№ბს-223(კ-25) 21 მაისი, 2025 წელი ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატამ

შემდეგი შემადგენლობით:

გენადი მაკარიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

ქეთევან ცინცაძე, ბადრი შონია

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლისა და 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 408-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, ზეპირი განხილვის გარეშე, შეამოწმა შპს „ ი...ს“ საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საფუძვლების არსებობა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ივნისის განჩინების გაუქმების თაობაზე (მოწინააღმდეგე მხარე - ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერია).

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი:

1. შპს „ი...მა“ სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხე ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიმართ.

მოსარჩელემ მოითხოვა, ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას დაევალოს შეცდომით (უსაფუძვლოდ) გადარიცხული თანხის (70 242,05 ლარის) შპს „ ი...სთვის“ დაბრუნება.

2. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილებით შპს „ი...ს“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

აღნიშნული გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გასაჩივრდა შპს „ი...ს“ მიერ.

3. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ივნისის განჩინებით შპს „ი...ს“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 17 მარტის გადაწყვეტილება.

4. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ივნისის განჩინება საკასაციო წესით გასაჩივრდა შპს „ი...ს“ მიერ.

კასატორის მითითებით, საქმეში წარმოდგენილია დოკუმენტი, რომელიც ადგენს, რომ მოსარჩელის მიერ პროექტის კ-2 კოეფიციენტის შესათანხმებლად გადასახდელი მოსაკრებელი იყო 0 ლარი. სასამართლომ არასწორად მიიჩნია, რომ არ დგინდება ვინ იყო აღნიშნული დოკუმენტის გამცემი და ადრესატი. ხსენებული დოკუმენტი ადმინისტრაციული წარმოების მასალებთან ერთად 2022 წლის 14 იანვრის განცხადებით წარმოადგინა მოპასუხემ და საქმის განხილვის ეტაპზე სადავოდ არ გაუხდია. დოკუმენტის ნუმერაციითაც ნათლად ჩანს, რომ იგი ადმინისტრაციული წარმოების მასალების განუყოფელი ნაწილია, მოსდევს შეთანხმებული არქიტექტურული პროექტის ნახაზებსა და ე.წ „რენდერს“. საწინააღმდეგო მტკიცებულების არარსებობის პირობებში, არსებობდა ყველა საფუძველი იმისათვის, რომ დოკუმენტი ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ გაცემულად მიჩნეულიყო.

5. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 28 მარტის განჩინებით საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული შპს „ი...ს“ საკასაციო საჩივარი.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლო საქმის მასალების შესწავლის და საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის საკითხის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „ი...ს“ საკასაციო საჩივარი არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივარი არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს განჩინების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული განჩინება ასევე არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს არც სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორი ვერ ასაბუთებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორი საკასაციო საჩივარში ვერ აქარწყლებს სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის დადგენილი, ადმინისტრაციულ სამართალწარმოებაში გამოიყენება საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის დებულებანი. სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 404-ე მუხლის პირველი ნაწილის პირველი წინადადების თანახმად, საკასაციო სასამართლო გადაწყვეტილებას ამოწმებს საკასაციო საჩივრის ფარგლებში.

საქმეზე დადგენილია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები: ა) ქ. თბილისში, ...ს ქ. №...-ში მდებარე უძრავი ქონება საკადასტრო კოდით ..., 2019 წლის 20 აგვისტოს მდგომარეობით აღრიცხულია შპს „ი...ს“ და სხვათა სახელზე. ნაკვეთის საკუთრების ტიპი - თანასაკუთრება, ნაკვეთის ფუნქცია - არასასოფლო-სამეურნეო, დაზუსტებული ფართობი 875.00კვ.მ, ნაკვეთის წინა ნომერი ...; ..., შენობა-ნაგებობის ჩამონათვალი №1 (მშენებარე) (ტ.1, ს.ფ 22-33); ბ) ქ. თბილისის მერის 2012 წლის 24 ივლისის №2102 განკარგულებით, ქ. თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი №...) მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლისთვის მანსარდის სართულის დასამატებლად, ქალაქთმშენებლობითი პარამეტრების გაზრდის ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გადამეტების მიზნით, გაიცა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება, რომლითაც განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი (კ2) განისაზღვრა 6,2-ით. განმარტებითი ბარათით განისაზღვრა, რომ დაინტერესებულ პირს უნდა გადაეხადა მოსაკრებელი 70 243,05 ლარის ოდენობით. შპს „ი...ს“ 2019 წლის 24 იანვრის განცხადებითა და მხარეთა ახსნა-განარტებებით დგინდება, რომ შპს „ი...ს“ მიერ ზემოაღნიშნული თანხა გადახდილ იქნა 2018 წლის 16 მაისს (ტ.1, ს.ფ 19, 20-21, 18); გ) ქ. თბილისის მერიის სსიპ თბილისის არქიტექტურის სამსახურის 2018 წლის 24 მაისის №3978628 ბრძანებით, შეთანხმდა ქ. თბილისში, სექტორი-ვაკე, ...ს ქუჩა №..., კერძო საკუთრებაში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი ...), მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლის არქიტექტურული პროექტი; გაიცა მშენებლობის ნებართვა და გაცემულად ჩაითვალა სანებართვო მოწმობა; მშენებლობის ვადა განისაზღვრა 2018 წლის 24 მაისიდან 2019 წლის 24 მაისის ჩათვლით (ტ.1, ს.ფ 152-155); დ) 2018 წლის 24 იანვარს შპს „ი...მა“ განცხადებით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საფინანსო საქალაქო სამსახურს და მოითხოვა 2018 წლის 16 მაისს შეცდომით/უსაფუძვლოდ გადარიცხული თანხის უკან დაბრუნება. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საფინანსო საქალაქო სამსახურის 2019 წლის 21 მარტის №11-01190802333 წერილით მოსარჩელეს ეცნობა, რომ საფინანსო საქალაქო სამსახური მოკლებული იყო შესაძლებლობას, დაებრუნებინა მათ მიერ მოთხოვნილი თანხა (ტ.1, ს.ფ 18, 17); ე) 2019 წლის 5 აპრილს შპს „ი...ს“ წარმომადგენელმა №19/01191954497-10 ადმინისტრაციული საჩივრით მიმართა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიას და მოითხოვა ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის საფინანსო საქალაქო სამსახურის 2019 წლის 21 მარტის №11-01190802333 წერილის ბათილად ცნობა. ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის იურიდიული საქალაქო სამსახურის 2019 წლის 13 სექტემბრის №10-01192562120 წერილით შპს „ი...ს“ წარმომადგენელს ეცნობა, რომ გასაჩივრებული წერილი არ წარმოადგენდა ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტს და ადმინისტრაციული ორგანო მოკლებული იყო შესაძლებლობას, განეხილა იგი ადმინისტრაციული საჩივრის ფარგლებში. ასევე განემარტა, რომ ადგილობრივი თვითმმართველობის ორგანოს, აგრეთვე, მისი თანამდებობის პირის ან ამ ორგანოს სხვა საჯარო მოსამსახურის მიერ თავისი სამსახურებრივი მოვალეობის შესრულებისას მიყენებული ზიანის ანაზღაურებისათვის პასუხისმგებელია მუნიციპალიტეტი, რომელთან დაკავშირებითაც წარმოშობილი მოთხოვნის დაცვის სამართლებრივი საშუალება უზრუნველყოფილია სასამართლოს სამართალწარმოების წესით. ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით, ვინაიდან, ზიანის ანაზღაურების მოთხოვნა სასამართლოსადმი უწყებრივად ქვემდებარე საქმეა, ადმინისტრაციულმა ორგანომ უკან დაუბრუნა წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივარი თანდართულ მასალებთან ერთად (ტ.1, ს.ფ 92-93).

მოცემულ შემთხვევაში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს ქ. თბილისის მუნიციპალიტეტის მერიის მიერ შპს „ი...სთვის“ 70 242,05 ლარის, როგორც შეცდომით (უსაფუძვლოდ) გადარიცხული თანხის, დაბრუნების საფუძვლების არსებობა.

საკასაციო პალატა მიუთითებს სადავო პერიოდში მოქმედ ქალაქ თბილისის საკრებულოს 2009 წლის 27 მარტის №4-13 გადაწყვეტილებით (ძალადაკარგულია ქალაქ თბილისის მუნიციპალიტეტის საკრებულოს 05/24/2016 №14-39 დადგენილებით) დამტკიცებულ ,,ქალაქ თბილისის ტერიტორიის გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების წესებზე“, რომელიც მოიცავდა: ა) ქ. თბილისის მიწათსარგებლობის დაგეგმარების დოკუმენტების შემუშავების პირობებს; ბ) დედაქალაქის ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების პირობებს; გ) ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების განსაკუთრებულ შემთხვევებსა და მათი რეგულირების პირობებს; დ) მიწის ნაკვეთ(ებ)ზე შენობა-ნაგებობათა განთავსების, მაქსიმალური სიმაღლეების განსაზღვრისა და მათი ნაწილების საზოგადოებრივ ტერიტორიაზე/სივრცეში შეჭრის პირობებს (1.3 მუხლი). აღნიშნული წესების მე-4 მუხლის 32-ე პუნქტის მიხედვით, სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება არის შეთანხმება, რომლის მიღება სავალდებულოა უძრავ ობიექტში ცვლილებების შეტანამდე, ამ ობიექტის ისეთი გამოყენების შემთხვევაში, რომელიც ამ წესების შესაბამისად მოითხოვს სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებას. 25-ე მუხლის 1-ლი პუნქტის თანახმად, სპეციალური ზონალური შეთანხმება ითვალისწინებს კონკრეტული მიწის ნაკვეთებისათვის განაშენიანებისა (კ-1) და განაშენიანების ინტენსიურობის (კ-2) კოეფიციენტების მაჩვენებლების გაზრდას, აგრეთვე გამოყენების ისეთი სახეობის დაშვებას, რომელნიც ამ წესების მოთხოვნებით საჭიროებენ სპეციალურ ზონალურ შეთანხმებას. 25-ე მუხლის სადავო პერიოდში მოქმედი მე-3 პუნქტის მიხედვით, ქალაქ თბილისის ადმინისტრაციულ საზღვრებში სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებაზე გადაწყვეტილებას იღებს ქ. თბილისის მერი, დასახლებათა ტერიტორიების გამოყენებისა და განაშენიანების რეგულირების საკითხთა კომისიის დასკვნის საფუძველზე. ამავე მუხლის მე-6 პუნქტის თანახმად კი, სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებაზე მოსაკრებელი განისაზღვრება “ადგილობრივი მოსაკრებლების შესახებ” საქართველოს კანონის შესაბამისად.

სადავო პერიოდში მოქმედი „ადგილობრივი მოსაკრებლების შესახებ“ საქართველოს კანონის 12² მუხლის მიხედვით, (1) სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემისათვის მოსაკრებლის გადამხდელია ფიზიკური ან იურიდიული პირი, რომელმაც განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტის ზღვრული მაჩვენებლის შეცვლის მიზნით მიიღო სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება, რომელიც განსაზღვრულია „სივრცითი მოწყობისა და ქალაქთმშენებლობის საფუძვლების შესახებ“ საქართველოს კანონით; (2) მოსაკრებლის შემოღების უფლება აქვს თვითმმართველი ერთეულის წარმომადგენლობით ორგანოს; (3) მოსაკრებლის ოდენობა გამოიანგარიშება ფორმულით:

L

X= — (K₂^​1 – K₂)S

K₂

სადაც: ა) x არის მოსაკრებლის ოდენობა; ბ) L არის 1კვ.მ მიწის ნაკვეთის ნორმატიული ფასი; გ) K₂​¹ არის მიწის ნაკვეთისათვის სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების საფუძველზე მისანიჭებელი განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი; დ) K₂ არის მიწის ნაკვეთისათვის დადგენილი განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი; ე) S არის სამშენებლო მიწის ნაკვეთის ფართობი; (4) მოსაკრებლის ოდენობა ნამატი სამშენებლო ფართობის ერთ კვადრატულ მეტრზე გაანგარიშებით არ უნდა აღემატებოდეს 400 ლარს; (5) მოსაკრებელი გადაიხდევინება მშენებლობის ნებართვის გაცემისას.

საკასაციო პალატა კიდევ ერთხელ ამახვილებს ყურადღებას საქმეზე დადგენილ იმ გარემოებაზე, რომ ქ. თბილისის მერის 2012 წლის 24 ივლისის №2102 განკარგულებით, ქ. თბილისში, ...ს ქუჩა №...-ში არსებულ მიწის ნაკვეთზე (საკადასტრო კოდი: №...) მრავალბინიანი საცხოვრებელი სახლისთვის მანსარდის სართულის დასამატებლად, ქალაქთმშენებლობითი პარამეტრების გაზრდის ინტენსივობის კოეფიციენტის (კ2) გადამეტების მიზნით, გაიცა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმება, რომლითაც განაშენიანების ინტენსივობის კოეფიციენტი (კ2) განისაზღვრა 6,2-ით. განმარტებითი ბარათით განისაზღვრა, რომ დაინტერესებულ პირს უნდა გადაეხადა მოსაკრებელი 70 243,05 ლარის ოდენობით.

მოცემულ შემთხვევაში კასატორის ძირითადი შედავება მიემართება საქმეში წარმოდგენილ დოკუმენტს (ტ.1, ს.ფ 184), რომელშიც კ2-ის ყიდვის ფასად მითითებულია 0 ლარი, რაც კასატორის მოსაზრებით, ადასტურებს იმ ფაქტს, რომ მას მოსაკრებლის გადახდის ვალდებულება არ ჰქონია. კასატორი მიიჩნევს, რომ აღნიშნული დოკუმენტი წარმოადგენს ადმინისტრაციული წარმოების მასალების ნაწილს და საქმეშიც მოპასუხე მხარის მიერაა წარმოდგენილი.

ზემოაღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით საკასაციო პალატა სრულად იზიარებს სააპელაციო სასამართლოს მოსაზრებას, რომ გაურკვეველია ვის მიერ არის გაცემული დოკუმენტი, მასზე არ არის მითითებული წერილის გამცემი პირი, დაწესებულება, თარიღი და ა.შ. ასევე, არ ირკვევა რა წესის მიხედვით არის დაანგარიშებული თანხა. ამდენად, ხსენებული დოკუმენტი ვერ ჩაითვლება მტკიცებულებად, რომელიც მოსაკრებლის გადახდის თაობაზე მოსარჩელის ვალდებულების არარსებობასა და შესაბამისად, სასარჩელო მოთხოვნის საფუძვლიანობას დაადასტურებდა. აღნიშნულის საპირისპიროდ, სადავო პერიოდში მოქმედი კანონმდებლობა სპეციალურ (ზონალურ) შეთანხმებაზე ითვალისწინებდა მოსაკრებლის გადახდის ვალდებულებას „ადგილობრივი მოსაკრებლების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად. საგულისხმოა, რომ ქ. თბილისის მერის 2012 წლის 24 ივლისის №2102 განკარგულების მე-2 პუნქტით მოსარჩელეს დაევალა სპეციალური (ზონალური) შეთანხმების გაცემისთვის მოსაკრებლის გადახდა.

ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლო იზიარებს სააპელაციო პალატის დასკვნას, რომ ადგილი არ ჰქონია შპს „ი...ს“ მიერ მოპასუხის სასარგებლოდ სასარჩელო მოთხოვნაში აღნიშნული თანხის შეცდომით/ზედმეტად გადახდას, რის გამოც მართებულია ქვემდგომი ინსტანციის სასამართლოთა დასკვნა სასარჩელო მოთხოვნების დაკმაყოფილების საფუძვლების არარსებობის თაობაზე.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო მიუთითებს საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლის მე-4 ნაწილზე და აღნიშნავს, რომ თუ საკასაციო საჩივარი დაუშვებლად იქნება მიჩნეული, პირს დაუბრუნდება მის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის 70%.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლით, 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 401-ე მუხლით და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. შპს „ი...ს“ საკასაციო საჩივარი მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ივნისის განჩინება;

3. შპს „ი...ს“ (ს/ნ ...) დაუბრუნდეს საკასაციო საჩივარზე 18.03.2025წ. №1212 საგადასახადო დავალებით ნ. ტ-ეის მიერ გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის - 3512,10 ლარის 70% - 2458,47 ლარი, შემდეგი ანგარიშიდან: ქ. თბილისი, სახელმწიფო ხაზინა, ბანკის კოდი TRESGE22, მიმღების ანგარიშის №200122900, სახაზინო კოდი №300773150;

4. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. მაკარიძე

ქ. ცინცაძე

ბ. შონია