საქართველოს უზენაესი სასამართლო

გ ა ნ ჩ ი ნ ე ბ ა

საქართველოს სახელით

საქმე №ბს-89(2კ-25) 30 აპრილი, 2025 წელი

ქ. თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემადგენლობა:

გოჩა აბუსერიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

მაია ვაჩაძე, ბიძინა სტურუა

საქმის განხილვის ფორმა - ზეპირი მოსმენის გარეშე

კასატორები (მოპასუხეები) - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო, სსიპ შემოსავლების სამსახური

პროცესუალური მოწინააღმდეგე (მოსარჩელე) - შპს „ ...“

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ივლისის გადაწყვეტილება

კასატორების მოთხოვნა - გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმა

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა

ა ღ წ ე რ ი ლ ო ბ ი თ ი ნ ა წ ი ლ ი

შპს „...იმ“ 2022 წლის 9 თებერვალს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ, რომლითაც მოითხოვა შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2021 წლის 15 აპრილის №289 დასკვნის, 2021 წლის 21 მაისის №15409 ბრძანების, 2021 წლის 21 მაისის №006-315 საგადასახადო მოთხოვნის, შემოსავლების სამსახურის 2021 წლის 21 ივლისის №23773 ბრძანებისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2021 წლის 24 დეკემბრის №14250/2/2021 გადაწყვეტილების ბათილად ცნობა.

სარჩელის მიხედვით, შემოსავლების სამსახურის მიერ ჩატარდა შპს „...ის“ საქმიანობის საგადასახადო შემოწმება დღგ-სა და ყოველთვიური მოგების გადასახადის ნაწილში. შესამოწმებელ პერიოდად განისაზღვრა 2019 წლის მაისის და ივლისის საანგარიშო პერიოდები. შემოწმების შედეგებზე 2020 წლის 13 ივლისს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის მიხედვით 2019 წლის ივლისის საანგარიშო პერიოდში (10 ივლისს) შპს „...იმ“ დამფუძნებელს/დირექტორს რ.ბ-ას მიაწოდა სასტუმრო აპარტამენტის ტიპის გაურემონტებელი საცხოვრებელი ბინა (ს/კ...) 44 925 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარში, რომელმაც თავის მხრივ, ამავე წლის 26 ივლისს აღნიშნული ქონება, გარემონტებულ მდგომარეობაში, რეალიზებული აქვს ფიზიკურ პირზე 128 785 დოლარის ეკვივალენტ ლარში. სსიპ შემოსავლების სამსახურმა საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის და ამავე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, ვინაიდან, რ.ბ-ა ფლობს კომპანიის 50%-იან წილს და არის დირექტორი, კომპანია და რ.ბ-ა მიიჩნია ურთიერთდამოკიდებულ პირებად, რასაც მოსარჩელე მხარეც დაეთანხმა. აღნიშნული ოპერაცია, საგადასახადო კოდექსის 97-ე მუხლის პირველი ნაწილის და 98 პრიმა მუხლის მე-4 ნაწილის გათვალისწინებით, ჩაითვალა 2019 წლის ივლისის თვეში მოგების განაწილებად, ხოლო, ბინის სარეალიზაციო საბაზრო ფასსა და ხელშეკრულებით მიღებულ შემოსავალს შორის სხვაობა დაიბეგრა მოგების გადასახადით, ვინაიდან შემოსავლების სამსახურის მიერ რ.ბ-ას მიერ ქონების რეალიზებით მიღებული თანხა მიჩნეულ იქნა საბაზრო ფასად, რაც მოსარჩელის მოსაზრებით წარმოადგენდა მნიშვნელოვან დარღვევას მათი მხრიდან, ვინაიდან მოსარჩელე მხარის მიერ ქონების ღირებულებასთან დაკავშირებით წარდგენილი ჰქონდა 3 სხვადასხვა აუდიტორული დასკვნა, რომლის გათვალისწინება და გამოკვლევა არც სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ და არც ფინანსთა სამინისტროს დავების განმხილველი საბჭოს მიერ არ მომხდარა.

შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 6.08.2020 წლის №23029 ბრძანება და №006-398 საგადასახადო მოთხოვნა, რაც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში. შემოსავლების სამსახურის 2020 წლის 28 ოქტომბრის №32164 ბრძანებით საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, კერძოდ: სადავო საკითხთან დაკავშირებით, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა გადასახადის გადამხდელის მონაწილეობით – დამატებით შეესწავლა სადავო საკითხი და შესწავლის შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, მოეხდინა დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება). საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, შპს „...“ გათავისუფლდა 2020 წლის 6 აგვისტოს №006-398 საგადასახადო მოთხოვნით განსაზღვრული სანქციისაგან. ამის შემდგომ აუდიტის დეპარტამენტის 2021 წლის 15 აპრილის დასკვნის საფუძველზე, შემცირდა დაკისრებული ჯარიმა სულ 34 086 ლარი, რაზეც გამოიცა ამავე დეპარტამენტის 2021 წლის 28 აპრილის №006-283 კორექტირებული საგადასახადო მოთხოვნა, მაგრამ საბაზრო ფასის განსაზღვრის და აღნიშნული ოპერაციის, როგორც მოგების განაწილებად მიჩნევის ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილება დარჩა უცვლელი, რაზეც გამოიცა შესაბამისი ბრძანება, რომელიც გასაჩივრდა ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განმხილველ საბჭოში, თუმცა საბჭოს 2021 წლის 24 დეკემბრის №14250/2/2021 გადაწყვეტილებით უარი ეთქვა მოსარჩელეს საჩივრის დაკმაყოფილებაზე.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა.

საქალაქო სასამართლომ დადგენილად მიიჩნია, რომ 2019 წლის 10 ივლისის უძრავი ქონების ნასყიდობის №... ხელშეკრულების საფუძველზე, შპს ,,...იმ“ 44 925 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარად უძრავი ქონება (მდებარე - ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი, სოფელი ... (...), ბინა 502, ფართი - 59.90 მ2, ს.კ.... ) მიყიდა ურთიერთდამოკიდებულ პირს - რ.ბ-ას (დირექტორი/50%-იანი წილის მესაკუთრე). ასევე, დადგენილია, რომ აღნიშნული უძრავი ქონება, 2019 წლის 26 ივლისს, რ.ბ-ამ მიჰყიდა ფიზიკურ პირს 128758 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარად. მოსარჩელე მიუთითებს, რომ 2019 წლის 10 ივლისის ხელშეკრულების საგნის ფასის განსაზღვრისთვის იხელმძღვანელა 2019 წლის 26 თებერვლის შპს „...ის“ შეფასების ანგარიშით, რომლის თანახმადაც ოზურგეთში, სოფელ ...ში მდებარე ობიექტის (ბინის) 1 კვ.მ საცხოვრებელი ფართის საბაზრო ღირებულებამ შეფასების მომენტისათვის შეადგინა 1890 ლარი, რაც საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ გამოცხადებული ოფიციალური გაცვლითი კურსით შეფასების მომენტისთვის (1$ = 2.6751 ლარი) შეადგენს 706 აშშ დოლარს.

სასამართლომ ასევე დაადგინა, რომ ადმინისტრაციული წარმოების პროცესში შემოსავლების სამსახურში დამატებით წარდგენილი იქნა 2020 წლის 18 აგვისტოს სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს №5004784320 ექსპერტიზის დასკვნა, რომლის თანახმადაც, ექსპერტიზაზე წარდგენილი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ...ში (...) მდებარე №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული 70.80 კვ.მ. ფართის (ბინა №...) საბაზრო ღირებულება (დღეის მდგომარეობით) საორიენტაციოდ შეადგენს 143653.00 ლარს. ამრიგად, სასამართლომ მიიჩნია, რომ 2020 წლის ექსპერტიზის დასკვნა, თანაც არა იმავე, არამედ მომიჯნავე ბინის საბაზრო ფასის განსაზღვრის თაობაზე, მოპასუხე ადმინისტრაციული ორგანოების მიერ სადავო საკითხის შეფასებისას მართებულად არ იქნა გათვალისწინებული. ამასთან, მიუხედავად იმისა, რომ 2019 წლის 26 ივლისს უძრავი ქონების რეალიზება განხორციელდა ფიზიკურ პირთა შორის დადებული ხელშეკრულებით და მათი ნების ავტონომიით, იმ პირობებში, როდესაც დასტურდება ურთიერთდამოკიდებული პირების არსებობა და უძრავი ქონების დროის მცირე მონაკვეთში გაყიდვის ფაქტი, წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა დამოუკიდებლად, განყენებულად და უტყუარად არ მიუთითებს მოსარჩელის პოზიციის გაზიარების შესაძლებლობაზე. რაც შეეხება, სასამართლოში საქმის წარმოების პროცესში დამატებით წარმოდგენილ 2022 წლის 28 თებერვლის სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს №... ექსპერტიზის დასკვნას, რომლის თანახმადაც, ექსპერტიზაზე წარდგენილი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ...ში (...) მდებარე №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული 70.80 კვ.მ საცხოვრებელი ფართის (ბინა №...) საბაზრო ღირებულება 2019 წლის ივლისის თვის მდგომარეობით საორიენტაციოდ შეადგენდა 132420.00 ლარს - საქალაქო სასამართლოს შეფასებით, აღნიშნული დასკვნაც არ იყო ჩატარებული №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებულ ბინაზე, ამასთან, აღნიშნული არ მიუთითებდა იმგვარ გარემოებებზე, რომლებსაც შეიძლება გამოეწვია სადავო საკითხის სხვაგვარი შეფასება, შესაბამისად, სარჩელი სასამართლომ არ დააკმაყოფილა.

თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილება სააპელაციო წესით გაასაჩივრა მოსარჩელემ.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ივლისის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; გაუქმდა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2023 წლის 14 ნოემბრის გადაწყვეტილება და მიღებული იქნა ახალი გადაწყვეტილება; შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ; სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნა ცნობილი შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2021 წლის 21 მაისის №15409 ბრძანება და 2021 წლის 21 მაისის №006-315 საგადასახადო მოთხოვნა, მოპასუხე - შემოსავლების სამსახურს დაევალა საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ, კანონმდებლობით დადგენილი წესითა და ვადაში, სადავო საკითხთან დაკავშირებით ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა; ბათილად იქნა ცნობილი შემოსავლების სამსახურის 2021 წლის 21 ივლისის №23773 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს დავების განხილვის საბჭოს 2021 წლის 24 დეკემბრის №14250/2/2021 გადაწყვეტილება.

სააპელაციო სასამართლომ ყურადღება გაამახვილა 2019 წლის 10 ივლისის უძრავი ქონების ნასყიდობის №... ხელშეკრულებაზე, რომლის თანახმად, რ.ბ-ამ შეიძინა უძრავი ქონება გაურემონტებელ მდგომარეობაში, რომელიც მის მიერ ფიზიკურ პირზე რეალიზებული იქნა სრულად გარემონტებული, ავეჯითა და ტექნიკით უზრუნველყოფილი. ნაწილობრივ სწორედ აღნიშნულ გარემოებას უკავშირებდა მოსარჩელე ფასთა შორის არსებულ სხვაობას, ხოლო მოპასუხეთა განმარტებით, შეუძლებელი იყო დროის ამგვარ მცირე პერიოდში უძრავი ქონების იმგვარი გაუმჯობესება, რომ ბინის ღირებულება 44 925 აშშ დოლარიდან 128 758 აშშ დოლარამდე გაზრდილიყო. სააპელაციო პალატამ გაიზიარა მოპასუხეთა მითითება დროის მცირე პერიოდთან დაკავშირებით, თუმცა მიიჩნია, რომ იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ რ.ბ-ას თავისთვის სურდა აღნიშნული ბინის შეძენა და ამასთან, კომპანიის ურთიერთდამოკიდებულ პირს წარმოადგენდა, შესაძლოა სარემონტო სამუშაოების განხორციელება დაწყებული ჰქონოდა ჯერ კიდევ ნასყიდობის ხელშეკრულების დადებამდე პერიოდშიც, ვინაიდან უდავო იყო, რომ კომპანია უძრავი ქონების რეალიზაციას ახდენდა კარკასულ მდგომარეობაში და მისი საქმიანობის განხორციელების მიზანს იმ დროისთვის ბინების სარემონტო სამუშაოები არ წარმოადგენდა. აღნიშნულის საპირისპიროდ შესაძლებელია, რომ რ.ბ-ამ ფიზიკურ პირთან მართალია ხელშეკრულება გააფორმა 2019 წლის 26 ივლისს, თუმცა კონტრაჰენტთან მოლაპარაკების შედეგად ბინის სარემონტო სამუშაოების შესრულების შესახებ სამომავლოდ შეთანხმდა. ამდენად, პალატის შეფასებით, მხოლოდ ის გარემოება, რომ ნასყიდობის ხელშეკრულებების დადებას შორის დროის მცირე პერიოდი იყო გასული, არ იყო საკმარისი სადავო საკითხის სრულყოფილად შესაფასებლად, რის გამოც მოპასუხე შემოსავლების სამსახური ვალდებული იყო მტკიცებულებათა შეგროვების, მხარეთა მოსმენის და მესამე პირთა გამოკითხვის შედეგად დაედგინა რიგი გარემოებები, რაც არ განუხორციელებია.

სააპელაციო პალატის შეფასებით, სსიპ შემოსავლების სამსახურმა ისე გამოსცა სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები, რომ ობიექტურად არ გამოუკვლევია საქმის გარემოებები და საკითხის გადაწყვეტისას ცალმხრივად დაეყრდნო მხოლოდ იმ გარემოებას, რომ ურთიერთდამოკიდებულმა პირმა მოსარჩელე კომპანიისგან შეძენილი უძრავი ქონება შემდგომში ფაქტობრივად გაცილებით მაღალ ფასად მიჰყიდა ფიზიკურ პირს. შემოსავლების სამსახურს საქმის სწორად გადაწყვეტის მიზნებისათვის არ ჰქონდა შეფასებული საქმეში წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნები და მხოლოდ ვარაუდის საფუძველზე დაეყრდნო იმ ფაქტს, რომ ვინაიდან ფიზიკურმა პირმა რ.ბ-ასგან ქონება 128758 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარად შეიძინა, სწორედ აღნიშნული თანხა წარმოადგენდა უძრავი ქონების საბაზრო ღირებულებას, რასაც პალატა არ დაეთანხმა და ადმინისტრაციული ორგანოს მხრიდან ხელშეკრულების დადების მხარეთა ნების ავტონომიის პრინციპის უგულებელყოფად მიიჩნია.

თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ივლისის გადაწყვეტილება საკასაციო წესით გაასაჩივრეს სსიპ შემოსავლების სამსახურმა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ, რომლებმაც გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმება და საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღებით სარჩელის უარყოფა მოითხოვეს.

საკასაციო საჩივრების მიხედვით, შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა გადამხდელის საქმიანობის საგადასახადო შემოწმება, დღგ-სა და ყოველთვიური მოგების გადასახადის ნაწილში. საანგარიშო პერიოდში 2019 წლის 10 ივლისს გადამხდელმა დამფუძნებელს/დირექტორს (რ.ბ-ა) მიაწოდა სასტუმრო აპარტამენტის ტიპის საცხოვრებელი ბინა (ს/კ...) 44 925 დოლარის ეკვივალენტ ლარში, რომელსაც თავის მხრივ, ამავე წლის 26 ივლისს აღნიშნული ქონება რეალიზებული აქვს ფიზიკურ პირზე 128 785 დოლარის ეკვივალენტ ლარში.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-19 მუხლის მე-2 ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის და ამავე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად, ვინაიდან, რ.ბ-ა ფლობდა კომპანიის 50%-იან წილს და იყო დირექტორი, კომპანია და რ.ბ-ა მიჩნეულ იქნენ ურთიერთდამოკიდებულ პირებად, აღნიშნული ოპერაცია, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 97-ე მუხლის პირველი ნაწილის და 98(1) მუხლის მე-4 ნაწილის გათვალისწინებით, ჩაითვალა 2019 წლის ივლისის თვეში მოგების განაწილებად, ხოლო, ბინის სარეალიზაციო საბაზრო ფასსა და ხელშეკრულებით მიღებულ შემოსავალს შორის სხვაობა დაიბეგრა მოგების გადასახადით.

შემოწმების შედეგები გადასახადის გადამხდელის მიერ გასაჩივრდა და შემოსავლების სამსახურის 2020 წლის 28 ოქტომბრის №32164 ბრძანებით საჩივარი ნაწილობრივ დაკმაყოფილდა, კერძოდ: აუდიტის დეპარტამენტს დაევალა, გადასახადის გადამხდელის მონაწილეობით დამატებით შეესწავლა/გამოეკვლია _ სადავო საკითხი და შედეგების გათვალისწინებით, სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში, განეხორციელებინა დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება). ამასთან, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, გადასახადის გადამხდელი გათავისუფლდა 2020 წლის 6 აგვისტოს №006-398 საგადასახადო მოთხოვნით განსაზღვრული სანქციისაგან.

შემოსავლების სამსახურის 2020 წლის 28 ოქტომბრის №32164 ბრძანების აღსრულების შესახებ აუდიტის დეპარტამენტის 2021 წლის 15 აპრილის დასკვნის მიხედვით ირკვევა, რომ შემცირდა მხოლოდ შემოწმების საფუძველზე დაკისრებული სანქციები, ხოლო სადავო საკითხის ნაწილში დარიცხული გადასახადის თანხები არ დაექვემდებარა კორექტირებას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს ექსპერტიზის დასკვნით შეფასებულია მომიჯნავე ბინის ღირებულება ექსპერტიზის ჩატარების მომენტისათვის (2020 წლის აგვისტო); შემოწმებით გამოყენებულია საბაზრო ფასი 2019 წლის ივლისის თვის საანგარიშო პერიოდზე, რადგან დამფუძნებელს/დირექტორს საცხოვრებელი ბინა მიეწოდა 2019 წლის 10 ივლისს (44 925 დოლარის ეკვივალენტი ლარში), რომელმაც თავის მხრივ ამავე თვის 26 ივლისს მოახდინა ხსენებული ბინის რეალიზაცია ფიზიკურ პირზე (128 785 დოლარის ეკვივალენტ ლარში); აღნიშნულიდან გამომდინარე, გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა, საბაზრო ფასის დადგენისთვის, არ იქნა გამოყენებული.

აღსანიშნავია, რომ სასამართლომ გაიზიარა ადმინისტრაციული ორგანოს პოზიცია იმის შესახებ, რომ შეუძლებელი იყო 2019 წლის 10 ივლისიდან ამავე წლის 26 ივლისამდე პერიოდში (რ.ბ-ას მიერ ქონების შეძენიდან მის რეალიზაციამდე პერიოდი) უძრავი ქონების იმგვარი გაუმჯობესება, რომ ბინის ღირებულება 44 925 აშშ დოლარიდან გაზრდილიყო 128 758 აშშ დოლარამდე, თუმცა იქვე განმარტა, რომ კომპანიის ურთიერთდამოკიდებულ პირს, რ.ბ-ას, შესაძლოა უძრავ ქონებზე რემონტი მის შეძენამდე ჰქონოდა ნაწარმოები და შემდგომ გარემონტებულ მდგომარეობაში მოეხდინა მისი გაზრდილ ფასში რეალიზება (გვ.13).

კასატორთა მოსაზრებით, თბილისის სააპელაციო სასამართლო, მისივე მსჯელობით უშვებს მხოლოდ ვარაუდს, რომ ბინა შესაძლოა ყოფილიყო გარემონტებული რ.ბ-ას მიერ მის შეძენამდე, თუმცა ვერ უთითებს აღნიშნული ფაქტის დამადასტურებელ მტკიცებულებაზე. ამასთან საყურადღებოა, რომ თავად სასამართლო უდავოდ დადგენილ ფაქტად მიიჩნევს იმ გარემოებას, რომ 2019 წლის 10 ივლისის ხელშეკრულებით შპს „...იმ“ ურთიერთდამოკიდებულ პირს რ.ბ-ას უძრავი ქონება გადასცა გაურემონტებელ მდგომარეობაში. შესაბამისად, სასამართლო ხსენებული მსჯელობით წინააღმდეგობაში მოდის მის მიერვე დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებასთან (რომლის მიხედვითაც, ხელშეკრულებით უძრავი ქონება რ.ბ-ას გადაეცა გაურემონტებელ მდგომარეობაში) და გადაწყვეტილების ასაბუთებს მხოლოდ ვარაუდზე დაყრდნობით. აღსანიშნავია ისიც, რომ თავად მოსარჩელეც არ მიუთითებდა იმ გარემოებაზე, რომ ბინა ნასყიდობამდე გაარემონტა, შესაბამისად, გაუგებარია, რის საფუძველზე მივიდა სასამართლო აღნიშნულ დასკვნამდე.

სადავო უძრავი ქონების შეფასების თაობაზე სასამართლოს მსჯელობასთან დაკავშირებით კასატორები აღნიშნავენ, რომ მოსარჩელის მიერ წარმოდგენილი ექსპერტიზის დასკვნა ვერ გამოდგება უძრავი ქონების შესაფასებლად, ვინაიდან აღნიშნული დასკვნა ეხებოდა სხვა პერიოდში რეალიზებულ მსგავს ქონებას (მომიჯნავე ბინა), მაშინ როდესაც საგადასახადო ორგანოს გააჩნდა მონაცემები თვით სადავო ბინის ღირებულების თაობაზე (2019 წლის 26 ივლისის ხელშეკრულება), და ბუნებრივია საქონლის შეფასებისას საგადასახადო ორგანოს უნდა ეხელმძღვანელა თავად შესაფასებელი ობიექტის ღირებულებით, რომლის შესახებაც ინფორმაცია საგადასახადო ორგანოს გააჩნდა 2019 წლის 26 ივლისის ხელშეკრულების საფუძველზე. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მე-18 მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასად ითვლება ფასი, რომელიც ყალიბდება საქონლის/მომსახურების ბაზარზე იდენტური (ხოლო მისი არარსებობის შემთხვევაში მსგავსი) საქონლის/მომსახურების მოთხოვნისა და მიწოდების ურთიერთზემოქმედების შედეგად და შესაბამის ბაზარზე იმ პირებს შორის დადებული გარიგების საფუძველზე, რომლებიც ამ კოდექსის მე-19 მუხლის მიხედვით არ არიან ურთიერთდამოკიდებული პირები. ხოლო ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასი განისაზღვრება ბაზარზე ამ საქონლის/მომსახურების მიწოდების მომენტისათვის (ხოლო ასეთის არარსებობის შემთხვევაში – რეალიზაციის მომენტის უახლოესი კალენდარული დღისათვის, რომელიც არა უმეტეს 30 კალენდარული დღით უსწრებს ან მოჰყვება ასეთი საქონლის/მომსახურების რეალიზაციის მომენტს) იდენტურ (მსგავს) საქონელზე/მომსახურებაზე დადებული გარიგების შესახებ, მათ შორის, საერთაშორისო და სხვა ბირჟებზე დაფიქსირებული ფასების შესახებ, ინფორმაციის საფუძველზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, 2019 წლის 26 ივლისის ხელშეკრულებით განსაზღვრული ფასი (123 785 დოლარის ეკვივალენტი ლარში) წარმოადგენს საბაზრო ფასს, რომლის უტყუარობის საწინააღმდეგო ფაქტი/დასკვნა საქმეში არ მოიპოვება და აღნიშნულის შეფასება არ მომხდარა თბილისის სააპელაციო სასამართლოს მიერ.

საქართველოს უზენაესი სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2025 წლის 31 იანვრის განჩინებით, სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები, საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, დასაშვებობის შესამოწმებლად წარმოებაში იქნა მიღებული.

ს ა მ ო ტ ი ვ ა ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლო საქმის შესწავლის, საკასაციო საჩივრების დასაშვებობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები არ აკმაყოფილებს საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მოთხოვნებს და არ ექვემდებარება დასაშვებად ცნობას, შემდეგ გარემოებათა გამო:

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილი განსაზღვრავს საკასაციო საჩივრის განსახილველად დასაშვებობის ამომწურავ საფუძვლებს, კერძოდ, აღნიშნული ნორმის თანახმად, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მიერ საკასაციო საჩივარი დაიშვება, თუ კასატორი დაასაბუთებს, რომ: ა) საქმე მოიცავს სამართლებრივ პრობლემას, რომლის გადაწყვეტაც ხელს შეუწყობს სამართლის განვითარებას და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბებას; ბ) საქართველოს უზენაეს სასამართლოს მანამდე მსგავს სამართლებრივ საკითხზე გადაწყვეტილება არ მიუღია; გ) საკასაციო საჩივრის განხილვის შედეგად მოცემულ საქმეზე სავარაუდოა მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღება; დ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება განსხვავდება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან; ე) სააპელაციო სასამართლომ საქმე განიხილა მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით, რასაც შეეძლო არსებითად ემოქმედა საქმის განხილვის შედეგზე; ვ) სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილება ეწინააღმდეგება მსგავს სამართლებრივ საკითხზე ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ წარმოდგენილი საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული არც ერთი ზემოთ მითითებული საფუძვლით.

საკასაციო საჩივრები არ არის დასაშვები სააპელაციო სასამართლოს გადაწყვეტილების საკასაციო სასამართლოს მიერ დამკვიდრებული პრაქტიკისაგან განსხვავების არსებობის საფუძვლით და ამასთან, არ არსებობს საკასაციო საჩივრების განხილვის შედეგად მსგავს სამართლებრივ საკითხზე საქართველოს უზენაესი სასამართლოს მანამდე არსებული პრაქტიკისაგან განსხვავებული გადაწყვეტილების მიღების ვარაუდი. სააპელაციო სასამართლოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება არ ეწინააღმდეგება ადამიანის უფლებათა და ძირითად თავისუფლებათა დაცვის კონვენციას და ადამიანის უფლებათა ევროპული სასამართლოს პრეცედენტულ სამართალს. ამასთან, საქმის განხილვისა და საკასაციო სასამართლოს მიერ საქმეზე ახალი გადაწყვეტილების მიღების საჭიროება არ არსებობს სამართლის განვითარებისა და ერთგვაროვანი სასამართლო პრაქტიკის ჩამოყალიბების თვალსაზრისით.

საკასაციო სასამართლო მიიჩნევს, რომ კასატორები ვერ ასაბუთებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ საქმის განხილვას მატერიალური ან/და საპროცესო სამართლის ნორმების მნიშვნელოვანი დარღვევით. კასატორები საკასაციო საჩივრებში ვერ აქარწყლებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებსა და დასკვნებს.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ ადამიანის უფლებათა ევროპული კონვენციის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილი ავალდებულებს სასამართლოს, დაასაბუთოს თავისი გადაწყვეტილება, რაც არ უნდა იქნეს გაგებული თითოეულ არგუმენტზე დეტალური პასუხის გაცემად (იხ. ჯღარკავა საქართველოს წინააღმდეგ, №7932/03; Van de Hurk v. Netherlands, par.61, Garcia Ruiz v. Spain [GC] par.26; Jahnke and Lenoble v France (dec.); Perez v France [GC], par. 81).

საკასაციო სასამართლო იზიარებს მოცემულ საქმეზე ქვედა ინსტანციის სასამართლოების მიერ დადგენილ ფაქტობრივ გარემოებებს, ამ გარემოებებთან დაკავშირებით სააპელაციო სასამართლოს მიერ გამოთქმულ სამართლებრივ შეფასებებს და მიიჩნევს, რომ სააპელაციო სასამართლომ არსებითად სწორად გადაწყვიტა მოცემული დავა.

საქმის მასალებით დადგენილია, რომ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ შპს „...ში“ ჩატარებული თემატური კამერალური საგადასახადო შემოწმების შედეგად გამოიცა 2020 წლის 13 ივლისს №1309 საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის საფუძველზეც დარიცხულ გადასახადს მოსარჩელე არ ეთანხმებოდა და მიუთითებდა, რომ ურთიერთდამოკიდებულ პირზე რეალიზებული ქონების საბაზრო ფასის გაანგარიშება და შესაბამისად დაბეგვრა არასწორად იყო განხორციელებული.

დადგენილია ისიც, რომ 2019 წლის 10 ივლისის უძრავი ქონების ნასყიდობის №... ხელშეკრულების საფუძველზე, შპს „...იმ“ ურთიერთდამოკიდებულ პირს - რ.ბ-ას (დირექტორი/50%-იანი წილის მესაკუთრე) 44 925 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარად მიჰყიდა უძრავი ქონება, მდებარე - ოზურგეთის მუნიციპალიტეტი, სოფელი ... (...), გაურემონტებელი ბინა №…, ფართი - 59.90 კვ.მეტრი. აღნიშნული უძრავი ქონება, 2019 წლის 26 ივლისს, რ.ბ-ამ ფიზიკურ პირს მიჰყიდა 128758 აშშ დოლარის ეკვივალენტ ლარად, როგორც სააპელაციო სასამართლომ დაადგინა - სრულად გარემონტებული, ავეჯითა და ტექნიკით უზრუნველყოფილი. ნაწილობრივ სწორედ აღნიშნულ გარემოებას უკავშირებდა მოსარჩელე ფასთა შორის არსებულ სხვაობას, ხოლო მოპასუხეთა განმარტებით, შეუძლებელი იყო დროის ამგვარ მცირე პერიოდში უძრავი ქონების იმგვარი გაუმჯობესება, რომ ბინის ღირებულება 44 925 აშშ დოლარიდან 128 758 აშშ დოლარამდე გაზრდილიყო. მითითებული გარემოებებიდან გამომდინარე, საკასაციო პალატა მიიჩნევს, რომ ვინაიდან სადავო საკითხი გამომდინარეობს ურთიერთდამოკიდებულ პირებს შორის დადებული გარიგებიდან, უპირველეს ყოვლისა დასადგენია მხარეთა შორის დადებული ხელშეკრულების საგნის საბაზრო ფასი.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ საგადასახადო კოდექსის მე-18 მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად, გადასახადებით დაბეგვრის მიზნებისათვის გამოიყენება გარიგებაში საქონლის/მომსახურების ფაქტობრივი ფასი, თუ ამ კოდექსით საბაზრო ფასის ან სხვა ღირებულების გამოყენება არ არის გათვალისწინებული. საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასად ითვლება ფასი, რომელიც ყალიბდება საქონლის/მომსახურების ბაზარზე იდენტური (ხოლო მისი არარსებობის შემთხვევაში – მსგავსი) საქონლის/მომსახურების მოთხოვნისა და მიწოდების ურთიერთზემოქმედების შედეგად და შესაბამის ბაზარზე იმ პირებს შორის დადებული გარიგების საფუძველზე, რომლებიც ამ კოდექსის მე-19 მუხლის მიხედვით არ არიან ურთიერთდამოკიდებული პირები. ურთიერთდამოკიდებულ პირებს შორის გარიგება მხედველობაში მიიღება მხოლოდ იმ პირობით, რომ მათი ურთიერთდამოკიდებულება გავლენას არ მოახდენს ასეთი გარიგების შედეგებზე.

ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასი განისაზღვრება ბაზარზე ამ საქონლის/მომსახურების მიწოდების მომენტისათვის (ხოლო ასეთის არარსებობის შემთხვევაში – რეალიზაციის მომენტის უახლოესი კალენდარული დღისათვის, რომელიც არა უმეტეს 30 კალენდარული დღით უსწრებს ან მოჰყვება ასეთი საქონლის/მომსახურების რეალიზაციის მომენტს) იდენტურ (მსგავს) საქონელზე/მომსახურებაზე დადებული გარიგების შესახებ, მათ შორის, საერთაშორისო და სხვა ბირჟებზე დაფიქსირებული ფასების შესახებ, ინფორმაციის საფუძველზე. მე-5 ნაწილის შესაბამისად, თუ საქონლის/მომსახურების ბაზარზე იდენტურ (მსგავს) საქონელზე/მომსახურებაზე დადებული გარიგება ან ამ ბაზარზე ასეთი საქონლის/მომსახურების მიწოდება არ არსებობს, საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასი განისაზღვრება იმ ფასებით, რომლებიც ჩამოყალიბებულია იდენტურ (მსგავს) საქონელზე/მომსახურებაზე დადებული გარიგების საფუძველზე, საქონლის/მომსახურების რეალიზაციის მომენტის უახლოესი კალენდარული დღისათვის, რომელიც არა უმეტეს 30 კალენდარული დღით უსწრებს ან მოჰყვება ასეთი საქონლის/მომსახურების რეალიზაციის მომენტს.

ამავე მუხლის მე-6 ნაწილის მიხედვით, თუ ამ მუხლის პირველი–მე-5 ნაწილების დებულებათა გამოყენება შეუძლებელია, საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასი დგინდება დანახარჯების, შესაძლო რეალიზაციის ფასის ან მისაღები სარგებლის განსაზღვრის მეთოდებით; ხოლო მე-7 ნაწილის შესაბამისად, საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასის განსაზღვრისას გამოიყენება საქონლის/მომსახურების საბაზრო ფასების შესახებ ინფორმაციის ოფიციალური წყაროები, აღმასრულებელი ხელისუფლების შესაბამისი ორგანოების საინფორმაციო ბაზა, საგადასახადო ორგანოებისათვის გადასახადის გადამხდელთა მიერ მიწოდებული ინფორმაცია, აგრეთვე სხვა სარწმუნო ინფორმაცია.

საკასაციო პალატა მიუთითებს, რომ საბაზრო ფასი ყალიბდება საქონელზე/მომსახურებაზე მოთხოვნისა და მათი მიწოდების ურთიერთზემოქმედების შედეგად. ურთიერთზემოქმედება წარმოადგენს პროცესს და დამოკიდებულია, როგორც წესი, მრავალ ფაქტორზე. იგულისხმება, რომ ამ ფაქტორებს შორის არ გვხვდება გარიგების მხარეთა ერთმანეთზე იმგვარი დამოკიდებულება, რომელმაც ფასზე მოახდინა გავლენა. იდენტურ (მსგავს) საქონელზე/მომსახურებაზე მრავალი გარიგების არსებობისას მხარეთა ურთიერთდამოკიდებულების წილი, როგორც წესი, იმდენად უმნიშვნელოა, რომ მათი არსებობა მხედველობაში არც კი მიიღება. ამდენად უნდა ჩაითვალოს, რომ პირთა ურთიერთდამოკიდებულება გავლენას არ ახდენს საბაზრო ფასის წარმოქმნაზე.

საბაზრო ფასის დახასიათებისას საგადასახადო კოდექსი ხაზს უსვამს დადებულ გარიგებებს, და არა - შეთავაზებულს (ოფერტს), ასევე იმასაც, რომ ეს ფასი აუცილებლად ერთ-ერთი დადებული გარიგების ფასი უნდა იყოს. შესაბამისად, დაუშვებელია ფასთა გასაშუალების მეთოდების (მაგალითად, საშუალო არითმეტიკული, საშუალო შეწონილი) გამოყენება. ეს მეთოდები საშუალებას იძლევა განვსაზღვროთ ის წერტილი, რომლის მიდამოშიც, სხვა ინფორმაციის არარსებობისას, საბაზრო ფასი უნდა იქნეს მოძებნილი. ყურადღება გასამახვილებელია იმაზეც, რომ კოდექსის მიხედვით საბაზრო ფასი დამოკიდებულია შემფასებლისათვის ცნობილი გარიგებებიდან გამომდინარე ინფორმაციაზე. თუ დადებული გარიგებების რაოდენობის შესახებ ინფორმაცია შეიცვლება, მაშინ საბაზრო ფასიც, შემფასებლის მიერ განსაზღვრული, შეიძლება შეიცვალოს.

საგადასახადო კოდექსის მე-18 მუხლის მე-3 ნაწილი კონკრეტული მიწოდების მიზნიდან გამომდინარე განსაზღვრავს, თუ დროის რა ინტერვალში უნდა იქნეს მოძებნილი მისი შესაბამისი საბაზრო ფასი. პირველ რიგში, არსებული ინფორმაციის საფუძველზე უნდა გაირკვეს არსებობდა თუ არა მიწოდების მომენტში დადებული სხვა გარიგებები. თუ არსებობდა, მაშინ საბაზრო ფასი დგინდება ამ გარიგებების გამოყენებით. სხვა მომენტებში დადებული გარიგებები მხედველობაში არ მიიღება. თუ მიწოდების მომენტისათვის არ არსებობდა გარიგებები, ან არსებობდა, მაგრამ მხარეთა ურთიერთდამოკიდებულებამ გავლენა მოახდინა გარიგების ფასზე, მაშინ აიღება დროით ყველაზე უფრო ახლოს მყოფი გარიგებები. აღსანიშნავია, რომ კოდექსი საბაზრო ფასის დასადგენად არ განიხილავს 30 დღეზე მეტით დაცილებულ გარიგებებს. კონკრეტული მიწოდების ფასის მათი ფასებით შეფასება განსაკუთრებით არასაიმედოა.

საბაზრო ფასის დასადგენად გამოყენებულ უნდა იქნეს ის სარწმუნო ინფორმაცია, რომელსაც იძლევა შესაბამის ბაზარზე უკვე არსებული მსგავსი გარიგებები. თუ დადებული გარიგებები არ არის ცნობილი ან, საერთოდ, არც დადებულა, მაშინ გამოიყენება დანახარჯების, შესაძლო რეალიზაციის ფასის ან მისაღები სარგებლის განსაზღვრის მეთოდები. ამ მეთოდებით დადგენილი ფასი ჩაითვლება საბაზრო ფასად, თუნდაც ამ ფასად დადებული გარიგება არც კი არსებობდეს (ლ. ნადარაია, ზ. როგავა, კ. რუხაძე, ბ. ბოლქვაძე, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის კომენტარი, წიგნი პირველი §§ 1-155, USAID, თბილისი, 2012 წელი, გვ. 174-187).

საქმეში წარმოდგენილია რამდენიმე ექსპერტიზის დასკვნა სწორედ 2019 წლის 10 ივლისის №... ხელშეკრულების ნასყიდობის საგნის - უძრავი ქონების საბაზრო ფასის დასადგენად; კერძოდ, შპს „...ის“ 2019 წლის 26 თებერვლის შეფასების ანგარიშის თანახმად, რომელიც განხორციელებულია სადავო ტრანზაქციის განხორციელებამდე რამდენიმე თვით ადრე, ირკვევა, რომ ოზურგეთში, სოფელ ...ში მდებარე ობიექტის (ბინის) 1 კვ.მ საცხოვრებელი ფართის საბაზრო ღირებულებამ შეფასების მომენტისათვის შეადგინა 1890 ლარი, რაც საქართველოს ეროვნული ბანკის მიერ გამოცხადებული ოფიციალური გაცვლითი კურსით შეფასების მომენტისთვის (1$ = 2.6751 ლარი) შეადგენდა 706 დოლარს. სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2020 წლის 18 აგვისტოს №5004784320 ექსპერტიზის დასკვნის თანახმად, ექსპერტიზაზე წარდგენილი ოზურგეთის მუნიციპალიტეტის სოფელ ...ში (...) მდებარე №... საკადასტრო კოდით რეგისტრირებული 70.80 კვ.მ ფართის (ბინა №...) საბაზრო ღირებულება (იმ დღის მდგომარეობით) საორიენტაციოდ განისაზღვრა 143653.00 ლარით, რაც 1 კვ.მ ფართზე დაახლოებით 2028 ლარს შეადგენდა, ხოლო ამავე ბინის შეფასება სსიპ ლევან სამხარაულის სახელობის სასამართლო ექსპერტიზის ეროვნული ბიუროს 2022 წლის 28 თებერვლის №... ექსპერტიზის დასკვნით, 2019 წლის ივლისის თვის მდგომარეობით საორიენტაციოდ შეადგენდა კიდევ უფრო ნაკლებს - 132420.00 ლარს. საგულისხმოა, რომ სამივე შემთხვევაში მითითებული საბაზრო თანხა ნაკლებია ურთიერთდამოკიდებულ პირთა შორის დადებული ხელშეკრულებით განსაზღვრულ ფასზე, ამრიგად მართებულია სააპელაციო პალატის შეფასება, რომ სადავო ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების დასაბუთება არასაკმარისია და საკითხი საჭიროებს დამატებით კვლევას, რადგან დასადგენი და შესაფასებელია №... ხელშეკრულების ნასყიდობის საგნის საბაზრო ფასი კანონით დადგენილი წესით, რომელთა შეფასება გარკვეულ სიცხადეს შეიტანს სადავო საკითხის გადაწყვეტაში.

საკასაციო პალატის მოსაზრებით, სააპელაციო პალატამ ამომწურავად იმსჯელა სადავო საკითხთან დაკავშირებით, კასატორები დამატებით ვერ უთითებენ სააპელაციო სასამართლოს მიერ მიღებული განჩინების არსებით ფაქტობრივ თუ სამართლებრივ უსწორობაზე, შესაბამისად, კასატორების მიერ მითითებული გარემოებები არ ქმნის საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 34-ე მუხლის მე-3 ნაწილით რეგლამენტირებულ საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის არც ერთ საფუძველს, რაც გამორიცხავს საკასაციო საჩივრების დასაშვებად ცნობის შესაძლებლობას.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, 34-ე მუხლის მე-3 და

დ ა ა დ გ ი ნ ა:

1. სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საკასაციო საჩივრები მიჩნეულ იქნეს დაუშვებლად;

2. უცვლელად დარჩეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2024 წლის 3 ივლისის გადაწყვეტილება;

3. საკასაციო სასამართლოს განჩინება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

მოსამართლეები: გ. აბუსერიძე

მ. ვაჩაძე

ბ. სტურუა