№ბს-923(2კ-24) 14 აპრილი, 2025 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

გენადი მაკარიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ბადრი შონია

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 13 დეკემბრის განჩინების გაუქმების თაობაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - შპს „ო...“).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. შპს „ო...მა“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის მიმართ.

მოსარჩელემ მოითხოვა: ა) ბათილად იქნეს ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2019 წლის 9 ოქტომბრის №19.1062.1371 განკარგულება ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებაში ცვლილების შეტანის თაობაზე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დადგენილების პროექტის მოწონებაზე უარის თქმის შესახებ №... საკადასტრო კოდის მიწის ნაკვეთის ნაწილში; ბ) ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობას დაევალოს, გამოსცეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომლითაც მოწონებული იქნება ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებაში ცვლილების შეტანის თაობაზე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დადგენილების პროექტი №... საკადასტრო კოდის მიწის ნაკვეთზე სამრეწველო ზონა 1-ის საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა 1-ით ცვლილების თაობაზე.

2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2019 წლის 16 დეკემბრის განჩინებით საქმეში მესამე პირად საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის მე-16 მუხლის მე-2 ნაწილით ჩაერთო ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახური.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2021 წლის 10 სექტემბრის განჩინებით ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურის უფლებამონაცვლედ ცნობილ იქნა სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო.

3. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილებით შპს „ო...ს“ სარჩელი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა. სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2019 წლის 9 ოქტომბრის №19.1062.1371 განკარგულება ქალაქ თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ში მდებარე, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის ნაწილში და მოპასუხეს დაევალა, საქმის გარემოებების სათანადო გამოკვლევისა და შეფასების შედეგად გამოსცეს ახალი აქტი.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს მიერ.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 13 დეკემბრის განჩინებით ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის სსიპ ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს სააპელაციო საჩივრები არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილება.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 13 დეკემბრის განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს მიერ.

5.1 კასატორი - სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტო აღნიშნავს, რომ 2019 წლის 26 სექტემბრის №01192693556-67 განცხადების საფუძველზე დაიწყო ადმინისტრაციული წარმოება ქალაქ თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი: ...) სამრეწველო ზონა 1-ის (ს-1) საზოგადოებრივ-საქმიან ზონა 1-ით (სსზ-1) ცვლილების მოთხოვნით. საყურადღებოა, რომ საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა 1-ისთვის (სსზ-1) კანონმდებლობით დადგენილი ინტენსივობა არ შეესაბამება მიმდებარედ არსებულ განაშენიანებას. №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი ტერიტორიულ-სტრუქტურული ზონირების მიხედვით, მდებარეობს პერიფერიულ ზონაში (პზ), რომელიც წარმოადგენს დედაქალაქის ტერიტორიების ათვისების დაბალი ხარისხის ნიშნით გამოყოფილ ტერიტორიულ ელემენტს და ემიჯნება გაუნაშენიანებელ ტერიტორიას. საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა 1 (სსზ-1) მოიცავს საქალაქო განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში (მათ შორის გკ-ზე) არსებულ/დაგეგმილ საზოგადოებრივი გამოყენების (და მის დამხმარე) ტერიტორიებს. გარდა აღნიშნულისა, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის მიმდებარედ, დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით, არ არის განსაზღვრული საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა. შესაბამისად, საპროექტო მიწის ნაკვეთზე სამრეწველო ზონა 1-ის (ს-1) საზოგადოებრივ-საქმიან ზონა 1-ით (სსზ-1) ცვლილებით მოხდება განაშენიანების ერთიანი სტრუქტურის რღვევა და ფრაგმენტული სახით ფუნქციური ზონის ცვლილება, რაც შექმნის ცუდ პრეცენდენტს მიმდებარე ტერიტორიისთვის.

5.2 კასატორი - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობა აღნიშნავს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების საქალაქო სამსახურში 2019 წლის 26 სექტემბრის №01192693556-67 განცხადების საფუძველზე დაიწყო ადმინისტრაციული წარმოება ქალაქ თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ში მდებარე მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი ...) სამრეწველო ზონა 1-ის (ს-1) საზოგადოებრივ-საქმიან ზონა 1-ით (სსზ-1) ცვლილების მოთხოვნით. №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2014 წლის 30 დეკემბრის №20-105 დადგენილებით დამტკიცებული დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით, ვრცელდებოდა სამრეწველო ზონა 1 (ს-1). ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებით დამტკიცებული დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის შესაბამისად, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ მიწის ნაკვეთზე ასევე, გავრცელდა სამრეწველო ზონა 1 (ს- 1).

კასატორი აღნიშნავს, რომ საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა 1-ისთვის (სსზ-1) კანონმდებლობით დადგენილი ინტენსივობა არ შეესაბამება მიმდებარედ არსებულ განაშენიანებას. №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი ტერიტორიულ-სტრუქტურული ზონირების მიხედვით, მდებარეობს პერიფერიულ ზონაში (პზ), რომელიც წარმოადგენს დედაქალაქის ტერიტორიების ათვისების დაბალი ხარისხის ნიშნით გამოყოფილ ტერიტორიულ ელემენტს და ემიჯნება გაუნაშენიანებელ ტერიტორიას. საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა 1 (სსზ-1) მოიცავს საქალაქო განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში (მათ შორის გკ-ზე) არსებულ დაგეგმილ საზოგადოებრივი გამოყენების (და მის დამხმარე) ტერიტორიებს. გარდა აღნიშნულისა, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის მიმდებარედ, დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვით, არ არის განსაზღვრული საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა. შესაბამისად, საპროექტო მიწის ნაკვეთზე სამრეწველო ზონა 1-ის (ს-1) საზოგადოებრივ-საქმიან ზონა 1-ით (სსზ-1) ცვლილებით მოხდება განაშენიანების ერთიანი სტრუქტურის რღვევა და ფრაგმენტული სახით ფუნქციური ზონის ცვლილება, რაც შექმნის ცუდ პრეცენდენტს მიმდებარე ტერიტორიისთვის.

რაც შეეხება მოსარჩელე მხარის მითითებას, თითქოსდა სადავოდ გამხდარი მთავრობის განკარგულებით იზღუდება საკუთრების უფლება, მოკლებულია სამართლებრივ საფუძვლებს, რადგან მოცემულ შემთხვევაში, №... საკადასტრო კოდზე რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთი 2016 წლის 30 დეკემბრის №20-105 დადგენილებით დამტკიცებული დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის მიხედვითაც (2014-2018 წლებში) და „დედაქალაქის მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის დამტკიცების შესახებ“ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებითაც (2019 წლის 15 მარტის შემდგომ) მოქცეულია სამრეწველო ზონა 1-ის (ს-1) ფარგლებში. შპს „ო...’’ მიწის ნაკვეთის მესაკუთრე გახდა ქალაქ თბილისის მერიის საჯარო სამართლის იურიდიული პირის ქონების მართვის სააგენტოს პირობების გარეშე გამოცხადებული აუქციონის 2016 წლის 17 ნოემბრის ე-34-26-20402 ხელშეკრულების საფუძველზე. გამომდინარე აქედან, შპს „ო...ს" მიერ მიწის ნაკვეთის აუქციონის გზით შეძენის დროისათვის, მასზე ვრცელდებოდა სამრეწველო ზონა 1 (ს-1). კომპანიისათვის, როგორც აუქციონში გამარჯვებული პირისთვის ცნობილი იყო ხელშეკრულების საგნის კონკრეტული მახასიათებლები, კერძოდ, მიწის ნაკვეთის ადგილმდებარეობა, კონფიგურაცია, ფართობი და ამასთან ერთად განსახილველი ტერიტორიის ზონალურ-ფუნქციონალური კუთვნილება. აღნიშნულის გათვალისწინებით, აპელირება სამრეწველო ზონა 1-ის (ს-1) საზოგადოებრივ-საქმიან ზონა 1-ით (სსზ-1) ცვლილების მართებულობაზე იმ ვითარებაში, როდესაც განსახილველი მიწის ნაკვეთი არასდროს ყოფილა აღნიშნული ფუნქციური ზონის ფარგლებში, უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია.

საპროექტო მიწის ნაკვეთზე №39-18 დადგენილებით ვრცელდება სამრეწველო ზონა 1 (ს-1), რაც წარმოადგენს შერეულ სამრეწველო ქვეზონას, რომელიც მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ საწარმოო და სამრეწველო გამოყენების ტერიტორიებს. მოსარჩელის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთი, მისი არსებული და დადგეგმილი განაშენიანებით წარმოადგენს სამრეწველო გამოყენების ტერიტორიას და მოთხოვნილი საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა 1-ისთვის (სსზ-1) კანონმდებლობით დადგენილი ინტენსივობა არ შეესაბამება მიმდებარედ არსებულ განაშენიანებას.

კასატორის განმარტებით, დაუსაბუთებელია სასამართლოს მითითება, რომლის მიხედვით მტკიცების ტვირთს სრულად ეკისრება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამომცემ ადმინისტრაციულ ორგანოს. მტკიცების ტვირთის კანონით დადგენილი წესით გადანაწილება ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტთან დაკავშირებით სარჩელის წარდგენისას არ გულისხმობს, რომ მოსარჩელე საერთოდ თავისუფდება სარჩელის დასაბუთების ვალდებულებისგან, ანუ იმ გარემოებების შესაბამისი მტკიცებულებებით დადასტურების მოვალეობისგან, რითაც მისი მოთხოვნა ფაქტობრივად და სამართლებრივად გამართლებული აღმოჩნდება. საქმის განხილვის არცერთ ეტაპზე მხარეს არ მიუთითებია იმ არსებით დარღვევაზე, რომელიც იქნებოდა გასაჩივრებული ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის საფუძველი.

6. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 12 სექტემბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის საკასაციო საჩივარი.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 4 ოქტომბრის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში.

საქმეზე დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ა) უძრავ ნივთზე, მდებარე ქ. თბილისი, ...ს ქუჩა №..., ს/კ ..., სსიპ ქონების მართვის სააგენტოს 2016 წლის 17 ნოემბრის №ე-334-26-20402 „პირობებით გამოცხადებული აუქციონის ხელშეკრულების“, 2016 წლის 14 ნოემბრის №... აუქციონში გამარჯვების დამადასტურებელი ოქმის და 2016 წლის 29 დეკემბრის №24676 საკუთრების დამადასტურებელი მოწმობის საფუძველზე რეგისტრირებულია შპს „ო...ს“ საკუთრების უფლება (ს.ფ 24-25); ბ) 2019 წლის 26 სექტემბერს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის ურბანული განვითარების სამსახურს წარედგინა №01192693556-67 განცხადება ქალაქ თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ში მდებარე, შპს „ო...ს“ კუთვნილ, №... საკადასტრო კოდის მიწის ნაკვეთზე სამრეწველო ზონა 1-ის საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა 1-ით ცვლილების თაობაზე (ცვლილების ფართობი 5143 კვ.მ) (ს.ფ 52-54, 24-25); გ) ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2019 წლის 9 ოქტომბრის №19.1062.1371 განკარგულებით უარი ეთქვა ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს დადგენილების პროექტის მოწონებას შემდეგ საკითხზე - ქალაქ თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ში მდებარე, №... საკადასტრო კოდის მიწის ნაკვეთზე სამრეწველო ზონა 1-ის საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა 1-ით ცვლილება. აღნიშნულის საფუძვლად მიეთითა იმ გარემოებაზე, რომ მიწის ნაკვეთი მოქცეული იყო სასაფლაოების სანიტარული დაცვის არეალში, ამასთან, ცალკეულ მიწის ნაკვეთზე ფრაგმენტული სახით ზონის ცვლილება გამოიწვევდა ერთიანი გეგმარებითი სტრუქტურის დარღვევას (ს.ფ 52-54); დ) საქმეში წარმოდგენილია „ქ. თბილისი, ...ს ქ. №... (ს/კ...) ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2019 წლის 9 ოქტომბრის №19.1062.1371 განკარგულებით გაცემული უარყოფითი შედეგის საწინააღმდეგო ქალაქგეგმარებითი არგუმენტაცია“ (ქალაქგეგმარებითი დასკვნის ავტორი ნ. ა-ე (არქიტექტორი); ქალაქგეგმარებითი დასაბუთების ალბომი - დ. ჯ-ე (2021წ.)), რომლის თანახმად, საპროექტო არეალს და მის მიმდებარე ტერიტორიას, საკრებულოს 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებით განესაზღვრა სამრეწველო ზონა 1-ის სტატუსი. მითითებული ზონა უდგინდებოდა ასევე ადრე (2014-2018 წლებში) მოქმედი დედაქალაქის პერსპექტიული განვითარების გრაფიკული ნაწილის რუკითაც. როგორც კონკრეტულად წარმოდგენილ საკვლევ არეალში, ისე ქალაქის მასშტაბით არაერთ მსგავს ტერიტორიაზე, სამრეწველო ზონის სტატუსი დადასტურებულია ადრე მოქმედი და დღეს უკვე ხშირად უფუნქციოდ მიტოვებული საწარმოო ობიექტებიდან გამომდინარე. შესაბამისად, რიგ შემთხვევებში ეს მონაცემები უკვე ხანდაზმულია და საჭიროებს რეალურ სიტუაციასთან გადამოწმებას და თანხვედრაში მოყვანას. ამასთან, კონკრეტულად განსახილველი მიწის ნაკვეთი მოქცეულია ქალაქის განაშენიანების კონტურის საზღვრის არეალში, რომლის სამშენებლო განვითარების შესაძლებლობა უკვე დადასტურდა 2019 წლის 15 მარტის №39-18 დადგენილებით დამტკიცებული დედაქალაქის ახალი მიწათსარგებლობის დოკუმენტით. ამავე დოკუმენტის შესაბამისად, №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული მიწის ნაკვეთის მიმდებარედ გავრცელებულ სამრეწველო ზონა 1-ის არეალში მოყოლილი სივრცეები შედგება როგორც მიტოვებული და ხშირ შემთხვევაში ამორტიზებული განაშენიანების მკაფიო მაგალითებისგან, ისე მოიცავს განაშენიანების მაღალი და საშუალო ინტენსივობით დაზუსტებული საცხოვრებელი ქვეზონების ტერიტორიებსაც. ასეთია მაგალითად: საცხოვრებელი ზონა 6 (სზ - 6) და საცხოვრებელი ზონა 5 (სზ - 5). ჩატარებული კვლევით დასტურება, რომ ქალაქის მასშტაბით არაერთი ყოფილი სამრეწველო ზონა 1-ის არელაში, მთელ რიგ შემთხვევაში მოხდა მაღალი ინტენსივობის საცხოვრებელი სახლების კომპლექსების გაჩენა. აღნიშნული პროცესის მაპროვოცირებელ არგუმენტად შეგვიძლია ჩავთვალოთ ყოფილი ს-1-ის საკუთრებაში არსებული მიწის ნაკვეთების საკმაოდ დიდი ფართობი; მათი პირვანდელი პროფილის არააქტუალურობა ქვეყნის განვითარების სტრატეგიაში; თანამედროვე ტექნოლოგიების ფარგლებში სამრეწველო დანიშნულების ნაგებობის მასშტაბის შემცირების შესაძლებლობა, რაც თავისთავად ათავისუფლებს ძველი ნაგებობების მიერ ათვისებულ ტერიტორიებს; ასევე დედაქალაქის ინფრასტრუქტურული განვითარება და ზრდა, რაც ადრე პერიფერიულ უბნებში მდებარე ტერიტორიებს სულ უფრო და უფრო აახლოვებს მის ცენტრალურ ნაწილთან და უფრო აქტუალურ ხდის მათი ახალი, უფრო საჭირო და მოთხოვნადი ფუნქციით განვითარებას. ამავე დასკვნის თანახმად, მდინარე ოკადირისხევის კალაპოტი ქმნის საკმაოდ ღრმა გეოგრაფიულ გარღვევას, სასაფლაოს არეალს და დაინტერესებაში არსებულ სივრცეს შორის, შესაბამისად, ტოპოგრაფიულად მათ არ აქვთ კავშირი ერთმანეთთან. ამასთან, შეზღუდვის არეალი რეგულირდება სნდწ-ით „ქალაქისა და სოფლის დასახლების დაგეგმარება და განაშენიანება“. ქალაქის მასშტაბით არსებული სასაფლაოების შეზღუდვის არეალების კვლევისას, ფიქსირდება არაერთი უზუსტობა, როგორიც არის მაგალითად აეროგადაღებით დადასტურებულ სასაფლაოზე შეზღუდვის არეალის გამორჩენა, ან მისი მექანიკური გავრცელება მიმდებარედ ჩამოყალიბებული რელიეფის გეორგაფიული თავისებურებების იგნორირებით. ასევე გვხვდება უამრავი მაგალითი, როცა სასაფლაოს სანიტარული დაცვის არეალში მიმდინარეობს ახალი მშენებლობები. შესაბამისად, ეს შეზღუდვა წლების მანძილზე არც ყოფილა დაცული ქალაქის მასშტაბით სასაფლაოების პირას მდებარე ტერიტორიების სამშენებლო განვითარების მოთხოვნისას. ამავე დოკუმენტის თანახმად, ფრაგმენტული ზონის ცვლილებაა განხორციელებული 2014-2018 წლებში მოქმედ ზონირების რუკაში ... და ... მიწის ნაკვეთზე, სადაც ს-1 შეცვლილია სზ-5-ით (ს.ფ 174-207).

საკასაციო პალატა პირველ რიგში განმარტავს, რომ შპს „ო...ს“ სააპელაციო წესით არ გაუსაჩივრებია თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2022 წლის 11 აპრილის გადაწყვეტილება. შესაბამისად, მის მიერ არც თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 13 დეკემბრის განჩინება გასაჩივრებულა საკასაციო წესით. ამდენად, საკასაციო სასამართლოს მსჯელობის საგანს წარმოადგენს მხოლოდ სარჩელის დაკმაყოფილებული ნაწილი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს შპს „ო...სთვის“ მის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე გავრცელებული სამრეწველო ზონა 1-ის საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა 1-ით ცვლილების შესახებ დადგენილების პროექტის მოწონებაზე უარის თქმის კანონიერება.

საკასაციო სასამართლო თავდაპირველად მიუთითებს საქართველოს სივრცის დაგეგმარების, არქიტექტურული და სამშენებლო საქმიანობის კოდექსზე, რომელიც არეგულირებს საქართველოს სივრცის დაგეგმარებისა და ქალაქთმშენებლობითი გეგმების სისტემას, მის ძირითად პრინციპებს, მიზნებსა და ამოცანებს, სივრცის დაგეგმარებისა და ქალაქთმშენებლობითი გეგმების იერარქიასა და შემადგენლობას, მათი შემუშავებისა და დამტკიცების წესებს (1.1,,ა“ მუხლი). დასახელებული კოდექსის მე-8 მუხლის მიხედვით, განმტკიცებულია სივრცის დაგეგმარებისა და ქალაქმშენებლობითი დაგეგმვის სახელმძღვანელო პრინციპები და გეგმების ახალ გარემოებებთან შესაბამისობა. ამავე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, სივრცის დაგეგმარება და ქალაქთმშენებლობითი დაგეგმვა ემყარება მდგრადი განვითარების პრინციპებს, რომლებიც უზრუნველყოფს შესაბამისი ტერიტორიის გამოყენებისა და განვითარების ეკონომიკური და სოციალური წინაპირობების ჰარმონიზაციას საგანგებო სიტუაციების რისკის შემცირების და გარემოსდაცვით მოთხოვნებთან. ამ მიზნით, სივრცის დაგეგმარება და ქალაქთმშენებლობითი დაგეგმვა ხორციელდება სხვადასხვა პრინციპების დაცვით, მათ შორის: ა) როგორც დასახლებულ ტერიტორიაზე, ისე დაუსახლებელ ტერიტორიაზე ადამიანისათვის ღირსეული საარსებო პირობების შექმნისა და შენარჩუნების მიზნით; ბ) ქვეყნის ეკონომიკური, სოციალური და ეკოლოგიური განვითარებისათვის თანაბარი წინაპირობების შექმნის, განვითარების გრძელვადიანი პოტენციალის შენარჩუნების და სათანადო უზრუნველყოფის და სხვა პრინციპების დაცვის მიზნით. ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, სივრცის დაგეგმარებისა და ქალაქთმშენებლობითი დაგეგმვის სახელმძღვანელო პრინციპების გათვალისწინება სავალდებულოა დაგეგმვის უფლებამოსილების მქონე ადმინისტრაციული ორგანოსთვის, ხოლო მე-3 ნაწილის თანახმად, სივრცის დაგეგმარებისა და ქალაქთმშენებლობითი დაგეგმვის პროცესში ცალკეულ ტერიტორიებზე სივრცით კატეგორიასა და ფუნქციურ ზონას შორის შეუსაბამობის შემთხვევაში საკითხი ამ კოდექსის მე-9 მუხლით დადგენილ მოთხოვნათა შესაბამისად უნდა გადაწყდეს. მითითებული მუხლის თანახმად, საჭიროების შემთხვევაში, ინტერესთა შეჯერების პროცესში წარმოდგენილი და გათვალისწინებული უნდა იქნეს სივრცის დაგეგმარებისა და ქალაქთმშენებლობითი დაგეგმვის ალტერნატიული გადაწყვეტები და სივრცის დაგეგმარებისა და ქალაქთმშენებლობითი დაგეგმვის პროცესში უფლებამოსილი ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია უზრუნველყოს ყველა მნიშვნელოვანი საჯარო ინტერესისა და კერძო ინტერესის შეწონასწორება და დაბალანსება.

საკასაციო პალატა მიუთითებს ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 2016 წლის 24 მაისის №14-39 დადგენილებით დამტკიცებულ „ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესებზე“, რომლის მიხედვითაც, განაშენიანების რეგულირების წესების მიზანია დედაქალაქის ტერიტორიაზე: ა) უძრავი ნივთების განვითარების, გამოყენების და მათში ცვლილებების შეტანის პროცესების რეგულირება; ბ) სამშენებლო საქმიანობისათვის ტერიტორიებისა და მიწის ნაკვეთ(ებ)ის გამოყენების სპეციფიკური პირობების დადგენა (1.2 მუხლი).

ზემოაღნიშნული წესების მე-15 მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, უფლებრივი ზონირების განხორციელების მიზნით დედაქალაქის ტერიტორია იყოფა მიწათსარგებლობის გენერალური გეგმის გადაწყვეტების შესაბამის ზოგად ფუნქციურ ზონებად და განაშენიანების რეგულირების გეგმების გადაწყვეტების შესაბამის კონკრეტულ ფუნქციურ ზონებად (ქვეზონებად). ამავე მუხლის მე-2 პუნქტის „თ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სამრეწველო ზონა (ს) მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ სამრეწველო გამოყენების ან/და ადამიანის ჯანმრთელობისათვის სახიფათო/მავნე ნივთიერებების მართვისთვის განკუთვნილ ტერიტორიებს. „ზ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე კი, საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა (სსზ) მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ საქმიანი, კომერციული და სხვა საზოგადოებრივი გამოყენების ტერიტორიებს. ამავე მუხლის მე-5 პუნქტის „უ“ ქვეპუნქტის თანახმად, სამრეწველო ზონა 1 (ს-1) არის შერეული სამრეწველო ქვეზონა, რომელიც მოიცავს თბილისის განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში არსებულ/დაგეგმილ საწარმოო და სამრეწველო გამოყენების ტერიტორიებს; ხოლო „რ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე საზოგადოებრივ-საქმიანი ზონა 1 (სსზ-1) არის საშუალო ინტენსივობის შერეული საზოგადოებრივ-საქმიანი ქვეზონა, რომელიც მოიცავს საქალაქო განაშენიანებული ტერიტორიების საზღვრებში (მათ შორის გკ-ზე) არსებულ/დაგეგმილ საზოგადოებრივი გამოყენების (და მის დამხმარე) ტერიტორიებს.

საკასაციო პალატის მითითებით, მიწის ნაკვეთის ფუნქციური ზონირება წარმოადგენს საკუთრების უფლების შინაარსისა და მესაკუთრის უფლებამოსილების დადგენის ერთ-ერთ სამართლებრივ საშუალებას (სუსგ 26.01.2021წ. საქმე №ბს-1112(კ-18)), ხოლო ურბანული განვითარების შეუქცევადობის გათვალისწინებით, კონკრეტულ ტერიტორიებზე ფუნქციური ზონების ცვლილება გარდაუვალი პროცესია, თუმცა ამასთანავე, უფლებრივი ზონირების თაობაზე გადაწყვეტილების მიღებისას დაგეგმვის და დაგეგმვის შენარჩუნების საჭიროების დასაბუთების პროცესში კანონმდებლობა მნიშვნელოვნად მიიჩნევს საჯარო და კერძო ინტერესების შეწონასწორებას და დაბალანსებას. დედაქალაქის განვითარების გენერალური გეგმა დამუშავებულია ქვეყნის სოციალურ-ეკონომიკური განვითარების მოსალოდნელი ტენდენციების გათვალისწინებით. შესაბამისად, დროთა განმავლობაში მასში ცვლილებების შეტანა და ფუნქციური ზონის ცვლილება სხვა ზონად, შეესაბამება მოქმედი კანონმდებლობით დადგენილ რეგულაციებს და მიზანს, თუმცა, აღსანიშნავია, რომ ცვლილების განხორციელებამ არაპროპორციულად და დაუსაბუთებლად არ უნდა შეზღუდოს მესაკუთრეთა კანონიერი ინტერესები.

მოცემულ შემთხვევაში გასაჩივრებული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი არ შეიცავს არანაირ დასაბუთებას მოსარჩელის საკუთრების უფლების შეზღუდვის კანონიერებასა და მართლზომიერებასთან მიმართებით, არამედ ეფუძნება მხოლოდ იმ გარემოებას, რომ მიწის ნაკვეთი მოქცეული იყო სასაფლაოების სანიტარული დაცვის არეალში, ამასთან, ცალკეულ მიწის ნაკვეთზე ფრაგმენტული სახით ზონის ცვლილება გამოიწვევდა ერთიანი გეგმარებითი სტრუქტურის დარღვევას.

საკასაციო პალატა კიდევ ერთხელ მიუთითებს საქმეში წარმოდგენილ „ქ. თბილისი, ...ს ქ. №... (ს/კ ...) ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2019 წლის 9 ოქტომბრის №19.1062.1371 განკარგულებით გაცემული უარყოფითი შედეგის საწინააღმდეგო ქალაქგეგმარებით არგუმენტაციაზე“ (ქალაქგეგმარებითი დასკვნის ავტორი ნ. ა-ე (არქიტექტორი); ქალაქგეგმარებითი დასაბუთების ალბომი - დ. ჯ-ე) და განმარტავს, რომ ადმინისტრაციული ორგანოს ზოგადი მითითება მოსარჩელის მიერ მოთხოვნილი ცვლილების განხორციელების შედეგად ერთიანი გეგმარებითი სტრუქტურის დარღვევასთან დაკავშირებით არ არის დასაბუთებული. მოპასუხეს არ უმსჯელია მიწის ნაკვეთზე გავრცელებული სამრეწველო ზონა 1-ის არსებულ ფაქტობრივ მდგომარეობასთან შესაბამისობის საკითხზე და შეფასება არ მიუცია მიმდებარე ტერიტორიებზე ფუნქციური ზონის ცვლილების საკითხისთვის. ასეთ პირობებში, ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ასევე არ შეფასებულა, სადავო აქტი ხომ არ არღვევდა საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-4 მუხლით განმტკიცებულ კანონის წინაშე თანასწორობის პრინციპს (4.3 მუხლი: საქმის გარემოებათა იდენტურობის შემთხვევებში დაუშვებელია სხვადასხვა პირის მიმართ განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება, გარდა კანონით გათვალისწინებული საფუძვლის არსებობისას).

რაც შეეხება სადავოდ აქტის გამოცემის საფუძვლად მითითებულ გარემოებას, რომ მიწის ნაკვეთი მოქცეული იყო სასაფლაოების სანიტარული დაცვის არეალში, საკასაციო პალატა კვლავ მიუთითებს „ქ. თბილისი, ...ს ქ. №... (ს/კ ...) ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობის 2019 წლის 9 ოქტომბრის №19.1062.1371 განკარგულებით გაცემული უარყოფითი შედეგის საწინააღმდეგო ქალაქგეგმარებით არგუმენტაციაზე“, რომელშიც აღნიშნულია, რომ მდინარე ოკადირისხევის კალაპოტი ქმნის საკმაოდ ღრმა გეოგრაფიულ გარღვევას, სასაფლაოს არეალს და დაინტერესებაში არსებულ სივრცეს შორის, შესაბამისად, ტოპოგრაფიულად მათ არ აქვთ კავშირი ერთმანეთთან. მითითებული გარემოება აგრეთვე არ ყოფილა გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე. ამავე ნორმის მე-2 ნაწილის თანახმად, დაუშვებელია ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილია, სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, ბათილად ცნოს იგი და ადმინისტრაციულ ორგანოს დაავალოს, ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი. საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის გამოყენების აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს სასამართლოს მხრიდან საქმის გარემოებების გამოკვლევისა და სადავო საკითხის არსებითად გადაწყვეტის შეუძლებლობა. „..საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით მინიჭებულ უფლებამოსილებას სასამართლო იყენებს იმ შემთხვევაში, როცა სასამართლო წესით ვერ ხერხდება ფაქტობრივი გარემოებების დადგენა და შეფასება. მათი დადგენა მხოლოდ ადმინისტრაციულ ორგანოს შეუძლია მისთვის კანონით მინიჭებული უფლებამოსილებიდან გამომდინარე ან აღნიშნული საკითხი მის დისკრეციას განეკუთვნება. შესაბამისად, შეუძლებელი ხდება სასამართლოს მიერ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის მატერიალური კანონიერების შეფასება..“ (სუს 13.12.2018წ. №ბს-681-681(კ-18) გადაწყვეტილება). საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის საფუძველზე გამოტანილი სასამართლო გადაწყვეტილების შესაბამისად, ადმინისტრაციულ ორგანოს არ ევალება კონკრეტული შინაარსის ადმინისტრაციული აქტის გამოცემა, ასეთ შემთხვევაში გასაჩივრებული აქტი უქმდება სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად, შესაბამისად გამოსაცემი აქტის შინაარსი დამოკიდებულია ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ ხელახალი ადმინისტრაციული წარმოების შედეგად საქმის გარემოებების სრულყოფილად გამოკვლევის შედეგებზე. ადმინისტრაციულ პროცესში მოქმედი ინკვიზიციურობის პრინციპის გათვალისწინებით (სასკ-ის მე-4, მე-19 მუხ.) მართალია, სასამართლოს აქვს შესაძლებლობა ფაქტობრივი გარემოებების სრულყოფილად გამოკვლევის მიზნით შეაგროვოს დამატებითი მტკიცებულებები, თუმცა აღნიშნული უზრუნველყოფს ადმინისტრაციული წარმოების ფარგლებში დაშვებული ხარვეზების აღმოფხვრას და არა ორგანოში განსახორციელებელი წარმოების ჩანაცვლებას.

საქმეზე დადგენილი ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, საკასაციო პალატა იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ სადავო აქტის გამოცემის დროს სრულყოფილად არ გამოკვლეულა საქმისთვის მნიშვნელობის მქონე ფაქტობრივი გარემოებები, იგი არ შეიცავს დასაბუთებას საკუთრების უფლების შეზღუდვის, მისი ხარისხის, ლეგიტიმური მიზნის - საჯარო ინტერესის თანაზომიერების შესახებ, საჯარო და კერძო ინტერესების პროპორციულობის საფუძველზე მოსარჩელის საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე არსებული ზონის ცვლილების დაუშვებლობის შესახებ. განსახილველ შემთხვევაში გამოკვლევას საჭიროებს საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე რიგი გარემოებები. ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია განცხადებაში დასმული საკითხი შეისწავლოს კანონმდებლობით დადგენილი წესით, სრულად გამოიკვლიოს საქმესთან დაკავშირებული გარემოებები და კანონით დადგენილი წესით მიიღოს სათანადოდ დასაბუთებული გადაწყვეტილება. განსახილველ შემთხვევაში სადავო აქტი ვერ აკმაყოფილებს აღნიშნულ სტანდარტს, რის გამოც მართებულია სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრება გასაჩივრებულ ნაწილში სარჩელის დაკმაყოფილების საფუძვლების არსებობის შესახებ.

ამდენად, საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ მოცემულ საქმეს არ გააჩნია არავითარი პრინციპული მნიშვნელობა სასამართლო პრაქტიკისათვის, ხოლო საკასაციო საჩივრებს - წარმატების პერსპექტივა.

სახეზე არ არის საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებული არც ერთი საფუძველი, ამდენად, საკასაციო პალატა საკასაციო საჩივრებს მიიჩნევს დაუშვებლად.

საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ საკასაციო საჩივრის დაუშვებლად ცნობის შემთხვევაში პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70 პროცენტი.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მთავრობისა და სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2023 წლის 13 დეკემბრის განჩინება;

3. სსიპ ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის ტრანსპორტისა და ურბანული განვითარების სააგენტოს (ს/ნ 205393689) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 23.09.2024წ. №13563 საგადახდო მოთხოვნით მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 300 ლარის 70% - 210 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. მაკარიძე

ქ. ცინცაძე

ბ. შონია