საქმე №ბს-4(კ-22) 13 ივლისი, 2022 წელი

თბილისი

ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატა

შემდეგი შემადგენლობა:

გენადი მაკარიძე (თავმჯდომარე, მომხსენებელი),

გიორგი გოგიაშვილი, ბიძინა სტურუა

სხდომის მდივანი - ანა ვარდიძე

კასატორი (მოსარჩელე) - შპს „ ...“

წარმომადგენლები - უ.ქ-ა, მ.მ-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - სსიპ შემოსავლების სამსახური

წარმომადგენლები - ჯ.ვ-ე, ლ.ა-ი

მოწინააღმდეგე მხარე (მოპასუხე) - საქართველოს ფინანსთა სამინისტრო

წარმომადგენელი - გ.ბ-ე

დავის საგანი - ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობა, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების გამოცემის დავალება

გასაჩივრებული განჩინება - თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 15 ოქტომბრის განჩინება

კასატორის მოთხოვნა - გასაჩივრებული განჩინების გაუქმება და ახალი გადაწყვეტილების მიღება

აღწერილობითი ნაწილი:

1. შპს „...ის“ წარმომადგენელმა 2020 წლის 12 მარტს სარჩელით მიმართა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიას, მოპასუხეების - სსიპ შემოსავლების სამსახურისა და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს მიმართ.

მოსარჩელემ მოითხოვა: ა) ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2019 წლის 9 სექტემბრის №31201 ბრძანება; ბ) ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2019 წლის 11 დეკემბრის №43251 ბრძანება; გ) ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2020 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება (№9773/2/2019 საჩივარზე); დ) დაევალოს სსიპ შემოსავლების სამსახურს, გამოსცეს ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომლის საფუძველზეც შპს „...ის“ პირადი აღრიცხვის ბარათზე აღირიცხება, მის მიერ 2019 წლის 16 ივლისის დამატებითი ღირებულების გადასახადის დაზუსტებული დეკლარაციები ჯამური თანხით 361 030 (სამას სამოცდაერთი ათას ოცდაათი) ლარი.

სარჩელის თანახმად, სსიპ შემოსავლების სამსახურის მიერ 2018 წელს დაინიშნა მოსარჩელე კომპანიის კამერალური საგადასახადო შემოწმება, რომელმაც მოიცვა 2016 წლის ოქტომბრისა და 2017 წლის აპრილის საანგარიშო პერიოდი დღგ-ს დეკლარაციებში ასახვის სისწორის დადგენის მიზნით. შემოწმების შედეგად კომპანიას დაერიცხა 443 169 ლარი. მოგვიანებით ჯარიმის თანხა შემცირდა და საერთო დარიცხულმა თანხამ შეადგინა 324 927 ლარი. გადასახადის გადამხდელმა სრულად გადაიხადა დარიცხული თანხები. 2019 წლის ივლისში მოსარჩელის მიერ მოხდა 2017 წლის საანგარიშო პერიოდის დაზუსტება და გადასახადის შემცირება 331 558 ლარით, რასაც მოჰყვა შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის გასაჩივრებული ბრძანება და მოსარჩელეს უარი ეთქვა დეკლარაციის კორექტირება/დაზუსტებაზე. მოსარჩელის მხრიდან დეკლარაციის დაზუსტება განაპირობა იმ ფაქტმა, რომ ერთიდაიგივე დასაბეგრ ოპერაციაზე კომპანიას ორჯერ გადაახდევინეს გადასახადი და დამატებით ჯარიმაც, რაც უნდა დაქვემდებარებოდა კორექტირებას სსიპ შემოსავლების სამსახურის მხრიდან, რისი უფლებაც აუდიტის დეპარტამენტმა არ მისცა მოსარჩელეს, ანუ ამჟამად ერთიდაიგივე ოპერაცია დაბეგრილია ორჯერ.

2. მოპასუხე სსიპ შემოსავლების სამსახურმა წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 20 ივლისის №18835 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა შპს „...ის“ (ს/ნ...) საქმიანობის თემატური კამერალური საგადასახადო შემოწმება ელექტრონულად გამოწერილი და მიღებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების, საბაჟო დეკლარაციების მიხედვით 2016 წლის ოქტომბრის და 2017 წლის აპრილის თვეების საანგარიშო პერიოდების დღგ-ს დეკლარაციებში ასახვის სისწორეზე. 2018 წლის 9 ოქტომბრის საგადასახადო შემოწმების აქტით, შპს „...ას“ დაერიცხა სულ 443 169 ლარი, მათ შორის ძირითადი გადასახადი 295 466 ლარი. 2019 წლის 27 მარტის საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს №7555/2/2019 გადაწყვეტილებით, სსკ-ს 275-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად 50%-იანი დარიცხვა შეიცვალა ...%-ით, შედეგად აქტით დარიცხული ჯარიმა შემცირდა 147 303 ლარიდან 29 461 ლარამდე (117 843 ლარით).

საწარმომ 2019 წლის 16 ივლისს საგადასახადო ორგანოში წარადგინა 2017 წლის აპრილის თვის დაზუსტებელი (დეკ. №...) დღგ-ს დეკლარაცია. პირველადი დეკლარაციის მიხედვით 2017 წლის აპრილის საანგარიშო პერიოდში დეკლარირებული დღგ-თ დასაბეგრი ბრუნვა შეადგენდა 1 688 440 ლარს, ჩასათვლელი თანხა 53 691 ლარს. შემოწმებით აღნიშნულ თვეზე დადგენილი იქნა დასაბეგრი ბრუნვა 3 325 144 ლარი და ჩასათვლელი თანხა 53 691 ლარი. აპრილის საანგარიშო პერიოდზე გადამხდელს დაერიცხა ძირითადი გადასახადი 294 607 ლარი.

წარმოდგენილი დაზუსტებული დეკლარაციის მიხედვით დასაბეგრი ბრუნვა შეადგენს 1 462 590 ლარს, ჩასათვლელი თანხა 50 000 ლარს, ჩათვლის კორექტირება 11 ლარს. ამასთან დგინდება, რომ საგადასახადო შემოწმების ჩატარებისას არსებული 2017 წლის აპრილის საანგარიშო პერიოდის ავანსის ანგარიშ-ფაქტურა ... გაუქმებულია. ვინაიდან აღნიშნული პერიოდი წარმოადგენდა შემოწმებულ პერიოდს, შემმოწმებელს დაევალა აღნიშნული დეკლარაციის (დაზუსტებული) შესწავლა და სათანადო რეაგირება.

სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2019 წლის 5 სექტემბრის დასკვნის საფუძველზე 2019 წლის 9 სექტემბერს ამავე დეპარტამენტის მიერ გამოიცა №31201 ბრძანება.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში დავის განხილვისას მოსარჩელე მიუთითებდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე და აღნიშნავდა, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 2019 წლის 9 სექტემბრის №31201 ბრძანებაში არ იყო მითითებული არანაირი მოტივი, თუ რატომ უთხრა უარი აღნიშნულმა დეპარტამენტმა დეკლარაციის დაზუსტებაზე, რაც წინააღმდეგობაში მოდიოდა სსკ-ის 69-ე მუხლის მესამე ნაწილის მოთხოვნებთან.

მოპასუხის განმარტებით, მოსარჩელის არგუმენტი საფუძველს მოკლებულია, ვინაიდან სსკ-ის 69-ე მუხლის მე-3 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირის მიერ მოტივირებული ბრძანების გამოცემა სავალდებულოა მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ საგადასახადო ორგანომ აღრიცხვა განახორციელა, წარდგენილი დეკლარაციის (მათ შორის, შესწორებული საგადასახადო დეკლარაციის) მიხედვით, იმ პერიოდზე ან საკითხზე, რომელზედაც საგადასახადო ორგანომ უკვე განახორციელა შემოწმება.

საყურადღებოა, რომ შემოწმების შედეგებთან დაკავშირებით გადასახადის გადამხდელმა შემოსავლების სამსახურში და შემდგომ, დავების განხილვის საბჭოში წარადგინა საჩივრები, რომლის მიხედვითაც დარიცხული ძირითადი გადასახადი არ გაუსაჩივრებია. ასევე, საწარმოს მიერ დავის პროცესში დადგენილ საგადასახადო ვალდებულებებთან დაკავშირებით შპს „...ას“ მიერ ახალი მტკიცებულებების წარმოდგენა არ მომხდარა. გადამხდელის მიერ მოთხოვნილ იქნა მხოლოდ საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე დარიცხული სანქციისაგან გათავისუფლება.

შემმოწმებელთა მიერ დადგინდა, რომ დაზუსტებულ დეკლარაციებში დაკორექტირებულია ის მონაცემები, რაც უკვე გათვალისწინებულია აქტის გადაანგარიშების დასკვნაში და შესაბამისი შედეგები ასახულია გადასახადის პირადი აღრიცხვის ბარათზე. აღნიშნულიდან გამომდინარე, საწარმოს მიერ დაზუსტებული დეკლარაციები არ ასახულა გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე. ამდენად, დაუსაბუთებელია მოსარჩელის მოთხოვნა ადმინისტრაციულ სამართლებრივი აქტების ბათილად ცნობის თაობაზე.

3. მოპასუხე საქართველოს ფინანსთა სამინისტრომ წარმოდგენილი შესაგებლით სარჩელი არ ცნო და განმარტა, რომ აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 20 ივლისის №18835 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა თემატური კამერალური საგადასახადო შემოწმება ელექტრონულად გამოწერილი და მიღებული საგადასანადო ანგარიშ-ფაქტურების, საბაჟო დეკლარაციების მიხედვით 2016 წლის ოქტომბრის და 2017 წლის აპრილის თვეების საანგარიშო პერიოდების დღგ-ის დეკლარაციებში ასახვის სისწორეზე.

2018 წლის 9 ოქტომბერს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის მიხედვითაც გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა გადასახადი 295446 ლარი და ჯარიმა 147723 ლარი, სულ 443169 ლარი. შემოწმების შედეგებთან დაკავშირებით გადამხდელმა შემოსავლების სამსახურში და შემდგომ ეტაპზე საქართველოს ფინანსთა სამინისტროში წარადგინა საჩივრები, რომლის მიხედვითაც დარიცხული გადასახადის გასაჩივრება არ მომხდარა. მომჩივანს, დავის პროცესში, დადგენილ საგადასახადო ვალდებულებებთან დაკავშირებით დამატებითი მტკიცებულებები არ წარუდგენია. მომჩივანმა მოითხოვა საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე დარიცხული სანქციისგან გათავისუფლება.

საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს 2019 წლის 27 მარტის №7555/2/2019 გადაწყვეტილებით, საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, საგადასახადო შემოწმების აქტით დარიცხული 50%-იანი ჯარიმა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის 2(1) და 2(2) ნაწილების შესაბამისად შეიცვალა ...%-ით. შედეგად ჯარიმა შემცირდა 118178 ლარით.

გადამხდელმა 2019 წლის 16 ივლისს საგადასახადო ორგანოში წარადგინა 2017 წლის აპრილის თვის დაზუსტებული დღგ-ის დეკლარაციები (№..., №..., №...). ვინაიდან, აღნიშნული პერიოდი წარმოადგენს შემოწმებულ პერიოდს, შემმოწმებლებს დაევალა აღნიშნული დეკლარაციის (დაზუსტებული) შესწავლა და სათანადო რეაგირება. შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ გადამხდელის მიერ დაზუსტებული დეკლარაციებით მცირდება საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე დადგენილი 2017 წლის აპრილის საანგარიშო პერიოდის დღგ-ის დასაბეგრი ბრუნვა.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლის მე-3 ნაწილის შესაბამისად, საწარმოს მიერ დაზუსტებული დეკლარაციები არ ასახულა გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე. ამგვარად, ვინაიდან, შემმოწმებელთა მიერ დადგინდა, რომ დაზუსტებულ დეკლარაციებში დაკორექტირებულია ის მონაცემები, რაც უკვე გათვალისწინებულია აქტის გადაანგარიშების დასკვნაში და შესაბამისად გადასახადის გადამხდელის მიერ დაზუსტებული დეკლარაციები წარდგენილია იმ საანგარიშო პერიოდზე, რომელზეც ჩატარდა გამოწერილი და მიღებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების, საბაჟო დეკლარაციების მიხედვით დღგ-ის დეკლარაციებში მათი ასახვის სისწორის შემოწმება, საგადასახადო ორგანოს უარი, დაზუსტებული დეკლარაციების მონაცემებით მოსარჩელის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრაზე, შესაბამისობაშია მოქმედ კანონმდებლობასთან.

4. თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილებით შპს „...ის“ სარჩელი არ დაკმაყოფილდა, რაც მოსარჩელის მიერ გასაჩივრდა სააპელაციო საჩივრით.

5. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 15 ოქტომბრის განჩინებით შპს „...ის“ სააპელაციო საჩივარი არ დაკმაყოფილდა; უცვლელად დარჩა თბილისის საქალაქო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა კოლეგიის 2020 წლის 29 ოქტომბრის გადაწყვეტილება.

სააპელაციო პალატამ დადგენილად მიიჩნია შემდეგი ფაქტობრივი გარემოებები:

ა) საწარმომ 2019 წლის 16 ივლისს საგადასახადო ორგანოში წარადგინა 2017 წლის აპრილის თვის დაზუსტებული (დეკ. №..., №..., №...) დღგ-ს დეკლარაციები. ვინაიდან, აღნიშნული პერიოდი წარმოადგენდა შემოწმებულ პერიოდს აუდიტს დაევალა აღნიშნული დეკლარაციის (დაზუსტებული) შესწავლა და სათანადო რეაგირება;

ბ) სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2019 წლის 9 სექტემბრის №31201 ბრძანებით, შპს „...ას“ უარი ეთქვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ 2018 წლის 20 ივლისს №18835 ბრძანების საფუძველზე 2016 წლის 1 ოქტომბრიდან 2017 წლის 1 მაისამდე შემოწმებულ პერიოდში, დამატებით წარდგენილი 2017 წლის აპრილის თვის დღგ-ს გადასახადის დეკლარაციების (დაზუსტებული №..., №..., №...) გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე ასახვაზე; გ) სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2019 წლის 11 დეკემბრის №43251 ბრძანების მიხედვით, შპს „...მა“ საჩივრით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2019 წლის 9 სექტემბრის №31201 ბრძანებისა და 2019 წლის 5 სექტემბრის დასკვნის გაუქმება. აღნიშნული ბრძანებით, შპს „...ის“ საჩივარი არ დაკმაყოფილდა;

დ) შპს „...მა“ საჩივრით მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს და მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2019 წლის 9 სექტემბრის №31201 ბრძანებისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2019 წლის 11 დეკემბრის №43251 ბრძანების ბათილად ცნობა;

ე) საქართველოს ფინანსთა სამინიტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2020 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილების თანახმად, დავების განხილვის საბჭომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან გადასახადის გადამხდელის მიერ დაზუსტებული დეკლარაციები წარდგენილი იქნა იმ საანგარიშო პერიოდზე, რომელზეც ჩატარდა გამოწერილი და მიღებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების, საბაჟო დეკლარაციების მიხედვით დღგ-ის დეკლარაციებში მათი ასახვის სისწორის შემოწმება, საგადასახადო ორგანოს უარი, დაზუსტებული დეკლარაციების მონაცემებით მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრაზე შესაბამისობაში იყო მოქმედ კანონმდებლობასთან.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 61-ე, 255-ე, 262-ე, 263-ე, 268-ე მუხლებზე მითითებით სააპელაციო სასამართლომ განმარტა, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 20 ივლისის №18835 ბრძანების საფუძველზე შპს „...ის“ კამერალური საგადასახადო შემოწმება ჩატარდა ელექტრონულად გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების, მიღებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებისა და საბაჟო დეკლარაციების 2016 წლის ოქტომბრისა და 2017 წლის აპრილის საანგარიშო პერიოდების დღგ-ის დეკლარაციებში ასახვის სისწორის დადგენის მიზნით. შემოწმების შედეგებზე გამოცემული აქტები ძირითადი გადასახადის (დღგ - 295 446 ლარი) დარიცხვის ნაწილში გადასახადის გადამხდელის მიერ კანონით დადგენილი წესით არ გასაჩივრებულა და კანონიერ ძალაშია შესული. აპელანტის ძირითადი მოტივაცია სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტების უკანონობის თაობაზე ემყარება იმ არგუმენტს, რომ ვინაიდან შპს „...ის“ მიერ ადგილი ჰქონდა ერთი და იგივე ოპერაციის შეცდომით ორჯერ დაბეგვრას, მიუხედავად იმისა, რომ დაზუსტებული დეკლარაციით მცირდებოდა დღგ-ის დასაბეგრი ბრუნვა, საგადასახადო ორგანოს საგადასახადო ვალდებულებები უნდა განესაზღვრა დაზუსტებული მონაცემების საფუძველზე.

საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლზე მითითებით სააპელაციო პალატამ განმარტა, რომ აღნიშნული საკანონმდებლო ნორმით კანონმდებელი არეგულირებს საგადასახადო დეკლარაციაში ცვლილების ან/და დამატების შეტანის საკითხს. ამავე საკანონმდებლო აქტის 51-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტის თანახმად, საგადასახადო ორგანოები ვალდებული არიან თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში გააკონტროლონ გადასახადების გამოანგარიშების სისწორე და სისრულე და მათი დროულად გადახდა, ჩაატარონ საგადასახადო შემოწმებები ამ კოდექსით დადგენილი წესით და ამ შემოწმებათა ჩატარებისას გააცნონ გადასახადის გადამხდელს თავისი უფლებები და ვალდებულებები.

სააპელაციო პალატის შეფასებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლის მე-3 ნაწილით გათვალისწინებული დათქმა უნდა განიმარტოს არა განცალკავებით, არამედ სისტემურად კანონმდებლის ნებისა და მიზნის გათვალისწინებით. კანონის განმარტებისას გამოყენებული უნდა იქნეს განმარტების ის მეთოდი, რომელიც ყველაზე ნათლად და ობიექტურად ხსნის როგორც ნორმის არსს, ისე მისი მოქმედების ფარგლებს. კანონმდებელი საგადასახადო დეკლარაციაში ცვლილების ან/და დამატების შეტანის ზოგადი წესისგან განსხვავებულად არეგულირებს შემთხვევას, როდესაც საგადასახადო დეკლარაციაში ცვლილების ან/და დამატების შეტანა ხდება იმ პერიოდზე ან საკითხზე, რომელზედაც საგადასახადო ორგანომ უკვე განახორციელა საგადასახადო შემოწმება ან დარიცხვა. კერძოდ, აღნიშნულ შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელის მიერ შესწორებული საგადასახადო დეკლარაციის წარდგენა უპირობოდ არ წარმოადგენს ამ შესწორებული საგადასახადო დეკლარაციის საფუძველზე აღრიცხვის განხორციელების საფუძველს. შესაბამისად, მნიშვნელოვანია ყოველ კონკრეტულ შემთხვევაში შეფასდეს არსებობს თუ არა გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი შესწორებული საგადასახადო დეკლარაციის საფუძველზე აღრიცხვის განხორციელების წინაპირობები.

განსახილველ შემთხვევაში, სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 20 ივლისის №18835 ბრძანების საფუძველზე ჩატარებული შპს „...ის“ კამერალური საგადასახადო შემოწმების ფარგლებში საგადასახადო ორგანოს მიერ შესწავლილი იქნა 2016 წლის ოქტომბრისა და 2017 წლის აპრილის საანგარიშო პერიოდების დღგ-ის დეკლარაციებში ელექტრონულად გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების, მიღებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებისა და საბაჟო დეკლარაციების ასახვის სისწორე. აღსანიშნავია, რომ მითითებული შემოწმების შედეგად შპს „...ის“ მიერ ერთი და იგივე ოპერაციის შეცდომით ორჯერ დაბეგვრის ფაქტი არ გამოვლენილა და შეცდომის არსებობის საფუძვლით გადასახადის გადამხდელსაც სადავოდ არ გაუხდია ჩატარებული შემოწმების შედეგები ძირითადი გადასახადის (დღგ) დარიცხვის ნაწილში, რითაც თავის მხრივ გადასახადის გადამხდელი დაეთანხმა საგადასახადო ორგანოს მიერ ჩატარებული შემოწმების შედეგად დადგენილ გარემოებებს. ამასთან, გასათვალისწინებელია, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ შესწორებული დეკლარაციით განხორციელებული შესწორება ეხება საგადასახადო ორგანოს მიერ უკვე შემოწმებულ საკითხს და იწვევს საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე დადგენილი დღგ-ის დასაბეგრი ბაზის შემცირებას, ხოლო აპელანტი თავის მოთხოვნას ამყარებს არა შემოწმების პერიოდში არსებული გარემოებების/ფაქტორების შეცვლაზე, არამედ შემოწმების პერიოდში არსებულ შეცდომაზე, რომელიც მისი განმარტებით მოგვიანებით იქნა აღმოჩენილი. ამდენად, იმ პირობებში, როდესაც საგადასახადო ორგანომ ჩატარებული საგადასახადო კონტროლის ფარგლებში, კონკრეტული საგადასახადო პერიოდისათვის განახორციელა გადასახადების სისწორის და სისრულის კონტროლი, რის შედეგადაც დაადგინა მონაცემები, რომელიც უნდა ასახულიყო 2017 წლის აპრილის საანგარიშო პერიოდების დღგ-ის დეკლარაციებში (ელექტრონულად გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების, მიღებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურებისა და საბაჟო დეკლარაციების ასახვა), სააპელაციო პალატის შეფასებით, აპელანტის მიერ მითითებული გარემოება ვერ იქნება მიჩნეული საგადასახადო შემოწმების ფარგლებში დადგენილი მონაცემების იმგვარი ცვლილების განხორციელების საფუძვლად, რომელიც იწვევს საგადასახადო შემოწმების აქტით დადგენილი დღგ-ის დასაბეგრი ბაზის შემცირებას.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, პალატამ მიიჩნია, რომ აპელანტის - შპს „...ის“ მიერ ვერ იქნა გაბათილებული პირველი ინსტანციის სასამართლო გადაწყვეტილებით დადგენილი გარემოებები და სამართლებრივი დასკვნები, რისი გათვალისწინებითაც არ არსებობს გასაჩივრებული გადაწყვეტილების გაუქმების სამართლებრივი და ფაქტობრივი საფუძვლები.

6. თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 15 ოქტომბრის განჩინება საკასაციო წესით გაასაჩივრა შპს „...მა“.

კასატორის განმარტებით, სასამართლომ განჩინება დაასაბუთა შემდეგი საფუძვლით: 1. შემოწმების შედეგად შპს „...ის“ მიერ ერთი და იგივე ოპერაციის შეცდომით ორჯერ დაბეგვრის ფაქტი არ გამოვლენილა და შეცდომის არსებობის საფუძვლით გადასახადის გადამხდელსაც სადავოდ არ გაუხდია ჩატარებული შემოწმების შედეგები, რითაც თავის მხრივ გადასახადის გადამხდელი დაეთანხმა საგადასახადო ორგანოს მიერ ჩატარებულ შემოწმების შედეგებს; 2. გადასახადის გადამხდელის მიერ შესწორებული დეკლარაცია ეხება საგადასახადო ორგანოს მიერ უკვე შემოწმებულ საკითხს და იწვევს საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე დადგენილი დღგ-ის დაბეგვრის ბაზის შემცირებას: 3. აპელანტი თავის მოთხოვნას ამყარებს არა შემოწმების პერიოდში არსებული გარემოების/ფაქტორების შეცვლაზე, არამედ შემოწმების პერიოდში არსებულ შეცდომებზე, რომელიც მისი განმარტებით მოგვიანებით იქნა აღმოჩენილი.

კასატორის განმარტებით, შემოწმების საფუძველზე განხორციელებული დარიცხვა მოხდა იმ მიმდინარე სამშენებლო პროექტის ფარგლებში განხორციელებულ ოპერაციებზე, რომელსაც შპს „...“ ახორციელებდა ქ. თბილისში ...ის №...-ში. სამშენებლო სამუშაოების დასრულების შემდგომ შპს „...მა“ განახორციელა აღნიშნული პროექტის აუდიტორული შემოწმება, როგორც ფინანსური, ისე საგადასახადო ანგარიშგების სიწორეში დარწმუნების მიზნით. შემოწმების შედეგად გამოვლინდა, რომ კომპანია ერთიდაიგივე ოპერაციაზე ორჯერ იყო დაბეგრილი დღგ-ეს გადასახადით, კერძოდ, თავდაპირველად გამოიწერა ავანსის ანგარიშ-ფაქტურა, რაც აისახა შესაბამის დეკლარაციაში, ხოლო ამ ოპერაციაზე თანხის ჩარიცხვის შემდგომ კვლავ მოხდა ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა. სწორედ აღნიშნული საფუძვლით მოხდა შპს „...ის“ საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება 2016 წლის ოქტომბრის თვისა და 2017 წლის აპრილის თვის საანგარიშო პერიოდზე დღგ-ის დეკლარაციაში ასახვის სისწორესთან დაკავშირებით. შესაბამისად, კომპანია ერთ ოპერაციაზე დაიბეგრა ორმაგად. აღნიშნული გარემოება სადავო არ არის და საგადასახადო ორგანომ ეს გარემოებები დაადასტურა როგორც პირველი ინსტანციის, ისე სააპელაციო სასამართლოს სხდომაზე, რაც ასევე ასახულია საგადასახადო ორგანოს ბრძანებებში.

აღნიშნული გარემოების აღმოჩენის შემდგომ საწარმომ 2019 წლის 16 ივლისს საგადასახადო ორგანოში წარადგინა 2017 წლის აპრილის თვის დაზუსტებული (დეკ. №..., №..., №...) დღგ-ს დეკლარაციები. ვინაიდან, აღნიშნული პერიოდი წარმოადგენდა შემოწმებულ პერიოდს აუდიტს დაევალა აღნიშნული დეკლარაციის (დაზუსტებული) შესწავლა და სათანადო რეაგირება. შემმოწმებელთა მიერ შესწავლილი იქნა საზოგადოების მიერ წარდგენილი დეკლარაცია. შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ გადამხდელის მიერ დაზუსტებული დეკლარაციებით მცირდებოდა საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე დადგენილი 2017 წლის აპრილის საანგარიშო პერიოდის დღგ-ს დასაბეგრი ბრუნვა. ზემოთ აღნიშნულიდან გამომდინარე, აუდიტორის შეფასებით სკ-ის 69-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, საწარმოს მიერ დაზუსტებული დეკლარაციები არ ექვემდებარებოდა გადასახადის გადამხდელის პირად ბარათზე ასახვას. საგადასახადო ორგანომ სწორედ ამ საფუძვლით უთხრა უარი მოსარჩელეს როგორც დეკლარაციის დაზუსტებაზე, ასევე ადმინისტრაციულ საჩივრების დაკმაყოფილებაზე. ამავე საფუძვლით არ დააკმაყოფილა სარჩელი პირველმა ინსტანციის სასამართლომ.

სააპელაციო სასამართლოში გამართულ სხდომაზე საგადასახადო ორგანომ დაადასტურა ის გარემოება, რომ ერთი ოპერაცია დაიბეგრა ორჯერ, დაადასტურა ის გარემოება, რომ დაზუსტებულ დეკლარაციაზე უარი და შემდგომ საჩივრების არ დაკმაყოფილების საფუძველი იყო ის გარემოება, რომ მცირდებოდა შემოწმების შედეგად დარიცხული თანხები. სასამართლოს კითხვაზე, თუ რა გადაწყვეტილებას მიიღებდა საგადასახადო ორგანო იმ შემთხვევაში თუ დაზუსტებული დეკლარაციით გაიზრდებოდა დარიცხული თანხები ფინანსთა სამინისტრომ განაცხადა, რომ ასეთ შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელს მიეცემოდა უფლება დაეზუსტებინა დეკლარაცია.

კასატორის განმარტებით, კომპანიამ 2019 წლის 16 ივლისს საგადასახადო ორგანოში წარადგინა 2017 წლის აპრილის თვის დაზუსტებული (დეკ. №..., №..., №...) დღგ-ს დეკლარაციები. დეკლარაციის დაზუსტება გამოწვეული იყო ახლად გამოვლენილი/აღმოჩენილი გარემოებებით, კერძოდ, კომპანიის მიერ ჩატარებული აუდიტორული შემოწმების შედეგად აღმოჩნდა, რომ საწარმოს ორჯერ ჰქონდა გამოწერილი საგადასახადო ანგარიშფაქტურა ერთი და იგივე ოპერაციაზე (როგორც ავანსის, ისე მომსახურების მიღების) და ორივე ფაქტურა აისახა დღგ-ის დეკლარაციაში. შესაბამისად, მოხდა ერთიდაიგივე ტრანზაქციის ორჯერ დაბეგვრა. ამასთან, სადავო არ არის ის გარემოება, რომ ავანსის ფაქტურა გაუქმებულია და მიმწოდებელს არ მოუხდენია მისი ჩათვლა (აღნიშნული გარემოება სადავო არ არის და შემოსავლების სამსახურის 11.12.2019 წლის №43251 ბრძანებაში მითითებულია, რომ ავანსის დეკლარაცია გაუქმებულია). ჩატარებული აუდიტორული შემოწმების შედეგად აღმოჩენილი შეცდომის საფუძველზე განხორციელდა სწორედ დღგ-ის დეკლარაციების დაზუსტება, რომლითაც რა თქმა უნდა მცირდებოდა საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე დადგენილი 2017 წლის აპრილის საანგარიშო პერიოდის დღგ-ს დასაბეგრი ბრუნვა, რომელიც, როგორც აღმოჩნდა, განხორციელებული იყო შეცდომით ორჯერ, რამაც კომპანიის დღგ-ის ბრუნვის და საგადასახადო დაბეგვრის გაზრდა გამოიწვია.

საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლი ავალდებულებს გადასახადის გადამხდელს, რომ თუ იგი წარდგენილ საგადასახადო დეკლარაციაში აღმოაჩენს შეცდომას, რომელიც იწვევს საგადასახადო ვალდებულების ცვლილებას (ცვლილებაში იგულისხმება, როგორც გადასახადის შემცირება ისე გაზრდა) იგი ვალდებულია საგადასახადო დეკლარაციაში შეიტანოს შესაბამისი ცვლილება ან/და დამატება. საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლი დეკლარაციაში ცვლილების განხორციელების ვალდებულებას ადგენს როგორც შეუმოწმებელ პერიოდზე და საკითხზე, ისე იმ პერიოდზე და საკითხზე, რომელზედაც საგადასახადო ორგანომ განახორციელა შემოწმება ან დარიცხვა იმ განსხვავებით, რომ შეუმოწმებელ პერიოდზე დეკლარაციაში ცვლილების შეტანა/დაზუსტება ავტომატურად აისახება გადასახადის გადამხდელის პირად ბარათზე, ხოლო ცვლილება/დაზუსტება იმ პერიოდზე და საკითხზე, რომელზედაც საგადასახადო ორგანომ უკვე განახორციელა საგადასახადო შემოწმება ან დარიცხვა, პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციის (მათ შორის, შესწორებული საგადასახადო დეკლარაციის) წარდგენის შემთხვევაში ხორციელდება საგადასახადო ორგანოს მიერ წარმოდგენილი ცვლილების/დაზუსტების მართლზომიერი შემოწმების შემდგომ შესაბამისი ადმინისტრაციული აქტის გამოცემით.

კასატორის წარმომადგენელის განმარტებით, კომპანიას არ გაუსაჩივრებია დარიცხული გადასახადის ძირი, არამედ საწარმოს ბუღალტრის მიერ მოთხოვნილი იყო მხოლოდ ჯარიმის და საურავისაგან განთავისუფლება, რადგან იმ პერიოდისათვის არ იყო გამოვლენილი ის გარემოება, რომ გადასახადის ძირი თანხის დაკისრება მოხდა შეცდომით. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლი კი ავალდებულებს გადასახადის გადამხდელს შეცდომის აღმოჩენის შემთხვევაში მოახდინოს დეკლარაციის ცვლილება. ამასთან, კანონის აღნიშნული მუხლი ცვლილებას ითვალისწინებს, მათ შორის, იმ პერიოდზე, რომელიც უკვე შემოწმებულია საგადასახადო ორგანოს მიერ ან განხორციელდა დარიცხვა იმ სხვაობით, რომ ასეთ შემთხვევაში დეკლარაციაში შეტანილი ცვლილებები გადასახადის გადამხდელის პირად ბარათზე აისახება საგადასახადო ორგანოს შემოწმების შემდგომ მოტივირებული ბრძანების საფუძველზე. შეცდომის შემთხვევაში დეკლარაციის ცვლილება გულისხმობს, როგორც დასაბეგრი ბრუნვის გაზრდას, ისე შემცირებას და საგადასახადო ორგანოს დისკრეციული უფლებამოსილებაა გამოსცეს მოტივირებული ბრძანება განსახორციელებელ ცვლილებასთან დაკავშირებით.

კასატორი ხაზს უსვამს იმ გარემოებას, რომ დეკლარაციაში ცვლილების შეტანაზე უარის თქმის საფუძველი ვერ იქნება ის გარემოება, რომ კანონიერ ძალაში შევიდა 2019 წლის 29 მაისის №006-417 საგადასახადო მოთხოვნა, რადგან დეკლარაციაში ცვლილების შეტანა არ ხდება ზემოაღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნის გასაჩივრების გზით, არამედ აღნიშნული ხორციელდება საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლის საფუძველზე, სადაც პირდაპირ არის მითითებული, რომ დეკლარაციაში ცვლილების შეტანა ასევე ეხება უკვე შემოწმებულ პერიოდს ან განხორციელებულ დარიცხვას. რაც შეეხება საგადასახადო ორგანოს დისკრეციულ უფლებამოსილებას მოტივირებულ ბრძანების გამოცემაზე, აღნიშნული გულისხმობს საგადასახადო ორგანოს ვალდებულებას თანხმობა განაცხადოს ცვლილებაზე, თუ დასტურდება, რომ დეკლარაციაში იყო შეცდომა და წარმოდგენილი ცვლილებით სწორად ხდება დაბეგვრის განხორციელება, მიუხედავად იმისა ამით მცირდება თუ იზრდება გადასახადის გადამხდელის ვალდებულება ბიუჯეტის წინაშე. ამასთანავე, საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლში არ არის მითითებული, რომ დეკლარაციის კორექტირების ვალდებულება არ არსებობს თუ გასულია დარიცხვის აქტის გასაჩივრების ვადა, მეტიც კანონი პირდაპირ მიუთითებს, რომ შეცდომის კორექტირების საფუძველია შეცდომის აღმოჩენა.

საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლი არის სპეციალური ნორმა, რომელიც არეგულირებს სპეციალურ შემთხვევას, კერძოდ, ისეთ შემთხვევას, როდესაც გადასახადის გადამხდელი აღმოაჩენს შეცდომას წარდგენილ დეკლარაციაში იგი ვალდებულია შესაბამის დეკლარაციაში შეიტანოს ცვლილება. ამასთან, დეკლარაციაში ცვლილების ვალდებულება არსებობს იმ პერიოდზე, რომელზედაც საგადასახადო ორგანომ უკვე განახორციელა საგადასახადო შემოწმება ან დარიცხვა, იმ პირობით, რომ ასეთ შემთხვევაში კორექტირებული დეკლარაცია ავტომატურად არ აისახება გადასახადის გადამხდელის პირად ბარათზე, არამედ ამისათვის აუცილებელია საგადასახადო ორგანოს მოტივირებული ბრძანება. აღნიშნული მუხლი არ შეიცავს მითითებას, რომ კორექტირება არ დაიშვება იმ შემთხვევაში თუ გასულია დარიცხვის ბრძანების გასაჩივრების ვადა. შესაბამისად, ამ მუხლით გათვალისწინებული ვალდებულების შესრულებისას არ აქვს მნიშვნელობა გასულია თუ არა იმ ბრძანების გასაჩივრების ვადა, რომლის საფუძველზეც მოხდა დარიცხვა. კორექტირებული დეკლარაცია შეიძლება ითვალისწინებდეს დარიცხული თანხების გაზრდას ან შემცირებას. ამდენად, მოტივირებული ბრძანება წარმოადგენს საგადასახადო ორგანოს დისკრეციული უფლებამოსილების ფარგლებში მიღებულ გადაწყვეტილებას, რომელიც უნდა ეფუძნებოდეს არა იმ პირობას მცირდება თუ იზრდება დარიცხვა, არამედ უნდა ეფუძნებოდეს ანგარიშგების სისწორეს. აღნიშნული წარმოადგენს ახლად გამოვლენილი/აღმოჩენილი გარემოებების საფუძველზე განხორციელებულ კორექტირებას, რომლის დროსაც არ აქვს მნიშვნელობა გასულია თუ არა დარიცხვის აქტის გასაჩივრების ვადები, არამედ ამ შემთხვევაში აუცილებელ წინაპირობას წარმოადგენს შეცდომის არსებობის ფაქტის დადგენა.

საყურადღებოა, რომ მომხდარი ფაქტის გამო არანაირი ზიანი არ მიდგომია სახელმწიფოს და ბიუჯეტს, პირიქით ამ წლების განმავლობაში ზედმეტად იყო გადახდილი თანხა ბიუჯეტში.

სამოტივაციო ნაწილი:

საკასაციო სასამართლო, საქმის მასალების შესწავლის, მხარეთა ახსნა-განმარტებების მოსმენის, გასაჩივრებული განჩინების კანონიერებისა და საკასაციო საჩივრის საფუძვლიანობის შემოწმების შედეგად მიიჩნევს, რომ შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ, გაუქმდეს გასაჩივრებული განჩინება და მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება, რომლითაც შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდება ნაწილობრივ.

დადგენილია და მხარეთა შორის დავას არ იწვევს ის გარემოება, რომ შპს „...მა“ 2019 წლის 16 ივლისს საგადასახადო ორგანოში წარადგინა 2017 წლის აპრილის თვის დაზუსტებული (დეკ. №..., №..., №...) დღგ-ს დეკლარაციები. ვინაიდან, აღნიშნული პერიოდი წარმოადგენდა შემოწმებულ პერიოდს აუდიტს დაევალა აღნიშნული დეკლარაციის (დაზუსტებული) შესწავლა და სათანადო რეაგირება. სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2019 წლის 9 სექტემბრის №31201 ბრძანებით, შპს „...ას“ უარი ეთქვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 20 ივლისის №18835 ბრძანების საფუძველზე 2016 წლის 1 ოქტომბრიდან 2017 წლის 1 მაისამდე შემოწმებულ პერიოდში, დამატებით წარდგენილი 2017 წლის აპრილის თვის დღგ-ს გადასახადის დეკლარაციების (დაზუსტებული №..., №..., №...) გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე ასახვაზე. სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2019 წლის 11 დეკემბრის №43251 ბრძანების მიხედვით, შპს „...მა“ საჩივრით მიმართა სსიპ შემოსავლების სამსახურს და მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2019 წლის 9 სექტემბრის №31201 ბრძანებისა და 2019 წლის 5 სექტემბრის დასკვნის გაუქმება. აღნიშნული ბრძანებით, შპს „...ის“ საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. შპს „...მა“ საჩივრით მიმართა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოს და მოითხოვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2019 წლის 9 სექტემბრის №31201 ბრძანებისა და სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2019 წლის 11 დეკემბრის №43251 ბრძანების ბათილად ცნობა. საქართველოს ფინანსთა სამინიტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2020 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა. გადაწყვეტილების თანახმად, დავების განხილვის საბჭომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან გადასახადის გადამხდელის მიერ დაზუსტებული დეკლარაციები წარდგენილი იქნა იმ საანგარიშო პერიოდზე, რომელზეც ჩატარდა გამოწერილი და მიღებული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების, საბაჟო დეკლარაციების მიხედვით დღგ-ის დეკლარაციებში მათი ასახვის სისწორის შემოწმება, საგადასახადო ორგანოს უარი, დაზუსტებული დეკლარაციების მონაცემებით მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებების განსაზღვრაზე შესაბამისობაში იყო მოქმედ კანონმდებლობასთან.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ მოცემულ საქმეში მთავარ სადავო საკითხს წარმოადგენს დადგინდეს, აქვს თუ არა საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილება იმსჯელოს წარდგენილი დეკლარაციის (მათ შორის, შესწორებული საგადასახადო დეკლარაციის) საფუძველზე დარიცხული თანხის კორექტირების (შემცირება/გაზრდა) შესახებ გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო დეკლარაციის იმ პერიოდზე ან საკითხზე წარდგენისას, რომელზედაც საგადასახადო ორგანომ უკვე განახორციელა საგადასახადო შემოწმება ან დარიცხვა, თუ აღნიშნული არ ყოფილა გასაჩივრებული გადასახადის გადამხდელის მიერ და წარმოადგენს აღიარებულ საგადასახადო დავალიანებას.

საკასაციო სასამართლოს განმარტებით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსი საქართველოს კონსტიტუციის შესაბამისად, განსაზღვრავს საქართველოს საგადასახადო სისტემის ფორმირებისა და ფუნქციონირების ზოგად პრინციპებს, გადასახადის გადამხდელისა და უფლებამოსილი ორგანოს სამართლებრივ მდგომარეობას, საგადასახადო სამართალდარღვევის სახეებს, საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის დარღვევისათვის პასუხისმგებლობას, უფლებამოსილი ორგანოს და მისი თანამდებობის პირების არამართლზომიერ ქმედებათა გასაჩივრების წესსა და პირობებს, საგადასახადო დავის გადაწყვეტის წესს და არეგულირებს საგადასახადო ვალდებულების შესრულებასთან დაკავშირებულ სამართლებრივ ურთიერთობებს.

საქართველოს საგადასახდო კოდექსის 51-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოები ვალდებული არიან თავიანთი კომპეტენციის ფარგლებში: (ა) დაიცვან საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობა, იმოქმედონ ამ კოდექსისა და საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის სხვა აქტების მოთხოვნათა შესაბამისად და მონაწილეობა მიიღონ სახელმწიფო საგადასახადო პოლიტიკის განხორციელებაში; (ბ) დაიცვან გადასახადის გადამხდელთა უფლებები და სახელმწიფოს ინტერესები; (გ) გააკონტროლონ გადასახადების გამოანგარიშების სისწორე და სისრულე და მათი დროულად გადახდა, ჩაატარონ საგადასახადო შემოწმებები ამ კოდექსით დადგენილი წესით და ამ შემოწმებათა ჩატარებისას გააცნონ გადასახადის გადამხდელს თავისი უფლებები და ვალდებულებები.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საგადასახადო შემოწმება საგადასახადო კონტროლის ერთ-ერთი ყველაზე ეფექტური ფორმაა. საგადასახადო შემოწმება, რომელსაც ატარებს საგადასახადო ორგანო, შეიძლება იყოს კამერალური და გასვლითი. საგადასახადო შემოწმება გულისხმობს გადასახადის გადამხდელის მიერ საგადასახადო ორგანოში წარდგენილი საგადასახადო დეკლარაციების, გადასახადების გამოსაანგარიშებლად და გადასახდელად საჭირო სხვა სააღრიცხვო დოკუმენტების, აგრეთვე გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის შესახებ საგადასახადო ორგანოში არსებული სხვა ინფორმაციის შემოწმებას. შემოწმების საფუძველზე დგება საგადასახადო შემოწმების აქტი, რომლის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირი იღებს საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადების ან/და სანქციების დარიცხვის ან არდარიცხვის შესახებ გადაწყვეტილებას, რომლის ასლი წარედგინება გადასახადის გადამხდელს შესაბამის საგადასახადო მოთხოვნასთან ერთად. გადასახადების ან/და სანქციების დარიცხვა გულისხმობს საგადასახადო ორგანოს მიერ კონკრეტული საგადასახადო პერიოდისათვის გადასახადის თანხის აღრიცხვასა და ასახვას გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე. გადასახადის გადამხდელის მიერ დეკლარირებული საგადასახადო/საბაჟო და არასაგადასახადო (რომელთა ადმინისტრირებას ახორციელებს საგადასახადო ან/და საბაჟო ორგანო) ვალდებულებები, დამატებით დარიცხული ან შემცირებული თანხები, დაკისრებული სანქციები, გადახდილი და უკან დაბრუნებული თანხები აღირიცხება გადამხდელთა პირადი აღრიცხვის ელექტრონულ ბარათებზე.

საკასაციო სასამართლო აღნიშნავს, რომ გადასახადის გადამხდელი ვალდებულია სწორად და დროულად გაიანგარიშოს გადასახადი, ხოლო რაც შეეხება გადასახადების გადახდის სამართლებრივ რეგულირებას, აღნიშნული ხორციელდება საგადასახადო კანონმდებლობის, როგორც ზოგადი, ასევე კონკრეტული გადასახადების გამოანგარიშებისა და გადასახადთან დაკავშირებული სპეციალური ნორმებით. გადასახადის გადახდის ვალდებულება ორ ურთიერთდაკავშირებულ კომპონენტს მოიცავს - გადასახადის გამოანგარიშება და მისი გადახდა. შესაბამისად, მას შემდეგ, როდესაც საგადასახადო ორგანო ამოწმებს გადამხდელის მიერ წარდგენილი ინფორმაციის კანონიერებას, პირადი აღრიცხვის ბარათზე არსებული ინფორმაციის სისწორეზე პასუხისმგებელი პირი არის სწორედ საგადასახადო ორგანო.

მოცემულ შემთხვევაში მოსარჩელე მიუთითებს, რომ კომპანია ერთიდაიგივე ოპერაციაზე ორჯერ იყო დაბეგრილი დღგ-ეს გადასახადით, კერძოდ, თავდაპირველად გამოიწერა ავანსის ანგარიშ-ფაქტურა, რაც აისახა შესაბამის დეკლარაციაში, ხოლო ამ ოპერაციაზე თანხის ჩარიცხვის შემდგომ კვლავ მოხდა ანგარიშ-ფაქტურის გამოწერა. დადგენილია, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ ჩატარებული კამერალური საგადასახადო შემოწმების შედეგად მოსარჩელის მიერ აღწერილი ფაქტი, ანუ ერთ ოპერაციაზე ორი ანგარიშ-ფაქტურის არსებობის ფაქტი არ დაფიქსირებულა და გადასახადის დარიცხვა მოხდა აღნიშულის გათვალისწინების გარეშე. სწორედ ამ გარემოების გამო საწარმომ 2019 წლის 16 ივლისს საგადასახადო ორგანოში წარადგინა 2017 წლის აპრილის თვის დაზუსტებელი (დეკ. №...) დღგ-ის დეკლარაცია.

საქმის მასალებით და მხარეთა განმარტებით ასევე დადგენილია, რომ პირველადი დეკლარაციის მიხედვით 2017 წლის აპრილის საანგარიშო პერიოდში დეკლარირებული დღგ-ით დასაბეგრი ბრუნვა შეადგენდა 1 688 440 ლარს, ჩასათვლელი თანხა 53 691 ლარს. შემოწმებით აღნიშნულ თვეზე დადგენილი იქნა დასაბეგრი ბრუნვა 3 325 144 ლარი და ჩასათვლელი თანხა 53 691 ლარი. აპრილის საანგარიშო პერიოდზე გადამხდელს დაერიცხა ძირითადი გადასახადი 294 607 ლარი. დაზუსტებული დეკლარაციის მიხედვით დასაბეგრი ბრუნვა შეადგენს 1 462 590 ლარს, ჩასათვლელი თანხა 50 000 ლარს, ჩათვლის კორექტირება 11 ლარს. ამასთან დგინდება, რომ საგადასახადო შემოწმების ჩატარებისას არსებული 2017 წლის აპრილის საანგარიშო პერიოდის ავანსის ანგარიშ-ფაქტურა ... გაუქმებულია.

საკასაციო სასამართლო განმარტავს, რომ საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 67-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო დეკლარაცია არის პირის ანგარიშგება ამ კოდექსით დადგენილი გადასახადის გამოანგარიშების შესახებ. დეკლარაცია წარმოადგენს საგადასახადო ანგარიშგების ფორმას, რომლის წარდგენა კანონმდებლობით დადგენილი წესითა და ვადაში სავალდებულოა გადასახადის გადამხდელისთვის. ამასთან, გადასახადის გადამხდელს შეუძლია მის მიერ დეკლარაციაში დაშვებული შეცდომის გასწორება, კერძოდ, აღნიშნული მოწესრიგებულია ამავე კოდექსის 69-ე მუხლით, რომლის პირველი და მეორე ნაწილის შესაბამისად: (1) თუ პირი წარდგენილ საგადასახადო დეკლარაციაში აღმოაჩენს შეცდომას, რომელიც იწვევს საგადასახადო ვალდებულების ცვლილებას, იგი ვალდებულია საგადასახადო დეკლარაციაში შეიტანოს შესაბამისი ცვლილება ან/და დამატება. (2) შესწორებული საგადასახადო დეკლარაცია ჩაითვლება თავდაპირველად წარდგენილად, თუ იგი საგადასახადო ორგანოში წარდგენილია ამ საგადასახადო დეკლარაციის წარდგენის ვადის გასვლამდე.

ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად კი, იმ პერიოდზე ან საკითხზე, რომელზედაც საგადასახადო ორგანომ უკვე განახორციელა საგადასახადო შემოწმება ან დარიცხვა, პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციის (მათ შორის, შესწორებული საგადასახადო დეკლარაციის) წარდგენის შემთხვევაში საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, აღრიცხვა განახორციელოს ამ საგადასახადო დეკლარაციის (მათ შორის, შესწორებული საგადასახადო დეკლარაციის) მიხედვით. აღნიშნულის შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფლებამოსილი პირი გამოსცემს მოტივირებულ ბრძანებას.

საკასაციო პალატა პირველ რიგში ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლი არეგულირებს საგადასახადო დეკლარაციაში ცვლილების ან/და დამატების შეტანას და მოიცავს როგორც საგადასახადო შემოწმებამდე არსებულ პერიოდს, ასევე იმ პერიოდს, როდესაც უკვე განხორციელდა საგადასახადო შემოწმება ან დარიცხვა. ამასთან, დასახელებული ნორმის პირველი ნაწილის ანალიზი ერთმნიშვნელოვნად ცხადყოფს, რომ იმ შემთხვევაში, თუ გადასახადის გადამხდელი აღმოაჩენს შეცდომას, ის ვალდებულია და არა უფლებამოსილი, დეკლარაციაში შეიტანოს შესაბამისი ცვლილება და ახალი სახით წარუდგინოს იგი საგადასახადო ორგანოს. საყურადღებოა, რომ გადასახადის გადამხდელის ვალდებულებას საგადასახადო დეკლარაციის (მათ შორის, შესწორებული საგადასახადო დეკლარაციის) წარდგენის შესახებ არ გამორიცხავს დასახელებული ნორმის მე-3 ნაწილიც. ბუნებრივია, რომ გადასახადის გადამხდელის მიმართ ასეთი ვალდებულების არსებობა, თავის მხრივ, ვალდებულს ხდის საგადასახადო ორგანოს იმსჯელოს წარდგენილ დეკლარაციაზე იმ შემთხვევაშიც კი, თუ შემოწმების შედეგად განხორციელებული საგადასახადო დარიცხვა გადასახადის გადამხდელის მიერ არ გასაჩივრებულა და წარმოადგენს აღიარებულ საგადასახადო დავალიანებას.

საკასაციო სასამართლომ არაერთ საქმეში განმარტა, რომ კანონი არის კანონმდებლის მიზნის განხორციელების ინსტრუმენტი და ამიტომ ის უნდა განიმარტოს მიზანმიმართულად. სასამართლომ უნდა გამოიყენოს განმარტების ისეთი წესები, რომლის მიხედვით კანონი უნდა იყოს განმარტებული კანონმდებლის მიზნისა და მისი განხორციელების შესაძლებლობის ფარგლებში. ამდენად, კანონის განმარტებისას, დადგენილ უნდა იქნეს კანონმდებლის ნება და მიზანი, რაც მხოლოდ გრამატიკული განმარტებით ვერ მიიღწევა. სასამართლომ უნდა იხელმძღვანელოს კანონმდებლის განზრახვით, როგორც ნორმის განმარტების საშუალებით. კანონის განმარტება ემყარება გარკვეულ პრინციპებს: ობიექტურობის პრინციპს, რაც გულისხმობს, რომ განმარტება უნდა ეფუძნებოდეს კანონის ტექსტს და გამოხატავდეს კანონმდებლის ნებას; ერთიანობის პრინციპს - ყოველი ნორმა წაკითხულ უნდა იქნეს არა ამოგლეჯილად, არამედ სისტემურად, კანონის ტექსტის ლოგიკურ ჭრილში; გენეტიკური განმარტების პრინციპს - გათვალისწინებულ უნდა იქნეს კანონმდებლის მიზანი და განზრახულობა. ამდენად, მოცემულ შემთხვევაში კანონი უნდა განიმარტოს აღნიშნული პრინციპების დაცვით.

საკასაციო სასამართლო ასევე აღნიშნავს, რომ საკანონმდებლო და სასამართლო ხელისუფლების გამიჯვნის პრინციპიდან გამომდინარე, მნიშვნელოვანია, ნორმის განმარტებისას სასამართლო არ გასცდეს კანონის ფარგლებს. სასამართლო განმარტავს სამართლის ნორმებს, მაგრამ არ ქმნის მათ. მართლმსაჯულება შებოჭილია კანონით. აღნიშნული ძირითადი პრინციპი განსაზღვრულია საქართველოს კონსტიტუციის 63-ე მუხლის პირველ პუნქტში, რომლის თანახმად, მოსამართლე თავის საქმიანობაში დამოუკიდებელია და ემორჩილება მხოლოდ კონსტიტუციასა და კანონს. ზემოაღნიშნულის საფუძველზე, ხელისუფლების დანაწილების პრინციპის გათვალისწინებით, სასამართლოს არ გააჩნია კანონშემოქმედებითი ფუნქცია, იგი ახდენს მხოლოდ ნორმის განმარტებას შესაბამისი კანონის ფარგლებში.

გათვალისწინებით იმისა, რომ საგადასახადო დეკლარაცია წარმოადგენს გადასახადის გადამხდელის დაბეგვრის საფუძველს, შეუძლებელია საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლის მე-3 ნაწილის იმდაგვარი განმარტება, რომ საგადასახადო ორგანო არ განიხილავს გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილ დეკლარაციას (მათ შორის, შესწორებულ საგადასახადო დეკლარაციას), თუ ეს დეკლარაცია შეეხება იმ პერიოდს ან საკითხს, რომელზედაც საგადასახადო ორგანომ უკვე განახორციელა საგადასახადო შემოწმება ან დარიცხვა, რამეთუ აღნიშნული ეწინააღმდეგება საგადასახადო კანონმდებლობის მიზნებს, კონსტიტუციურ პრინციპებს, უხეშად არღვევს მეწარმეობის თავისუფლებასა და საკუთრების უფლებას, მათ შორის, გადასახადის გადამხდელის უფლებას, ერთ ოპერაციაზე არ მოხდეს ორმაგად დაბეგვრა.

საკასაციო სასამართლო არ იზიარებს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს წარმომადგენელის განმარტებას, რომ თუ გადამხდელის მიერ დაზუსტებული დეკლარაციებით მცირდება საგადასახადო შემოწმების აქტის საფუძველზე დადგენილი პერიოდის დღგ-ის დასაბეგრი ბრუნვა, ვერ მოხდება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 69-ე მუხლის მე-3 ნაწილის გამოყენება და საწარმოს მიერ დაზუსტებული დეკლარაციები ვერ აისახება გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე. აღნიშნული მსჯელობა წინააღმდეგობაში მოდის დასახელებული ნორმის პირველ ნაწილთან, რომლის თანახმად გადასახადის გადამხდელს ვალდებულება აკისრია საგადასახადო დეკლარაციაში შეიტანოს შესაბამისი ცვლილება ან/და დამატება, თუკი იგი წარდგენილ საგადასახადო დეკლარაციაში აღმოაჩენს შეცდომას, რომელიც იწვევს საგადასახადო ვალდებულების ცვლილებას. ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას გაამახვილებს 2011 წლამდე მოქმედი საგადასახადო კოდექსის 97-ე მუხლის მე-3 ნაწილზე, რომელიც მსგავს სამართლებრივ ურთიერთობას არეგულირებდა და სადაც აღნიშნული იყო, რომ იმ პერიოდზე ან საკითხზე, რომელზედაც უკვე განხორციელდა საგადასახადო შემოწმება, პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციის წარდგენის შემთხვევაში საგადასახადო ორგანოს უფლება აქვს, შეამციროს ან გაზარდოს ამ პირის საგადასახადო ვალდებულება. აღნიშნულის შესახებ საგადასახადო ორგანოს უფროსი/მოადგილე გამოსცემს მოტივირებულ ბრძანებას. პირს უფლება აქვს, გაასაჩივროს ეს გადაწყვეტილება ამ კოდექსით დადგენილი წესით.

საკასაციო პალატა ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ 69-ე მუხლის მე-3 ნაწილის საფუძველზე წარდგენილი დეკლარაციით საგადასახადო ვალდებულების აღრიცხვა საჭიროებს დასაბუთებას, ანუ საგადასახდო ორგანოს მიერ მოტივირებული ბრძანების გამოცემას, რაც განპირობებულია იმ ფაქტით, რომ წარდგენილი დეკლარაციის გაზიარება დამოკიდებულია რიგ ფაქტორებზე, მაგალითად, ხანდაზმულობაზე და ა.შ.

ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საკასაციო სასამართლოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში გამოყენებულ უნდა იქნეს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32.4 მუხლი, რამდენადაც ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტები გამოცემულია საქმის გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე. ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილის თანახმად, თუ სასამართლო მიიჩნევს, რომ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოების გამოკვლევისა და შეფასების გარეშე, იგი უფლებამოსილია სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად ცნოს სადავო აქტი და დაავალოს ადმინისტრაციულ ორგანოს ამ გარემოებათა გამოკვლევისა და შეფასების შემდეგ გამოსცეს ახალი ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი.

საკასაციო სასამართლო თვლის, რომ სადავო აქტების გამოცემისას უნდა გათვალისწინებულიყო ზემოთ მითითებული გარემოებები, რასაც შესაძლოა სხვაგვარი გადაწყვეტილების მიღება გამოეწვია. საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის მე-60¹ მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი ბათილია, თუ იგი ეწინააღმდეგება კანონს ან არსებითად დარღვეულია მისი მომზადების ან გამოცემის კანონმდებლობით დადგენილი სხვა მოთხოვნები. სზაკ-ის 96-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილის თანახმად, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის მნიშვნელობის მქონე ყველა გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, დაუშვებელია ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ. ამდენად, საკასაციო პალატა თვლის, რომ სადავო ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამრთლებრივი აქტები გამოცემულია საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების გამოკვლევისა და ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96-ე მუხლის მოთხოვნათა უგულებელყოფით, რაც მათი ბათილად ცნობის საფუძველს წარმოადგენს.

ამასთან, საკასაციო სასამართლო ყურადღებას მიაქცევს იმ გარემოებას, რომ სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2019 წლის 9 სექტემბრის №31201 ბრძანებით, შპს „...ას“ უარი ეთქვა სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 20 ივლისის №18835 ბრძანების საფუძველზე 2016 წლის 1 ოქტომბრიდან 2017 წლის 1 მაისამდე შემოწმებულ პერიოდში, დამატებით წარდგენილი 2017 წლის აპრილის თვის დღგ-ს გადასახადის დეკლარაციების (დაზუსტებული №..., №..., №...) გადასახადის გადამხდელის პირადი აღრიცხვის ბარათზე ასახვაზე.

მიუხედავად იმისა, რომ მოსარჩელის პრეტენზია მიმართულია მხოლოდ №... საგადასახადო დეკლარაციის საგადასახადო ორგანოს მიერ არ გაზიარებასთან და სწორედ ამ დეკალარაციასთან დაკავშირებით ჰქონდა კიდეც მას წარდგენილი ადმინისტრაციული საჩივარი შემოსავლების სამსახურში (ს.ფ. 17), მოსარჩელე სრულად ასაჩივრებს სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2019 წლის 9 სექტემბრის №31201 ბრძანებას. აღნიშნულის გათვალისწინებით გასაჩივრებული ბრძანება ბათილად უნდა იქნას ცნობილი მხოლოდ №... საგადასახადო დეკლარაციასთან მიმართებაში, ხოლო ადმინისტრაციული საჩივრის დაკმაყოფილებაზე უარის თქმის შესახებ სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2019 წლის 11 დეკემბრის №43251 ბრძანება და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2020 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება (№9773/2/2019), ბათილად ცნობილი უნდა იქნას სრულად.

საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53.3 მუხლის თანახმად, თუ სააპელაციო ან საკასაციო სასამართლო შეცვლის გადაწყვეტილებას ან გამოიტანს ახალ გადაწყვეტილებას, იგი შესაბამისად შეცვლის სასამართლო ხარჯების განაწილებასაც.

საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის ....2 მუხლის თანახმად, თუ ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი გამოცემულია საქმის გარემოებების სათანადო გამოკვლევის გარეშე, ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია აანაზღაუროს პროცესის ხარჯები მის სასარგებლოდ გადაწყვეტილების გამოტანის შემთხვევაშიც. ამასთან, სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის 53.1 მუხლის შესაბამისად, იმ მხარის მიერ გაღებული ხარჯების გადახდა, რომლის სასარგებლოდაც იქნა გამოტანილი გადაწყვეტილება, ეკისრება მეორე მხარეს, თუნდაც ეს მხარე გათავისუფლებული იყოს სახელმწიფოს ბიუჯეტში სასამართლო ხარჯების გადახდისაგან. ამდენად, ასკ-ის 32.4 მუხლის საფუძველზე სარჩელის ნაწილობრივ დაკმაყოფილების პირობებში, სსიპ შემოსავლების სამსახურს და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შპს „...ის“ სასარგებლოდ უნდა დაეკისროს სახელმწიფო ბაჟის სახით პირველი ინსტანციის სასამართლოში სარჩელზე (გადახდილია 5000 ლარი, ს.ფ. 41), სააპელაციო საჩივარზე (გადახდილია 7000 ლარი, ს.ფ. 248-249) და საკასაციო საჩივარზე (გადახდილია 8000 ლარი) გადახდილი სახელმწიფო ბაჟის ანაზღაურება, სულ 20 000 ლარის ოდენობით.

ს ა რ ე ზ ო ლ უ ც ი ო ნ ა წ ი ლ ი:

საკასაციო სასამართლომ იხელმძღვანელა საქართველოს ადმინისტრაციული საპროცესო კოდექსის პირველი მუხლის მეორე ნაწილით, ამავე კოდექსის მე-... მუხლის მე-2 ნაწილით და 32-ე მუხლის მე-4 ნაწილით, საქართველოს სამოქალაქო საპროცესო კოდექსის, 53-ე, 257-ე და 411-ე მუხლებით და

გ ა დ ა წ ყ ვ ი ტ ა:

1. შპს „...ის“ საკასაციო საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

2. გაუქმდეს თბილისის სააპელაციო სასამართლოს ადმინისტრაციულ საქმეთა პალატის 2021 წლის 15 ოქტომბრის განჩინება და საქმეზე მიღებულ იქნეს ახალი გადაწყვეტილება;

3. შპს „...ის“ სარჩელი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;

4. სადავო საკითხის გადაუწყვეტლად ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2019 წლის 9 სექტემბრის №31201 ბრძანება №... დეკლარაციის ნაწილში და ამ ნაწილში სსიპ შემოსავლების სამსახურს დაევალოს, საქმისათვის არსებითი მნიშვნელობის მქონე გარემოებების შეფასებისა და გამოკვლევის შემდეგ, კანონით დადგენილ ვადაში, ახალი ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტის გამოცემა.

5. ბათილად იქნეს ცნობილი სსიპ შემოსავლების სამსახურის 2019 წლის 11 დეკემბრის №43251 ბრძანება;

6. ბათილად იქნეს ცნობილი საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებული დავების განხილვის საბჭოს 2020 წლის 12 თებერვლის გადაწყვეტილება (№9773/2/2019);

7. შპს „...ის“ სარჩელი დანარჩენ ნაწილში არ დაკმაყოფილდეს;

8. სსიპ შემოსავლების სამსახურს და საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს შპს „...ის“ სასარგებლოდ დაეკისროთ შპს „...ის“ მიერ სარჩელზე, სააპელაციო საჩივარზე და საკასაციო საჩივარზე სახელმწიფო ბაჟის სახით გადახდილი 20 000 (5 000 + 7 000 + 8 000) (ოცი ათასი) ლარის ანაზღაურება;

9. საქართველოს უზენაესი სასამართლოს გადაწყვეტილება საბოლოოა და არ საჩივრდება.

თავმჯდომარე გ. მაკარიძე

მოსამართლეები: გ. გოგიაშვილი

ბ. სტურუა