, №4 (ს.ფ 15); ბ) 2022 წლის 17 მარტს, მ. ა-იმა №... განცხადებით მიმართა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს და მოითხოვა ქ. თბილისში, სოფელი ..., ...ს ..., №..., №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გამიჯვნასთან დაკავშირებით სააგენტოს პოზიციის მომზადება. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს 2022 წლის 28 მარტის №16-01220873645 წერილით მ. ა-ის ეცნობა, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს მიერ საკითხთან დაკავშირებით სრულყოფილად მსჯელობისთვის საჭირო იყო წარედგინა განახლებული ფოტოფიქსაცია გამიჯვნის ხაზთან მდებარე 04 შენობა-ნაგებობის მხოლოდ გამიჯვნის მხარეს არსებული ფასადის სრულყოფილად ჩვენებით, რეესტრის მიერ მინიჭებული ნუმერაციისა და თარიღის მითითებით. ასევე, საჭირო იყო სქემაზე დატანილიყო გამიჯვნის შემდგომ წარმოქმნილ 2018 კვ.მ საკადასტრო ერთეულთან მისასვლელი გზის სიგანე. ამასთან, ვინაიდან აღნიშნული ტერიტორია სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკუთრებაში იმყოფებოდა, საჭირო იყო ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს პოზიციის წარდგენა აღნიშნული გზით სარგებლობასთან დაკავშირებით (ს.ფ 102); გ) 2022 წლის 13 აპრილს, მ. ა-იმა №... განცხადებით მიმართა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს და მოითხოვა ქ. თბილისში, სოფელი ..., ...ს ..., №..., №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გამიჯვნასთან დაკავშირებით სააგენტოს პოზიციის მომზადება. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს 2022 წლის 18 აპრილის №16-012221084317 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტით, მ. ა-ის განემარტა, რომ მიწის ნაკვეთისათვის განაშენიანების რეგულირების პარამეტრების დადგენა ხდება საკადასტრო ერთეულის საზოგადოებრივი სივრცის (გზის) მხრიდან, ხოლო, წარდგენილი სქემის შესაბამისად №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის გამიჯვნის შემთხვევაში წარმოქმნილი 2108 კვ.მ მიწის ნაკვეთი, საზოგადოებრივი სივრცის/გზის მხრიდან, ვერ დააკმაყოფილებს „ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების დამტკიცების შესახებ“ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით მიწის ნაკვეთისათვის დადგენილ მინიმალური სიგანის პარამეტრს. ამავე აქტით განმცხადებელს ეცნობა, რომ წარდგენილი დოკუმენტაციით ვერ დგინდებოდა, ხდებოდა თუ არა №14-39 დადგენილებით დამტკიცებული განაშენიანების რეგულირების წესებით განსაზღვრული სამეზობლო საზღვრებს შორის დაშორების მანძილების დაცვა, ტერიტორიაზე არსებული 04 შენობა-ნაგებობის ღიობ(ებ)თან მიმართებაში. შესაბამისად, სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო მოკლებული იყო შესაძლებლობას დაეფიქსირებინა დადებითი პოზიცია წარდგენილი დოკუმენტაციის შესაბამისად, მიწის ნაკვეთის (საკადასტრო კოდი: №...) გამიჯვნასთან დაკავშირებით (ს.ფ 16-17); დ) 2022 წლის 17 მაისს, მ. ა-იმა №19/01221373455-01 ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და მოითხოვა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს 2022 წლის 18 აპრილის №16-012221084317 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის ბათილად ცნობა. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის 2022 წლის 15 ივლისის №614 ბრძანებით, არ დაკმაყოფილდა მ. ა-ის 2022 წლის 17 მაისის №19/01221373455-01 ადმინისტრაციული საჩივარი და ძალაში დარჩა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს 2022 წლის 18 აპრილის №16-012221084317 ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი (ს.ფ 62-66, 54-61).

საკასაციო პალატა განმარტავს, რომ მოცემულ შემთხვევაში ადმინისტრაციული ორგანოს პოზიციას მიწის ნაკვეთების გამიჯვნის მიზანშეუწონლად მიჩნევასთან დაკავშირებით საფუძვლად დაედო ის გარემოება, რომ №... საკადასტრო ერთეულის გამიჯვნისას წარმოქმნილი 2108 კვ.მ მიწის ნაკვეთი საზოგადოებრივი სივრცის (გზის) მხრიდან ვერ დააკმაყოფილებს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით სამშენებლო მიწის ნაკვეთისთვის დადგენილ მინიმალური სიგანის პარამეტრს. ამასთან, მოპასუხის მოსაზრებით, ვერ დგინდება ხდება თუ არა სამეზობლო საზღვრებს შორის დაშორების მანძილების დაცვა ტერიტორიაზე არსებული 04 შენობა-ნაგებობის ღიობებთან მიმართებაში.

საკასაციო პალატა მიუთითებს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებაზე, რომლითაც დამტკიცებულია „ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესები“. წესები შედგენილია „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ საქართველოს კანონისა და „ტექნიკური რეგლამენტის დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების ძირითადი დებულებების დამტკიცების თაობაზე“ საქართველოს მთავრობის 2014 წლის 15 იანვრის №59 დადგენილების მოთხოვნათა შესაბამისად, წარმოადგენს რა ქალაქთმშენებლობითი რეგულირების სისტემის ნაწილს, არეგულირებს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიებისათვის, მათ შორის, კულტურული მემკვიდრეობის უძრავ ძეგლებზე და ძეგლების ტერიტორიაზე, ქალაქთმშენებლობის სპეციფიკურ სამართლებრივ ურთიერთობებს, განსაზღვრავს ამ სამართალურთიერთობის მონაწილეთა და მესამე პირთა უფლება-მოვალეობებს (1.1 მუხლი).

მითითებული წესების მე-15 მუხლის მე-2 პუნქტის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, საცხოვრებელი ზონა (სზ) მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ საცხოვრებელი გამოყენების ტერიტორიებს. ამავე მუხლის მე-5 პუნქტის „ი“ ქვეპუნქტის მიხედვით კი, საცხოვრებელი ზონა 1 (სზ-1) არის დაბალი ინტენსივობის ერთგვაროვანი საცხოვრებელი ქვეზონა, რომელიც მოიცავს მხოლოდ არსებულ/დაგეგმილ სასოფლო-სააგარაკო განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არასასოფლო-სამეურნეო ან/და საკარმიდამო გამოყენების სასოფლო-სამეურნეო დანიშნულების მიწის ნაკვეთებს.

ზემოაღნიშნული წესების მე-16 მუხლის 1-ლი პუნქტის „ი“ ქვეპუნქტის თანახმად, სზ-1 – განაშენიანების დომინირებული სახეობაა ინდივიდუალური საცხოვრებელი სახლები. დასაშვებია ამ წესების დანართი 1-ით განსაზღვრული ძირითადი და სპეციალური (ზონალური) შეთანხმებით დაშვებული სახეობები: განაშენიანების რეგულირების პარამეტრები: კ-1 - 0,5, კ-2 - 0,8, კ-3 - 0,4; მიწის ნაკვეთის ფართობი და ზომები: მინიმალური ფართობი 200/600*კვ.მ, მინიმალური სიგანე - 9 მეტრი, მინიმალური სიღრმე - 15 მეტრი. ამავე მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, ამ მუხლის მიზნებისთვის, თუ მიწის ნაკვეთს არ გააჩნია სწორკუთხა ფორმა, მის სიგანედ მიჩნევა საზოგადოებრივი სივრცის/ქუჩის მხარე საზღვრების გაბარიტული ზომა, რომლის მიმართ მართობული ზომა მიიჩნევა მის სიღრმედ.

საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეზე განმარტა, რომ კანონი არის კანონმდებლის მიზნის განხორციელების ინსტრუმენტი და ამიტომ ის უნდა განიმარტოს მიზანმიმართულად. სასამართლომ უნდა გამოიყენოს განმარტების ისეთი წესები, რომლის მიხედვით კანონი უნდა იყოს განმარტებული კანონმდებლის მიზნისა და მისი განხორციელების შესაძლებლობის ფარგლებში. ამდენად, კანონის განმარტებისას, დადგენილ უნდა იქნეს კანონმდებლის ნება და მიზანი, რაც მხოლოდ გრამატიკული განმარტებით ვერ მიიღწევა. სასამართლომ უნდა იხელმძღვანელოს კანონმდებლის განზრახვით, როგორც ნორმის განმარტების საშუალებით. კანონის განმარტება ემყარება გარკვეულ პრინციპებს: ობიექტურობის პრინციპს, რაც გულისხმობს, რომ განმარტება უნდა ეფუძნებოდეს კანონის ტექსტს და გამოხატავდეს კანონმდებლის ნებას; ერთიანობის პრინციპს ყოველი ნორმა წაკითხულ უნდა იქნეს არა ამოგლეჯილად, არამედ სისტემურად, კანონის ტექსტის ლოგიკურ ჭრილში; გენეტიკური განმარტების პრინციპს - გათვალისწინებულ უნდა იქნეს კანონმდებლის მიზანი და განზრახულობა. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში კანონი უნდა განიმარტოს აღნიშნული პრინციპების დაცვით (საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინებები/გადაწყვეტილებები, მ.შ. ბს-479-459(კ-10) 21 ოქტომბერი, 2010 წელი; №ბს-10(კ-20) 9 ივლისი, 2020 წელი). ნორმის განმარტება საჭიროებს გამოსაყენებელი ნორმის ნამდვილი არსის გარკვევას და კანონმდებლის კონკრეტული მიზნის დადგენას (იხ. სუსგ., ბს-520-515(კ-11), 15.09.2012წ.)

მოცემულ შემთხვევაში სადავო არ არის, რომ №... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთს არ გააჩნია სწორკუთხა ფორმა. ზემოაღნიშნული ნორმა კი, ასეთ შემთხვევებში მიუთითებს, რომ უნდა მოხდეს საზოგადოებრივი სივრცის/ქუჩის მხარეს არსებული საზღვრების გაბარიტული ზომების გათვალისწინება. ნორმის სიტყვა-სიტყვითი განმარტებიდან არ გამომდინარეობს მიწის ნაკვეთის სიგანის განსაზღვრა მოხდეს მხოლოდ ერთი - უშუალოდ ქუჩის მომიჯნავე საზღვრის ზომით. ნორმაში საუბარია არა საზღვრის გაბარიტული ზომით სიგანის განსაზღვრაზე, არამედ ნორმა მრავლობით რიცხვში ასახელებს „საზღვრებს“ და მოითხოვს სიგანის განსაზღვრას საზოგადოებრივი სივრცის/ქუჩის მხარე საზღვრების გაბარიტული ზომებით. შესაბამისად, №... საკადასტრო კოდის მქონე მიწის ნაკვეთის სიგანე უნდა მიჩნეულიყო არა ერთი საზღვრის, არამედ საზოგადოებრივი სივრცის/ქუჩის მხარეს არსებული ყველა საზღვრის გაბარიტული ზომების შეკრებით. საკასაციო პალატა ხაზგასმით აღნიშნავს, რომ აღნიშნული ნორმა არ იძლევა სხვაგვარი განმარტების საფუძველს და ადმინისტრაციული ორგანოს პოზიცია, რომ სიგანე განსაზღვრულ უნდა იქნეს უშუალოდ ქუჩის მომიჯნავე საზღვრის ზომით, ეწინააღმდეგება ამავე ნორმის დანაწესს. ასეთ პირობებში, დაუსაბუთებელია ადმინისტრაციული ორგანოს პოზიცია, რომლის მიხედვითაც, მიწის ნაკვეთის სიგანედ მიჩნეულ იქნა უშუალოდ ქუჩის მომიჯნავედ არსებული საზღვრის ზომა. ამასთან, სადავო არ არის, რომ ყველა საზღვრის ზომის შეკრებით, გამიჯნული მიწის ნაკვეთი დააკმაყოფილებს მინიმალური სიგანის პარამეტრს. ამდენად, საკასაციო პალატა არ იზიარებს მოპასუხის პოზიციას გამიჯვნის შედეგად წარმოქმნილი 2108 კვ.მ მიწის ნაკვეთის მიერ მინიმალური სიგანის პარამეტრის დაუკმაყოფილებლობასთან მიმართებით.

„ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესების“ 30-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, მიჯნის ზონა წარმოადგენს მიწის ნაკვეთის იმ ნაწილს, რომელიც მიწის ნაკვეთის სამეზობლო საზღვრებიდან დაშორებულია 3,0 მეტრ მანძილზე ნაკლებით. ამავე მუხლის მე-10 პუნქტის საფუძველზე, მიწის ნაკვეთის მიჯნის ზონაში განთავსებულად ითვლება შენობა ან მისი ნაწილი, რომელიც სამეზობლო საზღვრიდან 3.0 მეტრზე ნაკლები მანძილით არის დაშორებული. მე-11 პუნქტის მიხედვით, შენობის საანგარიშო ზედაპირის ან მისი ნაწილის განთავსება მიწის ნაკვეთის მიჯნის ზონაში დასაშვებია სამეზობლო საზღვრის მხარეს ღიობის, ასევე აივნის, ერკერის და ტერასის გარეშე, გარდა შენობის ბოლო სართულის გადახურვაზე მოწყობილი ტერასისა. ეს პირობა არ ეხება ამ მუხლის მე-12, მე-13 და მე-14 პუნქტებით განსაზღვრულ შემთხვევებს.

განსახილველ შემთხვევაში, სააპელაციო სასამართლოს მიერ მართებულად განიმარტა, რომ მიჯნის ზონისა და ჩაუხედავობის პრინციპის დაცვა, ამ კონკრეტულ შემთხვევაში, არ უნდა გახდეს გამიჯვნაზე უარის თქმის საფუძველი, ვინაიდან მოსარჩელე მიჯნავს მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთს, თუმცა გამიჯნული მიწის ნაკვეთები კვლავ მის საკუთრებაში რჩება. ასეთ პირობებში კი, ადმინისტრაციული ორგანოს მითითება, რომ უცნობია, გამიჯნული მიწის ნაკვეთის მომავალში სხვა პირის მიერ შეძენის შემთხვევაში, დაცული იქნება თუ არა სამეზობლო საზღვრები, საფუძველს მოკლებულია და ვერ გახდება მ. ა-ის მოთხოვნის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის წინაპირობა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ მოსარჩელის მიერ წარდგენილი დოკუმენტაცია ქმნიდა №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთების გამიჯვნის მიზანშეწონილად მიჩნევის შესაძლებლობას. ამდენად, მართებულია, სააპელაციო სასამართლოს დასკვნა სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლების არსებობის შესახებ.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

სახეზე არ არის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, ამდენად, საკასაციო პალატა საკასაციო საჩივრებს მიიჩნევს დაუშვებლად.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 4 ივნისის განჩინება;

3. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს (ს/ნ 205393689) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 10.10.2024წ. №15307 საგადახდო მოთხოვნით გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. მაკარიძე

ქ. ცინცაძე

ბ. შონია